Tuesday, August 11, 2026

မွတ်စလင် လူငယ်များ ရင်ဆိုင်နေရသည့် LGBTQ အယူအဆဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုများ

 မွတ်စလင် လူငယ်များ ရင်ဆိုင်နေရသည့် LGBTQ အယူအဆဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုများနှင့် ဘာသာရေး စံနှုန်းများ မှုန်ဝါးလာခြင်း အပေါ် ဘက်စုံ ခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာ ကုစားမှု




(***အယူအဆ မှားသည် မှန်သည် ဆန်းစစ်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ သည်လိုအယူအဆ သည်လိုအတွေးရှိကြောင်း ဗဟုသုတ ရစေခြင်းငှာ ကူးယူမျှဝေ ခြင်းဖြစ်ပါသည်။)


၂၁ ရာစု ဂလိုဘယ်လိုက်ဇေးရှင်း (Globalization) နှင့် အနောက်တိုင်း လစ်ဘရယ်ဝါဒ (Western Liberalism) အားကောင်းလာသည့် ခေတ်ကာလတွင် မွတ်စလင် လူ့အဖွဲ့အစည်းများ အထူးသဖြင့် အနောက်နိုင်ငံများတွင် အခြေချနေထိုင် ကြီးပြင်းလာရသည့် မွတ်စ်လင်မ်လူငယ်များသည် ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ အယူအဆပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်း (Crisis) များကို ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။ ထိုအထဲတွင် LGBTQ+ အယူအဆများ၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် ထိုမှတစ်ဆင့် ဘာသာရေးစံနှုန်းများ မှုန်ဝါးလာခြင်းသည် အဓိက အကျဆုံး စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။


အနောက်နိုင်ငံများ (ဥပမာ - အမေရိကန်၊ ယူကေ၊ ကနေဒါနှင့် ဥရောပနိုင်ငံများ) ရှိ အစိုးရကျောင်းများနှင့် တက္ကသိုလ်များတွင် LGBTQ+ ဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးများနှင့် အယူအဆများကို မသင်မနေရ ပညာရေးစနစ် (Sex Education) တွင် ထည့်သွင်းသင်ကြားလာကြရာ မွတ်စ်လင်မ်လူငယ်များသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက "မတူကွဲပြားမှုကို လက်ခံခြင်း" (Inclusivity & Diversity) ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် LGBTQ အယူအဆများကို ပုံမှန်အရာ (Normalcy) တစ်ခုအဖြစ် ဦးနှောက်ပုံသွင်းခြင်း (Indoctrination) ကို ခံကြရသည်။ ကျောင်း၊ မီဒီယာ (Netflix, Hollywood) နှင့် လူမှုကွန်ရက် (TikTok, Instagram) များက LGBTQ ကို ခေတ်မီခြင်း၊ လူ့အခွင့်အရေးကို လေးစားခြင်းအဖြစ် ပုံဖော်နေချိန်တွင် အစ္စလာမ့်စံနှုန်းများကို ရှေးရိုးစွဲ၊ ခေတ်နောက်ပြန်ဆွဲသည့်အရာအဖြစ် ပုံဖော်လာကြသဖြင့် လူငယ်များကြား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာကြသည်။


အစ္စလာမ်သာသနာတွင် လိင်တူဆက်ဆံခြင်း သို့မဟုတ် သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်ပြောင်းလဲခြင်း (LGBTQ လုပ်ရပ်များ) သည် ပြတ်သားစွာ တားမြစ်ထားသော (ဟရာမ်) ကိစ္စရပ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အနောက်တိုင်းလစ်ဘရယ်စနစ်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အဆိုပါ စံနှုန်းများ မှုန်ဝါးလာနေသည်။ အနောက်နိုင်ငံအချို့တွင် မိမိကိုယ်ကို မွတ်စ်လင်မ်ဟု ခံယူထားသော်လည်း LGBTQ ကို ထောက်ခံသည့် "Progressive Muslims" သို့မဟုတ် "Inclusive Mosques" များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ၎င်းတို့သည် ကုရ်အာန်နှင့် ဟဒီးဆ်တော်များကို ခေတ်သစ်အမြင်ဖြင့် ပုံဖျက်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကာ ရိုးရာဘာသာရေးစံနှုန်းများကို ကျော်လွှားရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။


ဤအခြေအနေကြောင့် မွတ်စ်လင်မ်လူငယ်များသည် အိမ်တွင် မိဘများသင်ကြားပေးသည့် အစ္စလာမ့်တရားတော်များနှင့် ပြင်ပကမ္ဘာ၏ လက်ခံမှုကြားတွင် ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ်ဖြစ်ပြီး၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခ (Cognitive Dissonance) ဖြစ်ကာ "ဘာသာရေးဆိုတာ နှလုံးသားထဲမှာပဲ ရှိရင်ရတယ်၊ အပြင်ပန်းစည်းကမ်းတွေ မလိုဘူး" ဟူသော Secular (လောကီအမြင်) ဘက်သို့ ယိုင်လဲသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် "မွတ်စ်လင်မ်တစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်း" နှင့် "အနောက်တိုင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်း" ကြားတွင် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အကျပ်အတည်း (Identity Crisis) ဖြစ်ကြရပြီး LGBTQ ကို အတိအလင်း ဆန့်ကျင်ပါက Homophobic (လိင်တူမုန်းတီးသူ) ဟု အမဲစက်ကပ်ကာ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှ ဖယ်ကြဉ်ခြင်း (Cancel Culture) ကို ခံရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူငယ်ချင်းများကြား မျက်နှာငယ်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အစ္စလာမ့်စည်းကမ်းများကို လျှော့ချလိုက်ရခြင်း သို့မဟုတ် "အပြစ်" ကို "အပြစ်" ဟု မပြောရဲတော့ဘဲ ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် ဘာသာရေးစံနှုန်းများကို တဖြည်းဖြည်း စတေးလာကြသည်။


ဤအကျပ်အတည်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မိဘအများစုသည် မိရိုးဖလာ စိတ်ဓာတ်ဖြင့်သာ သားသမီးများကို ထိန်းကျောင်းပြီး အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှု၏ ရိုက်ခတ်မှုကို နားမလည်ကြပေ။ သားသမီးများက LGBTQ နှင့် ပတ်သက်ပြီး သံသယမေးခွန်းများ မေးမြန်းလာပါက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးဖြေရှင်းပေးမည့်အစား ဆူပူကြိမ်းမောင်းတတ်သဖြင့် ဆက်သွယ်ရေး ပြတ်တောက်သွားကာ၊ လူငယ်များသည် အစ္စလာမ့်ပညာရှင်များထံမှ အဖြေရှာမည့်အစား အင်တာနက်ပေါ်ရှိ လစ်ဘရယ်အယူအဆများနောက်သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပါသွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အစ္စလာမ့်ဥပဒေအရ ထိုလုပ်ရပ်များသည် အပြစ်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုသို့သော စိတ်ခံစားမှု (Same-sex attraction) ရှိနေသည့် လူငယ်များကို အသိုင်းအဝိုင်းက ကရုဏာတရားဖြင့် မလမ်းညွှန်ဘဲ ဝိုင်းပယ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့သည် အစ္စလာမ်သာသနာကို စွန့်ခွာကာ LGBTQ Community ထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားကြသည်။


📌 အမှန်တရားနှင့် အသိပညာဆိုင်ရာ အခြေခံအဆောက်အအုံ


ဤစိန်ခေါ်မှုများ၏ မြစ်ဖျားခံရာသည် "အမှန်တရားဆိုတာ ဘာလဲ (Metaphysics)" နှင့် "ထိုအမှန်တရားကို ငါတို့ဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ (Epistemology)" ဟူသည့် အခြေခံအဆောက်အအုံဆိုင်ရာ ကွဲလွဲမှုများအပေါ်တွင် အခြေခံနေသည်။


(က) ဝဟီနှင့် လူသားဗဟိုပြုလွတ်လပ်ခွင့်တို့၏ ပဋိပက္ခ


ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခေတ် (Enlightenment) နောက်ပိုင်း အနောက်တိုင်းအတွေးအခေါ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် သာသနာကို အလယ်ဗဟိုမှ ဖယ်ထုတ်ကာ "လူသား (Human)" ကို ဗဟိုချက်မအဖြစ် အစားထိုးခဲ့သည်။ ဤအမြင် (Human Autonomy) အရ လူသားသည် မိမိကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ် (Reason) နှင့် အာရုံခံစားမှု (Empiricism) အပေါ်၌သာ အခြေခံ၍ အမှား/အမှန်၊ အကောင်း/အဆိုးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားစံနှုန်းများကို ကိုယ်တိုင် ပြဋ္ဌာန်းပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ လူသားတစ်ဦး၏ "လွတ်လပ်စွာရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် (Absolute Autonomy)" နှင့် "ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကျေနပ်မှု (Individual Desire)" သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စံနှုန်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို မည်သည့်အကန့်အသတ်ကမျှ လာရောက်ချုပ်ကိုင်ခြင်း မရှိစေရဟု ခံယူသည်။


ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အစ္စလာမ့်အသိပညာစနစ် (Islamic Epistemology) တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် အကြွင်းမဲ့အမှန်တရား၏ မြစ်ဖျားခံရာသည် ဖန်ဆင်းရှင်အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်ထံမှ ကျရောက်လာသော "ဝဟီ (Divine Revelation)" ဖြစ်သည်။ လူသား၏ ဉာဏ်ရည် (عقل) သည် အကန့်အသတ်ရှိပြီး၊ အချိန်အခါ၊ နေရာနှင့် စိတ်ခံစားမှု (هوى) များကြောင့် အချိန်မရွေး လမ်းလွဲသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လူသားတို့အတွက် အမှန်တကယ် ကောင်းကျိုးဖြစ်ထွန်းစေမည့် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် စကြဝဠာဆိုင်ရာ အမှန်တရားများကို သိရှိနိုင်ရန် ဝဟီ (ကုရ်အာန်နှင့် စွန္နဟ်) လမ်းညွှန်မှုသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။ လူသား၏ ဉာဏ်ရည်သည် ဝဟီကို အစားထိုးရန်မဟုတ်ဘဲ၊ ဝဟီ၏ နက်နဲမှုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်အတွက် ပေးသနားထားသော ကိရိယာမျှသာ ဖြစ်သည်။


ခေတ်သစ်လူငယ်များသည် ဤစနစ်နှစ်ခုကြား ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် ဖြစ်နေကြရသည်။ အနောက်တိုင်းစနစ်က "မင်းခန္ဓာကိုယ်ဟာ မင်းပိုင်တယ်၊ မင်းစိတ်ကြိုက် လိင်သဘာဝကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ် (My Body, My Choice)" ဟု သင်ကြားပေးချိန်တွင်၊ အစ္စလာမ်က "မင်းခန္ဓာကိုယ်အပါအဝင် ဖြစ်တည်မှုအားလုံးဟာ အလ္လာဟ်အရှင်မြတ် ဖန်ဆင်းထားတာဖြစ်ပြီး အရှင်မြတ်ချမှတ်ထားတဲ့ ဘောင် (ရှရီအဟ်) အတိုင်း ရှင်သန်ရမယ်" ဟု အသိပေးသည်။ လူသားဗဟိုပြုဝါဒက "လွတ်လပ်မှု" ကို အကန့်အသတ်မဲ့ ကိုးကွယ်လာသောအခါ၊ ဝဟီ၏ အမိန့်တော်များကို "ချုပ်ချယ်မှု" ဟု မြင်လာကြပြီး ဘာသာရေးစံနှုန်းများ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲပျက်စီးလာရခြင်း ဖြစ်သည်။


(ခ) The Concept of Fitrah (ဖစ်သ်ရဟ် - လူသားအားလုံး၏ မူလဖြစ်တည်မှုသဘာဝ)


ဤအယူအဆလွဲများကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် အစ္စလာမ့်စိတ္တဗေဒတွင် အလွန်နက်နဲသော "Fitrah (ဖစ်သ်ရဟ်)" သဘောတရား ရှိသည်။ "ဖစ်သ်ရဟ်" ဆိုသည်မှာ လူသားတစ်ဦးချင်းစီကို ဖန်ဆင်းရှင်အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်က စတင်ဖန်ဆင်းကတည်းက သွန်းလောင်းပေးလိုက်သည့် "မူလအစစ်အမှန် သဘာဝတရား (The Primordial Nature/Innate Disposition)" ဖြစ်သည်။ လူသားသည် မွေးဖွားလာချိန်တွင် ဗလာစာရွက်အဖြစ် မွေးဖွားလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ဝိညာဉ် (روح) ထဲတွင် ဖန်ဆင်းရှင် တစ်ဆူတည်းရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုလိုစိတ် (သောင်ဟီးဒ်)၊ အမှားနှင့် အမှန်၊ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်မှုနှင့် ယုတ်ညံ့မှုတို့ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း (Moral Compass)၊ စကြာဝဠာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒီဇိုင်းများတွင် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမဟူ၍ သဘာဝချင်း ဖြည့်ဆည်းပေးရမည့် ဆန့်ကျင်ဘက်နှစ်ခုအဖြစ် ဟန်ချက်ညီညီ ဖန်ဆင်းထားမှုကို လက်ခံနိုင်စွမ်း (Biological and Psychological Norms) တို့ကို ကြိုတင်ထည့်သွင်းပေးလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။


တမန်တော်မြတ် (ဆွ) က မိန့်တော်မူခဲ့သည် - "မွေးဖွားလာသမျှသော ကလေးငယ်တိုင်းသည် 'ဖစ်သ်ရဟ်' (မူလအစစ်အမှန် အစ္စလာမ့်သဘာဝတရား) ပေါ်တွင်သာ မွေးဖွားလာကြသည်။ ထို့နောက်မှသာ ၎င်း၏မိဘများ (သို့မဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်) က ၎င်းအား ဂျူး၊ ခရစ်ယာန် သို့မဟုတ် မဂျူစီ ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပစ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။" (မွတ်စ်လင်မ်ကျမ်း)


အနောက်တိုင်း Social Constructionism (လူမှုရေးတည်ဆောက်မှုဝါဒ) က ယောက်ျား၊ မိန်းမ သို့မဟုတ် လိင်စိတ်တိမ်းညွတ်မှု (Gender and Sexuality) ဆိုသည်မှာ သဘာဝက ပေးထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူ့အဖွဲ့အစည်းက ဖန်တီးထားသည့်အရာမျှသာဖြစ်သည် (Social Construct) ဟု ဆိုကာ ပြောင်းလဲ၍ရသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သည်။ သို့သော် အစ္စလာမ့်အမြင်အရ ယောက်ျားသည် ယောက်ျားအဖြစ်၊ မိန်းမသည် မိန်းမအဖြစ် ဖန်ဆင်းခံရခြင်းသည် "ဖစ်သ်ရဟ်" ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် LGBTQ အယူအဆများကြောင့် လိင်သဘာဝများ ရှုပ်ထွေးကုန်ခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို မည်သည့်လိင်ဖြစ်ကြောင်း မရေရာတော့ခြင်း (Gender Dysphoria) များသည် လူသားတို့၏ မူလသဘာဝ "ဖစ်သ်ရဟ်" ကို ပြင်ပမီဒီယာ၊ ပညာရေးနှင့် စိတ္တဗေဒပိုင်းဆိုင်ရာ မှိုင်းတိုက်မှုများဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီး/ပုံဖျက်ခြင်း (Corruption of Fitrah) ကြောင့် ဖြစ်သည်။


📌 ခေတ်သစ် LGBT ဖြစ်တည်မှုအယူအဆကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း


LGBT အယူအဆသည် လူ့အခွင့်အရေးနှင့် သဘာဝသိပ္ပံဆိုင်ရာ အမှန်တရားတစ်ခုကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ခေတ်သစ်တွင်မှ တီထွင်ဖန်တီးထားသည့် "အယူအဆရေးရာ အဆောက်အအုံ" (Social Construct) မျှသာဖြစ်သည်။


(က) Desire vs. Action vs. Identity (စိတ်ဆန္ဒ၊ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ဖြစ်တည်မှုတို့၏ ကွဲပြားခြားနားမှု)


ခေတ်သစ် LGBT စနစ်သည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော "လိင်စိတ်ဆန္ဒ" ကို ထိုလူ၏ "အမြဲတမ်းဖြစ်တည်မှု" (Fixed Identity) အဖြစ် အတင်းအဓမ္မ တံဆိပ်ကပ် ပစ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် အစ္စလာမ့်စိတ္တဗေဒနှင့် ယုတ္တိဗေဒအရ ဤခေါင်းစဥ်သုံးခု သည် အဆင့်ဆင့် ကွဲပြားခြားနားပြီး သီးခြားစီ ဖြစ်သည်။


Desire (စိတ်အလိုဆန္ဒ): လူသားတိုင်းတွင် စိတ်အလိုဆန္ဒနှင့် သွေးဆောင်မှုများ (نفس و هوى) ရှိကြသည်။ အချို့သောသူများတွင် မွေးရာပါဖြစ်စေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်ဖြစ်စေ မိမိနှင့် လိင်တူသူအပေါ် စိတ်ကူးစိတ်သန်း သို့မဟုတ် တိမ်းညွှတ်မှု (Same-sex attraction) ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ အစ္စလာမ်သာသနာတွင် စိတ်ထဲ၌ အတွေး သို့မဟုတ် ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရုံမျှဖြင့် ထိုသူ့ကို "အပြစ်သား" ဟု မသတ်မှတ်ပါ။ ၎င်းသည် လူသားတစ်ဦးချင်းစီ ရင်ဆိုင်ရသည့် ဝိညာဉ်ရေးရာ စမ်းသပ်ချက် (Imtihan/Test) မျှသာ ဖြစ်သည်။


Action (လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု): စိတ်ထဲတွင် ဆန္ဒရှိခြင်းနှင့် ၎င်းကို လက်တွေ့ကျူးလွန်ခြင်း (Action) သည် လုံးဝမတူပါ။ အစ္စလာမ်က ပြတ်သားစွာ တားမြစ်ပိတ်ပင်ထားသည်မှာ လိင်တူချင်း လက်တွေ့ကာမဆက်ဆံသည့် "လုပ်ရပ်" (The Act of Sodomy) ကို ဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် ဆန္ဒရှိသော်လည်း အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်အား ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်ကာ လက်တွေ့မကျူးလွန်သူကို အစ္စလာမ်က အပြစ်ပေးမည့်အစား ကြီးမားသော ကုသိုလ်ဆုလာဘ် (جهاد النفس) ကို ပေးသနားထားသည်။


Identity (လူတစ်ယောက်၏ ဖြစ်တည်မှု): ခေတ်သစ်ဝါဒက ကျူးလွန်သည့် အကြီးမားဆုံး အမှားမှာ လူတစ်ယောက်၏ "ယာယီစိတ်ဆန္ဒ" (Fickle Desire) ကို အခြေခံ၍ ၎င်းအား "Gay", "Lesbian" ဟူ၍ လူသားတစ်ဦးလုံး၏ "ထာဝရဖြစ်တည်မှု" (Identity) အဖြစ် တံဆိပ်ကပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစ္စလာမ့်အမြင်အရ လူသားတစ်ယောက်၏ အစစ်အမှန် ဖြစ်တည်မှု (Identity) သည် ၎င်း၏ "အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်၏ အစေခံ/ကျွန် (عبد الله)" ဖြစ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လူသားသည် မိမိ၏ လိင်စိတ်ဆန္ဒ၊ ဒေါသ သို့မဟုတ် စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မဖွင့်ရပါ။ စိတ်ဆန္ဒဆိုသည်မှာ ရာသီဥတုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ရာသီဥတုကိုကြည့်၍ အိမ်အမည်ကို မမှည့်သင့်သကဲ့သို့၊ ပြောင်းလဲတတ်သော စိတ်ဆန္ဒကို အခြေခံ၍ မိမိ၏အမြဲတမ်းဖြစ်တည်မှုကို မဆုံးဖြတ်သင့်ပေ။


(ခ) The Invention of "Sexual Orientation" (လိင်တိမ်းညွှတ်မှုဟူသော စကားလုံးအား တီထွင်ပုံသွင်းခြင်း)


မွတ်စ်လင်မ်လူငယ် အများစုသည် "Heterosexual" (လိင်ကွဲတိမ်းညွှတ်မှု)၊ "Homosexual" (လိင်တူတိမ်းညွှတ်မှု) ဆိုသည့် အသုံးအနှုန်းများသည် ရှေးယခင်ကတည်းက ရှိခဲ့သော ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသည့် သိပ္ပံနည်းကျ အမျိုးအစားများဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း ၎င်းသည် သမိုင်းကြောင်းအရ လုံးဝ မမှန်ကန်ပါ။

၁၉ ရာစုနှောင်းပိုင်း (၁၈၆၀ ကျော်နှစ်များ) မတိုင်မီအထိ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် "Homosexual" သို့မဟုတ် "Heterosexual" ဟူသော စကားလုံးနှင့် အယူအဆ လုံးဝမရှိခဲ့ပါ။ ကမ္ဘာ့အနောက်ခြမ်း ယဉ်ကျေးမှုများ၌ပင် လူသားများကို ၎င်းတို့၏ လိင်စိတ်ဆန္ဒအပေါ် အခြေခံ၍ လူတန်းစားခွဲခြားခြင်း၊ တံဆိပ်ကပ်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပါ။ ရှေးခေတ်လူများက လိင်တူဆက်ဆံခြင်းကို "လူတစ်ယောက် ကျူးလွန်လိုက်သည့် မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်/ရာဇဝတ်မှု" ဟုသာ မြင်ကြပြီး၊ ထိုလုပ်ရပ်လုပ်သူကို လူသားအမျိုးအစားသစ်တစ်မျိုး (A Distinct Category of Human Being) အဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ကြပါ။


၁၈၆၉ ခုနှစ်တွင် Karl-Maria Kertbeny ဆိုသူက "Homosexual" ဟူသော စကားလုံးကို စတင်တီထွင်သုံးစွဲခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဥရောပ စိတ်ကျန်းမာရေးပညာရှင်များ (Michel Foucault ၏ သုတေသနများအရ) က လူသားများကို လိင်မှုကိစ္စအပေါ်မူတည်ကာ "အုပ်စုများ" ခွဲခြားသတ်မှတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ခေတ်သစ် အရင်းရှင်စနစ် (Capitalism) ကလည်း ဤအုပ်စုခွဲခြင်းကို ကြိုဆိုခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် "LGBT" ဟူ၍ အုပ်စုသီးသန့်ခွဲထုတ်လိုက်မှသာ ၎င်းတို့ကို ပစ်မှတ်ထားသည့် စျေးကွက် (Target Market) နှင့် နိုင်ငံရေးအင်အားစု (Political Voting Bloc) အဖြစ် အသုံးချ၍ ရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။


ခေတ်သစ်လူမှုဗေဒက "Sexual Orientation" ဆိုသည့် ဘောင်ကြီးကို ဆောက်လုပ်ပြီး လူငယ်များကို “မင်းက ဘယ်အုပ်စုထဲမှာလဲ၊ မင်းကိုယ်မင်း ရှာဖွေပါ (Discover Yourself)” ဟု လမ်းမှားပြကြရာ၊ လူငယ်များသည် မိမိတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန္ဒငယ်လေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့သည်နှင့် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းက ပေးထားသည့် LGBT အဝတ်အစားကို ကောက်စွပ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ထိုတံဆိပ်အတိုင်း ပုံသွင်းပစ်လိုက်ကြတော့သည်။


📌 အစ္စလာမ့်ဓမ္မသတ်နှင့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ စံနှုန်းများ (The Islamic Legal and Ethical Paradigm)


ပရိုဂရက်ဆစ် (Progressive Muslims) ဟု မိမိကိုယ်ကို ခံယူထားသူများသည် အနောက်တိုင်းလူမှုစီးပွားစနစ်တွင် မျက်နှာပန်းလှစေရန်အတွက် ကုရ်အာန်ကျမ်းမြတ်လာ သမိုင်းကြောင်းများနှင့် အစ္စလာမ့်ဥပဒေပညာ (Fiqh) အခြေခံများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ပုံဖျက်လေ့ရှိသည်။


(က) တမန်တော်လူးသွ်၏ သမိုင်းကြောင်းအား ပုံဖျက်မှုကို ချေပခြင်း


ခေတ်သစ်ဝါဒီ (Progressive) များက လူးသ်တမန်တော် (အလိုင်ဟစ္စလာမ်) ၏ လူမျိုးများ အပြစ်ပေးဖျက်ဆီးခံရခြင်းသည် "လိင်တူဆက်ဆံခြင်း" (Homosexuality) ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ ဧည့်သည်များကို "မတရားကျူးလွန် စော်ကားခြင်း" (Hospitality violation/Gang rape) ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ကုရ်အာန်ကို ပုံဖျက်ဖွင့်ဆိုကြသည်။ သို့သော် ကုရ်အာန်ကျမ်းမြတ်၏ မူရင်းအာရဗီစကားလုံး (Linguistic & Contextual Evidence) များက ၎င်းတို့၏ အဆိုကို လုံးဝပယ်ချထားပါသည်။


ကုရ်အာန်ကျမ်းမြတ် (စူရဟ် အလ်-အာအ်ရာဖ်၊ အာယသ် ၈၁) တွင် အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်က တမန်တော်လူးသွ်၏  အမျိုးသားများ၏ အပြစ်ကို ဤသို့အတိအလင်း မိန့်ကြားတော်မူသည် -

إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّن دُونِ النِّسَاءِ ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ (81)

