“စံပယ်ရယ် သူငယ်ချင်းတွေမို့”
ဘယ်တုန်းကမှ ဇော်သူဟိန်းအပေါ် ဖောက်ပြန်မိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မတွေးခဲ့ဘူးပါ။ ကျွန်တော်တို့အတူရှိတွဲနေခဲ့ကြတဲ့ RS သက်တမ်း တဆယ့်ရှစ်နှစ်ကြာပြီဖြစ်သလို ဘာပြဿနာမှလည်းမရှိ တကယ်ပြီးပြည့်စုံခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်က နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သလို သူ့ အသက်အရွယ်မှာလည်း နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဗျာ။ အတူတကွနေထိုင်ခဲ့တဲ့သက်တမ်းကတော့ ခြောက်လကျော် ခုနှစ်လနည်းပါးပေါ့။ ကိုဟိန်းက ကျွန်တော့်အတွက်အပြစ်ဆိုစရာမရှိလောက်အောင် ပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးသားလေး တစ်ယောက်လို့ပြောနိုင်တယ်။ ကျန်းမာသန်စွမ်းတယ်၊ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိတယ်၊ အိပ်ရာထဲမှာဆို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်ပေမယ့် ပြင်ပမှာတော့ တကယ့်ချိုသာ ယဉ်ကျေးသူတစ်ယောက်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့လိင်မှုဘဝဟာ မယုံနိုင်ဖွယ်ရာ ကောင်းမွန်ပြည့်စုံ တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ဆန္ဒကို ဘယ်လိုဖော်ဆောင်ရမယ်၊ နှိုးဆွရမယ်ဆိုတာသိသလို ဘယ်လိုအသုံးချရမယ်ဆိုတာ သူကောင်းကောင်း သိတယ်။ သည့်အတွက်ပဲ ကျွန်တော် နှစ်သိမ့်ကြည်နူး အသက်ရှိခဲ့တာ။ အရာရာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဘုရားသခင်ရဲ့ကောင်းချီးတခု လို ခံစားရတယ်။
နောက်တော့ အောင်မိုးဝင်း ပြောင်းရွှေ့အတူလာနေခဲ့တယ်။
မိုးဝင်းက ကိုဟိန်းရဲ့ ကောလိပ်အတူတက်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ခပ်ပွေးပွေး သူ့ချစ်သူကောင်မလေးနဲ့ လမ်းခွဲပြီးစ အချိန် တစ်နေရာရာမှာ ခဏနေထိုင်ဖို့လိုအပ်ခဲ့တယ်ဆိုပါတော့။ အခန်းပိုမှာ သူနေဖို့ ကျွန်တော့်ကိုမမေးဘဲ ကိုဟိန်းခေါ်ချလာခဲ့တယ်။ ပထမတော့ လူပိုခေါ်တင်ပြီးနေတာ ကျွန်တော် စိတ်မရှိဘူးဆိုပေမယ့် လစဉ်ပေးဆောင်ရမယ့် ပြေစာအချို့ကိုတော့ အချိုးကျပေးဆောင် စေချင်တာအမှန်ပဲ။ မိုးဝင်းဟာ အနေအထိုင် ကပိုကရိုနဲ့ စည်းကမ်းမရှိသလို ခံစားရတယ်။ သူ့အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ချင်မှစေ့ပိတ်တတ် ပြီး အဝတ်အစားဝတ်ချင်မှဝတ်တတ်တယ်။ သူ့ပေါင်တံ ခြေတံတွေ တင်သားဆိုင်တွေဟာ တကယ်စွဲဆောင်မှုရှိသလိုမျိုး ကျွန်တော်ခံစား ရတာတော့မှန်တယ်။ ကိုဟိန်းထက် မိုးဝင်းက အရပ်ပိုမြင့်တယ်၊ ပခုံးနဲ့ကျောပြင်ဟာ ကျယ်ပြန့်တောင့်တင်းတယ်၊ တပါးသူကို အမြဲလို လို အပြုံးချိုချိုနဲ့ အရေးတယူနှုတ်ဆက်တတ်တယ်။ ဒါကပဲ စိတ်ထဲအဆာမကျေပေမယ့် အပြစ်မတင်နိုင်တော့ဘူးရယ်။ သူ့အနီးအနား သွားလိုက်ရင် သဘောဆန္ဒက အလိုလိုလိုက်လျောလိုစိတ် ဖြစ်သွားသလားမေးစရာ။ ကိုဟိန်းကလည်း တကယ့်ကိုစွဲဆောင်မှုပြင်းသူ တစ်ယောက်ပါ။ အမေးအမြန်းမထူဘူး၊ ဒါပေမယ့် မိုးဝင်းကတော့ another level ပဲရယ်။ သူ့ကိုယ်သူ အခြားအရပ်ဒေသမှာ အသားကျ အောင်၊ လူတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ပြုလုပ်ပုံနည်းလမ်းက ဆရာကျတယ်။ တဟီးဟီးတဟားဟားနဲ့ ရောနှောတာမျိုးတော့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ကိုဟိန်းက ကျွန်တော့်အပေါ် အာရုံစိုက်မှုလျော့တာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာသွားတဲ့အချိန်ဆို မိုးဝင်းအကြည့်တွေက ကျွန်တော့်အပေါ် စောင့်ကြည့်နေတဲ့အတိုင်း စူးစိုက်စောင့်ကြည့်လာတယ်။
‘အတူတကွနေထိုင်ရခြင်းဟာ ပို၍ ပို၍ညံ့ဖျင်းသော ဆက်ဆံရေးတခုစီဦးတည်သွားအောင်’လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲမှ တဘက်လေး ခါးချိတ်ပြီး မိုးဝင်းထွက်လာတာကို မကြည့်လဲမြင်ဖူးတယ်။ လှပအချိုးဆစ်ပြေပြစ်တဲ့ ဗိုက်ကြွက်သားတွေအပေါ်က ရေစက်အချို့စီးကျနေ တာနဲ့အတူ လုံးဝန်းပြည့်တင်းတဲ့တင်ပါးအထက်မှာ ခပ်တည်းတည်းချိတ်ထားတဲ့ တဘက်တထည်ဟာ ကြည့်မြင်ရသူအဖို့ဘယ်လို ခံစားရမလဲ ပြောကြည့်ပါလား။ ဒါမှမဟုတ် မီးဖိုချောင်ထဲ ချက်ပြုတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ခါးအောက်ပိုင်းအထက်ကို သူ့လက်ရစ်သိုင်းကိုင် တွယ်တာ အတန်ကြာတဲ့အထိ မဖယ်ရှားတာမျိုး၊ မလွတ်တလွတ် မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ အနေအထားအချို့မှာ ကျွန်တော့်နောက်ပါးကနေ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းနဲ့ မထိတထိပွတ်သပ်သွားတာမျိုးတွေက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်၊ မတော်တဆ ယောက်ျားချင်းပဲလို့ ချွင်းချက်ပေးရ မလား။ မနေ့ညက ကိုဟိန်း ခပ်စောစောအိပ်ရာဝင်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ မိုးဝင်း ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ စကားလက်ဆုံကျရင်း ကျန်ခဲ့ကြတယ်။ သူ့ပေါင်ခွဆုံဟာ ကျွန်တော့် ဒူးခေါင်း အဲ ပေါင်တံနဲ့ဖိကပ်ပြီး ထိုင်နေတဲ့အနေအထားပေါ့။ ပြောရခက်တယ် အသိစိတ် က သတိထားနေလည်း မိုးဝင်း အနားကပ်ပြီး ပူးကပ်ထိုင်လာတာက ကျွန်တော့်ကို စိတ်လှုပ်ရှား လိင်စိတ်ထန်စေတာအမှန်ပါ။ တကယ်ပြောတာ လစ်လျူရှုဖို့ ကျွန်တော်ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကျိန်စာမိသလိုမျိုး တွေ့ထိဆက်ဆံရတော့ အချိန်ကြာလာရင် ခက်တော့မှာ။
တရက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ညဘက်အတူထွက်လည်ပတ်ခဲ့ကြတယ်။
သုံးယောက်သား မြို့လယ်ခေါင်မှ နိုက်ကလပ်တခုကိုသွားခဲ့တာပါ။ ခေတ်နဲ့အညီဖွင့်ထားတဲ့ ဂီတသံတွေ၊ လည်မျိုထဲ စီးဆင်းသွားတဲ့ အဖျော်ယမကာတွေ၊ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ ရယ်မောသံများဟာ ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ် အတူတကွကခုန်ရင်း ရောနှောကုန်ပါတယ်။ ကလပ်ထဲမှာ အချိန်နှစ်နာရီကြာတဲ့အထိ ကိုဟိန်းတယောက် ခံစားချက်ကောင်းနေတယ်ဗျ။နောက်တော့ သူ့နားထင်သူ ပွတ်သပ်လျက် လူအုပ်နဲ့ဝေးရာဘေး ကျွန်တော့်ကိုဆွဲခေါ်သွားတယ်။
“ကိုယ့်ခေါင်းတွေ အတော်ကိုက်နေတယ်…ဘေဘီ။ ကိုယ်အိမ်ပြန်မှဖြစ်မယ်။ မင်းနဲ့မိုးဝင်း ကလပ်မှာနေခဲ့ပြီး အချိန်ဖြုန်းကြဦး….သူပြန် ချင်တဲ့အချိန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြတော့နော်။ ကိုယ့်ကြောင့် မင်းတို့နှစ်ယောက် အပျော်ပျက်တာမျိုးမဖြစ်ချင်ဘူး။သည်ကောင် ခံစားချက် ကောင်းပြီး မျောနေတာမို့ နံဘေးကနေ ထိန်းလိုက်ကွာ….”
ကိုဟိန်း ကျွန်တော့်ကို အနမ်းပေးတယ်။ မိုးဝင်းအား ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မှာကြားပြီး ကိုဟိန်းအိမ်ပြန်သွားပါတယ်။
မိုးဝင်းနဲ့ ကျွန်တော် ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန်တက်ပြီး ကခုန်ဖြစ်ကြတယ်။ လူအုပ်ကြီးက မနည်းမနောမို့ ခန္ဓာကိုယ်ချင်းတွန်းတိုက် တို့ထိဖို့ မခက်ဘူး။ အစပထမတော့ ကျွန်တော် သိုးငယ်လေးတကောင်လို အပြစ်ကင်းသယောင် ခံစားနေခဲ့တာ။ ညတဖြည်းဖြည်းနက်လာသလို သီချင်းသံတွေ ငြိမ့်ငြိမ့်ငြောင်းငြောင်းဘက်ပြောင်းလာချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပူးကပ်မတပ် နီးစပ်လာပါတယ်။ သူ့လက်အစုံဟာ ကျွန်တော့် တင်သားဆိုင်များပေါ်ရောက်လာတယ်။ နောက်ပါးမှနေလျက် သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းချိန်မှာတော့ မာတောင့်နေတဲ့ ငပဲချောင်းအဖု အထစ်ကြီးဟာ ဂျင်းဘောင်းဘီသားကိုထိုးဖောက်လျက် ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်များကို ဖိကပ်တွန်းတိုက်လာခဲ့တယ်။ တကယ်က ကျွန်တော် ခြေလှမ်းကိုပြင် နံဘေးကို ရှောင်ထွက်သင့်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ကြီးကို ကျွန်တော်တွန်းခွာဖယ်ရှားသင့်ခဲ့တယ်။
အစပိုင်းတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ သွေးတိုးစမ်း ဟိုင်ကိုင်သည်စမ်းပေါ့။ သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်အင်္ကျီအောက်ကနေ လျှိုဝင်ပြီး နို့သီး ခေါင်းများအား ပွတ်သပ်တယ်၊နောက်တော့ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို လျှောဆင်းသွားလျက် ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်တွေကို ဖျစ်ညှစ် တယ်။ ကျွန်တော်သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားတာရော ဘယ်ကိုကိုင်ရမည်မှန်း သတိမကပ်တာရောကြောင့် သူ့ပေါင်တံတွေကို ဆွဲညှစ်သလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား အနားပိုတိုးကပ်အောင် ဆွဲယူဖက်တွယ်မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ် မယ် ဂီတသံစည်းချက်တွေ လူငွေ့တွေအကြားပျောက်ဆုံးလျက် လိင်စိတ်ထန်ကာ Foreplay လုပ်နေကြတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ငပဲဟာ ကျောက်ဆိုင်ကျောက်သားလို ဂျင်းဘောင်းဘီထဲမာတောင့်နေခဲ့ပြီး သူ့ငပဲဟာလည်း အတော်မာတောင့်ကာ အနောက်ဖက်မှသည် ထောက်လှမ်းရေးလုပ်နေခဲ့တယ်ပေါ့။ စိုးရိမ်ပူပန်တတ်တဲ့စိတ်ဖိအားတွေ ကင်းလွတ်နေသလို ကောင်းမွန်ပါတယ်ဆိုသော အချိန်အခိုက် အတန့်တခုအား ဖြစ်သန်းနေတာပါ။စည်းတွေဘောင်တွေကို အခုထိမကျော်လွှားခဲ့သေးသော်လည်း များမကြာခင်တော့ ခုန်ကျော်မိတော့ မယ်ထင်တာပဲ။
နောက်ဆုံး ကျွန်တော်ခေါ်ထားတဲ့ Grab Taxi မှ ဖုန်းအချက်ပေးမှုပြုလာတယ်။ မိုးဝင်းနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်စလုံး ကားနောက်ခန်း စီ လျှိုဝင်လိုက်ကြပါတယ်။ ကားဒရိုင်ဘာကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်မနေဘူးရယ်။ မိုးဝင်းဟာ ကျွန်တော့်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား တိမ်းညွှတ်ကာ စိတ်ကြွနေတယ်ဗျ။ အလင်းရောင်နည်းတဲ့ ကားနောက်ခန်းမယ် ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို နှစ်လိုလက်ရ သေချာစိုက်ကြည့်နေတာအကြာကြီးပဲ။ စကားတစ်ခွန်းမဆို မေးခွန်းတစ်ခွန်းမမေးဘဲ ကျွန်တော့်လက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲယူကာ ဖုဖောင်းနေတဲ့ သူ့ဂျင်းဘောင်းဘီဂွကြားပေါ် တင်ပေးတယ်။
“မင်း ငါ့ကို ချစ်ခွင့်ပေးမယ်မဟုတ်လား”
ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ နေရာချပေး ကိုင်ခိုင်းထားတဲ့လက်ကို ကျွန်တော်ပြန်မရုပ်သိမ်းမိဘူး။သူ့ငပဲကြီးဟာ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်မှ တစ်စတစ်စကြီးထွားမာတောင့်လာပါတယ်။
“ကိုဟိန်းက အမြဲပြောတယ်….မင်းရဲ့ခရေက မျှော့တစ်ကောင်လိုစုပ်မျိုအားကောင်းသလို မင်းက အပေးတော်တော်ကောင်းသတဲ့” မိုးဝင်းက အသံခပ်တိုးတိုးနဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့စကားတွေပြောလာတယ်။ “ဒါကြောင့်လည်း မင်းအနားက သည်ကောင်မခွာနိုင်ဖြစ်နေတာ။ မင်း တကယ် အောက်ထပ်နေရတာကြိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ငါ…မင်းရဲ့လင် ကိုဟိန်းငပဲကိုမြင်ဖူးထားတော့ သူ့ပစ္စည်းကို အတော်ကိတ် တယ်လို့မင်းထင်နေရင် မှားမယ်။ မင်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားအောင်ငါပြမှာ”
သူပြော သုံးနှုန်းတဲ့စကားလုံးတွေဟာ ကျွန်တော့်ကျောရိုးထိတိုင်စိမ့်ဝင်သွားပါတယ်။ ကိုဟိန်းက သည်လိုအိပ်ရာကိစ္စတွေကိုပါ မိုးဝင်းကို ပြောလေ့ရှိသလား။ ကျွန်တော့်အကြောင်းတွေကောပေါ့။ နှိမ့်ချသော ညစ်ညမ်းရိုင်းစိုင်းသောစကားလုံးများက ကျွန်တော့်ခရေကြွက်သား အားကျစ်ကျစ်ပါအောင် ညှစ်မိစေတာတော့အမှန်။ ကျွန်တော်တော့သွားပြီ။ အထိအတွေ့မဟုတ်တဲ့ သူ့စကားလုံးတွေအောက်မှာ လဲပြို သွားတာများဗျာ။
“အင်း….အိုကေ” ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးပြန်ဖြေခဲ့တယ်။
သူ လှောင်ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်း သူ့ငပဲပေါ်တင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို အပေါ်ကထပ်ကိုင်လျက် ဖျစ်ညှစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နေတဲ့ အိမ်ရာတိုက်ခန်းကိုမရောက်မချင်း လက်ပြန်ရုပ်သိမ်းခွင့်မပေးဘူးရယ်။