"ဧကန်မလွဲ သင်တို့သည် အမျိုးသမီးများကို စွန့်ပယ်၍ အမျိုးသားများထံသို့ ကာမရာဂစိတ် (စိတ်အလိုဆန္ဒ) ဖြင့် လာရောက် (ဆက်ဆံ) နေကြကုန်သလော။ အမှန်တော့ သင်တို့သည် အတိုင်းအထက်အလွန် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သော လူမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။"


ဤနေရာတွင် အသုံးပြုထားသော အာရဗီစကားလုံး "شَهْوَةً"  သည် "ကာမရာဂစိတ်/ လိင်စိတ်အလိုဆန္ဒ" ကို ဆိုလိုပြီး၊ "مِّن دُونِ النِّسَاءِ"  ဆိုသည်မှာ "အမျိုးသမီးများကို ချန်လှပ်/စွန့်ပယ်၍" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့၏ပြဿနာသည် ဧည့်သည်ကို စော်ကားခြင်း သို့မဟုတ် အကြမ်းဖက်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါက အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်က "အမျိုးသမီးများကို စွန့်ပယ်၍ အမျိုးသားများထံ သွားကြသည်" ဟု လိင်သဘာဝကို နှိုင်းယှဉ်ကာ ကန့်ကွက်မိန့်ကြားစရာ အကြောင်းမရှိပါ။

ထို့ပြင် အခြားအာယသ်တော်တစ်ခု (စူရဟ် အလ်-အာအ်ရာဖ်၊ အာယသ် ၈၀) တွင် ဤသို့လာရှိသည် -

أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُم بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِّنَ الْعَالَمِينَ (80)

"သင်တို့သည် မိမိတို့ထက်အရင်က ကမ္ဘာလောကသားတို့အနက် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးသော စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာလုပ်ရပ် (အောက်တန်းကျသော အမှုကိစ္စ) ကို ကျူးလွန်ကြသလော။"

အကယ်၍ လူးသ်ွအမျိုးသားများ၏ အပြစ်သည် ဧည့်သည်ကို အနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ ခိုးဆိုးလုယက်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါက၊ ၎င်းလုပ်ရပ်များသည် လူးသ်ွအမျိုးသားများမတိုင်မီ ကမ္ဘာဦးကတည်းကပင် ရှိခဲ့ဖူးသော အပြစ်များဖြစ်သည်။ သို့သော် အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်က ၎င်းတို့ကျူးလွန်သော အမှုအမျိုးအစားကို "ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သူမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးသေးသော အမှုသစ်" ဟု သတ်မှတ်ခြင်းမှာ ယောက်ျားအချင်းချင်း ကာမဆက်ဆံခြင်း (Sodomy) ဟူသော "လိင်သဘာဝ ဖောက်ပြန်မှု" ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။


(ခ)  ဓမ္မသတ်ပညာရှင်များ၏ တညီတညွတ်တည်းသော သဘောထား


အစ္စလာမ့်ဥပဒေပြုရေး၏ တတိယမြောက် အခြေခံမဏ္ဍိုင်သည် "အိဂျ်မအ်‘" (အစ္စလာမ့်ပညာရှင်ကြီးများအားလုံး၏ တညီတညွတ်တည်းသော သဘောတူညီချက်) ဖြစ်သည်။ လိင်တူဆက်ဆံခြင်း (لواط) ၏ ဟရာမ်  ဖြစ်မှုအပေါ်တွင် အစ္စလာမ့်သမိုင်းတစ်လျှောက် မည်သည့်ပညာရှင်မျှ သဘောထားကွဲလွဲမှု မရှိခဲ့ဖူးပါ။


အစ္စလာမ့်ဓမ္မသတ်၏ ပင်မဥပဒေဂိုဏ်းကြီး (၄) ဂိုဏ်း (المذاهب الأربعة ) ဖြစ်သော - ဟနဖီဂိုဏ်း (الحنفية) မာလိကီဂိုဏ်း (المالكية)ရှာဖေအီဂိုဏ်း (الشافعية) ဟန်ဗလီဂိုဏ်း (الحنابلة) တို့မှ ပညာရှင်ကြီးများနှင့် ဓမ္မသတ်ပညာရှင် အားလုံးသည် လိင်တူဆက်ဆံခြင်း (اللوطية / اللواط ) သည် အစ္စလာမ်တွင် "كبائر" (ကဗာအိရ် - ကြီးလေးသော အပြစ်ကြီး) ဖြစ်ကြောင်း တညီတညွတ်တည်း (إجماع - အိဂ်ျမာအ်) အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။


ပညာရှင်ကြီးများသည် ဤလုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်သူအပေါ် မည်သို့အပြစ်ပေးရမည် (Hadd သို့မဟုတ် Ta'zir) ဆိုသည့် ဥပဒေပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းလမ်းများတွင်သာ ကွဲလွဲမှုရှိပြီး၊ ၎င်းလုပ်ရပ်သည် "အပြစ်" ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သဘောတူညီကြသည်။ အစ္စလာမ်တွင် ဝတ်ပြုဆုတောင်းခြင်း (ဆွလားဟ်) သည် ဖရဇ် (မရှိမဖြစ်တာဝန်) ဖြစ်သည်ဟု အားလုံးသဘောတူထားသကဲ့သို့ပင်၊ လိင်တူဆက်ဆံခြင်းသည် ဟရာမ်ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်သည်လည်း "သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ သိသာထင်ရှားလှသော ဘာသာရေးအခြေခံ" (المعلوم من الدين بالضرورة) ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခေတ်သစ်လစ်ဘရယ်ဝါဒီများက ဤလုပ်ရပ်ကို "အစ္စလာမ်က ခွင့်ပြုသည်" ဟု ပြောဆိုလာခြင်းသည် ကုရ်အာန်၊ စွန္နဟ်နှင့် အစ္စလာမ့်ပညာရှင်ထုတစ်ရပ်လုံး၏ Ijma‘ ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။


📌  ဝိညာဉ်ရေးရာ စောင့်ရှောက်မှုနှင့် အသိုက်အဝန်း၏ တုံ့ပြန်မှု


အယူအဆပိုင်းတွင် မည်မျှပင် မှန်ကန်နေပါစေ၊ လက်တွေ့လူမှုဝန်းကျင်တွင် စာနာနားလည်မှု (Compassion) နှင့် စနစ်တကျ ဖေးမမှု မရှိပါက ခေတ်သစ်စိန်ခေါ်မှုများကြားတွင် လမ်းပျောက်နေသည့် မွတ်စ်လင်မ်လူငယ်များကို လစ်ဘရယ်အသိုင်းအဝိုင်း၏ လက်ထဲသို့ အဓမ္မ တွန်းပို့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။


(က) အပြစ်နှင့် အပြစ်သားကို ခွဲခြားရှုမြင်ခြင်း


အစ္စလာမ်၏ အလွန်လှပသော ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းတစ်ခုမှာ "အပြစ်လုပ်ရပ် (Sin) ကို မုန်းတီးရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ အပြစ်သား (Sinner) ကို လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် လုံးဝ လွှင့်ပစ်လိုက်ခြင်းမရှိ" ဟူသော မူဝါဒဖြစ်သည်။ လိင်တူဆက်ဆံခြင်း (لواط) သို့မဟုတ် ဖစ်သ်ရဟ် (သဘာဝတရား) ကို ပုံဖျက်သည့် လုပ်ရပ်များသည် အလ္လာဟ်အရှင်မြတ် ရှုတ်ချထားသော ကြီးလေးသည့် အပြစ်  ဖြစ်သဖြင့် ၎င်း "လုပ်ရပ်" ကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြတ်သားစွာ ဆန့်ကျင်ရမည်။ သို့သော် အဆိုပါ စိတ်ဆန္ဒမျိုး ခံစားနေရသူ သို့မဟုတ် လမ်းမှားသို့ ခဏတာ ရောက်သွားသူသည် အစ္စလာမ့်အမြင်အရ ကျွန်ုပ်တို့၏ "မွတ်စ်လင်မ် ညီအစ်ကို/မောင်နှမ" ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သွေးဆောင်မှုနောက်သို့ ပါသွားသည့် လူမမာ (ဝိညာဉ်ရေးရာ ဖျားနာနေသူ) များသာ ဖြစ်သည်။ လူမမာကို မြင်လျှင် ရောဂါကိုသာ မုန်းရမည်၊ လူမမာကိုမူ ဆေးကုပေးရမည် ဖြစ်သည်။


တမန်တော်မြတ် (ဆွ) ၏ စံပြနမူနာတွင် သောက်စားမူးယစ်တတ်သည့် ဆွဟာဗီတစ်ဦးအား အခြားသူများက ကျိန်ဆဲကြသောအခါ တမန်တော်မြတ် (ဆွ) က ချက်ချင်း တားမြစ်တော်မူပြီး "သူ့ကို မကျိန်ဆဲကြပါနှင့်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်နှင့် ၎င်း၏ ရစူးလ်တမန်တော်မြတ်ကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်ကြောင်း ငါသိသည်" ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည်။ (ဗုခါရီကျမ်း)။ ထို့ကြောင့် လိင်တူစိတ် တိမ်းညွှတ်မှု ခံစားနေရသည့် လူငယ်များကို ကာဖိရ် ဟု လွယ်လွယ်ကူကူ တံဆိပ်ကပ် ဝိုင်းပယ်မည့်အစား၊ ၎င်းတို့သည် အနောက်တိုင်း မှိုင်းလုံးများကြားတွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ ရုန်းကန်နေရသူများ ဖြစ်ကြောင်း စာနာနားလည်မှု ဖြင့် ရှုမြင်တတ်ရန် လိုအပ်သည်။


ရုန်းကန်နေရသူများအတွက် လုံခြုံသော ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးပေးခြင်း


အနောက်နိုင်ငံများရှိ မွတ်စ်လင်မ်လူငယ်များထဲတွင် မိမိတို့၌ ထိုသို့သော စိတ်ဆန္ဒ ရှိနေသော်လည်း၊ အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်၏ အမိန့်တော်ကို နာခံသောအားဖြင့် လက်တွေ့မကျူးလွန်မိအောင်၊ LGBT Community ထဲသို့ မဝင်မိအောင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြင်းထန်စွာ ထိန်းချုပ်ကာ ဝိညာဉ်ရေးရာ စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲနေရသူ (Faithful Strugglers) မြောက်မြားစွာ ရှိပါသည်။ ၎င်းတို့သည် အစ္စလာမ့်အမြင်အရ "ဂျီဟတ် (جهاد النفس- မိမိစိတ်ကို နှိမ်နင်းခြင်း)" လုပ်နေသည့် သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။


သို့သော် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ခံစားချက်ကို မိဘ သို့မဟုတ် ဆရာသမားများအား ဖွင့်ပြောလိုက်ပါက အရှက်ခွဲခံရမည်၊ ဗလီဝတ်ကျောင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့်၊ လုံခြုံမှု (Safe Space) မရှိသည့်အတွက် စိတ်ဓာတ်ကျကာ အဆုံး၌ ၎င်းတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုနေသည့် LGBT အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ခိုလှုံသွားကြတော့သည်။ ဗလီဝတ်ကျောင်းတော်များနှင့် အစ္စလာမ့်လူမှုအဖွဲ့အစည်းများသည် အောက်ပါအတိုင်း ပြောင်းလဲပြင်ဆင်ပေးရန် လိုအပ်သည် -


Non-Judgmental Counseling (အပြစ်မတင်သော နှစ်သိမ့်ဆွေးနွေးမှု): လူငယ်များ မိမိတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သံသယများနှင့် ခံစားချက်များကို လျှို့ဝှက်စွာ၊ ဘေးကင်းစွာ ဖွင့်ဟတိုင်ပင်နိုင်မည့် အစ္စလာမ့် စိတ္တဗေဒပညာရှင်များ (Muslim Psychologists) နှင့် စာနာတတ်သော သာသနာ့ပညာရှင်များ ရှိနေရပါမည်။


Validating the Struggle (ရုန်းကန်မှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း): "မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုဆန္ဒရှိနေပေမယ့် အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်အတွက်ကြောင့် မကျူးလွန်ဘဲ အောင့်အီးသည်းခံနေတာဟာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အိဗာဒသ် ဖြစ်တယ်" ဟု ၎င်းတို့အား စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပေးရပါမည်။


Holistic Community Integration (လူမှုဝန်းကျင်တွင် အတူတကွ ပေါင်းစည်းခြင်း): ထိုသို့သော ဝိညာဉ်ရေးရာ စမ်းသပ်ချက် (Imtihan) ကြုံတွေ့နေရသည့် လူငယ်များကို သာသနာ့လုပ်ငန်းများ၊ လူမှုရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပါဝင်ခွင့်ပေးပြီး အစ္စလာမ့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမပီသစွာ လက်တွဲထားရပါမည်။


📌 နိဂုံးနှင့် လက်တွေ့အကြံပြုချက်များ


ဤအကျပ်အတည်းကို ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားရန်နှင့် မှုန်ဝါးလာသော ဘာသာရေးစံနှုန်းများကို ပြန်လည်ထက်မြက်လာစေရန်အတွက် လက်တွေ့ကျကျ အကောင်အထည်ဖော်ရမည့် မဏ္ဍိုင်ကြီး နှစ်ရပ်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။


(က) အစ္စလာမ့်ဝေါဟာရများကို ပြန်လည်အသက်သွင်းခြင်း


အနောက်တိုင်း လစ်ဘရယ်ဝါဒက တီထွင်ထားသော စကားလုံးများကို ကျွန်ုပ်တို့က လွယ်လွယ်ကူကူ လိုက်လံအသုံးပြုခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့ဆောက်လုပ်ထားသော အယူအဆဘောင် (Framework) ထဲသို့ အလိုအလျောက် ပိတ်မိသွားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အစ္စလာမ့်ကိုယ်ပိုင် ဘာသာစကားနှင့် ဝေါဟာရများကို ပြန်လည်ရယူရပါမည်။

လူငယ်တစ်ဦးတွင် လိင်တူစိတ် တိမ်းညွှတ်မှု ရှိနေပါက ၎င်းအား အနောက်တိုင်းစကားလုံးဖြစ်သည့် "Gay" ဟု မခေါ်ဆိုပါနှင့်။ ၎င်းအစား အစ္စလာမ့်စိတ္တဗေဒ ဝေါဟာရဖြစ်သော "လောင်မြိုက်တတ်သည့် စိတ်အလိုဆန္ဒ/ သွေးဆောင်မှု" (هوى/نفس/شهوۃ) သို့မဟုတ် "ဝိညာဉ်ရေးရာ စမ်းသပ်ချက်" (ابتلاء/امتحان) ဟုသာ သုံးနှုန်းရပါမည်။


"Gay Marriage" ဟူသော စကားလုံးလှလှလေးများအစား ကုရ်အာန်က သုံးနှုန်းသည့် "ဖာဟိရှဟ်" (فاحشه - စက်ဆုပ်ဖွယ်လုပ်ရပ်) သို့မဟုတ် "မွန်ကရ်" (منكر - တားမြစ်ပိတ်ပင်ထားသောအရာ) အဖြစ်သာ ခေါ်ဆိုရပါမည်။


မိမိစိတ်ကို ထိန်းချုပ်နေရသူအား "Closeted/ဒုက္ခရောက်နေသူ" ဟု မရှုမြင်ဘဲ၊ "မုဂျာဟိဒ်" (مجاهد - မိမိစိတ်ရိုင်းကို တိုက်ခိုက်နေသည့် စစ်သည်တော်) သို့မဟုတ် "ဆွာဗိရ်" (صابر - အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်အတွက် အောင့်အီးသည်းခံနေသူ) ဟု ကောင်းမွန်သော အစ္စလာမ့်ဝေါဟာရများဖြင့် အစားထိုး တန်ဖိုးထားပေးရပါမည်။


(ခ) မိဘများနှင့် ဆရာသမားများအတွက် လမ်းညွှန်


လူငယ်များကို ထိန်းကျောင်းရာတွင် ဒေါသထက် အသိဉာဏ်ပညာ (حكمه) နှင့် မေတ္တာ (رحمه) ကို အခြေခံ၍ အောက်ပါအဆင့်ဆင့်အတိုင်း လမ်းညွှန်ထိန်းကျောင်းရပါမည်။


အဆင့် ၁။ နားထောင်ခြင်းနှင့် လုံခြုံမှုပေးခြင်း (Active Listening & Safe Space): ကလေး သို့မဟုတ် ကျောင်းသားက LGBTQ နှင့်ပတ်သက်ပြီး သံသယမေးခွန်းများ မေးမြန်းလာချိန်တွင် ဒေါသမပါဘဲ တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်ပေးပါ။ အိမ်နှင့် ကျောင်းကို ၎င်းတို့အတွက် "အလုံခြုံဆုံးနေရာ (Safe Space)" ဖြစ်အောင် အရင်ဖန်တီးပေးပါ။ မိဘထံတွင် ရင်မဖွင့်ရဲပါက ၎င်းတို့သည် အင်တာနက်ပေါ်ရှိ လစ်ဘရယ်သမားများထံတွင် သွားရောက်ရင်ဖွင့်ကြပါလိမ့်မည်။


အဆင့် ၂။ အသိဉာဏ်ပညာဖြင့် ဆွေးနွေးချေပခြင်း (Intellectual Dismantling): "ဒါက ဟရာမ်မို့လို့ မလုပ်နဲ့" ဟု ဇွတ်အတင်း အမိန့်ပေးမည့်အစား ဆင်ခြင်တုံတရား (Logic) နှင့် အစ္စလာမ့်ဒဿနများကို ခေတ်မီစကားပြောပုံစံဖြင့် ရှင်းပြပါ။ အနောက်တိုင်း လစ်ဘရယ်ဝါဒ၏ "ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ကိုယ်ပိုင်တယ်" ဆိုသည့် အယူအဆသည် စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်သာဖြစ်ကြောင်း၊ လိင်စိတ်ဆန္ဒဆိုသည်မှာ လူသားတစ်ဦးလုံး၏ ဖြစ်တည်မှု မဟုတ်ကြောင်း (Desire is not Identity) အဆင့်ဆင့် ဆွေးနွေးပြပါ။


အဆင့် ၃။ အစ္စလာမ့်အမှတ်သညာကို အမြစ်တွယ်စေခြင်း (Rooting Islamic Identity): လူငယ်များကို ငယ်စဉ်ကတည်းက တမန်တော်မြတ် (ဆွ) နှင့် ဆွဟာဗာ သာဝကကြီးများ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိများ၊ အစ္စလာမ့်သမိုင်းကြောင်းများနှင့် ထိတွေ့ပေးပါ။ မိမိကိုယ်မိမိ မွတ်စ်လင်မ်ဦး ဖြစ်ရခြင်းအပေါ် ဂုဏ်ယူတတ်သည့် စိတ်ဓာတ် (Psychological Resilience) မြှင့်တင်ပေးပြီး၊ "လူအများစု လက်ခံထားတိုင်း အမှန်တရားမဟုတ်ဘဲ၊ ဖန်ဆင်းရှင် ပြဋ္ဌာန်းထားသည့် 'ဖစ်သ်ရဟ်' သာလျှင် အစစ်အမှန် အမှန်တရားဖြစ်သည်" ဆိုသည့် ခိုင်မာသော အီမာန်မျိုး တည်ဆောက်ပေးရပါမည်။


အနှစ်ချုပ် ကောက်ချက်


ယနေ့ခေတ် ရင်ဆိုင်နေရသည့် LGBTQ အယူအဆဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ လူသားတို့၏ မူလသဘာဝ (فطرۃ) ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဖန်ဆင်းရှင်၏ အမိန့်တော် (ဝဟီ) ကို မီးမြှိုက်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည့် "အယူအဆရေးရာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ စစ်ဆင်ရေး" ဖြစ်သည်။ မှုန်ဝါးလာနေသော ဘာသာရေးစံနှုန်းများကို ပြန်လည်ထက်မြက်လာစေရန်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်ဆောင်ရမည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းဗျူဟာမှာ - "အတွေးအခေါ် စနစ်ကို ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ခိုင်မာမှု (Intellectual Rigor) ဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်ပြီး၊ လမ်းပျောက်နေသည့် လူငယ်များကိုမူ တမန်တော်မြတ်၏ ကရုဏာတရား ဖြင့် မေတ္တာရှေ့ထား ကုစားလမ်းညွှန်ခြင်း" သာလျှင် ဖြစ်ပါတော့သည်။


ကုရ်အာန်ကျမ်းမြတ်

ဘိုခါရီ

မွတ်စ်လင်မ်

ရဒ်ဒွလ်မုဟ်သားရ်

အလ်ဗယားန်ဝသ်သဟ်ဆီးရ်

အလ်မဂျ်မူးအ် ရှရဟ်မုဟဇ္ဇဗ်

အလ်မုဂ်နီ

#ကိတာဗွလ်ကဘာအိရ်

“Islam and the LGBT Question: Reframing the Narrative” – Dr. Jonathan Brown


Contributed by: Naung Lwin


မူရင်းစာမျက်နှာ: https://www.facebook.com/share/p/19M6qsN1B3/

Tuesday, July 28, 2026

Fulfilling My Straight Friend's Fantasies (Chapter 2)

စိတ်ကူးအိပ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း (ဇာတ်သိမ်း)




သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးတဖက်မှာတင်ထားရင်းမှ ကျောပြင်တလျှောက် လျှောကျသွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေကတော့ သူ့ရင်အုပ်အစုံမှာ ရပ်တန့်နေလေရဲ့။ တစ်ယောက်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ယောက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုအပြည့် နွေးထွေးစွာပူးကပ်သွားကြပုံက ကန့်သတ်ချက်တွေမရှိတော့သလိုပဲ။ အရှက်သည်းတာရဲ့ပြင်ပကိုရောက်နေသလို လက်ရှိအချိန်အခိုက်အတန့်အား လေးစားတန်ဖိုး  ထားမှုရဲ့ ဘောင်အနားသတ်အပြင်ဘက်ကိုသွားနေကြတယ်။


အတန်ကြာ ထွေးဖက်ပူးကပ်နေရာမှ နေဝင်းဟာ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုအသာထိန်းကိုင်လျက် အနည်းငယ်တွန်းခွာကာ နောက်ဆုတ် ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ “ငါ မင်းကိုစကားစမြည်ပြောချင်ရုံလေးပါ….ဒါပေမယ့် မင်းနှုတ်ခမ်းတွေကို ငါအကြည့်မရပ်နိုင်ဘူး” လို့ခပ်တိုးတိုးပြောလာတယ်။


ကျွန်တော် မျက်ဝန်းများကိုမှေးမှိတ်လျက် အသာအယာခွန်းတုန့်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။


“ပြီးတော့…..ငါက မင်းရဲ့ဟိုဟာကို စိုက်ကြည့်မိတာကနေ အကြည့်မလွှဲနိုင်ဘူး….”လို့။



Part 2: I Fulfilled His Mutual Masturbation Fantasy


နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ဆိုဖာပေါ်မှာ မပြောင်းမလဲ ဘာမှမလုပ် အတန်ကြာထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အကြောင်းအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ ဖွင့်ထားတဲ့ TV က ပိတ်ထားသလို အခန်းတွင်းမီးရောင်ကလည်း ညအိပ်မီးလို မလင်းတလင်းဖြစ်သွားပြီး အရာရာတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ ညနေခင်းတခုကို ငြိမ်းချမ်းစွာ အဆုံးသတ်လျက်ပေါ့။ ကျွန်တေ်ာတို့နှစ်ဦးသားကြား တိတ်ဆိတ်မှုငြိမ်သက်မှုဟာ ကို့ရို့ကားယားနိုင်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ မျက်နှာပြင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကန်ရေပြင်အောက်က နွံတွေလို ထူထပ်သိပ်သည်းတယ်ဗျ။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်မှုတိုင်း၊ ပြီးတော့ နေဝင်းရဲ့ မျက်မှောက်ကာလ ဖြစ်တည်မှုတိုင်းကို ကျွန်တော်ခံစားလို့ရတယ်။


ဒူးတုပ်ထိုင်လျက် လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့တည့်တည့်မှာရှိတဲ့အရာကို မမှိတ်မသုံကြည့်နေ ထိုင်နေတဲ့နေဝင်းကို ကျွန်တော် တချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ချိန် သူကလည်း မျက်လွှာပင့်ကာ လူရှိသေးတာပဲဆိုတဲ့ဟန်နဲ့ ပြန်ကြည့်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်အခြေအနေ က လုံးဝမပြောင်းလဲခဲ့တာသေချာတယ်။ ခိုင်မာတဲ့ မေးရိုးအစုံ၊ လည်တိုင်ကောက်ကြောင်း၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှု၊ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်မှုအား ထိန်းကြောင်းနိုင်သော ပေးချင်ခဲ့တာထက်  ခပ်ဝေးဝေးအရောက်ပို့နိုင်သောသူ့ကို ကျွန်တော်ကြည့်နေခဲ့တယ်။


နောက်ဆုံးတော့ နောင်တကင်းစွာ သူ အပြောင်းအရွှေ့လုပ်ခဲ့ပါတယ်။


“မောင်မောင်….ငါမင်းကို တခုခုပြောလို့ရမလား” ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ သူမေးတယ်။


ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို သူ့ဘက်လှည့်ပြီး မျက်ဝန်းများကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။


“Always.”