ဒုတိယထပ် စေ့ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတံခါးများကို ဂရုမစိုက်အား ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို နံရံတစ်ခုမှာဖိတွန်းကပ်ပြီး ပါးစပ်ဟခွင့်ပေးခြင်း မပြု အနမ်းကြောရှည်ကြီးကို အားရပါးရသူပေးပါတယ်။ အနမ်းတွေဟာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုအပြည့်၊ ကိုဟိန်းနဲ့အတူ မျှဝေဖူးတဲ့ နုညံ့ချိုမြိန်တဲ့ အနမ်းနုနုတွေနဲ့ ကွဲပြားလှတယ်။ မိုးဝင်းဟာ သူ့လျှာကြီးကို ကျွန်တော့်အာခံတွင်းထဲ တွန်းထည့်ပြီး စုပ်မျိုနမ်း ရှိုက်သလို သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်အဝတ်အစားများကို အားစိုက်ဆောင့်စွဲတဲ့အတိုင်းကိုင်တွယ်ထားတာပါ။ နှစ်ဦးသား နေတဲ့ အခန်းရဲ့ ဧည့်ခန်းအလယ်ရောက်တဲ့အထိ နှုတ်ခမ်းခြင်းတေ့နမ်းရှိုက်ဆဲဖြစ်သလို နောက်ဆုံး ဒူးမခိုင်စွာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျွန်တော်ဒူး ထောက်ကျ သွားတဲ့အထိ မိုးဝင်းရဲ့မာန်က ထန်လှတယ်။
ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံတွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်နေသလို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့မော့ကြည့်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီခါးပတ်ရှိရာ လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။ သူ မတားမြစ်သလို လုံးဝလည်းမငြင်းဆန်ပါဘူး။ ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဖွင့်လျက် သူ့ငပဲကို ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်မှာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားတယ်။ တုတ်ခိုင်သလို အလွန်ရှည်လျားပြီး ကွမ်းသီးခေါင်းဝမှ အရည်ကြည်အချို့စိမ့်ထွက်နေတာပါ။ကိုဟိန်းသည် စံချိန်မှီပြီး ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်သည့်ငပဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်လို့ ကျွန်တော်ဂုဏ်မောက်ထားသမျှ မိုးဝင်းရဲ့ငပဲနဲ့ယှဉ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အတော် ကွာခြားလွန်းတယ်။ ကိုဟိန်းက ထိပ်အရေပြားဖြတ်ထားပေမယ့် မိုးဝင်းက ထိပ်အရေပြားမဖြတ်ထားဘူးရယ်။ မိုးဝင်းငပဲကို လက်လေးနဲ့ အသာကိုင် ကွမ်းသီးခေါင်းပေါ်အောင် နောက်ဘက်အနည်းငယ်တွန်းဖိလိုက်တော့ ဖူးအိပြောင်တင်းနေတဲ့ ကွမ်းသီးခေါင်းကြီးက အားရစရာကြီးဗျာ။ ယောက်ျားနံ့လို့ပြောမလား musky scent ခပ်ပြင်းပြင်းက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းကို ဦးဆုံးလာထိတယ်။ ကျွန်တော့် လျှာကိုထုတ် ကွမ်းသီးခေါင်းအောက်က မေးသိုင်းကြိုးတဝိုက်ကိုတို့ထိမွှေနှောက်လိုက်တာ ငံကျိကျိအရသာရောယှက်နေတဲ့ အရည်ကြည်အချို့ ခံစားရတယ်။ အဲဒါကပဲ ကျွန်တော့်စိတ်ကို တက်ကြွစေပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်လုပ်စေတာပေါ့။ ဝတ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ဘောင်းဘီခွဆုံဟာလည်း မိုးကာတဲလိုဖြစ်နေကာ အတွင်းကငပဲရဲ့မာတောင့်မှုကြောင့် အနေရခက်သလိုဖြစ်သယောင်ပဲ။ မိုးဝင်းငပဲရဲ့ မေးသိုင်းကြိုးတဝိုက်ကို လျှာနဲ့ကလိရင်းမှ ကွမ်းသီးခေါင်းအဝထဲကို လျှာဖျားလေးချွန်ကာ ထိုးထည့်ပစ်တယ်။ ငပဲတ ချောင်းလုံးက အညစ်အကြေးမှန်သမျှ လျှက်ပြုသန့်ရှင်းနေတဲ့အတိုင်း ဖိုနံ့ပြင်းပြင်းအရည်ကြည်အချို့ကို အကုန်သိမ်းတဲ့အပေါ် မိုးဝင်းမှ အပေါ်စီးကနေ ခပ်နက်နက်အကြည့်တွေနဲ့စောင့်ကြည့်နေတယ်လေ။
မိုးဝင်းပါးစပ်မှာ ညည်းညူသံ ခပ်ကျယ်ကျယ်ထွက်သလို ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကိုလည်း လက်နဲ့ထိုးဖွပါတယ်။
“Fuck….အဲဒါပဲ…အ…စုပ်စမ်းကွာ….အင်း…..ငပဲကြီးကို အားရပါးရစုပ်….အ”
ကျွန်တော်လည်း ပါးစပ်ကိုကျယ်ကျယ်ဟ သူ့ငပဲခေါင်းကို ပလွပ်ကနဲအသံမြည်အောင်စုပ်မျိုပစ်တယ်။ လိင်တံထိပ်အရေပြားကို ကျွန်တော့်လျှာဖျားနဲ့အလုပ်များသလို ဆံပင်တွေတလှုပ်လှုပ်ဖြစ်တဲ့အထိ ပါးစပ်နဲ့ ငရုပ်ဆုံထောင်းပေးတာပါပဲ။ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အာရည်လျှာရည်တွေ လျှံကျရုံမက သူ့ငပဲ အရည်ကြည်တွေ ကျွန်တော့်မေးစေ့ထိ စီးကျကုန်တယ်။ အနည်းဆုံး ငါးမိနစ်လောက် အဲသည့်အတိုင်း ခပ်ပြင်းပြင်း ကျွန်တော်ပုလွေတစ်ချက်ပေးရင်း တစ်ခါ တစ်ခါ လည်မျိုထဲတိုင် သူ့ငပဲကြီးတိုးဝင်သွားစေလိုက်တယ်။ ပါးစပ်ထဲမှ အပြင်ကို ငပဲပြန်ဆွဲထုတ်ချိန် ကျွန်တော့်မှာ အသက်ဝအောင်ရှူရှိုက်လျက် သွေးကြောကြီးတွေဖောင်းကားနေတဲ့ သူ့ငပဲ တလျောက်ကို လျှာအပြားလိုက်သုံးကာ ပွတ်ဆွဲရပါတယ်။ အား….အသက်ဝအောင် ပြန်ရှူရှိုက်ပြီးမှ လုံးဝန်းနေတဲ့ ရွှေဥတွေကိုလည်း တလုံးခြင်း ငုံစုပ်မိသေးတယ်။ လိင်တံအရေပြားရဲ့ ရနံ့အရသာက ယောက်ျားဆန်သလို ညစ်ညမ်းတဲ့စိတ်ပျက်မှုမျိုး မပေးတာ တော်ပါရဲ့။ ရွှေဥများကို ကလိလို့အားရပြန်တော့ လိင်တံအရင်းကို သေချာဆုပ်ကိုင်လျက် ကွမ်းသီးခေါင်းအား ပြန်လည်ငုံစုပ်လိုက်တယ်။
ထိပ်အရေပြားအောက်ကို လျှာဖျားနဲ့ပြန်ထိုးကြည့်တာ ငံကျိကျိအရသာနဲ့အတူ အရည်ကြည်အချို့စိမ့်ထွက်နေကြောင်းမြည်းစမ်းရပါ တယ်။ သွားရည်တများများက သူ့ရွှေဥတွေကို ပေလူးနေတဲ့အပြင် ကျွန်တော့်မေးစေ့မှာလည်း မြင်မကောင်းဘူးရယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်မှာ လည်း ခပ်ကျယ်ကျယ်ဟရလွန်းတော့ မေးရိုးကြီး အံသေမတပ်ခံစားရသား။ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း တနည်း ကိုယ့်ငပဲကတော့ မထိန်းနိုင် မကိုင်နိုင်ဘဲ ဂျင်းဘောင်းဘီထဲမှာ ကုန်းရုန်းထနေတဲ့အပြင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတထည်လုံးစိုရွှဲမတတ် အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်နေ ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ပေါက်ကို ဘယ်လိုထင်သည်မသိ မိုးဝင်းတယောက် သူ့ငပဲကို ခပ်ဖြေးဖြေးအသွင်းအထုတ်စလုပ်တယ်ဗျ။ တဆုံးဖိသွင်းလိုက် ငပဲခေါင်းအပြင်ရောက်လုသည်အထိဆွဲထုတ်လိုက်နဲ့ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကိုထိန်းကိုင်လျက် မိုးဝင်းမာန်ပါနေတာ တကယ်ကြီး။ လည်မျိုထဲထိရောက်အောင် သူ့ငပဲကိုထိုးသွင်းလိုက်ချိန်ဆို ကျွန်တော့်မှာ တစ်ဆို့ဆို့ခံစားရပြီး မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်အချို့ လှိမ့်ဆင်းသည်အထိ ဖြစ်ရပါရော။ ဒါပေမယ့် အမှတ်သည်းခြေမရှိတဲ့ကျွန်တော် ပါးစပ်ထဲထိုးခွဲနေတဲ့ သူ့သဘောအား အလိုက်အထိုက် တုန့်ပြန်ပေးမိတယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ မိုးဝင်းငပဲ အထုတ်အသွင်းလုပ်နေတဲ့အသံဟာ တိတ်ဆိတ်နေသော ဧည့်ခန်းထဲပြည့်လျှံနေပါတယ်။ ဘယ်လိုပြောမလဲ ကျွန်တော့်လျှာပေါ်ဖိပွတ်လျက်တိုးဝင် ပြန်ထွက်နေတဲ့ သူ့ငပဲရဲ့အလေးချိန်ကို ခံစားလို့ရနေတဲ့အပြင် လိင်တံထိပ်အရေပြား နောက်ပြန်လိပ်ပါသွားလိုက် အရှေ့ကိုပြန်ဖြည်သွားလိုက် ဖြစ်နေတဲ့အပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားရတယ်ပေါ့။
မိုးဝင်းပါးစပ်က မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင်အော်ညည်းသလို ပါးစပ်ထဲအထုတ်အသွင်းလုပ်နေတဲ့ ငပဲကြီးကို ပိုပိုဖိသွင်းလာတာမို့ ကျွန်တော် အသက်ရှူမဝပါဘူး။ ကျွန်တော့်မေးရိုးနဲ့ သူ့ကပ္ပာယ်အိတ်ထိထိသွားချိန်ဆို အသက်ရှူမှားပါရော။ ငပဲကြီးအရင်းကို လက်နဲ့ထိန်းကိုင် ကစားရင်း ကွမ်းသီးခေါင်းကိုတပြွတ်ပြွတ်စုပ်မှုတ်တာမျိုးလုပ်ပေးခြင်းနဲ့ထိန်းရတာပဲ။ တချိန်လုံးလိုလို မိုးဝင်းငပဲကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ပုလွေမှုတ်စွမ်းရည်ပြရမယ် စဉ်းစားတယ်။ လိင်တံထိပ်အရေပြားမဖြတ်ထားတဲ့ ကြီးမားတုတ်ခိုင်သော ငပဲကြီးဟာ ကိုဟိန်းရဲ့ပစ္စည်းထက် ဘယ်နှစ်ဆပိုကြီးသလဲ ဖျပ်ကနဲတော့ တွေးမိတယ်။ ငပဲအရင်းကိုဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ကွမ်းသီးခေါင်းအောက် မေးသိုင်းကြိုးကို ကျွန်တော် လျှာနဲ့ တို့စမ်းပြန်တာမှာ ငံကျိကျိနဲ့ အနံ့ခပ်စူးစူးထွက်လာပါတယ်။
လည်မျို၀ မကြာခဏတစ်ဆို့ တစ်ဆို့ဖြစ်သည်အထိ ကလိုင်းခံရတာကြောင့် ကျွန်တော့်လည်မျို ပူလောင်ရပေမယ့် မရပ်တန့်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်စွမ်းကြောင်း ဘယ်လိုတတ်ကြောင်း မိုးဝင်းသဘောကျစေချင်တယ်။အသက်ရှူမဝစေတဲ့အထိ ထိပ်အရေပြား မဖြတ်ထားတဲ့ ငပဲတုတ်တုတ်ကြီးကို ကျွန်တော်ဘယ်လိုကိုင်တွယ်နိုင်ကြောင်း ပြချင်ခဲ့တယ်။မိုးဝင်းက ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို လက်နဲ့ ဆွဲကိုင်ထိန်းလျက် ပါးစပ်ထဲငပဲ ဘယ်လိုအထုတ်အသွင်းထိန်းကျောင်းရကြောင်း စည်းချက်ကျကျ ခေါင်းတလှုပ်လှုပ် လုပ်ရကြောင်း ပညာဆက်ပြပေးတယ်။ သည်တော့ ဘာဖြစ်လဲမေးရင် ပါးစပ်ဟရလွန်းလို့ မေးရိုးပြုတ်ချင်ချင်၊ မေးစေ့နဲ့ လည်တိုင်လည်း ယိုစိမ့်ထွက်တဲ့ အာရည်လျှာရည်များကြောင့်စေးကပ်၊ နောက်တခါ မျက်ဝန်းများဟာလည်း မငိုရဘဲ မျက်ရည်တွေစီးကျပါရော။ အသက်ရှူမဝဖြစ်တိုင်း ပါးစပ်ထဲမှ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော်ပြန်ဆွဲထုတ်တာမို့ နှုတ်ခမ်းနဲ့သူ့ငပဲဟာ တံတွေးများနဲ့စေးကပ်နေတယ်။
ဟူး….ကွမ်းသီးခေါင်းအောက်က မေးသိုင်းကြိုးရယ် သူ့လိင်တံထိပ်အရေပြားတဝိုက်ကို ကျွန်တော် ဘာရယ်မဟုတ် လျှာဖျားလေးနဲ့ ကလိတာ မကြာခဏပါ။ ပြီးမှ ငပဲကြီးကို ပါးစပ်ထဲ တဆုံးပြန်သွင်းတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှ ဆွဲချွတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
"Lube ဘူး သွားယူလိုက်တော့"
တုန်ရင်နေတဲ့ ခြေထောက်များနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲကို ကျွန်တော်ခပ်သွက်သွက် သွားခဲ့ပါတယ်။လက်ဆေးဘေစင်ရဲ့ အောက်နားတနေရာမှ ချောဆီပုလင်းတစ်ခုကိုဆွဲယူလျက် ခပ်မြန်မြန်ပဲ မိုးဝင်းရှိရာ ဧည့်ခန်းဘက်ပြန်လာလိုက်တယ်။ မိုးဝင်းက ဆိုဖာမှာ အသာထိုင်ရင်း စောင့်နေတာမို့ ဆိုဖာပေါ်ကို ဒူးနှစ်ဖက်ထောက် တင်ပါးအစုံကိုခပ်ကုန်းကုန်းမြင့် ကူရှင်တခုပေါ် ဘာမှမတွေးဘဲ မျက်နှာအပ်ချလိုက်တဲ့ ကျွန်တော့်အပြုအမူက ရယ်စရာတော့ မကောင်းလောက်ပါဘူး။
သူလည်း မဆိုင်းမတွ ထရပ်လျက် ကျွန်တော်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတို့ကို ကမန်းကတန်းဆွဲချွတ်ကာ လုံး၀ ပလာကိုယ်တည်းဖြစ်စေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝကို လေကောင်းလေသန့်ရအောင်ပင့်မြောက်ထားတဲ့အတိုင်း။ တုတ်ခိုင်သန်မာ တဲ့ သူ့လက်ဖဝါးအစုံနဲ့ ကျွန်တော့်တင်ပါးနှစ်ဖက်ကိုဆွဲဖြဲလျက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ စေ့ငုကြည့်နေသေးတာပါ။
“ကျွတ်…သောက်ရမ်းမိုက်တယ်ကွာ…ကိုဟိန်းပြောတာ အမှန်ပဲ…” မိုးဝင်းနှုတ်ဖျားက တီးတိုးရေရွတ်သံထွက်လာတယ်။