သူ တံတွေးတချက်မျိုချတယ်။ သူ့လည်မျိုတလျောက် လှုပ်ရှားအလုပ်လုပ်ပုံကို ကျွန်တော်မြင်ရတာကိုး။ပြောဖို့ဆိုဖို့ သတ္တိကို သူဘယ်လိုမွေးလည်း ကျွန်တော်ရင်ခုန်ရပါတယ်။


“ငါ အပြာရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွေ ကြည့်တဲ့အချိန်တိုင်း ဖြစ်ခဲ့တာ..က” ချိတုံချတုံနဲ့ အသက်တချက်ရှူကာ ခပ်ပြင်းပြင်း လေပူတချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း “ဘဲနှစ်ပွေ ဆိုဖာပေါ်မှာ ဘေးချင်းယှဉ်အတူထိုင်တဲ့ ပြကွက်တွေက ငါ့ကို လိင်စိတ်ကြွစိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်။ သူတို့ ကြီးကြီးမားမား ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့နော်။ အပြေးအလွှား အလောတကြီးလည်း ဇာတ်လမ်းဆင်မနေကြဘူး။ သူတို့….သူတို့ တစ်ယောက် ဘေးမှာ တစ်ယောက်ထိုင်ရင်း အံစာခေါက်တာ၊ ကော်ဖီဖျော်တာမျိုးလုပ်ကြတယ်။ တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ထူတု ကြတာ။ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းထဲမှာမဟုတ်ဘဲ အပြင်မှာဆို သူတို့တွေ ဘာဖြစ်ကြမလဲ…လုပ်ကြမလဲ”


သူပြောရင်းမှ အသံတိတ်သွားပါတယ်။ဆုံးဖြတ်ဝေဖန်ချက်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ တုန့်ပြန်မှုတစ်ခုခုကို ကြားချင်လို့စောင့်နေဟန်တူတယ်။


“သူတို့စိတ်ခံစားချက်တွေက တကယ်စစ်ရဲ့လားဟင်” သူသိလိုတဲ့အချက်ကိုထပ်ဆောင်းမေးလာတယ်။ “သူ့အလိုလို စိတ်အထွဋ်အထိပ် ရောက်တာထက် ပိုအရေးကြီးတာက စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေပဲလို့ ခံစားရတယ်ကွာ”


နှလုံးခုန်သံတွေ မူမမှန်စွာခုန်ပေါက်လာခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်လေသံကတော့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပါတယ်။


“မင်းလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့လည်းလက်တွေ့လုပ်လို့ရတာပဲ” ကျွန်တော် ချိတုံချတုံကင်းစွာ သူ့ကိုပြန်ပြောလိုက်တယ်။


သူ အဝေးကိုတချက်ကြည့်ကာ မသိမသာရှက်ပြုံးပြုံးပါတယ်။ နောက်မှ သူ  ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။


“အေး….ငါ လုပ်မယ်ကွာ”


နောက်တစ်ခါ အသံတိတ်သွားပေမယ့် ယခင်နဲ့မတူကွဲပြားပါတယ်။ ခွင့်ပြုချက်အပြည့်နဲ့လေ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသား ဘာမှမလုပ်သေး ဘဲ ဘေးချင်းယှဉ်လျက်ထိုင်နေကြတယ်။များမကြာခင် မုန်တိုင်းဝင်ဖို့ လေပြေစတိုက်ခတ်ပြီထင်ရဲ့။


သူ့အတွက်တော့ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်သက်သက်မဟုတ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သူစိမ်းတယောက်က အမှန်မြင် ပြီး အဝေးကိုထွက်မပြေးသွားခဲ့တာမျိုး။


စကားစမြည်ပြောပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကိုယ်စီ စကားလုံးတစ်လုံးထပ်ပြောစရာမလိုအောင် သဘောပေါက်ပြီးသားဖြစ်သလို ထပ်မံဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်စရာလည်းမလိုတာမို့ နှစ်ယောက်သား တပြိုင်နက်တည်းမတ်တပ်ထရပ်လုနီးပါးဖြစ်သွားချိန်မယ် မအံ့သြတော့ ဘူး။ အလျင်စလိုတော့ မဟုတ်ဘူးရယ်။ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုချင်းစီတိုင်းဟာ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီး ဖြည်းဖြည်းခြင်း အလေးဝန်ကို ထမ်းသလို ဆုံးဖြတ်ချက်ချသလိုပါပဲ။


ပထမဆုံး ရှပ်အင်္ကျီ။ နေဝင်းက လက်နှစ်ဖက်ကိုမြောက်လျှက် ဝတ်ထားတဲ့ရှပ်အင်္ကျီကို ခေါင်းကျော်ချွတ်တယ်။ သူ့လက်ရှားမှု လက်အ ရွေ့ကအစ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းလှစ်ဟလာသမျှကို ကျွန်တော်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ကြည့်သင့်ချိန်ထက်ပိုမိုကြည့်မိတဲ့အပေါ် ဟန်ဆောင် ပုန်းလျှိုးတာမျိုးလည်း မလုပ်တော့ဘူး။ သူ့ရင်အုပ်ကြွက်သားများဟာ ကျွန်တော်မြင်ဖူးသမျှထဲမယ် တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး ပေါ်လွှင်အချိုးအစားကျလွန်းတယ်။ကာယဗလမောင်လို ကြွက်သားအကြီးကြီးတွေလို့ မဆိုလိုပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်အခြေခံရှိပြီးသားမို့ လှပ ပေါ်လွင်တာ ဖုံးထားလို့မရတာအမှန်ပဲ။ သူ့ဗိုက်ကြွက်သားများဟာလည်း အံစာတုံးလေးတွေစီထားတဲ့အတိုင်းပါ။ သူ့အသားအရေဟာ နွေးနေသလို ကျန်းမာ စိုဝင်းနေတာပါ။


“သောက်ရမ်းမိုက်တယ်ကွာ….ကောလိပ်တက်တုန်းကထက်တောင် ပိုကြည့်ကောင်းတယ်”ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်စွာ ပါးစပ်က ဖွင့်ပြောမိတယ်။


ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နေဝင်းရဲ့မျက်နှာပြင်မယ် ရှက်သွေးဖြန်းတာ ဖျပ်ကနဲပြေးသွားပါတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ကသိကအောက်ဖြစ် ရမယ့်အစား သံသယရိပ်ကဲတဲ့ အပြုံးတစ်ချက်သာ ပြုံးပြလာတယ်။ ဒါဟာ ပီတသောမနဿဖြစ်ခြင်းနဲ့အတူ စိတ်သက်သာရာရခြင်းပါပဲ။ 

ကျွန်တော်လည်း ဝတ်ထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကိုချွတ်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် တစ်စခြင်းအကြည့်ရွေ့တဲ့ သူ့အကြည့်ဟာ ဖြေးဖြေးခြင်း စေ့စေ့စပ်စပ်နဲ့ အကန့်အသတ်မရှိအကုန်ကြည့်ကြောင်း ခံစားမိရတယ်။ တကိုယ်လုံးကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန်စေ့ငုကြည့် နေတာ လုံးဝအကြည့်မလွှဲဘူး။


နောက်တော့ ကျွန်တော်ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီပေါ့။ သူက  အစဦးဆုံးချွတ်ချတဲ့အပေါ် ကျွန်တော်လည်းနောက်က လိုက်လံချွတ်ချခဲ့ ပါတယ်။ အို…အကုန်တော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ boxers  ဘောင်းဘီလေးတော့ ကျွန်တော်ချန်ထားတာပေါ့။ အတွင်းခံဘောင်းဘီရဲ့ ချည်သားများဟာ အတွင်းက ကုန်းရုန်းထသမျှကို ကြာရှည်မဖုံးကွယ်နိုင်ပါဘူး။  ကျွန်တော်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မိုးကာတဲတခုလို ဖြစ်နေတာ မြင်ကွင်းထဲမယ် ရှင်းနေရော။


“Fuck….”  ကျွန်တော့်ပါးစပ်က လွှတ်ကနဲထွက်သွားတယ်။ “မင်းတကိုယ်လုံး သောက်ရမ်းလှတယ်ကွာ….အဲတာကို မင်းသိတယ်ဟုတ်”


သူစိတ်လှုပ်ရှားစွာ အနည်းငယ်ရယ်မောပါတယ်။


“ကျေးဇူးကွာ….တကယ်ပြောတာ။ အရင်က ဘယ်လူမှ ငါ့ကိုသည်လိုမပြောဖူးဘူးရယ်”


သူဝတ်ဆင်ထားတဲ့ Boxers ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အလားတူချွတ်တာပေါ့။ အဝတ်မပါ ပလာကိုယ်ထည်းနဲ့ ဆိုဖာခုံရှည်ပေါ်မယ် နှစ်ဦးသားဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ပခုံးတွေဟာ  တို့ထိပူးကပ်လုနီးပါးအခြေအနေပါ။ သူ့အရေပြားမှ ကိုယ်ငွေ့ကိုကျွန်တော်ခံစားလို့ရတယ်။ သူ့ကိုယ်ရနံ့၊ သူ့အသက်ရှူငွေ့ကောလေ။


အဲသည့်အခိုက်အတန့်လေးမယ် တစ်ယောက်မှ အလှုပ်အရှား အရွေ့အပြုလုံးဝမလုပ်မိကြဘူး။ နောက်တော့  တပြိုင်နက်နီးပါး ကျွန်တော်တို့လက်တွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း ပေါင်ခြံရှိရာကိုဆင်းချသွားပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ငပဲတွေစီကိုလေ။ဘယ်လိုလှုပ်ရှား နေတယ် ဘယ်လိုအခြေအနေဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ စစ်ကြည့်လို့ရအောင် ကိုယ်တွယ်ထိတွေ့ဟန်က သတိထားပြီး ငြင်သာမှုအပြည့်။ အား…စည်းချက်ကျကျ ကော်ဖီဖျော်ခဲ့ကြတာ….ကျွန်တော်တို့အသက်ရှူသံတွေဟာ အချိန်ကိုက် တပြိုင်တည်းညှိထားကြသလို ဖြစ်နေတယ်။


ဘယ်လိုပြောမလဲ အမြန်လောဆော်တာမျိုးမလုပ်ဘူး၊ တိတ်တဆိတ် အေးငြိမ်းစွာနဲ့ ကိုယ့်နံဘေးကလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နားလည်သဘော ပေါက်ဖို့သာ အရေးထားကြပါတယ်။ သူ့စိတ်ကူးအတွေးထဲကအတိုင်းပဲ ဆိုပါတော့။ ဘယ်လိုစိတ်ကူးထားတယ် ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုး ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့အမြဲသိနေတယ်။


ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြာခဏကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ အကြည့်တွေဟာ အချိန်ကြာလာတာနဲ့ တစ်စုံတခုကို ချိုးဖျက်ဖို့ တွန်းအားပေးသည့်အလား ဖြစ်လာတယ်။မျက်းလုံးချင်းဆုံ ရင်ခုန်တဲ့အကြောင်းအရာတွေ သည်အခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသား ခံစားမိကြတယ် ထင်ရဲ့။


နေဝင်းဟာ သူ့လက်များကို နှေးပေမယ့် သေချာရေရာစွာ ရွေ့လျားနေရာပြောင်းလာပါတယ်။ သူ့ငပဲအရင်းကို လက်ချောင်းများနဲ့ ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ကွမ်းသီးခေါင်းအနားမှ မေးသိုင်းကြိုးကို လက်မအသုံးပြု ပွတ်သပ်တယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းတဝိုက် လက်မနဲ့ အသာပွတ်သပ်တာသာမက လိင်တံတလျောက်ဖောင်းကြွလာတဲ့ သွေးကြောကြီးများအား အခြားလက်ချောင်းများသုံးကာ ပွတ်သပ်ပုံ ကျွန်တော် အသေးစိတ် မြင်တွေ့ရရော။ သူ့အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းထန်လာသလို လေပူတွေမှုတ်ထုတ်တဲ့သူ့နှာခေါင်းတဝိုက်ဟာလည်း သိသာစွာ အသံထွက်လာတယ်လေ။ သူ့ပခုံးအစုံဟာ တင်းတောင့်ထားပြီး မေးရိုးအစုံဟာလည်း အံကြိတ်ထားတာမို့ထင်းနေတာပါ။ ဒါပေမယ့် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကိုစိုက်ကြည့်တဲ့အကြည့် တချက်မလွှဲဘူး။


ကျွန်တော်လည်း အလားတူ ကော်ဖီစဖျော်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများဟာ စည်းချက်ကျလှုပ်ရှားသလို သူပြုလုပ်သမျှနဲ့ တပြိုင်တည်း ချိန်ကိုက်လှုပ်ရှားခဲ့တယ်။ ပေါင်ကြားက ညီဘွားရဲ့ တုတ်ခိုင်မှု၊ ပူနွေးတဲ့အထိအတွေ့၊သွေးကြောတွေထဲ တထိတ်ထိတ် သွေးစီးမှုခံစားချက်များကို သူ့မျက်ဝန်းများအား ပြန်စိုက်ကြည့်နေပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခံစားသိရှိနေတာအမှန်ပါ။မျက်ဝန်း အကြည့်များကိုသုံးလျက် နှစ်ယောက်သား လိင်မှုကိစ္စပြုကျင့်နေသလိုဟန်ပေါက်နေတယ်။ နှစ်ယောက်သား ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့ တာမျိုးမလုပ်ဘဲ ခံစားဖြစ်ပျက် အပြိုင်ကျဲနေကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့လှုပ်ရှားမှုများဟာ ရင်ခုန်ဖို့ကောင်းတယ်ဗျ။


နေဝင်းက သူ့မျက်ဝန်းများကို စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ခဏကြာမှေးပိတ်ပြီးမှ နောက်တဖန်ဖွင့်ဟလာပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် မှာရှိတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို မှတ်ဉာဏ်ထဲ စွဲမြဲအောင်မှတ်တမ်းတင်နေတဲ့အတိုင်း အသားကုန်စိုက်ကြည့်တာဗျို့။ တုံ့ပြန်မှုတိုင်း၊ ဆတ်ကနဲ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကိုပါ မလွတ်စေရဘူးရယ်။


“မောင်မောင်…” သူပင့်သက်တချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ကြားနိုင်သည်ဆိုရုံမျှသာ ပြောလာတယ်။


“အေး..ပြောလေ….ငါသည်မှာရှိတယ်” ကျွန်တော် အသာအယာပဲ စကားခွန်းတုန့်ပြန်လိုက်ပါတယ်။နေရာရွှေ့ လှုပ်ရှားကိုင်တွယ်လာတဲ့ သူ့လက်ချောင်းများကို တားမြစ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်ပေါ့။


သည်အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ရှူသံများကလွဲလို့ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော် သူ့အနားကို တိုးကပ်လိုက်မိတယ်ပေါ့။


“ငါ….ငါ မင်းဟာကို ခဏဖြစ်ဖြစ် ထိကိုင်လို့ရမလားဟင်” နှစ်ဦးသားကြား အကွာအဝေးမရှိအောင်တိုးကပ်သွားလိုက်ကာ ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးမေးခဲ့ပါတယ်။


သူ ကျွန်တော့်မျက်လုံးရှိရာကိုတည့်တည့်စိုက်ကြည့်လျက်  ချိတုံချတုံကင်းစွာ “ရတယ်လေ….အသေအချာပေါ့” လို့ပြောတယ်။


ကျွန်တော့်လက်ကို တကယ်ဖြေးဖြေးလေးကြွကာ သူ့ပစ္စည်းရှိရာ မရဲတရဲလှမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်လက်ချောင်း လေးများနဲ့ အသာအယာဆုပ်ကိုင်မိတယ်။ ယခင်က မတို့မကိုင်ဖူးတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုကို အခုမှစကိုင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသလို စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ဒွန်တွဲစွာ ကိုင်တွယ်ခြင်းပါ။ သူ့ပစ္စည်းဟာ ပူနွေး မာတောင့်ပြီး တဖြည်းဖြည်းတုတ်ခိုင်လာသယောင်မို့ အခြား လက်ချောင်းများထက်လက်မကိုတော့ ငပဲခေါင်းတဝိုက်ပွတ်သပ်လှုပ်ရှားပစ်ပါရော။ 


“ငပဲကြီးက ပူနွေးနေတာပဲ….ပြီးတော့ မတ်ထောင်နေတာ တကယ် perfect” လို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ကျွန်တော်မှတ်ချက်ချလိုက်တယ်။


ခဏတော့ သူ့နှုတ်ဖျားမှ ညည်းညူသံ စစ်မှန်စွာထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ့တင်ပါးဆုံဟာ အနည်းငယ်တွန့်ကနဲလှုပ်ရှားသွားပေမယ့် နေရာပြောင်းထိုင်လိုက်တာ ဘေးတနေရာကိုရွှေ့လိုက်တာမျိုး သူမလုပ်ဘူး။ ကျွန်တော်လုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ကို သူဆက်လုပ် ခွင့်ပေးတယ်။


စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သူ့ခံစားချက်တွေ ရေချိန်မြင့်ဖို့လုံလောက်ပြီလို့ ယူဆမိတဲ့အထိ ကျွန်တော်ဆက်လက်ပွတ်သပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဆက်လုပ်ပေးဖို့ သူငံ့လင့်ချိန်ခဏမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကိုရုတ်သိမ်းပြီး ကိုယ့်ငပဲကိုယ်ပြန်ကိုင်မိတယ်။ ဟုတ်တယ် ကိုယ့် ဘာသာကိုယ်လည်း နှိုးဆွသာယာဖို့လုပ်ရတယ်။


အဝတ်မပါ ပလာကိုယ်တည်းနဲ့အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်ကြကာ နှစ်ဦးသားဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေကြပါတယ်။ တစ်ယောက်မျက်ဝန်းကို အခြားတယောက်က စိုက်ကြည့်လျက် ဘာမှရှေ့ဆက်မဖြစ်လာရင် ဘာလုပ်ရမလဲ တွေးတောပေမယ့် တကယ်တမ်းက ကွဲပြားခြားနားတဲ့ တခုခုက အရန်သင့်ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သားကြား စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုတွေဟာ တည်ငြိမ်စပြုပြီပြောရမယ်။  ဟုတ်တယ် အဲသည့်ခံစားချက်ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အရဲကိုးမှုက စပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသန်မာသူ Gym ကစားသူတွေဟာ လိင်အင်္ဂါ သေးတယ်ဆိုတဲ့စကားဟာ နေဝင်းအတွက်မှားယွင်းတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများကြားက သူ့ငပဲဟာ တဖြည်းဖြည်းတုတ်ခိုင်ရှည် လျားလာတာမို့ ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားကစားမှုကို ရ့ပ်တန့်လို့မရနိုင်တော့ဘူးရယ်။


ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုများဟာ သွက်လက်မြန်ဆန်လာခဲ့ပါတယ်။ အကြမ်းဖက်သလို ခပ်ကြမ်းကြမ်းမလုပ်ဘဲ ပိုမိုအထာကျ သဘောပေါက်စွာ အကိုင်အတွယ်အပွတ်အသပ်လုပ်လာကြတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများဟာလည်း လွန်းထိုးသလိုချောမွေ့စွာ လှုပ်ရှားနေမိတယ်။ ကိုယ်စီအသက်ရှူတာတွေဟာ ဖားဖိုဆွဲသလိုမဟုတ်တော့ဘဲ စည်းချက်ကျပုံမှန်ဖြစ်လာတယ်။ ခပ်ပြင်းပြင်း အသက် ရှူရှိုက်လိုက်တာမျိုး သက်ပြင်းချလိုက်တာမျိုးတွေနဲ့အတူ ခပ်တိုးတိုးညည်းညူသံအချို့ကို အဆုံးသတ်အဖြစ်  ပါးစပ်ကထွက်မိကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ခန္ဓာကိုယ်များက ကိုယ်စားဖွင့်ဟပြနေတဲ့အတိုင်းပါပဲ။


နေဝင်းက ကျွန်တော့်ညာဘက်ခြမ်းမှ ဆိုဖာပေါ်မယ် ကပ်လျက်ထိုင်နေတာမို့ သူ့ပခုံးသားများဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးအစွန်ကို တို့ထိတွန်း တိုက်နေတယ်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှု စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို သူ့ကြွက်သားများမှတဆင့် ကျွန်တော်ခံစားလို့ရပါတယ်။ယခင်ကော လက်ရှိကော ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ကနဲကြည့်ခဲ့ချိန်တိုင်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတယ် ဘာဖြစ်ချင်နေတယ်ဆိုတာမျိုး သူတစ်ဦးတည်းကိုသာ စစ်ဆေးစရာ မလိုဘဲ သိနိုင်စွမ်းရှိခဲ့တယ်။ တချိန်လုံး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတတ်တဲ့ ကျွန်တော့်အကျင့်ကြောင့်ဖြစ်နိုင်သား။ အပိုမပြောဘူး သူ့ပုံရိပ် သည်သာ အမြဲတစေ ကျွန်တော်မှတ်မိချင်တာမျိုးပေါ့။


သူ့ရင်အုပ်အစုံဟာ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်နဲ့၊ သူ့ဗိုက်သားပြင်ဟာလည်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ တောင့်တင်းသွားတာဖြစ်လာတယ်။ သူ့ငပဲထိပ် ဟာ အရည်ကြည်များနဲ့စိုရွှဲနေသလို လက်ချောင်းများသည်လည်း စိုထိုင်းပြီးသားဖြစ်နေပြီ။ သူ့ကိုယ်နံ့အစုံကို ကျွန်တော်ရနေသလား ဖြေရမယ့်ပုံပါ။ ချွေး၊ အရေပြားရဲ့ပူနွေးမှုနဲ့အတူ တစ်စုံတခုသော ရင်းနီးနေသည့် ခံစားမှုမျိုးအပါအဝင်ပေါ့။ နေဝင်းဆိုတာ ဒါလို့ခံစားချက် ပေးတဲ့ တစ်စုံတရာကို ခံစားနေမိတဲ့ ကျွန်တော်လေ။


ကျွန်တော့် တင်ပဆုံဟာ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများနဲ့ စည်းချက်ညီစွာ လှုပ်ရှားဝေ့ဝိုက်တာမျိုး စလုပ်ပါတယ်။ သူပစ္စည်းကို နောက် တကြိမ် ကျွန်တော်ထိကိုင်ချင်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ချင်တယ်၊ သူ့ကို အနားနားဆွဲခေါ်ကာ နီးကပ်စေချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အခိုက် အတန့်ခဏတာသက်သက်မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော်သိတယ်။ အခုတော့ မဖြစ်သေးဘူးပေါ့။ ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ကာ မျက်ဝန်းချင်း စိုက်ကြည့်လျက် ကော်ဖီဖျော်တဲ့အတွေ့အကြုံခံစားချက်ကို သူလိုချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ငပဲကိုကိုင်တွယ်ထားတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ငပဲသူကိုင်ထားတာမျိုးလားပဲ။ သည်တော့ သူလိုချင်တဲ့အတိုင်းသာ ကျွန်တော်အလိုက်သင့်လှုပ်ရှားပေးခဲ့တယ်။


များမကြာခင်မှာပဲ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ကျွန်တော်မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လိုတောင့်တင်းသွားတယ်၊ သူ့တင်ပါးဆုံတွေ ခပ်ပြင်းပြင်းဘယ်လိုလှုပ်ရှားသွားတယ်၊ သူ့ဦးခေါင်းအစုံ နောက်လန်ပြီး မျက်ဝန်းများမှေးမှိတ်တာကအစပေါ့။


“မောင်မောင်….ငါ….ငါ….ဟိုဟာ….ပြီးတော့မလားဘဲ” သူခပ်တိုးတိုး ညည်းပြောပြောလာတယ်။

“ငါသိတယ်….ငါလည်းအတူတူပဲ…အ” ကျွန်တော်ခွန်းတုံ့ပြန်ရတယ်။


နောက်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး ပစ်ချက်ထိ အထွဋ်အထိပ်တက်သွားကြပါတယ်။ အဲတာ တပြိုင်နက်နီးပါးဖြစ်တာ။


ပြုလုပ်နေတာ ခဏရပ်၊ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်း၊ ဆတ်ကနဲ တွန့်တွန့်သွားကာ အားပြင်းပြင်း သုက်ရည်တွေဟာ  သူ့ငပဲထိပ်မှ ပန်းထွက် လာခဲ့ပါတယ်။ သုက်ရည်များဟာ သူ့ဗိုက်သားပြင်အနှံ့၊ လက်ချောင်းများနဲ့ သူ့ပေါင်တံတလျောက် ကျသွား ပေလူးသွားတယ်လေ။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ ကျွန်တော်သည်လည်း လိုက်ပါ ပန်းထုတ်မိတာ ရင်ထဲလှိုက်ကနဲ လိုက်ကနဲခံစားရပြန်တယ်။ တကိုယ်တည်း ပြုလုပ်ချိန်ကထက် သုက်ရည်ပန်းထုတ်အား ပိုပြင်းသလို ပူနွေးတာကော ညစ်ပတ်တာကောပေါ့။ ဆိုဖာနောက်မှီပေါ် ကျွန်တော်မှီချလှဲချလိုက်ကာ စိတ်တင်းကြပ်မှုအကုန် လျှော့လိုက်တယ်။ နေဝင်းဘက်ကို ခေါင်းတချက်စောင်းကြည့်ပြန်တော့ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှူငွေ့များဟာ ရောနှောကုန်ပါတယ်။ သိပ်မကြာတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုဟာ ကျွန်တော်တို့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါလျက် သည်းသည်းကွဲကွဲ ပီတိဖြစ် ဘဝင်ကျတာကို သိသာစေတယ်။


နောက်တော့ အခန်းထဲ အပ်ကျသံကြားရမတတ် တိတ်ဆိပ်သွားပြန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှလုံးခုန်သံတွေကို ကြားရရုံပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က စိုထိုင်းမှုကို သတိပြုမိရုံပေါ့။ များမကြာခင် ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်မှုဟာ တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်နှုန်းထား သို့ပြန်ရောက်လာတယ်။


နေဝင်းက သူ့လက်အစုံကို နမ်းရှိုက်ကြည့်ကာ အနံ့ခံတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းအစုံကို ငေးစိုက်ကြည့်လာတဲ့ သူ့အကြည့်တွေဟာ ဝင်းလက်မှုတခု ရောယှက်နေတယ်။


“ငါ့ရဲ့အကြီးမားဆုံး စိတ်ကူးအိပ်မက်တစ်ခုကို မင်းဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တယ်လို့ ထင်တယ်ကွာ” သူခပ်တိုးတိုးပြောပါတယ်။


ကျွန်တော် သူ့ကိုပြန်ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ကူးထဲမှာတော့ အဖြေဟာ တစ်ခုပဲရှိခဲ့တယ်။


“ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အစဦးခြေလှမ်းလှမ်းခြင်းတခုပဲ” လို့။



Alex Aung (July 27, 2026)

Monday, July 20, 2026

အစောကြီး ပန်းဝင်နေတာလား



 (အမျိုးသား ကျန်းမာရေး ပြဿနာ)


အရင်တစ်ခေါက်က အမျိုးသားတွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အင်ဂျင်နှိုးရခက်တဲ့ ပြဿနာကို ပြောခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီတစ်ခေါက် ညိုကီတို့ အများဆုံး ခေါင်းကိုက်ရတဲ့၊ ဖွင့်ပြောဖို့ အခက်ဆုံးဖြစ်နေတဲ့ နောက်ထပ်ပြဿနာတစ်ခုကို ဆက်ပြောကြရအောင်ဗျာ။


​အဲဒါကတော့ "ဆရာရေ... အင်ဂျင်ကတော့ နှိုးလို့ရပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် ဂီယာထည့်ပြီး လီဗာလေး နည်းနည်းနင်းလိုက်တာနဲ့ ပန်းတိုင်ကို ချက်ချင်းရောက်သွားလို့ ဒုက္ခရောက်နေတယ်" ဆိုတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ ဆေးပညာအရတော့ Premature Ejaculation (PE) သုက်လွှတ်မြန်ခြင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်။


​ဒီကိစ္စက တကယ်တော့ ရယ်စရာမဟုတ်ပါဘူး။ အမျိုးသားတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အထိခိုက်စေဆုံးနဲ့ ပါတနာ နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို အသံတိတ် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ တရားခံတစ်ကောင်ပါ။ လိင်မှုကိစ္စဆိုတာ ပထမဆုံးပန်းဝင်တဲ့သူ ဆုရမယ့် ပြိုင်ပွဲမှ မဟုတ်တာဗျာ။ အစောကြီး ပြီးမြောက်သွားတော့ ကိုယ်တိုင်လည်း အားမလိုအားမရဖြစ်၊ အဖော်ဖြစ်သူကလည်း လစ်ဟာမှုတစ်ခု ခံစားရပြီး ကျန်ခဲ့တတ်ပါတယ်။


​ကဲ... ဒီတော့ သုက်လွှတ်မြန်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဘာကြောင့်ဖြစ်ရတာလဲ၊ ဘယ်လို ပြုပြင်ယူလို့ ရသလဲ၊ ဘယ်အချိန်တိုင်းတာချက်က ပုံမှန်လဲ ဆိုတာတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြမယ်။ သေချာလေး ဖတ်ကြည့်ကြပါ ညိုကီတို့ရေ။

...