အချိန်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ တင်ပါးအစုံကို ဆွဲဖြဲလျက် ခရေဝတဝိုက်အား လက်မနဲ့ပွတ်သပ်ပါတယ်။ ကိုယ့် လိင်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းကိုစေ့ငုကြည့်နေတဲ့အပြင် လက်မအစုံနဲ့ကလိတာကြောင့် ကျွန်တော့်ခရေဝထဲမယ် ကလိကလိနဲ့ ယားကျိကျိ အာရုံရပြီ။ချောဆီဘူးထဲမှ အနည်းငယ်ကို ခရေဝမှာ ညှစ်ချလျက် သူ့လက်ချောင်းသုံးချောင်းနဲ့ ဖြန့်ကျက်ပေးတဲ့အပြင် လက်ခလယ် လေးနဲ့ ခရေထဲဖိဖိသွင်းလာတယ်။ အား….စက်ဝန်းပုံစံ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အထိအခတ်မခံတဲ့ ဧရိယာတဝိုက်မှာ အသာအယာတို့ထိကလိ ပြန်တာကြောင့် ခရေဝဟာ ဝလုံးလေးလို ဟစိ ဟစိဖြစ်သွားတယ်။ ခရေအတွင်းထဲထိ ဘာမှမထိုးသွင်းသေးဘဲ ကလိနေတဲ့ မိုးဝင်းဟာ တကယ့်ဆရာကြီးပဲ။
“Fuck….သည်အပေါက်ကလေးက သောက်ရမ်းလှတာပဲကွာ….ကြည့်ဦး…..နည်းနည်းကလိတာနဲ့ ငါ့ကို မျက်စပစ်ပြနေပြီ။” သိပ်မကျယ်တဲ့လေသံနဲ့ မိုးဝင်းရဲ့ ညစ်ညမ်းစကားများကိုကြားရပါတယ်။ “ဒီလိုလှပပြီး စွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ပစ္စည်းကို ကိုဟိန်းက တယောက်တည်းမောင်ပိုင်စီးထားတာပဲ။ အတ္တကြီးလိုက်တာကွာ။ သည်လိုပစ္စည်းကောင်းရထားတာကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေရမှာ။ ငါ့ငပဲကြီးနဲ့ဆို မင်း-င်ပေါက်လေးက ကြပ်စီးအောင်ညှစ်ထားမှာသေချာပြောနိုင်တယ်”
သူ ပါးစပ်ကပြောလည်းပြော လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ပွတ်သပ်မြဲပွတ်သပ်ဆဲ၊ ကြိုကြား လက်ချောင်းလေးနဲ့တွင်းနှိုက်ကလိတာ ကျွန်တော့် အူအသည်းတွေယားကျိကျိ ခံစားရပါတယ်။ မိုးဝင်း ဘယ်လိုတွေတောင် ကျွမ်းကျင်နေတာပါလိမ့်နော်။ ကိုဟိန်းကို မရည်ရွယ်ဘဲ သတိရသွားတာတော့ အမှန်ပဲ။ ခရေတဝိုက်ကြွက်သားတွေကို တင်းကြပ်ညှစ်မထားဘဲ အဆင်ပြေပြေ စိတ်တင်းအားလျော့ သွားချိန်မှာ မိုးဝင်းက ချောဆီထပ်မံထည့်တာ လူးတာထပ်လုပ်တယ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင် ငပဲသည်လည်း လက်နဲ့မထိမကိုင်သော်ငြား အစွမ်းကုန် မတ်ထောင်လျက် ပေါင်ခြံကြားမယ် ခါရမ်းနေတာ အရည်ကြည်တွေ ဆိုဖာမှာ ပေလူးကုန်ရော။ တကယ့်ကို ညင်ညင်သာသာ အလျင်စလို မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် စက်ဝန်းပုံစံပွတ်သပ်ကလိတာ ကြက်သီးမွှေးညှင်းထပြီး ပါးစပ်က ဘာကိုတောင်းဆိုရ မည်မှန်းမသိတော့ အသံတိတ်နေမိတယ်။ ဒါကို ကျွန်တော်ဖြစ်ပျက်နေပုံအား မိုးဝင်းက ညစ်ကျယ်ကျယ်နဲ့ အသံထွက်ရယ်မော တယ်လေ။
“အေး….ဒါပဲ….စိတ်တင်းမထားနဲ့ သက်သောင့်သက်သာနေ။ မင်းရဲ့ pussy က သည်ည ငါ့အတွက်ပဲ။ ဟစိ ဟစိဖြစ်ရုံမကဘူး ဝလုံးလို ကျယ်ပြီး ငါ့ငပဲနဲ့ပြည့်နေစေရမယ်။ ကိုဟိန်းက အခြားအရာတွေ စေတနာကောင်းပေမယ့် ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းလေးကျတော့ အပိုင်သိမ်းထား တယ် ဝေမျှမကျွေးချင်ဘူး”
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ သူ့ပါးစပ်က ညစ်ညမ်းစကားတွေပြောရင်း သို့မဟုတ် ချောဆီစိုရွှဲနေတဲ့ သူ့လက်ချောင်းကလေးများကို အလုပ်ပေးရင်း ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် ခြင်ချော်လဲမတတ် ပြုလုပ်ချင်သမျှလုပ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ပုံမှန်မဟုတ် တော့ပါဘူး ပိုမိုမြန်ဆန်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက်ဟာလည်း သူ့လက်ချောင်းများရဲ့ဖိအားအောက်မယ် လှုပ်ရမ်းတွန့်ခါနေ သလားပဲ။ အထာပေးတာ အချက်ပြတာမလုပ်ဘဲ တချက် တချက် ခရေဝထဲ သူ့လက်ချောင်းများကို ဖိသွင်းလိုက် ပြန်နှုတ်လိုက်လုပ် တယ်။
အား….သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ကျွန်တော်ချပစ်မိပါတယ်။သူ့လက်ချောင်းများဟာ လက်တစ်ဆစ်မကတော့ဘူး ခရေအတွင်းထဲ ရောက်သထက်ရောက်အောင် တွင်းနှိုက်ပါရော။ စူးအောင့်တာမျိုးမဟုတ်ပေမယ့် ရင်ထဲထိပ်ကနဲခံစားရကာ တင်းထားတောင့်ထားတဲ့ ခရေကြွက်သားများကို အလိုက်သင့်အလျားသင့် ကျွန်တော်လျှော့ပေးလိုက်မိချိန်မှ မိုးဝင်းလေ တွင်းနှိုက်တာကို ငြင်ငြင်သာသာ လုပ်လာတယ်။နောက်တော့ သူ့ငပဲခေါင်းအား ကျွန်တော့်ခရေဝမယ် တေ့ထောက်ဖိသွင်းလာခြင်းကို ကျွန်တော်ခံစားရတယ်။
သူ တဖြည်းဖြည်းခြင်း ငပဲကို ကျွန်တော့်ခရေထဲဖိသွင်းခဲ့ပါတယ်။
အား…အဝင်မငြင်သာဘူးဗျာ…။ အသားကျနေတဲ့ ငပဲအရွယ်အစားမဟုတ်ဘဲ ထင်ထားတာထက် သူ့ငပဲကတုတ်ခိုင်လှပါတယ်။ ကျွန်တော့် ခရေဝသာမက အတွင်းကြွက်သားများဟာလည်း အသားကုန်တတ်နိုင်သမျှ ဆန့်ကားပေးရပြီး သူ့ငပဲကိုစည်းကြပ်နေအောင် ဆွဲညှစ်ထားသလို ခပ်တင်းတင်းရစ်သိုင်းထားရပါတယ်။ ငပဲပေါ်က ဖောင်းကားကြွနေတဲ့ သွေးကြောကြီးများနဲ့ ငပဲကြွက်သားများရဲ့ မာတောင့်မှုများကို နင့်နင့်နဲနဲအတွင်းထဲတိုးဝင်တာကို ကျွန်တော်ခံစားမိတယ်၊ ခရေ၀ ဖင်ဝတခုလုံး မီးအပူမိသလို ပူထူသွားတာအမှန်။ ကြီးမားထွားကျိုင်းတဲ့ အမျိုးသားလိင်အင်္ဂါမျိုးဟာ ကြည့်မြင်ရင်လှပေမယ့် အခုလိုလိင်ဆက်ဆံတဲ့အချိန်မှာ အသားကျဖို့အတော်သည်းခံ ရတဲ့အထဲမှာပါတယ်။စိတ်အခြေခံအရ ငြင်းဆန် ကန်ထုတ်ချင်သော်လည်း ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်တိုင် သစ္စာဖောက်ကာ မိုးဝင်း ကိုယ်လုံးကြီးကို လက်နောက်ပြန်နဲ့စမ်းသပ်ကိုင်ဆွဲနေတယ်လေ။ ကျွန်တော့်မှာ နှုတ်ခမ်းသားများကို အသာကိုက်၊ အသံထွက်မညည်းမိ အောင်ကြိုးစားနေပေမယ့် သူ့ငပဲကြီး တစ်ထစ်ဝင်တိုင်း ခပ်အုပ်အုပ်ညည်းညူသံက မတားနိုင်စွာထွက်ထွက်လာတယ်။ ဆိုဖာကူရှင်တွေ ကိုလည်း ကျွန်တော်ဆုပ်ကိုင်ညှစ်တာ မပြဲတာကံကောင်း။