...


​၁။ ဘယ်လောက်ကြာရင် ပုံမှန်လဲ (လက်တွေ့နဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ကွာဟချက်)


​ပထမဆုံး သိထားရမှာက ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို၊ လူမှုကွန်ရက်က သတင်းမှားတွေထဲကလို နာရီဝက်လောက်၊ တစ်နာရီလောက်ကြီးကြာနေမှ ပုံမှန်ဆိုတဲ့ အထင်အမှားကြီးကို ခေါင်းထဲက အရင်ထုတ်ပစ်လိုက်ပါ။ ဆေးပညာမှာ Intravaginal Ejaculation Latency Time (IELT) ဆိုတဲ့ အချိန်တိုင်းတာချက် ရှိပါတယ်။ အတူနေဆက်ဆံချိန် စတင်တာကနေ ပြီးမြောက်တဲ့အချိန်အထိ ကြာချိန်ပေါ့။


​နိုင်ငံတကာက စုံတွဲပေါင်း (၅၀၀) ကျော်ကို သုတေသနလုပ်ကြည့်တဲ့အခါ ပျမ်းမျှကြာချိန်က (၅.၄) မိနစ် ပါပဲ။


​လုံလောက်တဲ့ အချိန် - (၃) မိနစ်ကနေ (၇) မိနစ် (ဒါက သာမန် အမျိုးသားအများစုရဲ့ အချိန်ပါ)။


​စံပြအချိန် - (၇) မိနစ်ကနေ (၁၃) မိနစ် (စုံတွဲအများစု အကြိုက်ဆုံးနဲ့ နှစ်ဦးစလုံး အဆင်ပြေဆုံးအချိန်လို့ ဆိုကြပါတယ်)။

.


​ကြာတိုင်းလည်း မကောင်းဘူး ညိုကီတို့ရေ။


​တချို့ကိုယ်တော်ချောတွေက ထင်ကြတယ်... အကြာကြီးနေနိုင်လေ ဆရာကျလေ၊ အဖော်ဖြစ်သူက ပိုသဘောကျလေ ဆိုပြီးတော့လေ။ မှားယွင်းတဲ့ အယူအဆတွေကြောင့် အထင်မှားနေကြတာဗျ။ တကယ့် လက်တွေ့ ဘဝမှာကျတော့ လိုတာထက်ပိုပြီး ကြာလွန်းနေတာ (ဆေးပညာအရ Delayed Ejaculation) ဟာလည်း နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ဒုက္ခတစ်ခုပါပဲ။


​စဉ်းစားကြည့်ဗျာ။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အားကိုသုံးရတဲ့ကိစ္စမှာ မိနစ် (၂၀)၊ နာရီဝက်လောက်ကြီး ကြာနေရင် နှစ်ယောက်စလုံး အရုပ်ကြိုးပြတ် ပင်ပန်းသွားမှာပေါ့။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရကြည့်ရင် အကြာကြီး ပွတ်တိုက်မှု ဖြစ်နေတဲ့အတွက် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပွန်းပဲ့ပြီး နာကျင်လာလိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သဘာဝအရည်ကြည် ခမ်းခြောက်သွားတတ်လို့ နောက်ပိုင်းကျရင် သာယာမှုထက် နာကျင်မှုကိုပဲ အလူးအလဲ ခံစားရတော့မယ်။ အမျိုးသားတွေဘက်ကလည်း အကြာကြီး အားယူထားရလွန်းလို့ ပင်ပန်းပြီး ပန်းတိုင်မရောက်လိုက်ဘဲ ထောင်မတ်နိုင်စွမ်း ကျဆင်းသွားတတ်တယ်။


​စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာလည်း ပြဿနာတက်တာပဲဗျ။ အဖော်ဖြစ်သူဘက်က "သူ ပြီးကို မပြီးနိုင်ဘူး... ငါ့မှာ ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့လို့လား၊ သူ ငါ့ကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူးလား" ဆိုပြီး သိမ်ငယ်စိတ်တွေ၊ သံသယတွေ ဝင်လာတတ်တယ်။ ကိုယ်တိုင်လည်း "ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ မပြီးနိုင်ရတာလဲ" ဆိုပြီး စိတ်ဖိစီးလာမယ်။


​နောက်ဆုံးကျတော့ အတူနေခြင်းဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖလှယ်တဲ့ သာယာကြည်နူးစရာကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘဲ မပြီးမချင်း မရရအောင် အတင်းလုပ်ရမယ့် တာဝန်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပါလေရော။ ဒါကြောင့် "တန်ဆေး လွန်ဘေး" ဆိုသလိုပါပဲ။ သိပ်မြန်လွန်းရင်လည်း ဟာတာတာ ဖြစ်ကျန်ခဲ့သလို၊ သိပ်ကြာလွန်းရင်လည်း နှစ်ယောက်စလုံး နာကျင်ပင်ပန်းပြီး ဒုက္ခရောက်ပါတယ်။ အချိန်တစ်ခု၊ အတိုင်းအတာတစ်ခုအတွင်းမှာ နှစ်ယောက်စလုံး အထွတ်အထိပ်ရောက်ပြီး သာသာယာယာ အနားယူလိုက်နိုင်တာကမှ တကယ့်အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ပါပဲဗျာ။

.


​၂။ အချိန်တစ်ခုတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့မရပါ။


​ဒါဆို "သုက်လွှတ်မြန်တယ်" ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲ။ နိုင်ငံတကာ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆေးပညာအဖွဲ့အစည်း (ISSM) ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်အရ ဆရာဝန်တွေက အောက်ပါ အချက် ၃ ချက်နဲ့ ချိန်ထိုးပါတယ်။


​၁။ အချိန် - အတူနေချိန် (၁) မိနစ်ကနေ (၂) မိနစ်အတွင်း အမြဲတမ်းလိုလို ပြီးမြောက်သွားတာ။


၂။ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်း - မိမိက ဆက်ပြီး အချိန်ယူချင်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် လုံးဝ ထိန်းထားလို့ မရဘဲ ပြီးမြောက်သွားတာ။


၃။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်လာခြင်း - ဒီကိစ္စကြောင့် ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်လာတယ်၊ ပါတနာနဲ့လည်း အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ရှောင်လွှဲချင်လာတဲ့အထိ စိတ်ဒုက္ခရောက်လာတာ။


​(မှတ်ချက် - မိမိက (၂) မိနစ်လောက်နဲ့ ပြီးမြောက်ပေမယ့် ကိုယ်ရော ကိုယ့်အဖော်ရောက သာယာကျေနပ်တယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးဆိုရင် ဒါဟာ ရောဂါမဟုတ်ပါဘူး။)

.


​၃။ မွေးရာပါလား၊ နောက်မှ ဖြစ်တာလား။


​PE မှာ အဓိက အမျိုးအစား (၂) မျိုး ရှိပါတယ်။


• Primary PE (စပြီးတွေ့ကြုံဖူးကတည်းက ဖြစ်နေတာ)


အတွေ့အကြုံ စရှိကတည်းက ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားတတ်တာ။ ဒါက မျိုးရိုးဗီဇ၊ အာရုံကြောတုံ့ပြန်မှု တအားမြန်တာတွေနဲ့ ဆိုင်တတ်ပါတယ်။


• ​Secondary PE (နောက်မှ ဖြစ်လာတာ)


အရင်တုန်းကတော့ ပုံမှန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှ ဖိစီးမှုတွေ၊ ရောဂါအခံတွေ (ဆီးကျိတ်ရောင်တာ၊ သွေးတိုး၊ ဆီးချို စတာတွေ) ကြောင့် ရုတ်တရက် အချိန်တိုသွားတာ။ အများစုက ဒီအမျိုးအစားထဲမှာ ပါကြပါတယ်။

.


​၄။ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ပန်းဝင်ခြင်း


​ဒါက စိတ်ပညာရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် အင်မတန်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ အချိန်တိုအတွင်း ပြီးမြောက်ရတဲ့ အဓိကတရားခံက "ငါ မြန်မြန်ပြီးသွားမှာလား" ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့်ပါပဲ။


​ဒီနေ့တော့ အတူနေမယ်ဆိုတာနဲ့ ခေါင်းထဲမှာ "အရင်တစ်ခေါက်ကလို မြန်မြန်ပြီးသွားရင် ရှက်စရာကြီး၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ထိန်းထားမှပဲ" ဆိုပြီး တွေးပူလာတယ်။ အဲဒီလို စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာတာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က Sympathetic Nervous System ကို သွားနှိုးလိုက်တယ်။ အဲဒီစနစ်က ပွင့်သွားတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်က ကြွက်သားတွေ တင်းလာတဲ့အတွက် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားပြီး ပိုတောင် မြန်မြန်ပြီးသွားပါလေရော။ အဲဒီသံသရာထဲကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်သရွေ့ အမြဲတမ်း အစောကြီး ပန်းဝင်နေဦးမှာပါပဲ။

.


​၅။ နှစ်ယောက်ကြားက အေးစက်သွားတဲ့ ဆက်ဆံရေး


​PE က အိပ်ရာပေါ်မှာတင် ပြီးသွားတဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ဘူးဗျ။ အပြင်ဘက် ဆက်ဆံရေးအထိ ပါလာတယ်။ လိင်မှုကိစ္စဆိုတာ နှစ်ဦးသဘောတူ သာယာမှုကို ရှာဖွေတာဖြစ်ပေမယ့် ဒီလိုပြဿနာ ရှိလာရင် အမျိုးသားဘက်က ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့လာတယ်။ အတူနေခြင်းဟာ စိတ်ဖိစီးစရာ အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။


​အဖော်ဖြစ်သူဘက်ကလည်း နားလည်ပေးနိုင်ပေမယ့် ကြာလာရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အချိတ်အဆက် ပြတ်တောက်သွားသလို ခံစားရတတ်တယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ဒါဟာ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဖွင့်မပြောရဲတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်လာတာပါပဲ။ ကိုယ်ကလည်း မစွမ်းဆောင်နိုင်မှာကြောက်လို့၊ အဖော်ကလည်း ဖိအားမပေးချင်လို့ အချင်းချင်း နွေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့တွေ ရှောင်လာကြတယ်။ ဖက်တာ၊ နမ်းတာလေးတွေကစပြီး ရှောင်ဖယ်လာတာဟာ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုအတွက် အန္တရာယ် အရမ်းများပါတယ်။

.


​၆။ အစားအသောက်နဲ့ရော ဆိုင်သလား


​အိပ်ရာပေါ်က စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြှင့်တင်ဖို့ဆိုရင် ဆေးတွေချည်းပဲ အားကိုးနေလို့ မရပါဘူး ညိုကီတို့ရေ။ နေ့စဉ် စားသောက်နေတဲ့ အစားအစာတွေကလည်း စိတ်အခြေအနေနဲ့ အာရုံကြောစနစ်ကို အများကြီး လွှမ်းမိုးနေပါတယ်။


• ​အပူအစပ်များနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်


ညဘက် အတူမနေခင် မာလာရှမ်းကောတို့၊ အထောင်းတို့လို အပူအစပ်တွေ အများကြီးစားထားမိပြီ ဆိုပါစို့။ အစပ်စားလိုက်တဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် တက်လာတယ်၊ ချွေးထွက်လာတယ်၊ နှလုံးခုန် တအားမြန်လာတယ်။ ဒီရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတွေက စိတ်လှုပ်ရှား စိုးရိမ်တဲ့အခါ ဖြစ်လာတဲ့ လက္ခဏာတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်း သွားကျနေတယ်။ အဲဒီအခါ ဦးနှောက်က "ဪ... ငါ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဝင်နေပြီပဲ" ဆိုပြီး အထင်မှားကာ အာရုံကြောစနစ်ကို သွားနှိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး အစောကြီး ပန်းဝင်သွားတတ်ပါတယ်။


​• ဘီယာ၊ အရက်နဲ့ အထင်အမှားခြင်း


တချို့က ထင်ကြတယ်... အတူမနေခင် ဘီယာလေး တစ်ခွက် နှစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ရင် စိတ်ရဲသွားမယ်၊ ကြာကြာနေနိုင်မယ် ဆိုပြီးတော့လေ။ နည်းနည်းပါးပါး သောက်တာက စိတ်ကို ဖြေလျှော့ပေးနိုင်ပေမယ့် များသွားရင်တော့ ဆိုးကျိုးက ပိုများပါတယ်။ အရက်နဲ့ ဘီယာဟာ အာရုံကြောစနစ်ကို ထုံထိုင်းစေတဲ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုနဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို လွဲချော်စေပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အများကြီး သောက်ထားရင် ထောင်မတ်နိုင်စွမ်းကိုပါ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားစေလို့ အိပ်ရာမဝင်ခင် အလွန်အကျွံ သောက်သုံးတာကို ရှောင်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။


​• စိတ်ကိုပြေလျော့စေမယ့်အစားအစာများ


ငှက်ပျောသီး (ကြွက်သားတွေကို ပြေလျော့စေတယ်)၊ Dark Chocolate (ပျော်ရွှင်စေတဲ့ ဟော်မုန်းထွက်စေတယ်)၊ ဖရုံစေ့၊ ဗာဒံစေ့ စတဲ့ အစေ့အဆံများ (အာရုံကြောကို ငြိမ်စေတယ်) နဲ့ Green Tea (စိတ်ဖိစီးမှုကို လျှော့ချပေးတယ်) တို့ကို ပုံမှန် စားသုံးပေးရင် စိုးရိမ်စိတ်တွေကို လျှော့ချနိုင်ပါတယ်။

.


​၇။ အထိရောက်ဆုံး ဘရိတ်အုပ်နည်းများ


​ဆေးတွေချည်း အားကိုးနေမယ့်အစား ကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်ယူလို့ရတဲ့ သဘာဝနည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်သလိုပဲ အချိန်ယူပြီး စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ လုပ်ရပါမယ်။


• တစ်ကိုယ်တော် လေ့ကျင့်ခြင်း


​ဆေးပညာရှင်တွေနဲ့ Sex Therapist တွေက PE ကို ကုသတဲ့နေရာမှာ မိမိဘာသာ အာသာဖြေခြင်းကို အပြစ်တစ်ခုလိုမမြင်ဘဲ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလို အသုံးချဖို့ အကြံပေးလေ့ရှိပါတယ်။ ပါတနာနဲ့ အတူရှိနေချိန်မှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပါလာတတ်လို့ တစ်ယောက်တည်း အရင်ဆုံး လေ့ကျင့်တာက အကောင်းဆုံးပါ။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကိုယ်တိုင် သေချာလေ့လာပြီး အဆုံးစွန်ထိ မရောက်ခင် ထိန်းထားနိုင်အောင် လေ့ကျင့်ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။


• ရပ်လိုက်၊ ပြန်စလိုက် နည်းလမ်း


ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုကို အလွန်အကျွံမတက်အောင် လေ့ကျင့်ပေးတာပါ။ အတူနေစဉ်မှာဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်နေစဉ်မှာဖြစ်စေ ပြီးမြောက်တော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်လာပြီ (အာရုံခံစားမှု အမှတ် (၁၀) မှာ (၈) လောက်ကို ရောက်လာပြီ) ဆိုရင် လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို "ချက်ချင်း" ရပ်လိုက်ပါ။ စိတ်အာရုံ ငြိမ်ကျသွားတဲ့အထိ စက္ကန့် (၃၀) ကနေ (၆၀) လောက်အထိ စောင့်ပါ။ အဲဒီလို ငြိမ်သွားပြီဆိုမှ ပြန်စပါ။ (၃-၄) ကြိမ်လောက် လုပ်ပြီးမှသာ နောက်ဆုံး အပြီးသတ်ပါ။


• ညှစ်ပေးခြင်း နည်းလမ်း


ပြီးမြောက်တော့မယ့်အချိန်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး အမျိုးသားအင်္ဂါရဲ့ ထိပ်ပိုင်းကို လက်မနဲ့ လက်ညှိုး၊ လက်ခလယ် သုံးပြီး ခပ်နာနာလေး (၁၀) စက္ကန့်ကနေ (၂၀) စက္ကန့်လောက် ညှစ်ထားလိုက်ပါ။ အဲဒီလို ဖိညှစ်လိုက်တဲ့အခါ တုံ့ပြန်မှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေပါတယ်။ ပန်းဝင်ချင်စိတ် ပျောက်သွားမှ ပြန်စပါ။


• Kegel Exercise


ဆီးသွားနေတုန်း ဆီးကိုရပ်သွားအောင် အောင့်ထားတဲ့အခါသုံးတဲ့ ကြွက်သားကို လေ့ကျင့်ပေးတာပါ။ အဲဒီကြွက်သားကို တစ်နေ့ကို အကြိမ် (၁၀) ကနေ (၁၅) ကြိမ်အထိ၊ တစ်ခါလုပ်ရင် (၃) စက္ကန့် ကနေ (၅) စက္ကန့်လောက် တင်းထားလိုက်၊ ပြန်လျှော့လိုက်နဲ့ ပုံမှန်လုပ်ပေးပါ။ ဒီကြွက်သား သန်မာလာပြီဆိုရင် ပြီးတော့မယ့်အချိန်မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အသိစိတ်နဲ့ "ဘရိတ်အုပ်" လို့ ရလာပါလိမ့်မယ်။

.


​၈။ စိတ်ကို ဖြေလျှော့ပါ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုင်ပင်ပါ။


​အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ပါတနာနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောဖို့ပါပဲ။ "ကိုယ်တို့ အတူတူ ကြိုးစားကြည့်ရအောင်၊ စိတ်ဖိစီးလို့ ဖြစ်တာပါ" ဆိုပြီး နားလည်မှု ယူပါ။ ကြင်နာတတ်တဲ့ အဖော်တစ်ယောက်ရဲ့ အားပေးမှုက ဘယ်ဆေးထက်မဆို ပိုစွမ်းပါတယ်။ (ရှိကြမယ်လို့လည်း ယုံကြည်ပါတယ်)

...

...


​တကယ်လို့ ဒီနည်းလမ်းတွေနဲ့မှ မရဘူးဆိုရင်တော့ ရှက်မနေပါနဲ့။ လိုအပ်ရင် ဆရာဝန်နဲ့ တို​င်ပင်ပြီး ကိုယ်နဲ့သင့်တော်တဲ့ ဆေးတွေကို သုံးစွဲလို့ရပါတယ်။


​ပြဿနာတိုင်းမှာ အဖြေရှိပါတယ်။ ညိုကီတို့အနေနဲ့ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ အချိန်ယူ ပြုပြင်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီအခက်အခဲကို သေချာပေါက် ကျော်လွှားနိုင်မှာပါ။ လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါး အကြံဉာဏ်တွေ၊ ကုသမှုတွေ ခံယူချင်တယ်ဆိုရင်တော့ တယ်လီကျန်းမာမှာ အခုပဲ booking ယူပြီး ဆရာဝန်တွေနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလိုက်ပါလို့ တိုက်တွန်းပါရစေ...။


​စေတနာဖြင့်

အဓိပတိ

Tuesday, July 14, 2026

Fulfilling My Straight Friend's Fantasies

စိတ်ကူးအိပ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း (Part I)



တခါတရံ ယုံမှားဖွယ်မရှိတဲ့ မှတ်ဉာဏ်များဟာ မှေးမှိန်သွားခြင်းမရှိ ပိုမိုနက်ရှိုင်းခြင်းသာဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် နေဝင်းလို လူတစ်ယောက်နဲ့ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များပေါ့။ မျက်ဝန်းများကိုမှေးမှိတ်လိုက်ချိန်တိုင်း ကောလိပ်ကျောင်းတက်စဉ်က အဆောင်ရဲ့ အခန်းထဲပြန်ရောက်သွားပြီး စာအုပ်များကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော်၊ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းအနည်းငယ်ပြုလုပ်ပြီးလို့ ရေသန့်ဗူးလေး ကိုင်ထားတဲ့ နေဝင်းတို့ကို ပြန်မြင်လာတယ်။ အခန်းထဲကို သူလမ်းလျှောက်ဝင်လာချိန်ဆို အခန်းတွင်း ပိုမိုထွန်းလင်းဝင်းပသယောင် ဒါမှမဟုတ် ပိုမိုနွေးထွေးသွားသယောင် ခံစားရတာအမှန်ပါ။


အပျော်သက်သက်အတွက်ဆို အရာရာဖန်တီးပြုလုပ်တတ်သူတွေထဲ နေဝင်းပါဝင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပြောမလဲ သူ့လက်သုံးစကား “Just for Fun” ပေါ့။ အားကစားခန်းမ Gym မှာ အတူလေ့ကျင့်ကစားပြီးနောက် ရေအတူချိုးချိန်ဆို ထွေးဖက်တာ၊ ကလိထိုးတာမျိုးပြုလုပ်တာ မျိုးလေ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သည့်ထက်ပိုမိုတာတွေကို မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်ပခုံးတဝိုက်ကို သူထွေးဖက်ချိန်ဆို လက်ချောင်းလေး တွေနဲ့ ဟိုကြားသည်ကြားအချိန်အတော်ကြာ ပွတ်သပ်ထိုးထည့်တာမျိုးလုပ်တယ်။ သူ့ကို မကြည့်ရှုဘူးလို့တွေးထင်ကာ ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့် ငေးကြည့်နေတဲ့အခါဆိုရင် အရှက်မွှန်စိတ်တသွင်သွင်စီးဆင်းသလို ရင်ထဲခံစားရတယ်။ ရေကူးကန်မယ် ရေအတူချိုးချိန် အခြားသော အမျိုးသားအပေါ် သူ့အကြည့်တွေ ခဏခဏရောက်တာ မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဘဲတွေနောက်လိုက်တာမျိုး အကြောင်းတခုခုဖန် တာမျိုးမလုပ်ဘဲ သူ့မျက်ဝန်းအကြည့်တွေကတော့ နံဘေးကလူတွေ သတိထားမိတဲ့အထိ လိုက်သွားတတ်တာပါ။ သူ့ဘာသာသူ အတင်း ထိန်းချုပ်ရုန်းကန်တိုက်ပွဲဝင်နေရပုံလို့ ထင်ရတယ်။ ပြီးရင် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တချက်ပြန်ပြန်စောင်းငဲ့ကြည့်တတ်တယ်။ အလွန့်အလွန် ခဏဆက်ထိုင်ပြီးမှ တနေရာရာကို သူ အဦးဆုံးထထွက်သွားရော။


ကျွန်တော်တို့ အဲသည့်အကြောင်းကို စကားစပ်မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အဲသည့်အကြောင်းအရာက အရာအားလုံး ပျက်စီးခြင်းအကြောင်း ဖန်တီးဖို့ အလွန်လွယ်ကူလို့ဖြစ်ပါတယ်။ ကောလိပ်အားကစားသမားတွေရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့အံမဝင်တဲ့ လိုအင်ဆန္ဒများအကြောင်း စကားစမြည် ထိုင်ပြောဖို့အတွက် အားတဲ့အခန်းက သိပ်မရှိဘူးလေ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေးထဲ တိတ်တဆိတ် နောက်တန်းရောက်နေတာ လည်းကြာပြီ။ ကိုယ်စိတ်ဝင်စားမိတဲ့ မျက်နှာကျက်မိနေတဲ့ အမည်မသိသူများဝန်းကျင်မှာလည်း အမြဲလိုလို စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းထား သူတွေ ရှိနေတတ်ခဲ့တာကိုး။


ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နေဝင်းဟာ စစ်မှုထမ်းနှစ်နှစ်တာအတွက် နှုတ်ဆက်စကားမဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားပါတယ်။ ပထမလအနည်းငယ်တုန်း ကတော့ သူ စာတိုက်ကတဆင့် စာအနည်းငယ် ပို့တယ်။ လများစွာကြာပြီး နှစ်ချီသွားချိန်မှာတော့ ပျောက်ကွယ်တိတ်ဆိတ်သွားတယ် လေ။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အသံတိတ်သွားတယ်လို့ ပြောရင်ပိုမှန်မယ်။ 


အခုစာရေးနေတဲ့နေ့ မတိုင်ခင်တရက်မှာ စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ ဖုန်းက တုန်ခါ အသံမြည်လာကာ သူ့အမည်ကိုတွေ့လိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံတွေ စည်းချက်မမှန်တော့ဘူးရယ်။


“မောင်မောင် ဟုတ်တယ်ဟုတ်” နားရွက်နားကပ်ထားတဲ့ တယ်လီဖုန်းစပီကာမှတဆင့် ကျွန်တော်ကြားလိုက်တယ်။ သူ့အသံက ကျွန်တော်မှတ်မိနေတဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေသံထက် လေးနက်ပြီး နွေးထွေးတဲ့ လေသံမျိုးဖြစ်နေပါတယ်။ “ငါ မြို့ထဲရောက်နေတယ်၊ အချိန်ခဏလောက်ပဲရမယ်ထင်တယ်….အဲတာ….မင်းနဲ့တွေ့ချင်လို့” 


ခဏ အခိုက်အတန့်တော့ ကျွန်တော်အသံတိတ်သွားပါတယ်။ နောက်တော့ စကားလုံးတစ်လုံးခြင်းပြောမိတယ်။


"ငါ့အခန်းကိုလာခဲ့လေ"


ဘယ်လိုအဆင်သင့်ပြင်ထားရမလဲ တွေးဖို့ အခွင့်အရေးတချက်မရခင်မှာ အခန်းတံခါးဝမှ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံမည်လာပါတယ်။ ကျွန်တော် အခန်းတံခါးသွားဖွင့်ခဲ့ပြီးချိန် အသက်မရှူနိုင်တာမျိုး ဒုတိယအကြိမ်ကြုံရတယ်။ နေဝင်းတယောက် မတ်တပ်ရပ်နေတယ်။ အနည်းငယ်ပုံစံကွဲပြားသွားပေမယ့် ကျွန်တော် သူ့ကိုအတိအကျမှတ်မိတယ်။ သည့်ထက်ပိုတာပေါ့။ သူ့မျက်နှာက ပိုမိုရင့်ကျက်လာ တယ်၊ မုတ်ဆိတ်မွှေးငုတ်တို အရိပ်အယောင်အနည်းငယ်ရှိတယ်၊ သူ့လည်ဂုတ်နဲ့ ပုခုံးများဟာ နေလောင်ထားတယ်…Damn. ယူနီဖောင်း ဘောင်းဘီရှည်တစ်ထည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အံကိုက် မီးခိုးရောင် T-shirt တစ်ထည်ကို သူဝတ်ဆင်ထားတယ်ဗျ။ ဂလု….သူ့ရင်အုပ် အစုံကလည်း ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားရှိနေသလို သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ကာတစ်ခုလုံး ဘယ်လိုဖြတ်သန်းခဲ့လဲလို့ ပြောနေခဲ့တယ်။



“ဟေ့လူ….” အပြုံးတစ်ပွင့်နဲ့ သူအသံပြုရင်း ကျွန်တော်ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာ ပခုံးအစုံကို လှမ်းဖက်ပါတယ်။


သည် ဖက်တွယ်မှု…ဟုတ်တယ် သည်ဖက်တွယ်မှုဟာ ကျွန်တော်မှတ်မိနေခဲ့တာထက်တောင် တင်းကြပ်နေခဲ့တယ်။ နွေးထွေး နုညံ့သလို တရင်းတနီးရှိလှတယ်။ တစ်စက္ကန့်လောက် သူ့အသက်ရှူငွေ့နွေးနွေး ကျွန်တော့်လည်တိုင်မှာ  ရိုက်ခတ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ရင်အုပ်အစုံဟာ ကျွန်တော့်ရင်အုပ်များနဲ့ တွန်းကပ်ဖိကာ ပူးကပ်သွားတဲ့အထိပါ။ ရပ်နေရာမှ တစ်လက်မမှ ကျွန်တော်မရွေ့မိဘူး။ အမြဲတစေ ငြင်းဆန်တတ်တဲ့ ကျွန်တော် သူပြုလုပ်သမျှကို လက်ခံပြီး ငြိမ်သက်နေတယ်ဆို ယုံမလား။


“ငါးနှစ်တောင်ရှိသွားပြီ…” ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ပူးကပ်နေတာကို သူပြန်ခွာရင်း ခပ်တိုးတိုးသူပြောလာတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ပခုံးတွေပေါ် တင်ထားတဲ့ သူ့လက်များက ခပ်တင်းတင်းအားပါနေမြဲ။


“ငါ မင်းပျောက်ကွယ်သွားတယ်တောင်ထင်နေတာ” ကျွန်တော် သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ယခင်အချိန်များ နဲ့မတူ လေသံများဟာ လေးလေးနက်နက်ရှိလှပါတယ်။ သူဆန်းစစ်ကြည့်ရင် သည်ထက်ပိုတာသိလိမ့်မယ်။ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အရာ သို့မဟုတ် ငံ့လင့်နေတဲ့အရာအကြောင်း ပြောတဲ့ လေသံမျိုးထင်တယ်။


ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထဲဝင်ခဲ့ကြတယ်။ သူဝတ်ဆင်လာတဲ့ ရှူးဖိနပ်များကို သေချာချွတ်ထားခဲ့ရင်း Apartment အခန်းဝန်းကျင်တဝိုက်ကို လျှောက်ကြည့်ပါတယ်။ “သည်နေရာက တကယ့်ကို ‘You’ စစ်စစ်ဖြစ်လွန်းတယ်။ Minimalist ဒါပေမယ့် တစ်ခုခုအဓိပ္ပာယ်ရှိနေတာမျိုး။ အရေးကြီးတဲ့အရာတွေအတွက်သာ ကွက်လပ်တွေချန်လှပ်ထားတတ်တဲ့အကျင့် ကျန်နေသေးတယ်” သူရယ်မောကာ မှတ်ချက်ချတယ်။ 


‘ဒါမှမဟုတ် ပြန်လာမယ့်တစ်ယောက်ယောက်အတွက် ဖြစ်နိုင်တာပဲ…’ ကျွန်တော် ခပ်သွက်သွက်ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ အလွန်ရိုးသားစွာ ပေါ့။


ကျွန်တော်တို့ မီးဖိုချောင်ထဲ ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။ လဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖျော်တိုက်ခဲ့ပေမယ့် သူလုံးဝမတို့ထိခဲ့ပါဘူး။ အဲသည့်အစား စကားအများကြီးပြောလာတယ်။ သူ့စစ်တပ်အကြောင်း၊ ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်လုပ်ငန်းများအကြောင်း၊ နံနက်ခင်း အမှတ်စဉ်ခေါ်တာ၊ မိုးရွာထဲ အပြေးကျင့်ကြတာ၊ အုပ်ချုပ်သူအရာရှိ တပ်မှူးက အရာရာတင်းကြပ်လွန်းတဲ့အကြောင်းနဲ့အတူ သူ့ဘော်ဒါများဟာ ဖိအား များအောက် ရုန်းကန်နေရတဲ့အကြောင်း အစုံပါပဲ။


“ဒါပေမယ့် အဲတာက မင်းကို စည်းကမ်းစနစ်ရှိအောင် လေ့ကျင့်ပေးတယ်ကွ။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ခံစားချက်က အတော်ကောင်းတယ်။ ပိုပြီးတွန်းအားပေးဖို့ မင်းလုပ်နိုင်တယ်။မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုပိုရှိလာတယ်။” လို့ပြောရင်း သူ စကားအဆုံးသပ်တယ်။


Mug ခွက်ကိုကိုင်လျက် နှုတ်ခမ်းကိုတေ့လိုက်သော တောင့်တင်းလှသည့် သူ့လက်ဖမိုးကို ကျွန်တော်ကြည့်နေမိတယ်။ အရေပြား အောက်မှ ဖောင်းကြွနေတဲ့ သွေးကြောကြီးတွေက ထင်းနေပါတယ်။ သူ့လည်တိုင်မှာ သွေးတိုးမှုကြောင့် တဆတ်ဆတ်ခုန်နေပုံကို သွားမစမ်းကြည့်ဘဲ ကျွန်တော်ခံစားလို့ရတယ်။ အသံကိုနှိမ့်ပြီးပြောသော်လည်း ချောမွေ့ပြီး ရှင်းလင်းနေတဲ့ သူ့အသံဟာ ကျွန်တော့်အပေါ် လိုအပ်တာထက်လွှမ်းမိုးမှုရှိသလိုပါပဲ။


“မင်းလည်း အများကြီးပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ ပျင်းရိပျင်းတွဲ ခပ်နှေးနှေး သွားလာပြောဆိုတတ်သူ မဟုတ်တော့ဘူး ဟုတ်တယ်ဟုတ်” ကျွန်တော့်လက်မောင်းဆုံကို ရုတ်ခြည်း ကိုင်ကြည့်ရင်း စကားစုတခုချင်း သူပြောတယ်။ သူ့လက်ချောင်းများဟာ အတန်ကြာပြန် မဖယ်ဘဲ အလိုက်သင့် ဟိုသည်တို့ထိကြည့်နေပါတယ်။


“ဟုတ်တယ်….ငါ ကိုယ်အလေးချိန်ထိန်းဖို့ Gym မှာ အလေးနဲ့ပုံမှန်ကစားဖြစ်တယ်….မင်းလိုပေါ့။” ကျွန်တော် အသာအယာ စကားခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်တယ်။


သူ အားရပါးရပြုံးခဲ့ပါတယ်။ သူ့အပြုံးဟာ ခပ်ရိုးရိုးမဟုတ် သည့်ထက်ပိုမယ့် တစ်စုံတရာတွေ ပါနေတာသေချာတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တုန့်ပြန်မှုအမူအယာ ပြောစကားတွေကို သူဆန်းစစ်နေသလိုပါ။ ကျွန်တော် တစ်စုံတစ်ခုပြောမှာ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုပြုလုပ်မှာကို သူစောင့်ဆိုင်းနေတာများလား။


ကျွန်တော် ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမပြောမိပေမယ့် နှလုံးခုန်သံတွေမြန်လာပါတယ်။


ညစာစားသောက်ပြီးချိန်မှာတော့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုအနည်းငယ်ဖြစ်လာတယ်။ နေဝင်းက ဆိုဖာခုံရှည်ပေါ် သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပါတယ်။ ကျောင်းအဆောင်အခန်းမှာတုန်းက အနည်းငယ်ရှက်ရိပ်သန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်ခဲ့တဲ့ အကြည့်အတိုင်း သူကြည့်နေမှန်း ကျွန်တော်သိတယ်။ တခုခုကို ဖုံးကွယ်နေရင်း အနည်းငယ်ရှက်စနိုးနဲ့ကြည့်တဲ့အကြည့်လေ။ သူ့လည် ဂုတ်တဝိုက်ကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဘာရယ်မဟုတ် ဟိုစမ်းသည်ကိုင်လုပ်ရင်း ကျွန်တော့်ကိုကြည့်လိုက် အခန်းဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက် လုပ်နေတယ်။


“မောင်မောင်….” အနည်းငယ် ချိတုံချတုံဖြစ်တဲ့ လေသံနဲ့သူစကားစတယ်။ “မိုက်တယ်ပြောရမလား ငါမသိဘူး….ဒါပေမယ့် လောလောဆယ် နေဖို့နေရာတစ်ခုတောင် မပိုင်သေးဘူးကွာ။ ဌာနထဲက သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့အခန်းစပ်တူငှားပြီးနေမလား စဉ်းစားပေမယ့် အဲတာက ငါ့အတွက်အလုပ်မဖြစ်ဘူးရယ်။ မင်းနဲ့အတူ ခဏနေလို့ရမလား”


ကျွန်တော် ခဏလေးတောင် ချိတုံချတုံမဖြစ်ဘဲ ‘မင်း  နေချင်သလောက်အချိန်ကာလထိနေပါ။ တကယ်ပြောတာ’ အေးအေးဆေးဆေး စကား ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ အမည်မတပ်နိုင်သေးခင်မှာဘဲ တစ်စုံတရာမွှေနေခဲ့ပါပြီ။


သူစိတ်သက်သာရာရသည့်အပြုံး တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်း ‘အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ….ပြောမပြတတ်အောင်ပဲ”


အဲသည့်ညနေခင်းမှာ ဧည်ခန်းထဲ အတူရွေ့ထိုင်ကြတယ်။ အခန်းမီးရောင်က မလင်းတလင်းပေါ့။ တီရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ချွေးခံဘောင်းဘီ (sweatpants) တစ်ထည်ဝတ်ပြီး ဆိုဖာခုံပေါ် သူသက်သောင့်သက်သာလှဲလှောင်းနေခဲ့တာ တပ်တွင်းလေ့ကျင့်သားကျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအဆစ်က တမင်လှစ်ဟပြစရာမလိုဘူးဗျ။ ကျွန်တော်လည်း ဘီယာတစ်ခွက်ကိုင်လျက် သူ့နံဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် တို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးဟာ စပါးတထောက်သာ ရှိတယ်။ သူ့ပေါင်တံများဟာ ကျွန်တော့်ပေါင်တံများနဲ့ တွန်းတိုက်မိနေသော်လည်း နေရာရွှေ့တာ ကိုယ်ဟန်အနေအထားပြောင်းတာမျိုး သူမလုပ်ဘူး။


“သည်မှာက နေရာထိုင်ရသိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဘာဖိအားမှမရှိ ဆိတ်ငြိမ်တိတ်ဆိတ်နေတာ။” သည်စကားတစ်ခွန်းကိုပြောပြီး စက္ကန့် အနည်းငယ်ကြာမှ “ငါ သည်လိုနေထိုင်သွားလာရတာကို လွမ်းနေခဲ့တယ်ပြောရမယ်”


“အင်း….ငါကတော့ မင်းကိုလွမ်းနေခဲ့တာ” လို့ အတွေးထဲမှာပဲ ကျွန်တော်ပြောလိုက်ပြီး ပြင်ပမှာတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဖြစ်ပါ။ အဲသည့်အစား ဘီယာခွက်ထဲမှ ဘီယာကို တစ်ငုံစာလောက် စုပ်မျိုလိုက်တယ်။


“ကောလိပ်တက်တုန်းကအကြောင်းကော မင်းတွေးဖြစ်ရဲ့လား”


“တချိန်လုံးပဲ တွေးမိတယ်” တုန့်ဆိုင်းတာမျိုးမလုပ်ဘဲ သူချက်ချင်းစကားပြန်လာတယ်။ “ငါတို့ မတူညီကွဲပြားစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြတာတွေ၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြန်မပြောခဲ့တာတွေကောပေါ့”


နှစ်ယောက် အသံတိတ်သွားကြပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မရွေးချယ်ဖြစ်ခဲ့သော ချိုချိုအေးအေး သီချင်းသံစဉ်လေးအချို့က တော့ နေဝင်းဖွင့်ထားမှုကြောင့် ကြားနေရတယ်။ အခုအချိန်အခိုက်အတန့်အတွက် သင့်တော်သလိုပဲ။ နေဝင်း ကျွန်တော့် အနားကို အနည်းငယ်တိုးကပ်လာတယ်။ အခု သူ့လက်မောင်းအစုံဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးထက်မှာ ထွေးပိုက်လျက်ပေါ့။


“ကျောင်းအဆောင်အခန်းထဲက မွေ့ယာပေါ် ငါတို့အတူအိပ်စက်ခဲ့ကြချိန်ကို မင်းမှတ်မိလား။” ကျွန်တော့်မျက်စိကို သူတည့် တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလာတယ်။


“ငါမှတ်မိပါတယ်။ မင်းက ဟောက်သံပေးပြီးအိပ်နေတော့ တညလုံး ငါအိပ်မပျော်ခဲ့ဘူးလေ။ ဘာကြောင့်ဆို ငါအိပ်တဲ့အနား မင်းက ပူးကပ်ပြီးလှဲအိပ်နေခဲ့တာကိုး။ ပြီးတော့ မိုးရွာပြီးစ သစ်တောအုပ်ထဲက အနံ့လိုမျိုး မင်းစီကရနေတာ”


သူ ငြင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း “မင်း တကယ်ကြီး အဲလိုတွေးခဲ့တာပေါ့”


“တကယ်ပေါ့” ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။

သူနောက်တကြိမ်ပြုံးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သည်အပြုံးကတော့ တမူကွဲပြားတယ်။ ပို၍တိတ်ဆိတ်သလို ပို၍နက်ရှိုင်းတယ်။ နှစ်များစွာ စိတ်ထဲမှာ သိုဝှက်ထားသမျှ ခံစားချက်တွေကို နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကိုယ်သူလွတ်လပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပုံရတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကို စက္ကန့်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်တယ်လေ။ လုံးဝအကြည့်မလွှဲဘူး။ ကျွန်တော်ကရော အကြည့်ခြင်းစုံတာ မပျက်စေရဘူး လုပ်မိတာ။


ဘယ်လိုပြောမလဲ စကားစမြည်ပြောရုံသက်သက်မဟုတ်ခဲ့တာအမှန်ပါ။အသံမထွက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းတခုက တစုံတရာကို ထုတ်ဖော်ပြောနေတာပဲ။ မျက်တောင် တဖျပ်ဖျပ်ခပ်တာက မေးခွန်းထုတ်ခြင်းပေါ့။ ပြီးတော့ အဖြေဆိုတာတော့ မထွက်လာသေးဘူး။


ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား ဆည်းဆာချိန်အောက်မှာ ထိုင်နေကြတာ ရှေ့က ဘီယာခွက်ထဲမှာလည်း ဘီယာမရှိတော့သလို စကားစမြည်ပြောခြင်းလည်း ဆိုင်းငံ့ထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်တို့နှစ်ဦးသားကြားက တိတ်ဆိတ်မှု သိပ်မပြင်းထန်ဘူး။ အတော်အသင့် ပြည့်နေပြီ။ နှစ်ကာလအချိန်အတော်များများ ဖြတ်သန်းလာတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေဟာ အလျှံအပယ်ဖြစ်သလားပဲ။


နေဝင်းက သူ့ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ် တံတောင်နှစ်ဖက်ကိုမှေးတင်ပြီးထိုင်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကိုကျုံ့လျက် ငြိမ်သက်စွာ စကားတိတ်နေ ပါတယ်။ ဘာတွေကိုတွေးပြီး ငေးနေတယ်မသိ အတန်ကြာမှာ နှစ်ကိုယ်ကြားတိုးတဲ့လေလို အသံခပ်တိုးတိုးနဲ့ သူပြောလာတယ်။


‘မောင်မောင်….မင်းကို ငါအမြဲပြောချင်နေခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတခုရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါအတော်ကြောက်နေခဲ့တယ်”


ကျွန်တော် ထိုင်နေရာမှ လုံးဝမရွေ့၊ သူ့ပြောစကားကို ကြားဖြတ်ပြောတာလုံးဝမလုပ်ဘဲ ပြောသမျှ နားထောင်မိပါတယ်။ သူ့အသံထဲမှာ ကျွန်တော် ယခင်က လုံးဝမသိသေးတဲ့ မကြားဖူးတဲ့ နုညံ့ငြင်သာမှုတွေ လှိုင်းခတ်နေတယ်လေ။ နှစ်အတန်ကြာတိတ်ဆိတ်နေရာက စကားလုံးတိုင်းကို ချောမွေ့အောင် အရောင်တင်ပြီးပြောသလားပဲ။


“ပြန်စဉ်းစားရင် ကောလိပ်မှာကတည်းက ငါ့ရင်ထဲမှာ တခုခုရှိခဲ့တယ်။ ဟုတ်တယ် ငါ့ရင်ထဲ စိတ်အတွင်းထဲမှာပေါ့။ အရာရာကို ကြောက် လန့် သတိထားမိစိတ်ကြောင့် အမျိုးအမည်တပ် အမည်တစ်ခုမသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့အဖေက ရဲအရာရှိတစ်ဦး။ သည်လိုလူမျိုး တွေရဲ့ တုန့်ပြန်မှုက ဘယ်လိုဆိုတာ မင်းလည်း ခန့်မှန်းနိုင်မှာပါ။ အားကစားခန်းမ gym က သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း ထိတ်လန့်နေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့တယ်။”


ကျွန်တော် အသံတိတ်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေက သူ့အသံကို နားစွင့်နေခဲ့ပါတယ်။ သူ့စကားလုံးတိုင်းဟာ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်အရေပြားကတဆင့် ဝင်ရောက်ကုန်တယ်လေ။


“မင်း ရှိနေခဲ့တယ်။….ဘာလဲ ငါမသိဘူး။ လုံးဝကွဲပြား လွတ်လပ်နေတယ်ကွာ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို မခံစားရဘူး။ အရင်ကတည်းက သည်နေရာမှာ အတူတူရှိခဲ့သူလို သိခဲ့သူလိုပဲ ငါခံစားရတယ်။” သည်စကားတွေကို နေဝင်း မျက်ရည်တဝဲ၀ဲနဲ့ အချိန်အတော်ကြာပြော တာ။ “မင်းကိုကြည့်ပြီး ငါတွေးမိတာက….Fuck…..မင်းအတွက်တော့ အရာရာဟာ အဆင်ပြေလွယ်ကူနေသလိုပဲလို့”


ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကို သူစိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးများဟာ စီးမကျတဲ့မျက်ရည်များနဲ့ စိုစွတ်ရစ်ဝိုင်းနေပါရဲ့။


“မင်းကို ငါကြိုက်တယ်….ဟိုးယခင် စတွေ့ကတည်းကပဲ။ မင်းခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား၊ မင်းရဲ့အသံ၊ မင်းရဲ့ ရယ်မောပုံလေးတွေ၊ ငါ့ကို မင်းကြည့်ပုံကြည့်နည်း ကြည့်ဟန်လေးတွေကောပေါ့။ ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်ခန်းတွေပြုလုပ်ပြီးချိန် မင်းစီကရတတ်တဲ့ကိုယ်နံ့၊ ရေချိုးခန်း ထဲက ရေပန်းခေါင်းအောက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရေချိုးနေတဲ့ မင်းကိုယ်ဟန်ကောပေါ့။” ပြောရင်းဆိုရင်း သူရှက်စိတ်သည်းသွားတယ်ထင် တယ် အသံတိတ်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်နေတဲ့ အကြည့်ကိုတော့ မလွှဲဖယ်ပါဘူး။ “ပြီးတော့ မပြောမဆိုနဲ့ ငါ့ကို မင်းလှမ်းဖက်လိုက်တာကိုရော သဘောကျတယ်။ သည်လိုရင်းနှီးနွေးထွေးမှုမျိုး ငါတကယ်လိုအပ်တာ”


ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံတွေ ကဆုန်ပေါက်ခုန်လာပေမယ့် တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူပြောသမျှဟာ ကျွန်တော့် အတွက်အသစ်အဆန်းမဟုတ်လို့ပါ။ ဟုတ်တယ် သူအခုမှ စကားလုံးရှာလို့ရတာ မဟုတ်လား။


“အသံတိတ်နေမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ….အခုတော့ ငါ မင်းအရှေ့မှာလေ။ ဘယ်ကိုမှလည်း ထွက်မပြေးဘူး…သွားလည်း မသွားချင်ဘူး ဟုတ်ပြီလား။”


အဝေးတနေရာသို့ အကြည့်လွှဲကာ သူ့ဦးခေါင်းကိုငုံ့သွားပါတယ်။ အနည်းငယ် မသိမသာတုန်ခါနေသော သူ့ပခုံးအစုံကိုတော့ ကျွန်တော်မြင်နိုင်တာပေါ့။ သူ့အနေနဲ့မငိုချင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေ ကြေကွဲနေခဲ့တာရဲ့ထွက်ပေါက်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှောက်မှာတော့ ထိန်ချိန်ထားတာ ထိန်းချုပ်ထားတာ မရှိဘူး။ နေဝင်း…စစ်သားတစ်ယောက်၊ သန်မာတယ်၊ ကြံ့ခိုင်တယ်၊ ကြွက်သားအပြည့် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့။ သူငယ်စဉ်ကတည်းက ဖြစ်တည်လာသော စိတ်ကြေကွဲခံစားချက်များဟာ လျှပ်တပျက်အတွင်းပွင့်ထွက် လာပုံပါပဲ။


သူ့အတွက် ပြစ်ဒဏ်မှလွတ်ငြိမ်းခွင့် တနည်း ခွင့်လွှတ်ပေးခြင်းမလိုအပ်ဘူး။ သူလိုအပ်ခဲ့တာက  မျက်မှောက်ကာလ။ သူပြောတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရင်ထဲလာထိတယ်။ “I’m with you.”