ကျွန်တော့်ခရေဝဟာ မိုးဝင်းရဲ့ငပဲကြီးအရွယ်အစားကြောင့် ပူထူနေသလို တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလျက် အဆင်ချောအောင်ကြိုးစားပါတယ်။ အတွင်းထဲကို တစ်လက်မခြင်း ဖိသွင်းတဲ့ မိုးဝင်းအပြုအမူဟာ အလျင်စလိုမဟုတ်ပေမယ့် သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့ဟန်ပေါက်တယ်။ သူ့ဆီးခုံနဲ့ ကျွန်တော့်တင်ပါးတွေ ထိကပ်သွားတာ ခဏခဏဖြစ်လာချိန်မှာ အထုတ်အသွင်းအရှိန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ကာ ဆောင့်ဆောင့် သွင်းတာမျိုးလုပ်တယ်လေ။ အိုး….တချက် တချက် သူ့ကပ္ပာယ်အိပ်နဲ့ ကျွန်တော့်တင်ပါးတွေပေါ်မှေးတင်လာတာ ခံစားရတယ်တကယ်။ ကျွန်တော့်ခရေကြွက်သားကို အစွမ်းကုန်ဆန့်ကားသလို ပြည့်ကြပ်နေသယောင်ခံစားရတိုင်း အသက်မနည်းဝအောင်ရှူရတယ်။ ကျွန်တော့်ဗိုက်ထဲ တမျိုးတမည်ခံစားရတာမျိုးအထိ သူ့ငပဲကို အတွင်းထဲနက်သထက်နက်အောင် ရေနံတွင်းတူးပါတယ်။
သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်ခရေထဲ တဆုံးမြုပ်လိုက်ပြီးတိုင်း ခဏရပ်ကာ ချိန်ညှိတာ တွန်းဖယ်တာမျိုး အနေအထားပြောင်းတာမျိုး လုပ်ခွင့်ပေးပါတယ်။ဘယ်လိုပြောမလဲ တလုံးတခဲကြီးနစ်ဝင်နေတဲ့ မိုးဝင်းငပဲကြီးရဲ့ အထိအတွေ့တိုင်းကို ကျွန်တော့်ခရေအတွင်း နံရံများက အသက်ရှူကြပ်မတတ် ခံစားမိနေတဲ့သဘောရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝဟာ သူ့ငပဲအတံအဝန်းအဝိုင်းကို သားရေကွင်းနဲ့ စည်းကြပ်သလိုမျိုး ပွတ်တိုက်တွန်းဆွဲနေရတာ ရင်ထဲသာမက တကိုယ်လုံးလွှမ်းနေတဲ့အတိုင်း ခံစားချက်တမျိုးဖြစ်တည်တယ်လေ။ ဆိုဖာ ပေါ်က ကျောမီကူရှင်ကို ပါးစပ်ပိတ်ရာမှာသုံးတာ၊ မျက်စိတွေကို ဖိပိတ်ရာမှာ ရောယောင်သုံးမိနေပြီး ကျွန်တော့်ကျောပြင်တလျှောက်မှာ လည်း ချွေးတွေ အလုံးအရင်းလိုက်စီးကျကုန်တယ်။ ကြီးမားတုတ်ခိုင်တဲ့ သူ့လက်ဖဝါးပြင်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကျောရိုးအတိုင်း အစုန်အဆန် ပွတ်သိပ်ပေးတာ လည်တိုင်ကို ငုံ့ကိုင်းပြီးအနမ်းချွေတာတွေက ဝေဒနာသက်သာစေသလို ပြေပျောက်လုနည်းပါး ခံစားရတာအမှန်ပါပဲ။
“အသက်မအောင့်ထားနဲ့ အသက်ရှူပါကွ” သူခပ်တိုးတိုးကပ်ပြောပါတယ်။ “ မင်းရဲ့ boy pussy ခပ်ကြပ်ကြပ်လေးကို ငါရင်းနီးခွင့်ပေး ပါဦး။ Fuck….သောက်ရမ်း Fine တာပဲ”
သူအကြမ်းပတမ်းမလုပ်ဘဲ အချိန်ယူကာ ချော့မြူရင်း အထုတ်အသွင်းလုပ်ပါတယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းပေါ်တဲ့အထိ ဆွဲနှုတ်ပြီးမှ တဆုံးဖိ သွင်းကာ ဆက်မလုပ်ဘဲ ခဏငြိမ်သက်တာမျိုး တစ်လက်မခြင်း ပြန်ဖိသွင်းတာမျိုးတွေနဲ့ ပညာပြတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝဟာ လုံးဝကို တွင်းဝတခုလိုဖြစ်လာပြီ။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်အစုံဟာ လှုပ်ရမ်းတုန်ခါနေခဲ့တာပါ။ ခရေဝတဝိုက် ပူထူနာကျင် ရှတတဖြစ်နေတဲ့ ခံစား ချက်မှသည် ရင်ထဲတလှပ်လှပ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး တုန်ခါကာ သူ့ငပဲအတုတ်ကြီးကို လက်ခံနိုင်လာတယ်။ကိုဟိန်းနဲ့ အတူနေစဉ်က ရတတ်တဲ့ ခံစားချက်နဲ့မတူဘဲ ဗိုက်ပြည့်အောင်ဖြည့်ထားသလိုပဲ။မိုးဝင်းရဲ့ငပဲက ပိုတုတ်တယ် ပိုမာတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ခရေထဲ ထိုးမြုပ်လိုက်ချိန်ဆို ကိုယ့်ငပဲကိုကိုယ်တိုင်မကိုင်ရဘဲ အလိုလိုမတ်ထောင် အရည်စိမ့်အောင်စွမ်းတယ်ဗျာ။ ဒါကို သူရိပ်မိဟန်နဲ့ သူ့ တင်ပါးကို ကျစ်ကာ အားယူလျက် မာန်သွင်းသံတချက်ပြုရင်း ငပဲကြီးဒဏ်ဘယ်လောက်ခံနိုင်ပြီလဲ စတင်စမ်းသပ်တယ်။
“Yeah….ဒါပဲ…ကျွတ်” သူ မနှေးမမြန် ဆက်လုပ်နေပေမယ် တစ်မိနစ် သို့မဟုတ် နှစ်မိနစ်လောက်ကြာပြီနောက် သိပ်မထိန်းနိုင်တော့ ဘူး။ “Fuck….ဒါကို ငါစောင့်နေရတာ…ရှီး”
ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျနေတဲ့ သူ့အောက်ခံဘောင်းဘီကို ကုန်းကောက်လိုက်ကာ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲထိုးသွင်းပိတ်ဆို့ပါတယ်။ချက်ချင်း ညစ်ပတ်ပေရေသော အနံ့အရသာခပ်ပြင်းပြင်းက ကျွန်တော့်အာရုံကို ထိုးနှက်တယ်။ ချွေးနံ့ ကိုယ်နံ့ပြင်းပြင်းတွေ၊ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဘောင်းဘီအသား၊ အစကနဦး ခပ်စောစောက စိမ့်ထွက်ထားသော အရည်ကြည်အချို့ကြောင့် ငံကျိခါးသက်တဲ့အရသာတွေ တပြိုင်နက်ရလာတယ်။ ယောက်ျားဆန်တဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့တွေနဲ့အတူ လိင်စိတ်တက်ကြွမှုကြောင့် စိမ့်ထွက်လာတဲ့ ကနဦးအရည်ကြည် တွေပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အရသာဆိုတာ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပြရမှန်းမသိ။ ညစ်ပေနေတဲ့ အဝတ်စကို ကျွန်တော့်လျှာနဲ့တွန်းတိုက်ရတာ၊ နှာခေါင်းကရနေတဲ့ မလျှော်ဖွတ်ရသေးသော ဘောင်းဘီတစ်ထည်ရဲ့ရနံ့ကိုငြင်းဆန်ခွင့်မရှိဘဲ ရှူရှိုက်ရတာမျိုးလုပ်ရတယ်။
နောက်တော့ မိုးဝင်းဟာ ကျွန်တော့်ကို သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ကာမဆက်ဆံခြင်းစတင်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အနေအထားဟိုသည်ပုံစံပြောင်းချိန်ညှိတဲ့အချိန်ကို သူအလစ်မပေးတော့ပါဘူး။ သူ့ငပဲကြီးကို တဆုံးဆွဲထုတ်ပြီး တာနဲ့ခပ်ပြင်းပြင်း တဆုံးပြန်ဆောင့်သွင်းတယ်။ အစကနဦးလို တငြိမ့်ငြိမ့်မဟုတ်တော့ဘဲ မြန်သထက်မြန်ကာ အကြမ်းဖက်တဲ့ဟန်ဖြစ် လာပေမယ့် စည်းချက်ကျလုပ်ဆောင်တယ်ပေါ့။ အချက်တိုင်း အချက်တိုင်း တုတ်ခိုင်ရှည်လျားတဲ့ မိုးဝင်းရဲ့ငပဲကြီးဟာ ကျွန်တော့် ခရေ၀ ကို အကျယ်ချဲ့သလို အားအင်အပြည့်လှုပ်ရှားတာမို့ ပူလောင်ကျိန်းစပ်တဲ့ ခံစားချက်ကိုလည်း ရနေတယ်။ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်တာ ကို ကျွန်တော် မနည်းအလျဉ်မှီအောင်လုပ်ရပါတယ်။အားပြင်းပြင်း ဆောင့်သွင်းချက် တချက်က ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှ လေတွေအန်ထုတ် ခိုင်းတဲ့အတိုင်းပဲရယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံးလည်း သိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲရှေ့ကိုငိုက်ငိုက်ကျသွားတယ်။ နင့်နင့်နဲနဲ နာကျင်မှုဟာ တကယ်စစ်မှန်တာကြောင့် တကိုယ်လုံးဟုန်နေပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်းလုပ်ဆောင်မှုအပေါ် အသားကျလာသလိုလို မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည် များဟာ လှိမ့်ဆင်းလာတယ်လေ။
ကျွန်တော့်ခရေဝကြွက်သားများဟာ သူ့အထုတ်အသွင်းအရှိန်ကို လျှော့ချဖို့ကြိုးစားတဲ့အနေနဲ့ ငပဲအား ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ညှစ်ပြုတာ ယွစိယွစိ ပွတ်သပ်တာမျိုးပြုလုပ်သော်လည်း အချည်းနှီးပါ။ ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားချိန်ညှိနေတာကိုလည်း သူဂရုမစိုက်ဘဲ ခပ်ကြမ်း ကြမ်း-ိုးဆောင့်တာကို အရှိန်မြှင့်တယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများရဲ့ပွတ်သပ် ရိုက်ခတ်သံဟာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခန်းထဲ အချိန်အတော်ကြာမြည်နေတယ်။ အသံထွက်တာလား ညည်းညူတာလားမသည်းကွဲတဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်မှ မိန်းမော ညည်းတွားသံတွေလည်း မရှေးမနှောင်းထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားသည်ဖြစ်ပါစေ ဖြစ်နေတာကဖြစ်နေတာ ပဲမို့ အသံတိတ်နေစွမ်း မရှိတာအမှန်ပဲ။
ဆိုဖာကူရှင်တစ်ခုကို ကျွန်တော်ဆွဲယူပြီး မျက်နှာအပ်လိုက်ကာ အသံမထွက်အောင် ဖိမှောက်ထားခဲ့ပါတယ်။
“ဒါပဲလေ…အခု…အားရပါးရယူလိုက်”
မိုးဝင်းတယောက် အားရပါးရလှေဆက်လှော်တာများ ကျွန်တော့်မျက်နှာအပ်ထားတဲ့ ဆိုဖာကူရှင်ပြားကပ်သွားမတပ်ပါ။ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့သော သူ့ရဲ့ဆောင့်သွင်းချက် တချက်စီတိုင်းဟာ ကြယ်တွေလတွေမျက်လုံးထဲမြင်ရသလိုလိုအထိနော်။ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် မှာလည်း သူ့ရဲ့အကြမ်းပတမ်းဆန်မှုကြောင့် နာကျင်မှုနဲ့သာယာမှုရောပြွမ်းကာ ပူထူကျိန်းစပ်နေတာ မီးကင်ထားတဲ့အတိုင်း။ ကိုယ်ပိုင် ငပဲခမျာ ဆိုဖာနဲ့ခန္ဓာကိုယ်အကြားညှပ်ကာ အလိုလိုလှုပ်ရှားပွတ်တိုက်လှုံ့ဆော်ခံရတာကြောင့် အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်မှုက အားရ ပါးရ။ ကျွန်တော့်မှာ နေရာမရွေ့မလှုပ်ရှားနိုင်၊ အသံထွက်စကားမပြောနိုင်၊ပြုလုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတခုလို အားရပါးရ အသုံးချနေတဲ့ သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မယ် ပြုသမျှနုနေရတယ်။မွတ်သိပ်စွာ ဆောင့်သွင်းလိုက်တဲ့ အချက်တချက်တိုင်းဟာ ကျွန်တော့် prostate ကို သူ့ငပဲကြီးနဲ့ထိုးကလော်နေသလိုမို့ ငြင်းဆန်ချင်တဲ့နာကျင်မှုများကြားမယ် မလိုချင်တဲ့သာယာမှုအချို့က ဖြတ်ပြေးလျက် ငြိမ်ဆေးကျွေးတယ်ပေါ့။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှာ ညစ်ပတ်နေတဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီတထည်က ပြည့်ကြပ်စွာနေရာယူထားပုံက အသက်ရှူလိုက်တိုင်း အနံ့အသက်ပိုပြင်းလာတဲ့အပြင် လျှာနဲ့တွန်းထိုးမိတဲ့ ချွေးစိုဘောင်းဘီအဝတ်စမှ အရသာအချို့ကလည်း ပျို့အံချင် စိတ်ဖြစ်စေတာအမှန်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား လှုပ်ရှားပွတ်တိုက်မှုကြောင့်ထွက်လာတဲ့ချွေးစက်များ၊ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားလှတဲ့ သူ့ငပဲကြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှထွက်သော ရနံ့အပေါင်းစုံ ဝန်းကျင်အနှံ့ ပျံ့လွင့်နေပါတယ်။
ဘယ်လိုအရာမှနောက်ပြန်မဆုတ်တော့သလို ရုန်းကန်ငြင်းဆန်ဖို့အားမထုတ်မိဘဲ ကျွန်တော့်ကိုရူးနှမ်းအောင် အကြမ်းဖက်နေခြင်းအား ခံယူလျက်ပါ။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဟာ လမ်းလျှောက်ဖို့ပင်အားမရှိတော့သယောင် ခွေယိုင်နေတယ်။ အို….ကျွန်တော့်ခရေ၀ အပေါက်သာမက ခရေကြွက်သားတွေဟာ ကျယ်သထက်ကျယ်အောင် တွန်းအားပေးခံနေရတဲ့အပြင် မွတ်သိပ်စွာဆောင့်ချပစ်သွင်းသော သူ့ငပဲကို အရန်သင့်စောင့်ကြိုရမှုမှာ ကျိန်းစပ်ပူလောင်နေတာပဲ။ သည်လောက်အရွယ်အစားတင်းပြည့်ကျပ်ပြည့်ကြီးကို ကျွန်တော်လက် သင့်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်သည် မဖြစ်သည် အာရုံမရတော့ဘူး adult toys တခုလို ဆွဲမ နေရာပြောင်း ဖိချ စသဖြင့် သူပြုသမျှမှာ အလိုက် သင့်မျောပါရပါရော။
မိုးဝင်းဟာ ခရီးဆောင်မတုပစ္စည်းတစ်ခုကို အသုံးချနေတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော့်ခရေဝကို စိတ်ကြိုက်သုံးပါတယ်။ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း၊ ငပဲကို တဆုံးထည့်၊ သနားညှာတာမှုကင်းစွာပေါ့။ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားတဲ့ သူ့အသားချောင်းကြီး ကျွန်တော့်ခရေထဲ တခါသွင်းတိုင်း ပါကင်အခုမှ ပွင့်သလို အဖွင့်ခံရတယ်လေ။