ကျွန်တော် ဘယ်လိုစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ သူ့လက်အစုံကိုသာဆွဲကိုင်ခဲ့တယ်။ ကြီးမားနွေးထွေးပြီး အနည်းငယ်စိုထိုင်းသလို တောင့်တင်းနေသော လက်အစုံပေါ့။ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများနဲ့သူ့လက်ချောင်းများကိုယှက်ကာ ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။သူ့ လက်ချောင်းများကို ပြန်ဆွဲထုတ်လက်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်တာမျိုး သူမလုပ်ဘူး။တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားကြသော ကျွန်တော်တို့လက် အစုံကိုသာ မယုံနိုင်သောမျက်ဝန်းများနဲ့စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။


“နေဝင်း….” ခပ်တိုးတိုး နုညံ့စွာ ကျွန်တော်စကားစပြောလိုက်တယ်။ “မင်းအနေနဲ့ ငါ့အပေါ်တောင်းပန်တိုးလျှိုးစရာ ဘာအကြောင်းမှမရှိ ပါဘူး။ ငါလည်းပဲကြောက်လန့်နေခဲ့တာ။ အဲသလိုခံစားခဲ့ရတာပါ။ဒါပေမယ့် မျက်တောင်တခတ် အကြည့်တချက်နဲ့အဓိပ္ပာယ်အများကြီး ရှိနေမှန်း သဘောမပေါက်ခဲ့ဘူးရယ်။ မင်းကို ငါမဆုံးရှုံးချင်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ”


သူ ဦးခေါင်းမော့လာပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်တယ်။မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျက်ရည်ဥအချို့ခိုတွဲနေဆဲပါ။ စိတ်သက်သာရာရခြင်းသာ ရှိပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ တစ်စုံတခုသော လိုအင်ဆန္ဒတခုရှိနေတယ်။ ပူးပူးကပ်ကပ်ရှိနေခြင်းအတွက်၊ အသိအမှတ်ပြုမှု ဝန်ခံမှုအတွက်၊ အထိအတွေ့အတွက်။


“မင်းအခု ငါ့ရှေ့မှာရှိနေပြီ။ မင်းတကယ်တမ်းဖြစ်ချင်တာတွေအတွက် ငါတို့အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်လုပ်ကိုင်သွားလို့ရတာပဲ။ ခပ်ဖြေးဖြေး အရှိန်မပြင်းဖို့ပဲ။ ဟုတ်တယ် ဖြေးဖြေးမှန်မှန်နည်းလမ်းသာ ငါတို့ရွေးဖို့လိုတယ်။”


မျက်ရည်ခပ်ဝဲ၀ဲနဲ့ သူပြုံးပါတယ်။ “မင်းနေခွင့်ပြုသမျှ ငါနေပါ့မယ်”


သူ ကျွန်တော့်အနားကိုတိုးကပ်ထိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒူးအစုံဟာတွန်းထိုးလို့ပေါ့။ တကိုယ်လုံးကို ဆရာဝန်စမ်းသပ်သလို ရောဂါ ဖွေရှာမယ့်ဟန်နဲ့သူ့လက်ချောင်းများဟာ ကျွန်တော့်ခါးတဝိုက်လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်လည်ဂုတ်ပေါ်မှာ သူ့လက် ကို အနားပေးပါတယ်။ နွေးထွေးသော လက်အစုံဟာ ကျွန်တော့်တကိုယ်လုံးကို ကြက်သီးထစေပါရဲ့။ ကျွန်တော် အသက်ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခပ်ဖြေးဖြေးပြန်ထုတ်မိတယ်။သူ့အသက်ရှူပုံကိုလည်း ကျွန်တော်ခံစားလို့ရနေတဲ့အခိုက်အတန့်ပါ။


သူ ကျွန်တော့်မျက်နှာရှိရာကို ငုံ့ကိုင်းချလာပါတယ်။ နှာခေါင်းချင်း နဖူးချင်းဖိကပ် ပူးကပ်တဲ့အနေအထားနဲ့ ကျွန်တော်တို့မိနစ်အနည်း ငယ်ကြာတဲ့အထိနေနေကြတယ်။ တောင့်တင်းကာ ကိုယ်အနေအထားပြောင်းမှဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့အချိန်ထိပေါ့။


အဦးဆုံးအနမ်းတစ်ပွင့်ဟာ ဘယ်လိုနမ်းလိုက်မိမှန်းမသိဘူး။ နှစ်ဦးသားတုန်ရီနေတာပဲ။ သူ့လျှာဟာ ကျွန်တော့်လျှာကို ခလုပ်တိုက်သွား တာတော့သိတယ်။ စကားလုံးမဲ့မေးခွန်းတစ်ခုလိုပါ။သူ့လည်တိုင်တလျောက် လက်ချောင်းများနဲ့ပွတ်သပ်ပြီး ပိုမိုတိုးကပ်အောင်ဆွဲယူခြင်း ဖြင့် ကျွန်တော်အဖြေပေးခဲ့တယ်။ နောက်များတော့ အနမ်းများဟာ တပ်မက်မှု မွတ်သိပ်မှုတွေအပြည့်ဖြစ်လာတယ်။ သန်မာတောင့်တင်း တဲ့ သူ့လက်မောင်းအစုံနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုဆွဲယူပွေ့ဖက်ပါတယ်။


ကာလကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသမျှ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ဟန်မျိုးနဲ့ အနမ်းများပေးမိကြတယ်။ အသံတိတ်နေမိတဲ့ နှစ်ကာလ တစ်ခု ချင်းစီအတွက် နောက်ဆုံးတော့ ဖြိုဖျက်ခဲ့တယ်ပြောရမယ်။


သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးတဖက်မှာတင်ထားရင်းမှ ကျောပြင်တလျှောက် လျှောကျသွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေကတော့ သူ့ရင်အုပ်အစုံမှာ ရပ်တန့်နေလေရဲ့။ တစ်ယောက်ခန္ဓာကိုယ် တစ်ယောက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုအပြည့် နွေးထွေးပူးကပ်သွားကြပုံက ကန့်သတ်ချက်တွေမရှိတော့သလိုပဲ။ အရှက်သည်းတာရဲ့ပြင်ပကိုရောက်နေသလို လက်ရှိအချိန်အခိုက်အတန့်အား လေးစားတန်ဖိုး  ထားမှုရဲ့ ဘောင်အနားသတ်အပြင်ကိုသွားနေတယ်။

အတန်ကြာ ထွေးဖက်ပူးကပ်နေရာမှ နေဝင်းဟာ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုအသာထိန်းကိုင်လျက် အနည်းငယ်တွန်းခွာကာ နောက်ဆုတ်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ “ငါ မင်းကိုစကားစမြည်ပြောချင်ရုံလေးပါ….ဒါပေမယ့် မင်းနှုတ်ခမ်းတွေကို ငါအကြည့်မရပ်နိုင်ဘူး” လို့ခပ်တိုးတိုးပြောလာတယ်။


ကျွန်တော် မျက်ဝန်းများကိုမှေးမှိတ်လျက် အသာအယာ စကားခွန်းတုန့်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။


“ပြီးတော့…..ငါက မင်းရဲ့ဟိုဟာကို စိုက်ကြည့်မိတာကနေ အကြည့်မလွှဲနိုင်ဘူး….”


To be continued…..


Alex Aung (July 14, 2026)


Wednesday, June 17, 2026

"ညရထား"

 The Night Train (Gay Sex Encounter)


 



‘ဂျုံးဂျုံး ဂျက်ဂျက်’ အသံနဲ့ တငြိမ့်ငြိမ့်စီးနင်းရတဲ့ ရထားခရီးစဉ်ဟာ ဘဝမှာ သဘောအကျဆုံး ယာဉ်တစ်ခုအား စီးနင်းကာခရီးသွားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဝေးပြေး ဘတ်စ်ကား တွေ၊ လေယာဉ်တွေထက် ရထားစီးနင်းရတာကို ပိုမိုသဘောကျတာအမှန်။ သူငယ်ချင်းတို့ရော ဘယ်လို ခရီးသွားယာဉ် စီးနင်းရတာကို ပိုမိုသဘောကျသလဲ ပြောပြကြပါလား။


x x x


သတ္ထုကိုယ်ထည်နဲ့တည်ဆောက်ထားသော ရထားကြီးဟာ ညအမှောင်မြင်ကွင်းအတွင်း နှိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားလျက် သွားနေကြ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပုံမှန်နှုန်းနဲ့ခုတ်မောင်းသွားနေပါတယ်။ လေအေးပေးစက်တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိပ်စင်ပါ လူစီးတွဲတစ်ခုလုံး ရင်းနီးသူ မျက်နှာကျက်သူမပါဘဲ သူစိမ်း အယောက်ငါးဆယ်ဟာ ပိတ်လှောင်ထားသလားခံစားရပေမယ့် ခရီးပေါက်ဖို့အတွက် သည်းခံစီးနင်း လာကြတာ ပရမ်းပတာတွေကို ဖြစ်လို့ဗျာ။ လူသွားလမ်းဟာလည်း ခရီးဆောင်အိတ်တွေနဲ့ ကြပ်ညှပ်နေတဲ့အပြင် ဖုန်နံ့ကော ချဉ်စူးစူးအနံ့တွေပါ ရနေတယ်။ ရထားစီး ခရီးသည်အများစုဟာ ကိုယ်ယူလာတဲ့ အထုပ်အပိုးတွေ၊ အမျိုးအမည်မသိပစ္စည်းတွေ ကျန်ခဲ့မှာ ပျောက်ရှမှာစိုးရိမ်ပြီး ခြေကားယား လက်ကားယား ထိုင်ချထားကြတာများ ရန်ဖြစ်ငြူဆူဖို့ထက် အသက်ရှူချောင်ဖို့မနဲကြိုးစားနေရပုံ ပေါက်ကရော။


မေးရိုးထင်းထင်း မျက်လုံးနက်နက် ရုပ်ရည်ချောမောသော အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင် ရန်နိုင်ဆိုသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟာ သိရ ခက်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဆွဲကိုင်ထားပုံမှာ အိပ်စဉ်ပေါ် တင်ထားသော ခရီးဆောင်အိတ် ခပ်လေးလေးကြီးတစ်ခုသူ့ဦးခေါင်းကို ဖိထားတဲ့အတိုင်း တစ်လက်မမှ မလှုပ်ခါခဲ့ပါ။ ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြား အကွာအဝေးကလည်း လဲလျောင်းအိပ်စက်ဖို့ အခက်တွေ့နေရတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အံကိုက် သူဝတ်ဆင်ထားသော တီရှပ်အကျီဟာလည်း ထိုင်ထ ကုန်းကွလိုက်တိုင်း ခါးနောက်ဘက် အောက်ပိုင်းကို လှစ်ဟပြသလိုပဲရယ်။ ခရီးထွက်ကာနီးမှ ကောက်ဝတ်လာသော ဘောင်းဘီ (a loose track pants) ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း အဖုအထစ် အကွေ့အဝိုက်များကို တမင်ပြနေသလားထင်မိတယ်။


အိပ်စဉ်အစွန်မှာတင်ထားတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြုတ်မကျအောင် တချက်မတ်တပ်ရပ်ပြီး နေရာပြန်ချမိတဲ့ခဏ သူ့တင်ပါးဆုံနောက်ပိုင်း အား တမင်သက်သက် ဖိကပ်လာတဲ့ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ နောက်ပါးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသူ တယောက်ယောက်ကြောင့် မတော်တဆ ပွတ်တိုက်တို့ထိမိဟန်တူတယ်။ သည်လိုနဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ခပ်ကြာကြာလေး ထောက်လှမ်းရေးအလုပ်ခံရချိန်မှာတော့ ရန်နိုင် အနည်းငယ် မင်သက်သွားတယ်။


ရန်နိုင်တယောက် အေးခဲတောင့်တင်းသွားတာပါ။ သိပ်မထူတဲ့ ဘောင်းဘီအသားကို ဖြတ်သန်းလျက် လူ့ကိုယ်ငွေ့အပူကို သိသိသာ သာ ခံစားမိတာမို့ သူ့နှလုံးခုန်သံများဟာ တူနဲ့ထုနေသလို အဆတ်မပြတ်မည်လာတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲ ပလောင်ဆူတက်လာပြီး အလုံး ကြီးတစ်သလို ခံစားရတာကြောင့် အသက်ပုံမှန်ရှူကာ တံတွေးမျိုချရင်း အနောက်ဘက်ကို ငရုပ်သီးပူမိတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ခပ်ဖြေးဖြေး ငဲ့ စောင်းကြည့်လိုက်တယ်။ မောင်ချစ်…ဟုတ်တယ် မောင်ချစ်ဆိုသော ရထားလက်မှတ်စစ်ဝန်ထမ်းအမျိုးသားတစ်ယောက်ပါ။ အရပ်မြင့်မြင့် အသားလတ်လတ်၊ ဂတုံးဆံတောက်နဲ့ဖြစ်သလို ယူနီဖောင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဂရိနတ်ဘုရားတပါးအတိုင်းပဲ ကြည့်ကောင်း တောင့်တင်းနေတယ်လေ။ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီဟာ ပခုံးကျယ်ကျယ်ကြောင့် ပြန့်ပြူးနေသလို အမွှေးထူထူ ရင်အုပ်အစုံနဲ့ ကြွက်သားပြည့် biceps ကိုမြင်တွေ့ရပုံမှာ လိုအပ်သမျှဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်မယ့် အထာဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် သားရဲတိရစ္ဆာန်တကောင်လို သူ့မျက်ဝန်းခပ်နက်နက်၊ အန္တရာယ်ရှိသော အပျော်အပြက်တစ်ခုလို အခြေအနေက ရန်နိုင့်ကို ထွက်ပေါက်မဲ့ သွားစေတယ်လေ။ မောင်ချစ်က လုံးဝမတောင်းပန်ဘဲ သူဆောင်းထားတဲ့ ဦးထုပ်ကိုသာ ချိန်ညှိရင်း ရန်နိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားများကို စိုက်ကြည့်ပြလိုက် သူ့ပေါင်ခွဆုံရှိရာကို အရှက်မဲ့စွာ အချက်ပြသလို ပြန်ကြည့်ပြလိုက်လုပ်လာတယ်။ အသံတိတ်အချက်ပြ အမူအယာ များဟာ ဘယ်လို ဘယ်ကိစ္စလို့ နှုတ်ထွက်စကားမဆိုဘဲ သဘောပေါက်စေပါတယ်။ 


ရထားစီးခရီးသည် တနည်းပြောရရင် ရန်နိုင်တယောက်ကလွဲလို့ အားလုံးဟာ အိပ်မွေ့ချခံထားရသလိုပဲ တငြိမ့်ငြိမ့်တသိမ့်သိမ့်နဲ့ အချိန် တွေကို ဆွဲချသွားနေတယ်။ ရန်နိုင်အတွက်ကတော့ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲသလို အာစေးမိနေသူလို အသံမပြုမိဘဲ ငြိမ်နေမိတယ်။ ည ၁၁ နာရီထိုးချိန်မှာတော့ ရထားတွဲအတွင်း မီးအလင်းရောင်ကို မှိန်ချလိုက်ပြီး ညအိပ်မီးလုံးသက်သက်လောက်သာ ဖွင့်ထားတာကြောင့် ပစ္စည်းထုပ်တွေရဲ့ အရိပ်အရောင် တလှုပ်လှုပ်၊ အိပ်ပျော်နေသူများထံမှ ဟောက်သံတွေနဲ့ စည်းချက်ကိုညီနေတာပါပဲ။ 

သိပ်ကြာကြာတော့ မအောင့်အည်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတခု ရန်နိုင်ခံစားလာရတယ်။ သူ့အရေပြားအောက်မှ ယားယံတဲ့ခံစားချက်ကြောင့်ရယ် နွေရာသီထက်ပူတဲ့ အိုက်စပ်သလို ခံစားချက်များကြောင့် လူသွားလမ်းကတဆင့် တွဲဆိုင်းတွေကြား အချိတ်အဆက် တံခါးဘက်ကို ဆေးလိပ်ဖွာဖို့ သွားလိုက်ပါတယ်။ ယိမ်းနေတဲ့ ရထား တွဲလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သတိထားလမ်းလျှောက်ရင်းသွားတာမှာ တံခါးတချပ်ပွင့် လျက်သားမှ ခပ်အေးအေးလေတွေ တဟူးဟူးတိုက်ခတ်ဝင်လာနေတော့ သူ့အဝတ်တွေ တဖျပ်ဖျပ်ခါရမ်းလာတယ်။ အိတ်ထဲက စီးကရက်ဘူးကိုဖွင့်ပြီး တလိပ်ယူကာ မီးညှိဖွာရှိုက်ဖို့ အခွင့်မရလိုက်ခင် ခန္ဓာကိုယ်ထွားထွားကြီးတခု ထွက်ပေါက်နား ပိတ်ရပ်နေတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ လှုပ်ခတ်နေတဲ့ တံခါးရွက်ပေါ်က ပြာလဲ့လဲ့ အရေးပေါ်ညမီးလုံး အလင်းရောင်အောက်မှာ အဆိုပါ လူရဲ့ ယူနီဖောင်းပေါ်က ရင်ထိုးတံဆိပ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ‘မောင်ချစ်’ တဲ့။


"ကျုပ်မှာ ဆေးလိပ်တလိပ်ရှိတယ်" တိုင်းရင်းသားသံဝဲပြီး ခပ်လေးလေး သြရှရှအသံနဲ့မောင်ချစ် အသံပြုပါတယ်။ ပြောပြောဆိုဆို မောင်ချစ် အနားကပ်လာပုံက ရန်နိုင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်မတတ် နီးလာတာမို့ မီးပြင်းဖိုက အပူရှိန်လိုမျိုး ကိုယ်ပူရှိန်ကို ခံစားရရော။ မောင်ချစ် ကိုယ်ဟန်အမူအယာက မပြတ်မသား ဝိုးတဝါးနဲ့ သူ့ပေါင်ခြံကိုကိုင်ပြပြီးပြောတာဆိုတော့ ရန်နိုင်ရဲ့အကြည့်က ရောက်သွားတာ သိပ်မလင်းတဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာတင် ထွားကျိုင်းလှတဲ့ အမျိုးသားအင်္ဂါကြီး ကောက်ကြောင်းကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ 


‘ဖွာမလား’ 


ရန်နိုင်ရဲ့ လည်ချောင်းတွေဟာ ရေငတ်သလို သွေ့ခြောက်ကုန်ပြီး ခပ်တုန်တုန်လေသံနဲ့ ရှေ့ကပိတ်ရပ်နေသော လူထွားကြီး အား ‘အဲ့ဆေးလိပ်က အငွေ့ထွက်တာလား ဒါမှမဟုတ် အရည်တွေ ပန်းထွက်တာလားဗျ” လို့ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။ မောင်ချစ်က အသံထွက်တဲ့အထိ ရယ်မောပြီး အနည်းငယ်ညစ်ညမ်းသော လေသံတမျိုးနဲ့ ‘သည်ဆေးလိပ်ကတော့ အရည် ပန်းထွက်မှာ။ ဒါပေမယ့် ဆေးလိပ်ဖွာတဲ့သူအနားကနေ မီးခိုးတွေထွက်လာမှာ သေချာတယ်’ ပြောလာတယ်။ မောင်ချစ်ပြောလိုက်တဲ့စကားလေသံက ရန်နိုင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်သွားကာ တဒိန်းဒိန်းရင်ခုန်သံမြန်လာစေတယ်။ အဆုတ်နှစ်ဖက်စလုံး လေဝင်နည်းသွားသလို ခံစားရပြီး ရန်နိုင်တယောက် သူ့နှုတ်ခမ်းသားတွေကို လျှာနဲ့သရပ်၊ လေအငမ်းမရရှူရှိုက်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်ဟန် တံတွေးကို ဂလုကနဲ မည်အောင် မျိုချပါရော။ 


‘Washroom ဘက်သွားပြီး ဆေးလိပ်သွားဖွာမလား’ ရန်နိုင့် နှုတ်ဖျားမှာ ခပ်တိုးတိုးထွက်လာတဲ့စကားပါ။ မောင်ချစ်က ညစ်ကျယ်ကျယ် အပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ကာ လက်ပိုက်ထားတဲ့ သူ့ပခုံးနှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ်တွန့်ပြတယ်။ 


‘ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို မေးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ပြောနေတာလား’  

‘ ကျုပ်ဟာ ဘယ်သူဖွာဖွာ အမြဲအဆင်သင့် သန့်ရှင်း အနံ့ကင်းပဲ’


ရန်နိုင်က ဘာစကားမှဆက်မပြောဘဲ မောင်ချစ်ရဲ့ ရင်အုပ်အစုံကို လက်ဖဝါးနဲ့အသာအယာပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ကြည့်တာ ခပ်ပါးပါး ယူနီဖောင်းအင်္ကျီအောက်မှာ တထိတ်ထိတ်ခုန်နေသော ရင်ခုန်မှုနဲ့အတူ အနည်းငယ်မာတောင့်နေသော နို့သီးခေါင်းတို့ကို စမ်းမိပါတယ်။ အနည်းငယ် ဖျစ်ညှစ်ပေးမိတဲ့ခဏမှာ မောင်ချစ်က သန့်စင်ခန်းရှိရာဘက်ကို ဦးဆောင်လှမ်းသွားတော့တယ်။ နောက်ပါးမှ လိုက်သွား သော ရန်နိုင်ရဲ့ ခြေသံခပ်လေးလေးဟာလည်း သေချာနားထောင်ရင် အသံအတော်ထွက်တာပါ။


သန့်စင်ခန်းတံခါးလက်ကိုင်ဘုဟာ ကိုင်တွယ်ရ အေးစက်စက်နဲ့လို့ ရန်နိုင် ခံစားရသလို မောင်ချစ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြောင့် သတ္ထုနံရံများ ဟာ ပိုကျဉ်းသွားသယောင် ထင်မြင်မိပါတယ်။ ခပ်ကျဉ်းကျဉ်း အခန်းအနေအထားမှာ ဈေးပေါတဲ့ ဆေးပြင်းလိပ်အနံ့၊ မဆလာနံ့၊ အကြမ်းဆင် အမျိုးသားတယောက်ရဲ့ ကိုယ်နံ့တွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ ရနံ့တွေ မောင်ချစ်ဆီက လှိုင်နေအောင်ရတယ်။မောင်ချစ်ဟာ စကား တစ်ခွန်းမဆို သူဝတ်ထားတဲ့ ယူနီဖောင်း ဘောင်းဘီရှည်ရဲ့ဇစ်ကိုဆွဲဖွင့်ပြီး ရန်နိုင်ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ကြုံဖူးတဲ့ အကြမ်းပတမ်း ဒူးထောက်ခိုင်းတာ မျက်နှာအနားကပ်ခိုင်း လက်နဲ့ကိုင်ဖို့တိုက်တွန်းတာမျိုးလုပ်လာတယ်။ မောင်ချစ်ရဲ့ ငပဲကြီးဟာ တုတ်ခိုင်သလို သွေးကြောကြီးများဟာလည်း ဖောင်းကြွနေပြီး ထိပ်ဖျားပိုင်းမှာတော့ အပေါ်ဘက်ကို အနည်းငယ်ကော့တက်နေသယောင်နဲ့ ဒေါမာန် ထနေတယ်။ ရန်နိုင်လည်း ဖိတ်ခေါ်တာ စေခိုင်းတာကို ထပ်မစောင့်တော့ဘဲ ညစ်ပေနေတဲ့ အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကို ဘောင်းဘီထဲမှ အပြင်ဆွဲထုတ်ကာ အားရပါရကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်ပါတော့တယ်။


လက်ထဲမှာ အားရစရာ ဖောင်းကြွတောင့်တင်းလာတဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကြီးကို ရန်နိုင်ဟာ ပါးစပ်ထဲ အသာအယာအသွင်းအထုတ် စလုပ် ကြည့်ပါတယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းကိုသာ တပြွတ်ပြွတ်စုပ်တာမျိုး၊ ထိပ်အပေါက်ဝတဝိုက်ကို လျှာဖျားနဲ့ကလိတာမျိုးတွေအပြင် လိင်တံ တချောင်းလုံးကို လျှာအပြားလိုက်နဲ့လျက်ပြုတာတွေပါ သူစမ်းလုပ်တာ။ မောင်ချစ်ရဲ့အထာပေါက်သွားမှသာ လိင်တံတစ်ဝက်လောက် ထိ ပါးစပ်ထဲအထုတ်အသွင်းလုပ်ပုံများ ရန်နိုင်ဟာ ဝါနုမဟုတ်မှန်းသိသာစေသလိုပဲ။ မောင်ချစ်နှုတ်ဖျားမှ ညည်းညူသံကျယ်ကျယ် ထွက်လာပေမယ့် သူ့လက်ကတော့ သန့်စင်ခန်းတံခါးလက်ကိုင်ကိုထိန်းထားရင်း တချက် တချက်ယိမ်းသွားတဲ့ ရထားတွဲကြောင့် ဟန်ချက်မပျက်အောင်ကြိုးစားတယ်။ တကယ်တမ်း ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးလုပ်လိုဟန်ရှိပေမယ့် ရသလောက်နဲ့ ရန်နိုင်ရဲ့ပါးစပ်အတွင်းထဲ ကို ငပဲကြီးဝင်နိုင်သမျှဝင်အောင် မောင်ချစ်လုပ်သေးတာပါ။ ရန်နိုင်ရဲ့ လည်မျိုထဲထိ လျှောကနဲ ဝင်ချတတ်သေးတာမို့ အနည်းငယ် အသက်ရှူကြပ်သလိုလို၊ မျက်ရည်လေးတဝဲ၀ဲနဲ့ လက်နဲ့ထိန်းကိုင်ပြီး ပုလွေမှုတ်ပညာပြဖို့လုပ်ရတယ်။ မောင်ချစ်က သူ့ငပဲကို ပါးစပ်ထဲ မှ ပြန်ဆွဲထုတ်ရင် လျှာနဲ့ရစ်သိုင်းဆွဲနှောင်ထားတာ၊ ကွမ်းသီးခေါင်းတဝိုက်ကို လျှာနဲ့ကလိတာ စုပ်မှုတ်တာ၊ အမွှေးခပ်ထူထူ ဆီးခုံ ပေါင်ခြံများကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ဆွဲကိုင်တာတွေ ရန်နိုင် တပြိုင်နက်ပြုလုပ်ပါတယ်။ လွတ်လပ်တဲ့နေရာမှာသာဆို ရန်နိုင်မလွယ် လောက်ဘူး မောင်ချစ် လိုအင်နဲ့ မီးတောက်ပုံကို အထင်းသားမြင်ရတာများ တကယ်ပါ။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ မောင်ချစ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တင်းကနဲ တင်းကနဲဖြစ်သွားပြီး သူပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်း ရန်နိုင့်ပါးစပ်ထဲကို အရည်ဖြူတွေ အများအပြားပန်းထည့် တာကြောင့် မျိုချမနိုင် ထွေးမထုတ်နိုင် အကုန်မျိုချဖြစ်သွားရတယ်။ ရန်နိုင်ဟာ ခပ်ကဲကဲ မောင်ချစ်ပန်းထည့်ပေးသမျှ မျိုချတဲ့အပြင် ကွမ်းသီးခေါင်း အပေါက်ထဲကို လျှာထိုးထည့်ကာ ရသမျှ ထိုးကော်ယူသေးတာ။ အစာဝနေတဲ့ ကြောင်တကောင်လိုပဲ လျှာနဲ့သရပ်ပုံက မောင်ချစ် မျက်ဖြူစိုက်တော့မယ်။


မောင်ချစ် သူ့ငပဲကို သန့်စင်ခန်းထဲမှ တစ်ရှူးစက္ကူအနည်းငယ်နဲ့ သုတ်သင်သန့်ရှင်းလင်းပြီး ဘောင်းဘီထဲပြန်ထည့်ကာ ယူနီဖောင်း ဝတ်စုံ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ဆွဲဆန့်ပါတယ်။ အသက်ရှူငွေ့ခပ်နွေးနွေးကို ရန်နိုင့်နားရွက်အနားမှုတ်ထုတ်ရင်း ‘ကျုပ် နားနေခန်းက သည်တွဲဆိုင်း အဆုံးက နံပါတ် B-4 မှာရှိတယ်။ သုံးနာရီထိုးရင်လာခဲ့ နောက်မကျစေနဲ့’ လို့ပြောသလို သတိပေးဟန်နဲ့ ရန်နိုင့် ပါးတဖက်အား ခပ်စပ်စပ်တချက်ရိုက်ကာ ဆွဲညှစ်သေးတယ်။ ပြီးမှ ငံကျိကျိအရသာနဲ့ လေထဲက မုသားစကားအချို့ကို ချန်ထားလျက် သန့်စင်ခန်းခပ်ကျဉ်းကျဉ်းထဲမှာ ရန်နိုင်တယောက်တည်း ထားခဲ့တယ်။


(မီးရထားတွဲ) အိပ်စဉ်အကန့်ဘက် ရန်နိုင်ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ အချိန်နာရီဟာ သန်းခေါင်ယံရောက်လုနီးပါပြီ။ သူ့အိပ်စဉ်လေးပေါ် လှဲလျောင်းလိုက်ချိန်မှာ ရန်နိုင့်တကိုယ်လုံး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နွမ်းလျပင်ပန်းနေသလိုမို့ ရထားဘီးတွေ၊ တွဲဆိုင်းတွေရဲ့ နရီကိုက်အသံ *chuk-chuk* ကိုသာ အာရုံစိုက်နားဆင်နေရပါတယ်။ ည ၂နာရီ ၅၅မိနစ်အချိန်မှာ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲထည့်ထားတဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်း alarm ရုတ်ခြည်းထ အချက်ပေးတယ်။ silent alarm လုပ်ထားသည်မို့ မရပ်မနား တုန်ခါပြီး အချက်ပေးတာလေ။ မနီးမဝေးမှာ အိပ်မောကျ ဟောက်သံပေးနေကြတဲ့ မိဘနဲ့ ဝမ်းကွဲညီအကိုများ မနိုးရအောင် အိပ်ရာထဲမှ ရန်နိုင်အသာလျိုထွက်လာ တယ်။ တစ္ဆေသရဲတကောင်လို လှစ်ကနဲ လျောကနဲရွေ့လျားကာ သန့်စင်ခန်းရှိရာ တွဲဆိုင်းအစွန်မှာ ရပ်တန့်လိုက်တယ်။ ဝတ်စား ထားတဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော အဝတ်အစားများကိုချွတ်ပစ်တယ်။ ပြီးတော့ အနက်ရောင် thong ကို သူ့တင်ပါးဆုံထက် ခပ်ချိတ်ချိတ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းကို လုံအောင်ဖုံးနိုင်ဟန်မရှိဘူးရယ်။ နောက်တခါ သားရေမျှော့ကြိုး ခပ်လျော့လျော့ ချွေးခံဘောင်းဘီ (sweatpants) ကို အပေါ်က ထပ်ဝတ်လိုက်တယ်လေ။ ဘောင်းဘီမျှော့ကြိုး ဘယ်လောက်လျော့ရဲ သလဲဆိုရင် thong အတွင်းခံဘောင်းဘီရဲ့ အရောင်ဘာလဲ ဆိုတာ မေးစရာမလိုလောက်ဘူးဗျ။ 


ဆောင်ကူးစင်္ကလြမ်းတလျှောက်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့ပါတယ်။ မီးရထားကြီးဟာ ကျေးလက်ဒေသ ရထားလမ်းတလျှောက် အမှောင်ထုထဲမယ် တရှိန်ထိုးပြေးလွှားခုတ်မောင်းလျက်သား။ Cabin B – 4 တနည်း B-4 လို့နံပါတ်ပြားတပ်ထားတဲ့ အခန်းငယ်ကို ရန်နိုင်တွေ့ချိန်မှာတော့ အခြေအနေ အနည်းငယ် စစ်ဆေးသည့်သဘော ဟိုသည်ကြည့်လိုက်တာ အခန်းတံခါးက အသာစေ့ထားသည်မို့ အတွင်းထဲမှ နီကျင့်ကျင့်အလင်းရောင်ဟာ ပြင်ပ ဆောင်ကူးစင်္ကလြမ်းပေါ် ထိုးကျနေပါတယ်။ သူအခန်းတံခါးကို အသာအယာ ခေါက်ပြု အသံပေးရင် အတွင်းကိုလျှိုဝင်လိုက်တယ်။ အခန်းငယ်လေးထဲ မီးရထားအခန်းအကန့်တစ်ခုမှာ ပုံမှန်ရှိသင့်ရှိနေတဲ့ ပစ္စည်းအနည်းငယ် လောက်သာတွေ့ရပြီး ပြောင်သလင်းခါနေသလားပဲ။ သီးသန့်အခန်းဆန်တာဆိုလို့ အိုက်စပ်စပ်အခန်းကျဉ်းထဲ အနီရောင် လက်ကိုင်မီးအိမ် အဲ မှန်အိမ်တလုံးပိုရှိနေတာ။ နံရံကပ်အိပ်စဉ်နှစ်ခု၊ သန့်စင်ခန်း ခပ်သေးသေးတခု၊ ပြီးတော့ စားပွဲသေးတစ်လုံးတော့ ရှိသား။ မောင်ချစ်က အောက်ဘက်အိပ်စဉ်ပေါ်မယ် ဝတ်လစ်စလစ် နီးပါးပုံစံနဲ့ အခန်းနံရံကိုမှီလျက်ထိုင်နေတယ်။ နီကျင့်ကျင့်အလင်း ရောင်အောက်မှာ မောင်ချစ်ရင်အုပ်ပေါ်မှ အမွှေးခပ်ထူထူနဲ့အတူ ခပ်ကားကား လုပ်ထားတဲ့ တောင့်တင်းသန်မာသော ပေါင်တံကြီး တွေက ရန်နိုင့်ရင်ထဲ တထိတ်ထိတ်ဖြစ်သွားအောင် ပြထားသလိုပါ။ မောင်ချစ်ရဲ့ ဆီးခုံပေါ် မှောက်တင်ထားတဲ့ စာအုပ်အဖုံးကို ဘာစာအုပ်လဲ မှန်းဆရနိုင်ပေမယ့် အတွင်းက ဘယ်စာမျက်နှာလဲဆိုတာတော့ မမှန်းဆတတ်ဘူး။  အစပိုင်းက မောင်ချစ်ဟာ အခန်းတွင်း ရန်နိုင်ဝင်ရောက်လာတာကို မကြည့် မမြင်ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး အနားယူနေဟန်ပြတယ်။ ဆူပူရှုပ်ထွေးနေတာမဟုတ်ဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ် တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပြချင်တာလားမသိ။ 


ရန်နိုင်ဟာ တွေဝေတုန့်ဆိုင်းတာမလုပ်ဘဲ အခန်းထဲကို အသာလျှောဝင်သွားပါတယ်။ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ချွေးခံဘောင်းဘီရှည်ကို အသာချွတ်ချပြီး အနက်ရောင် thong တထည်သာ ခါးမှာချန်ကာ အိပ်ရာပေါ်ကို တွားတက်လိုက်တယ်။ မောင်ချစ်ရဲ့ ခြေတံအစုံကို ကားယားခွလျက် ပေါင်ခွဆံပေါ်တင်ထားတဲ့ စာအုပ်ကို လှမ်းကိုင်ယူကာ အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ် အသာချပစ်တယ်။ စာအုပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက် တာနဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ တဝက်တပျက်မာတောင့်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးရွားကြီးဟာ ခေါင်းထောင်ထလာတယ်။ မျှော်လင့်သလို မော့ကြည့်နေတဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ရန်နိုင်ငုံကိုင်းပြီး မက်မက်မောမော အနမ်းတချက်ပေးလျက် လျှာကိုထိုးသွင်းကာ ပူနွေးစိုစွတ်တဲ့ အာငွေ့ကို စူးစမ်းသလို နောက်ဆုံးအချိန်က မောင်ချစ်ဘာတွေစားသုံးခဲ့သလဲ အရသာခံကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ အနမ်းကြောရှည်ကို ရန်နိုင် ရုတ်ခြည်းရပ်တန့်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းသားတွေကို မောင်ချစ်ရဲ့လည်တိုင်အနှံ့ပွတ်ဆွဲတာမျိုး၊ လည်တိုင်နဲ့ ပခုံးအစပ်က နုညံ့သောအရေပြား ကို အနည်းငယ် ကိုက်ပြီး ခဲတာမျိုး ဆက်လုပ်တာပေါ့။ လူနာတယောက်ညည်းညူနေတာနဲ့မတူဘဲ ကျေနပ်မိန့်မူးနေသော လူကြီးတ ယောက်ရဲ့ ညည်းညူ သံမျိုးပဲဖြစ်မှာပါ။ ရန်နိုင်ရဲ့ ရွေ့လျားမှုက မောင်ချစ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ပြောင်းလဲလာပြီး အမွှေးနု စွတ်ကြောင်းအတိုင်းလိုက်သွားတာ အညိုရောင်နို့သီးခေါင်း လျှာနဲ့ရစ်ဝိုင်းသရပ်သည်သာမက စုပ်သလိုလို သွားနဲ့ကိုက်ခဲသလိုလို လုပ်နေရင်း တုတ်ခိုင်မတ်ထောင် သော ခရမ်းသီးကြီးအား လက်ကိုသုံးကာ ပွတ်သပ်ထုထောင်းပါတယ်။ 


မောင်ချစ်ရဲ့ ပါးစပ်က အသံထွက်ညည်းညူတာ ကျယ်လောင်သလို အိပ်ရာထက်မှ ကြွတက်လာသော သူ့ဦးခေါင်းကြီးဟာ ပြန်လဲကျ သွားလိုက် ပြန်ကြွလာလိုက် အိန္ဒြေမရဖြစ်နေတယ်လေ။ ရန်နိုင်ရဲ့ ဆံပင်တွေကိုလည်း မောင်ချစ်က လက်ချောင်းတွေနဲ့ထိုးဖွတဲ့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းတနေရာကိုလမ်းညွှန်သလို ဦးခေါင်းအားတွန်းပို့တယ်ဗျ။ ရန်နိုင်ကလည်း သင်ပေးဖို့မလို နဂိုတတ်ထင်ပါ့ မောင်ချစ်ရဲ့ ခရမ်းသီးကြီးကို ကွမ်းသီးခေါင်းကနေ အရင်းထိရောက်မတတ် ပါးစပ်ထဲ ထည့်သွင်းငုံခဲပစ်တာ သိပ်အချိန်မဆွဲဘူး။ ကွမ်းသီးခေါင်းကို သွားဖုံးနဲ့မြုံ့နေသလိုမျိုးကစားသလို လိင်တံတခုလုံးလည်း အားရပါးရ အသွင်းအထုတ်လုပ်တာများ တခါတခါ လည်မျိုထဲထိတိုင် လျောကနဲဝင်ဝင်သွားတယ်။ ရထားခုတ်မောင်းသံရဲ့ စည်းချက်နဲ့အညီ ရန်နိုင့် ဦးခေါင်းဟာ တလှုပ်လှုပ်နဲ့လှုပ်ရှား မှောင်းနှင်နေတယ်ပြောရမယ်။ ဒါပေမယ့် မောင်ချစ်က သည်လောက်နဲ့ တင်းတိမ်ဟန်မတူပါ။ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ရန်နိုင့်ကို သူကားထားတဲ့ ခြေနှစ်ဖက်ကြား ဖိထိုင်ချခိုင်းတာ အားအတော်ပါသွားရော။ ဟိုလူ ရန်နိုင်ကလည်း ပါးစပ်ထဲ ထည့်ငုံထားတဲ့ ငပဲကို အလွတ်မခံဘူး သည်အတိုင်း ဒူးထောက်ထိုင်ကျသွားတာ တော်သေးတယ်။ မောင်ချစ်က ရန်နိုင်ရဲ့တင်ပါးတွေဘက်ကို ငုံ့ကိုင်းပြီး ဘောင်းဘီထဲလက်လျှိုကာ ခရေဝကိုလှမ်းနှိုက်သေးတယ်။


ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီကို အသာဆွဲချလိုက်တော့ ချောမွေ့ကာ အိစက်လုံးဝန်းသော တင်သားနှစ်မွှာပေါ်လာသလို ပန်းသွေးရောင် မပျောက်သေးတဲ့ ခရေဝဟာလည်း သတိမပေးဘဲ ဝလုံးဝိုင်းဝိုင်းရေးပြပါတယ်။ ခပ်တုတ်တုတ်လက်ချောင်းနဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့တွင်းနှိုက်မှု ကြောင့် ငပဲကို အငုံမပျက် လည်မျိုထဲထိုးသွင်းနေသော ရန်နိုင်ဟာ အသက်ရှူကြပ် ဆို့နင့်မတတ်ဖြစ်သွားရတယ်။ နာကျင်မှုကြောင့် ခါးရိုး ခုံးကြွတာ အစာနင်ပြီး အော့အံနေတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ‘မင်း ဖင်ကြွက်သားကို တင်းမထားနဲ့။ မဟုတ်ရင် ဒဏ်ဖြစ်ပြီး နာမှာပဲ” မောင်ချစ်က ပြောပြောဆိုဆို ဒုတိယလက်ချောင်းတခုကိုပါ ပူးတွဲထိုးသွင်းရင်း လက်မနဲ့ခရေအနားသတ်အား အသာအယာပွတ်သပ် ပေးတာမို့ တင်းထားသမျှ အလျှော့ပေးရင်း ဒူးညွှတ်ကျမတတ် ရန်နိုင် မျက်ရည်တလည်လည် ဖြစ်နေတယ်လေ။


ရုတ်တရက် အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ သိမ့်ကနဲ ရထားရဲ့ရပ်တန့်မှုကြောင့် မောင်ချစ် စောင့်နေတဲ့အထောက်အပံ့ အခိုက်အတန့်ဖြစ်သွားပါ တယ်။ ခပ်ငြိမ့်ငြိမ့်သွားနေတဲ့ ရထားပေါ် တွင်းနှိုက်ကာ လမ်းကြောင်းချဲ့နေတဲ့အခိုက် ရထား ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်လမ်းကြောင်းပြောင်း တော့ လက်ချောင်းတခုလုံး တွင်းထဲမြုပ်အောင် စွပ်ကနဲလုပ်နိုင်ခဲ့ရော။ ဒူးထောက်ထိုင်ချထားတဲ့ ရန်နိုင်ခမျာ ကြမ်းပြင်ပေါ် မှောက်လျား ထိုး လဲကျသွားတာ ရင်ဘတ်နဲ့ အေးစက်စက်သတ္ထုအခန်းတံခါးရွက် ပြေးရိုက်တော့မယ့်အတိုင်းဖြစ်သွားတယ်။ တံခါးပတ္တာတွေ အသံအဆက်မပြတ်မည်သွားသလို ရန်နိုင့်ပါးစပ်မှ အော်ညည်းလိုက်သံဟာ ရထားဘရိတ်ဆွဲလို့ သံလမ်းပွတ်တိုက်သံကျယ်ကျယ် ထွက်မှုကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်လေ။ 


ရန်နိုင့်ပါးစပ်ဟကာ အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်မှုကြောင့် စတီးလ်တံခါးရွက်ကို အငွေ့ရိုက် သည့်အတိုင်း ဖြစ်ရသလို မောင်ချစ်ရဲ့ ခြေတံခပ်ကားကားနှစ်ဖက်ကို အားပြုကိုင်ထားတဲ့ လက်သည်းတွေဟာ အသားထဲနစ်မြုပ်မတတ်ပါပဲဗျာ။ ဒါကိုအခွင့်ကောင်းယူကာ မောင်ချစ်က ရန်နိုင့်ကို သနားညှာတာမှုမပြု အီစကလီတွေမထုတော့ဘဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ ဇာတ်ကြမ်းကားစရိုက်တယ်။ ရန်နိုင်ရဲ့ ခပ်ကုန်းကုန်းဖြစ်သွားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူလိုချင်တဲ့ အနေအထားပုံစံချပေးရင်း လက်တဖက်က မတ်ထောင် နေတဲ့ငပဲကြီးအား ကွန်ဒုံးတစ်ခုစွပ်ကာ ချောဆီလူးတယ်။ 


မောင်ချစ်ဟာ အခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ ရန်နိုင့်ခါးကိုထိန်းကိုင်လျက် ‘အော်မယ် မကြံနဲ့ ခွေးသား….အမုန်းစားစမ်းကွာ’ လို့ပါးစပ်က ဟိန်းဟောက်ကာ ငပဲကြီးကို တေ့ထောက်ဖိသွင်းပါတော့တယ်။ လမ်းကြောင်းဖြောင့်အောင် အထုတ်အသွင်းလေး ခပ်ဖြေးဖြေးလုပ်ကာ အစပျိုးတာမျိုးမလုပ်ဘူး၊ တဖက်သားစိတ်တင်းကြပ်မှုလျော့အောင် တင်ပါးတွေ ရင်ဘတ်က နို့သီးခေါင်းတွေကို ဖျစ်ညှစ်ကလိတာ မလုပ်ဘူး သူ့ငပဲတဆုံးဝင်ဖို့သာအားထုတ်တဲ့ မောင်ချစ်ပါ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရန်နိုင်ရဲ့ခရေထဲ တစ်ရစ်ခြင်းဝင်သွားတဲ့ ကွမ်းသီးခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တင်ပါးကို ဖြန်းကနဲနေအောင် လက်ဖဝါးနဲ့ရိုက်ခတ်သေးတာ။ ရန်နိုင် ခေါင်းမော့ ခါးကော့ဖြစ်သွားချိန် မောင်ချစ်ဟာ အချိန်ကိုက်ထားသလားမေးရမယ့်အတိုင်း သူ့ငပဲကြီးကို တဆုံးဖိသွင်းလိုက်ပါတယ်။


ရန်နိုင်တယောက် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ညည်းရမလား၊ တဖက်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ငြိမ်နေရမလား မသည်းကွဲဘဲ မြင်ကွင်း ထဲ ကြယ်တွေ လတွေမြင်ကုန်ပါတယ်။ ပါးစပ်က ခပ်ကျယ်ကျယ် အော်ညည်းလိုက်ရင်း တတ်နိုင်သမျှ တင်းထားတဲ့ဖင်ကြွက်သားတွေကို လျှော့ပေးလျက် မောင်ချစ်ပြုသမျှ နုရတယ်။ အော်ညည်းမှသာ နာကျင်မှုသက်သာသယောင်ထင်ရတာမို့ မောင်ချစ်က သူ့ငပဲကြီး ဆောင့်သွင်းတိုင်း အမြင်ေ၀ဝါးစွာနဲ့ ရန်နိုင်ခမျာ အရှက်မဲ့သွားတယ်လေ။ ရန်နိုင် ခါးလေးနွဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနေအထား ဟိုသည်ပြောင်း တာကို မစောင့်စည်းနိုင်တဲ့ မောင်ချစ်ဟာ သူ့ငပဲကြီးကို ရထားခုတ်မောင်းသံနဲ့အပြိုင် ဆောင့်သွင်းတာ ဆွဲထုတ်တာ စည်းချက်ညီနေ ရော။ ယိမ်းခါနေတဲ့ ရထားတွဲဆိုင်းကြီးရဲ့အားအပြင် နဂိုသန်မာတဲ့ မောင်ချစ် အားအင်ဟာ ရန်နိုင်ရဲ့ အဆုတ်ထဲ အောက်ဆီဂျင် ခပ်များများ ရှုသွင်းဖို့ ဘေးဆိုင်းတီးပေးသလိုပါပဲ။ ကွန်ဒုံးအပြင် ချောဆီကိုလည်း အသုံးပြုထားသည်မို့ ရန်နိုင် စိုးရိမ်စိတ်ဝင် သတိကပ်မိ ချိန်မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ် ပြောရမယ်။ ပူထူနေတဲ့ခံစားချက်အလွန် သာယာမှုအနည်းငယ်ခံစားလာရတော့မှ မောင်ချစ် ကြမ်းတာကို အလိုက်သင့် စည်းချက်ညှိနိုင်တယ်လေ။ ခပ်တုတ်တုတ် မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကြီးဟာ ဆောင့်သွင်းချက်တိုင်း ရန်နိုင်ရဲ့ prostate ကို တို့ထိ တွန်းထိုးတယ်။ ဟိုး….ဟိုး….ရထားတွဲအစွန် အိပ်ခန်းငယ်လေးတခုထဲမယ် အရေပြားချင်းရိုက်ခတ်သံ၊ မောင်ချစ်ရဲ့ မာန်ဖီသလို ညည်းသံတွေဟာ ပြင်ပကို ခပ်သဲ့သဲ့ထွက်နေတာ အမှန်ပဲ။


အဦးဆုံး သဲကြီးမဲကြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပြုကျင့်ခံရမှုကြောင့် ရန်နိုင်ရဲ့ တကိုယ်လုံး အားပြတ်ကာ တုန်တုန်ရီရီဖြစ်သွားတယ်ဆို ယုံကြပါ့မလား။ ရထားကြမ်းပြင်နဲ့ တိုးဆောင့်မိမတတ် ရန်နိုင်တကိုယ်လုံး ဖိခံရသလို သူ့ကြောပြင်အနှံ့မှာလည်း သာယာမှုထက် စိုးရိမ်မှု ကဲကာ ချွေးစေးတွေနဲ့တောက်ပနေပါတယ်။ သို့ပေမယ့် မောင်ချစ်အတွက် ကိစ္စပြီးစီးဖို့ မနီးစပ်သေးဘူးရယ်။ ပါးစပ်မှာခဲထားတဲ့ စီးကရက်ကလည်း နှစ်လိပ်ရှိပြီး ခပ်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်လိုက် ရန်နိုင်ရဲ့ ခရေထဲ ငပဲကြီးကို ဆောင့်ဆောင့်သွင်းလိုက်နဲ့ ဟန်ကျနေတာဗျ။ ကြမ်းပြင်ကို လှမ်းထောက်ထားတဲ့ ရန်နိုင်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ဟာ တုန်ခါနေတာ မြင်မကောင်းဘူး။ နီကျင့်ကျင့် အခန်းငယ်ထဲ ဆေးလိပ် မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ မှုန်မှိုင်းနေတာ ချွေးနံ့ပြင်းပြင်းတွေရောစပ်လျက်သားပါ။ ရန်နိုင့်ခရေမှ ငပဲကြီးကို ပလွတ်ကနဲ ဆွဲထုတ်လျက် မလှမ်းမကမ်းက သစ်သားထိုင်ခုံတခုပေါ် မောင်ချစ်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရန်နိုင့်ကို တက်ထိုင်ဖို့ခိုင်းတာကြောင့် ကိုယ်ဟန်ထိန်းရင်း မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကိုလက်နဲ့ကိုင်ကာ ခရေဝထဲနှဲ့သွင်း ထိုင်ချပစ်တယ်။ ရထားတွဲရဲ့  တုန်ခါနေမှုအလျဉ်ဟာ သတ္ထုကြမ်းပြင်မှတဆင့် ရန်နိုင် တကိုယ်လုံးစီ ဖြန့်ကျဲသွားတယ်လေ။ ရန်နိုင်ဟာ သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းသားကို သွားနဲ့ကိုက်ခဲရင်း ခပ်ကားကားထိုင်ချထားတဲ့ မောင်ချစ် ပေါင်ခြံကြား တင်နောက်ပစ်လျက် ရထားအလှုပ် တင်အလှုပ်နဲ့ အဆင်ပြေပြေ ထိုင်ထလုပ်ရတယ်။


စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတော့ ရန်နိုင်ရဲ့ ခြေအစုံဟာ မောင်ချစ်ရဲ့ခါးကို ရစ်သိုင်းထားတဲ့အနေအထားကိုပြောင်းသွားပါတယ်။ ရန်နိုင်ဟာ တုတ်ခိုင်သန်မာတဲ့ မောင်ချစ်လည်တိုင်အား အားပြုဖက်တွယ်ချိန်မှာ ခရေဝထဲ တဆုံးအသွင်းအထုတ်လုပ်ခံရတဲ့ ခံစားချက်ကို သည်းခံ နိုင်လာတယ်။ နံဘေးကနေကြည့်ရင် မောင်ချစ်က ရန်နိုင့်ကို ကလေးတယောက်အားပွေ့ချီပင့်မြှောက်ထားသလိုလိုပါပဲ။ ပက်လက်မကျ တကျပုံစံမှာ မောင်ချစ်ဟာ စိုက်ကြိုက်လှေလှော်တာမို့ ရန်နိုင့်တကိုယ်လုံး ကြမ်းပြင်မှာ ပိပြားမတတ်လို့ထင်ရတယ်။ မောင်ချစ်ရဲ့ ငပဲကြီးဟာ ရန်နိုင် တင်သားဆိုင်ထဲ အားရစရာကြီးတိုးဝင်နေတဲ့အပြင် တချက် တချက်ပစ်ဆောင့်သွင်းခြင်းကြောင့် အော်ညည်းသံတွေ ထိန်းမရအောင် ကြားရပါတယ်။ ‘ခုတင်ပေါ်မှာလည်း သည်အတိုင်း တက်ထိုင်နော်’ ပြောပြောဆိုဆို ခရေဝထဲမှ သူ့ငပဲကို ဆွဲနှုတ်ရင်း အိပ်စဉ် ကုတင်ပေါ် မောင်ချစ် ပက်လက်မကျတကျ လှဲလျောင်းလိုက်တယ်။ ရန်နိုင်လည်း မောင်ချစ်ရဲ့ အမိန့်စကားအတိုင်း တက်ထိုင်ရတာပေါ့။ အသာအယာထိုင်ချပေမယ့် သိပ်ပြီးချိန်ဆချိန်မရလိုက်ဘူး ရထားအလှုပ်မယ် မောင်ချစ်ပစ္စည်းကြီး တဆုံးမြုပ်သွားအောင် အလန့် တကြား ရန်နိုင်ဖိထိုင်မိရော။ ပါးစပ်ကြီးဟပြီး အသက်ဝအောင်ရှူဖို့ကြိုးစားချိန် မောင်ချစ်က အောက်ကနေ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပင့်မြှောက် ပစ်-ိုးလာတယ်။ ရန်နိုင်ရဲ့ ပေါင်တံနှစ်ဖက်ကို အားပြုဖျစ်ညှစ်သလို လည်တိုင်ကိုလည်း မောင်ချစ်က အရာထင်တဲ့အထိ ကိုက်ခဲနမ်းရှိုက် တယ်လေ။ ရထားအရှိန်မြင့်တဲ့အခါတိုင်း မောင်ချစ်ရဲ့ ပစ်ဆောင့်အားဟာ ပိုကြမ်း ပိုမြန်လာတာမို့ ရန်နိုင်ဟာ ခုတင်တိုင်ကို အားပြုကာ မလဲမပြိုအောင် အားပြုရတာပဲ။ ရန်နိုင်ဟာ မျက်ဖြူဆိုက်သလိုလို မျက်ဝန်းများမှေး မှိတ်ကာ ဦးခေါင်းကို တချက် တချက်နောက်လှန်ပြီး ပါးစပ်မှ ဘုရားစာရွတ်သည့်အတိုင်း ခပ်တိုးတိုးအော်ညည်းပုံအရ သူအရသာခံတတ် သွားဟန်ပေါက်ပါတယ်။


မှတ်မှတ်ရရ တတိယအချီစတင်ချိန်မှာ အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ကြီးဟာ ရောင်နီသမ်းဖို့ တိမ်အရောင်စပြောင်းလာပါတယ်။ များမကြာမီ အရုဏ်တက်တော့မယ့် အရိပ်အရောင်တွေ နီးကပ်ခဲ့ပြီ။ ရန်နိုင်တို့နှစ်ယောက်ဟာ အိပ်စဉ်မွေ့ယာကျဉ်းမြောင်းဟန်ကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် အခင်းခင်းပြီး နပမ်းဆက်လုံးနေကြတယ်ဗျ။ ရန်နိုင်က ရထားကြမ်းပြင်ပေါ် ပက်လက်ကလေးဖြစ်လိုက်၊ မောင်ချစ်က ပက်လက်ကလေး လှဲ ရန်နိုင်ကို တက်ခုန်ခိုင်းတာမျိုးလုပ်လိုက်နဲ့ လူးလိမ့်ကြတာ မမောပန်းဘူးထင်တယ်။ တညလုံးနီးပါး ရထားကြီးနဲ့အပြိုင် မောင်းနှင် နိုင်ဆဲ မောင်ချစ်ရဲ့သက်လုံကော စွမ်းရည်ကိုရော တကယ်ချီးကျူးတယ်။


များသောအားဖြင့် လှေကြီးထိုးရိုးရိုး၊ Doggy Style ၊ မြင်းစီးတဲ့ဟန် သုံးမျိုးလောက်ကိုလှည့်သုံးနေကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် ရန်နိုင့်အတွက် တော့ အတွေ့အကြုံသစ်ကို နင့်နင့်နည်းနည်းကြီးရလိုက်တယ်ပြောရမယ်။ နည်းနည်းမောပန်းလို့ကြမ်းပြင်ပေါ်ဖြစ်ဖြစ် ခုတင်လေးပေါ် ဖြစ်ဖြစ် ကျောလှဲလိုက်မယ်မကြံနဲ့ မောင်ချစ်က ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို လာထမ်းပြီး လှေလှော်တော့တာပဲ။ သူအားရသွားလို့ ဒါမှမဟုတ် မောပန်းရင် ခုတင်ပေါ် ပက်လက်ကလေးလှဲကာ ရန်နိုင့်ကို ‘ကောင်လေး….အပေါ်ကတက်ထိုင်ကွာ…မင်းစိတ်တိုင်းကျ ဆောင့်ချ ဟုတ်ပြီလား’ လို့ပြောပြီးခိုင်းတော့တာ။ တုတ်ခိုင်သလို ရှည်လျားတဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကြီးကို ကိုင်တွယ်ကာ ရန်နိုင်ဟာ သူ့ခရေဝထဲ မြုပ်သထက်မြုပ်စေဖို့ကြိုးစားမှုက တကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတာ အမှန်။ တသိမ့်သိမ့်ဝင်သွားတဲ့ငပဲကြီး ရန်နိုင့်တင်သားဆိုင်များကြား တဆုံး မြုပ်သွားချိန်မှာ အသက်ရှူသံခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့အတူ ချွေးစေးအချို့ မောင်ချစ်ရဲ့ကိုယ်ပေါ် စီးကျကုန်ရော။ တင်သားဆိုင်ကို အနည်းငယ်ကြွ ကာ ရန်နိုင်စတင်မြင်းစီးပြီး မကြာခင်မှာ သူ့ငပဲဟာ မောင်ချစ်ဗိုက်သားပြင်ကို တဘတ်ဘတ်နဲ့ အဆက်မပြတ်ရိုက်ခတ်လာပြန်တယ်။ လှုပ်ရှားမှုပြင်းထန်လေ ရန်နိုင့်အသားဆိုင်နဲ့ အမွှေးနုဖုံးတဲ့ မောင်ချစ်ဗိုက်သားပြင်ရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုဟာ ဗုံတံခေါက်သလိုဖြစ်တာမို့ အသံ ခပ်မြိုင်မြိုင်ထွက်ပုံ ထိန်းမရဘူး။ တကယ်ပါ မောင်ချစ်က ပက်လက်ကလေးလှဲ လက်နှစ်ဖက်ကိုထွေးယှက်ပြီး သူ့ဦးခေါင်းနောက်မှာ အုံး ခုကာ ရန်နိုင်လုပ်သမျှ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အရသာခံ ငုံ့ကြည့်နေတာ အပံ့အကူကို မလုပ်သလိုငြိမ်ပဲနေတယ်ဗျ။


ဒါပေမယ့် သိပ်တော့ ဇိမ်မယူလိုက်ရဘူး တံတားတစ်စင်းကို အဖြတ် ရထားရဲ့အရှိန်မြင့်လာသလို တွဲဆိုင်းရဲ့ စည်းချက်ကျ တချောက် ချောက် အနိမ့် အမြင့်လှုပ်ရှားပုံကြောင့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားမယိုင်လဲအောင် ထိန်းရပါတော့တယ်။ မောင်ချစ် ထထိုင်ကာ ရန်နိုင့်ကို ရင်ချင်းအပ်ထွေးဖက်လိုက်ပြီး အလိုက်သင့်နေပေးရတာမျိုးပေါ့။ စည်းချက်ကျကျ အောက်ကနေ ပင့်မြောက်ပေးနေရင်းမှ တင်ပဆုံအား ကိုသုံးလျက် အလင်းရဲ့အမြန်နှုန်းအတိုင်း တရစပ်ဆွဲပစ်တာ ရန်နိုင်တယောက် အနိုင်ကျင့်စော်ကားခံနေရပုံနဲ့တောင် တူနေသေးရဲ့။ ရင်ချင်းအပ်ကာ သာယာနွေးထွေးတာက စက္ကန့်ပိုင်းလောက်သာ အချိန်ယူလိုက်တယ်လို့ ပြောစမှတ်တွင်မယ်။ ရထားတွဲ အခန်းထဲမှ နှစ်ထပ်ခုတင်ဟာ သတ္ထု frame တွေနဲ့လုပ်ထားသလို နံရံနဲ့သေချာစွာ သံမှိုစွဲထားလို့သာတော်တော့တယ် မဟုတ်ရင် မောင်ချစ်ကြမ်းပုံ အရ ခုတင်ကျိုးတယ်။ 


သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကာမဂုဏ်အမှောင်တိုက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး ချွေးစေးတွေဟာ နှာသီးဖျားမှ တစက်စက်စီးကျတဲ့ အထိ လောင်မြိုက်နေ ကြတယ်လေ။ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်သံတွေဟာလည်း ခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဖားဖိုဆွဲတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ များမကြာမီမှာ အခန်းထဲကွက်ပြီး ငလျင်လှုပ်လိုက်သလို တုန်ခါကာ မာန်ဖီသလို အော်ညည်းသံတချက်ထွက်လာတယ်။ ရန်နိုင်ရဲ့ ဝိုင်းစက်တင်းအိနေတဲ့ တင်သားဆိုင် ထဲကို မောင်ချစ်က တတိယအကြိမ်မြောက် ငပဲကိုတဆုံးထည့်ကာ သုက်ရည်တွေပန်းထည့်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ရန်နိုင်ရဲ့ မြန်နှုန်းမြင့် ချော်ရည်ပူအချို့ဟာလည်း သူတို့နှစ်ယောက် ခန္ဓာကိုယ်ကြား ခရားရေလွှတ်သလို တသွင်သွင်စီးကျနေတယ်ဗျ။ ရထားဘူတာတခု ဆိုက်ရောက်ကာနီးမို့ အရှိန်လျှော့ချိန်ထိ မောင်ချစ်နဲ့ ရန်နိုင်တို့ အသက်ရှူသံတွေက မြန်တုန်း ပြင်းထန်တုန်းပေါ့။ ရထားပြတင်းပေါက် ပြင်ပမှာတော့ လင်းရောင်နီနဲ့အတူ မနက်ခင်းဟာ နိုးထလာကြပါပြီ။ ရထားတွဲဆိုင်းတခုထဲမှ အခန်း (Cabin B-4) မှာတော့ မုန်တိုင်းည တစ်ညကို ဖြတ်သန်းပြီးလို့ ငြိမ်သက်စပြုဆဲ။


နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်ဟာ ပြတင်းတံခါးကိုဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လျက် ချွေးနံ့၊ ဆေးလိပ်နံ့နဲ့ လိင်မှုကိစ္စပြုကျင့်ရာမှ ရတတ်တဲ့ ရနံ့မျိုးစုံနဲ့ လေးလံကာ မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေတဲ့ ရထားအခန်းငယ်ကို နိုးထစေဖို့ လှုပ်နှိုးပါတယ်။ စည်သာမြို့သစ်နယ်နိမိတ်ကို ရောက်လာဟန် တူတယ် မိုးကြိုးပစ်သလို လည်ပတ်နေတဲ့ ရထားဘီးတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းအရှိန်လျှော့လာပြီး စည်းချက်ကျ တဂျောက်ဂျောက်အသံ တမျိုးမြည် လေတယ်။ ဘူတာရုံမှ ဝန်ထမ်းတဦးရဲ့ အင်တာကွန်းမှတဆင့် အသိပေးကြေငြာသံဟာ ဘယ်ဒေသ ဘူတာရုံအမှတ် ဘယ်လောက်ကို ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိကပ်စေတယ်လေ။ ရန်နိုင့်တကိုယ်လုံးလည်း ဘယ်နေရာကိုရောက်နေကြောင်း အခုမှ သတိကပ်မိသူလို စက္ကန့်အနည်းငယ်တုန်ခါသွားတယ်။ နာကျင်တာတွေ သာယာတာတွေ ယူဆောင်လာတာ ဝတ်ဆင်လာတာတွေကို ညတုန်းက ဂရုမပြု မိသမျှ အခုတော့ အာရုံစုစည်းနေရတယ်။ မောင်ချစ်ကတော့ အစာ၀၀လင်လင်စားသောက်ပြီးဟန်နဲ့ ဝတ်စားပြင်ဆင်နေကြအတိုင်း ခပ်သွက်သွက် ပြင်ဆင်ဖို့ထရပ်ပါတယ်။ လက်ဆေးဘေဆင်အသေးစားလေးနားသွား သူ့မျက်နှာကို ရေခပ်အေးအေးနဲ့ဆေးကြော သုတ်သင်တယ်။ 


အဝတ်မဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ နောက်ကျောပြင်ကို ဝါကျင့်ကျင့်မီးရောင်အောက်မှာ မြင်ရတာက ကြွက်သားအမြှောင်းလိုက်ပဲ။ ရန်နိုင်မှာ လုပ်လက်စအလုပ်ကို မေ့လျှော့ပြီး မောင်ချစ်ကို စောင့်ကြည့်မိတဲ့ ခဏသောအချိန်ပါ။ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ တောင့်တင်း သန်မာမှုကို ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ရမလဲ စေ့ငုမိတယ်ထင်ပါတယ်။ အိပ်စဉ်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆွဲမချခင် ရန်နိုင်ခြေအစုံဟာ ပျော့ခွေနေတာ ဂျယ်လီတုံးလိုမို့ မလှမ်းမကမ်းက စားပွဲခုံအစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်အားပြုကာ တချက်ရပ်လိုက်တယ်ဗျ။ ရေစက်အနည်းငယ်တွဲခိုနေတဲ့ မောင်ချစ် မျက်နှာဟာ ရန်နိုင့်အခြေအနေကို မြင်သွားချိန်မှာ ကျေနပ်အားရတဲ့အပြုံးတချက်ပွင့်သွားတာတွေ့ရတယ်။ 


ရန်နိုင်ဟာ မီးခိုးရောင် ချွေးခံဘောာင်းဘီ၊ အတွင်းခံ tom thong သာမက အပေါ်ကဝတ်ဆင်လာသော အဝတ်အစားများကို လိုက်စုပုံ တာက အလုပ်နောက်ကျတော့မယ့် လူတယောက်လိုပါ။ ဘောင်းဘီတွေ ခပ်သွက်သွက်ကောက်စွပ်၊ အင်္ကျီမှန်သမျှ အမြန်ဝတ်ဆင်ပုံမှာ ပိန်ပါးပါး ရန်နိုင့်အထာမဟုတ်တဲ့အတိုင်းလို့ ပြောရမယ်။ မောင်ချစ်ကတော့ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ပြီး အခန်းတံခါးသံဘောင်ကို မှီကာ စောင့်ဆိုင်း နေပါတယ်။ လိုအင်ပြည့်ဝသွားတဲ့အချိန် သူနဲ့ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့သလို ဟန်ပန်မို့ ရန်နိုင်ဘာပြောရမှန်းမသိ။ ‘ငါဆင်းမယ့် ဘူတာရုံက သည်မှာကွ’ မောင်ချစ်လေသံက တာဝန်ကျ ရထားဝန်ထမ်းတစ်ဦးအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ သူ့မျက်ဝန်းတွေကတော့ ရန်နိုင့်ကို တပ်မက်တဲ့ အကြည့်တွေပါနေဆဲ။


မောင်ချစ်ဟာ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလာကာ ရန်နိုင်ရဲ့ အင်္ကျီကော်လံကို နေသားတကျပြင်ဆင်ပေးရင်း ချွေးစေးအနည်းငယ်စို့ထွက်နေတဲ့ လည်တိုင်တလျောက်အား လက်ချောင်းများနဲ့ပွတ်သပ်ပေးပါတယ်။ ‘မင်းအတွက်ဆို ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ရထားလက်မှတ် Free နော်။ ဝယ်စရာမလိုဘူး ငါ့နာမည်နဲ့ဝန်ထမ်းအမှတ်ကိုသာစုံစမ်းပြီး စီးပေါ့’ လို့ မောင်ချစ်က ခပ်တိုးတိုးပြောတယ်။ အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခွထွက်သော စကားသံက လေထုထဲမှာ တွဲလွဲခိုကာ လေးလံလှတယ်။ ရထားနံရံပေါ်မှ ခလုပ်အသေးလေးတခုကို မောင်ချစ်နှိပ်လိုက်ပြီး  ရထား ဝန်ထမ်းများအတွက် ပြင်ဆင်ထားဟန်ရှိတဲ့ locker key အပိုတစ်ချောင်းကို ရန်နိုင်ရဲ့လက်ထဲထည့်ပေးပါတယ်။ 

‘နောက်တစ်ကြိမ် ငါတို့ တွေ့ကြရင် ဘယ်လိုစည်းဘောင်ကလနားမှမရှိတော့ဘူး လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ ဟုတ်ပြီလား’

ရန်နိုင်က သူ့လက်ထဲရောက်လာတဲ့သော့တံတချောင်းကိုကြည့်လိုက် မောင်ချစ်ရဲ့မျက်နှာကိုတချက်မော့ကြည့်လိုက်နဲ့ အသံမထွက်ဘဲ နှစ်ဦးသားကြား နားလည်မှုအဓိပ္ပာယ်တွေ ဖော်ဆောင်သဘောပေါက်သွားမိတယ်။ အမှတ်တရလက်ဆောင်တခု ပေးအပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပြန်ခရီးစဉ်အတွက် အာမခံချက်တခုဖြစ်ခဲ့တယ်ပေါ့။


Cabin B-4 ထဲမှ ရန်နိုင်ထွက်လာလိုက်ပြီး မောင်းနှင်နေဆဲ ရထားစင်္ကြံလမ်းတလျှောက် အသာလျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ တော့ လူသွားလမ်းမယ် ခရီးသည်များ ကိုယ်လက်အကြောဆန့်၊ သွားတိုက်မျက်နှာသစ်၊ ယူဆောင်လာတဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကိုနှိုက်ပြုနဲ့ ဆူညံရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ရန်နိုင့်လို ကြုံဆုံခဲ့ရတဲ့ညဘက်အတွေ့အကြုံတခုခုအား စမြုံ့ပြန်နေကြဟန်တော့ မတူပါ။ လူတွေ အထုပ်အပိုး တွေ ကျော်ခွလျှောက်လာပြီးနောက် မိဘများနဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်နှမများ အိပ်ရာမှနိုးထကာ စကားစမြည်ပြောနေကြတာကို ရန်နိုင်တွေ့လိုက် တယ်။ ဘာရယ်မဟုတ် ဝတ်ထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီအနေအထားကို ချိန်ညှိ၊ လည်တိုင်က ကိုက်ရာခဲရာတွေကိုဖုံးအုပ်၊ မောင်ချစ်စီက ဆေးလိပ်နံ့နဲ့ ကိုယ်နံ့တွေကို သူ့အရေပြားက ပျောက်ကွယ်လို့ပျောက်ကွယ်ငြား ရေစိုတစ်ရှူးအချို့နဲ့ ရန်နိုင် သုတ်သင်သန့်ရှင်း လိုက်သေးတယ်။ ဦးခေါင်းထဲမှ မှတ်ဉာဏ်ထဲ တံဆိပ်နှိပ်မထားခင် မတူကွဲပြားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပါပဲလို့ ရန်နိုင်ခံစားလိုက်တယ်။ 


ပလက်ဖောင်းအစွန်ကထွက်လျက် ရထားပြတင်းနားတိုးကပ်လိုက်တာ လတ်ဆတ်တဲ့ နံနက်ခင်းလေပြေများဟာ ရန်နိုင်မျက်နှာအနှံ့ တိုးဝှေ့ကြည်စယ်လာနေပါတယ်။ ဆူညံမှုတွေ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ကို သယ်ဆောင်မလာဘဲ ချန်ထားရစ်ပြီပေါ့။

ဟုတ်တယ် ရထားပြတင်းမှတဆင့်တိုးဝှေ့လာတဲ့ လတ်ဆတ်သော လေနုအေးများကြောင့် ရန်နိုင့်စိတ်တွေ  မှတ်ဉာဏ်တွေထဲ ခိုအောင်း လက်စ နောင်တမမည်သော နောင်တတွေဟာ နေအလာ နှင်းပျောက်သလို ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားသလို ခံစားရပါတယ်။ AC အခန်းတံခါး ကိုဖွင့်လျက် အိပ်စဉ်ရှိရာခြေစလှမ်းလိုက်တာနဲ့ ကိုယ်စလိုက်တဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုရဲ့အဆုံးသတ်ကို ပြီးဆုံးပြီလို့ သဘောထားကာ ပြန်လှည့် မကြည့်တော့ဘူးရယ်။ တညလုံး သောင်းကြမ်းခဲ့မှုကြောင့် တကိုယ်လုံးတော့ ညောင်းညာသလိုခံစားရပေမယ့် မုန်တိုင်းပြီးစ ကမ်းခြေ တစ်ခုမှာ လမ်းလျှောက်သည့်အတိုင်း ဘေးလွတ်ရာကိုသာ ရှေ့ရှုသွားမိတယ်ပေါ့။ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုတွေက သယ်ယူလာတဲ့ပစ္စည်းပစ္စယ များ ထုပ်ပိုးသိမ်းဆည်းနေရင်း ရန်နိုင့်ကို လှမ်းကြည့်ကာ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့အမြန်လာဖို့ခေါ်တယ်။ ဟား….ကျေးလက်မြို့ငယ်လေးမှ အိမ်အသစ် နေရာအသစ်ကို သွားရာလမ်းတလျှောက် သုံးချီ သုံးဖလား ကြက်ပွဲနွှဲခဲ့တာ တညလုံးလိုလိုပဲ…..အတော်ဆိုးတဲ့ ရန်နိုင်ပါ လားနော်။


x x x


တခါတရံ ကြိုတင်မကြံစည်ထားဘဲ ကြုံဆုံရသည့် သူစိမ်းတယောက်နဲ့ သွေးသားဆန္ဒအရ ကိုယ်လက်နှီးနှောဖြစ်တဲ့ အခိုက်အတန့်ဟာ တစ်ဘဝစာ နောင်တအဖြစ် သယ်ဆောင်မသွားရအောင် သတိတော့ ထားရပါလိမ့်မယ်။ သိက္ခာတွေ ဆန္ဒတွေဟာ တခါတလေ ထိန်းချုပ် ချိန် မရလိုက်ဘူးမို့။



Love & Lust,

Alex Aung (15 June 2026)