"Fuck yeah," သူအသံကျယ်စွာညည်းညူခဲ့ပါတယ်။ “ကိုဟိန်းကကွာ သည်လောက်မိုက်တဲ့ ခရေပေါက်ကို မောင်ပိုင်စီးထားတာ တကယ် အတ္တကြီးတဲ့ကောင်ပဲ။ အခုတော့ ငါမြည်းစမ်းခွင့်ရနေပြီ…ရှီး”
သူ့စကားလုံးများနဲ့လေသံက ကျွန်တော့်ကျောရိုးတလျောက်စိမ့်သွားတဲ့ခံစားချက်မျိုး ခံစားရစေပြီး ငပဲကို ခရေကြွက်သားနဲ့ပိုပိုညှစ်ပြု မိစေပါတယ်။ သူပြောတာမှန်တယ်….အား….ပြည့်ကြပ်ပြီး နင့်နေတာပဲ။
မိုးဝင်းရဲ့လှုပ်ရှားမှုနဲ့ ဆောင့်သွင်းချက်တွေပိုမြန်လာသလို ဆောင့်သွင်းချက်တချက်တိုင်းဟာ အားပါလာတယ်။အထွဋ်အထိပ်ရောက်ဖို့ နီးလာကြောင်း ခရေတွင်းမှာ လှုပ်ရှားကြီးထွားနေတဲ့ သူ့ငပဲအရ ကျွန်တော်ခံစားသိရှိမိတယ်ပေါ့နော်။
“သည်-င်ပေါက်ကြီးအပြည့်..အစာကျွေးရတော့မယ်…အ” မာန်ပါပါ သူညည်းညူရင်းပြောပါတယ်။
ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို ဆို့ပိတ်ထားတဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုဆွဲထုတ်….မျက်နှာအပ်ထားတဲ့ကူရှင်ခေါင်းအုံးလေးကို နံဘေးပစ်ချရင်း “မလုပ်ပါနဲ့…..အတွင်းထဲမှာမပြီးလိုက်နဲ့….ကိုဟိန်းသတိပြုမိသွားလိမ့်မယ်” လို့အော်ဟစ်ကာ တားမြစ်ဖို့ကြိုးစားမိတယ်။
ဒါပေမယ့် သူက ညစ်ကျယ်ကျယ်ရယ်မောရင်း ငပဲကိုတဆုံးဖိသွင်းလိုက်ပါတယ်။
“ဟ…ငါ-ိုးတဲ့အချိန်တိုင်း…ပန်းထည့်ရမှ။ ငါ့သုက်ရည်တွေ မင်း-င်ထဲပန်းထည့်ခံရတာကပဲ ကံကောင်းနေပြီ”
တုတ်ခိုင်ရှည်လျားလှတဲ့ သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်ခရေထဲတဆုံးမြုပ်အောင်ဖိသွင်းကာ အားရပါးရ သုက်တွေပန်းထည့်ပါတယ်။ ပူနွေး ပျစ်ချွဲတဲ့ သူ့သုက်ရည်တွေ တလျော့ပြီးတလျော့ ကျွန်တော့်ခရေအတွင်းပိုင်းထဲ အစာကျွေးတာ အပြည့်ဖြည့်ပေးနေတာကို ခံစားရတာ ရင်ထဲတသိမ့်သိမ့်တုန်ပါပဲ။
တစ်ခါနှစ်ခါလောက် ကျွန်တော်ကြိုးစားကာကွယ်ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း သုက်ရည်တစ်လျော့ဝင်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ပြောစကား မှန်ကြောင်း သိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကံကောင်းတယ်လို့ ကျေးဇူးတင်မိသလိုလို။ သွေးကြောကြီးတွေဖောင်းကြွနေသော ငပဲတုတ်ရှည် ကြီး ကျွန်တော့်ခရေထဲတုန်ခါလျက် သုက်ရည်တွေပန်းထုတ်နေတာ အကုန်အစင်လက်ကျန်ဖြတ်နေတဲ့အတိုင်း။
နောက်ဆုံး သူ့ငပဲကြီးကို အပြင်ကိုပြန်လည်ဆွဲထုတ်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲဘဝင်ကျပြီး အနည်းငယ်အသက်ရှူချောင်သွားတာ ကြောင့် "Thank you," ပေါ့။
ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်တွေကို လက်နဲ့ခပ်ပြင်းပြင်းတချက်ရိုက်ခတ်လိုက်တာမို့ တကိုယ်လုံးဖြန်းကနဲ ကြက်သီးထသွားပါတယ်။
နောက်တော့ လုံးဝအပြင်ရောက်အောင် ခပ်ဖြည်းဖြည်း သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်ခရေထဲမှ ဆွဲထုတ်ပါတယ်။ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူ့သုက်ရည် တွေ ကျွန်တော့်ခရေဝထဲမှ စီးကျလာတာကို ခံစားမိတယ်။ ပထမ ချောဆီတွေ သုက်ရည်တွေ ပေလူးနေတဲ့ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်တီရှပ် အကျီနဲ့သုတ်သင် သန့်ရှင်းခဲ့တယ်။ ပြီးလည်းပြီးရော ဘာကိစ္စမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဘယ်သူနဲ့မှမပတ်သက်ခဲ့သလိုမျိုး အဝတ်အစားကောက် ဝတ်ပြီးထထွက်သွားတယ်။
ဘာစကားလုံးမှ ထပ်မပြောဘဲ သူ့အခန်းရှိရာဘက်ကို ဦးတည်ထွက်သွားခဲ့တာပါ။
"Night."
အခန်းတံခါးစေ့ပိတ်သံမထွက်ခင် အဲ့စကားလုံးလေးတစ်လုံးပဲ ခပ်သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရတယ်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျနေတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီ၊ ခြေကျင်းဝတ်တဖက်မှာချိတ်နေတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်တို့နဲ့အတူ ဆိုဖာရှည်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် ကပိုကရို လှဲလျောင်းကျန်ခဲ့ပါတယ်။ သူအသုံးချခဲ့တဲ့ ဟစိဟစိ ခရေဝနဲ့အတူ ပေါင်ခြံအထိစီးကျနေခဲ့တဲ့ သူ့သုက်ရည်များဟာ မြင်မကောင်းလှ ဘူးရယ်။ ကျွန်တော့် တီရှပ်အင်္ကျီဟာလည်း ညစ်ပေနေခဲ့ပြီ။ ပုလွေပေး ပူဖောင်းမှုတ်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်မေးရိုးဟာ ကိုက်ခဲနာ ကျင်ဆဲ။ တို့အတူ ကျွန်တော့်ခရေတဝိုက်လည်း ပူထူနာကျင် ကိုက်ခဲနေတာပါ။
ကျွန်တော် ဘာတွေလုပ်ခဲ့မိပါလိမ့်။
ကျွန်တော့်ချစ်သူရဲ့ ချစ်သူငယ်ချင်းကြီးကို ပြုချင်တာပြုဖို့ ခွင့်ပြုမိခဲ့တယ်။ ကိုဟိန်းတယောက် အခန်းထဲမှာအိပ်ပျော်နေစဉ် နံရံတဖက်ပဲ ခြားတဲ့ဧည်းခန်းထဲ လုပ်ချင်တာလုပ်နေတာ။ မိုးဝင်းကျွေးသမျှစားခဲ့ပြီး အဲသည့်အတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်နေခဲ့တာတဲ့။
အခန်းမီးကိုမဖွင့်ဘဲ တတ်နိုင်သမျှ ရှုပ်ပွနေတာကို ကျွန်တော်အမြန်သန့်ရှင်းလိုက်ပါတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲသွား -င်ပေါက်ထဲက အရည်ဟူ သမျှ နှိုက်ထုတ်ဆေးကြောပစ်တယ်။ တကိုယ်လုံး အနံ့ကင်းအောင် ရေချိုးဆပ်ပြာအမြုပ်အများကြီးနဲ့ဆေးကြောတာလည်းပါတာပေါ့။ အိပ်ခန်းထဲရောက်ချိန်မှာ ကိုဟိန်းရဲ့နံဘေးနေရာလွတ်မယ် မောပန်းနွမ်းလျစွာဝင်ရောက်လဲလျောင်းလိုက်တယ်။ ကိုဟိန်းက အသက်ရှူ မှန်မှန်နဲ့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အခန်းမျက်နှာကျက်ကိုကြည့်လှဲလျောင်းပြီး မိုးဝင်းရဲ့ငပဲကြီး ပုလွေပေးခဲ့ရ တဲ့အရသာ ပါးစပ်ထဲရနေသယောင်၊ -င်ထဲမှာ သူ့သုက်ရည်တွေ စီးကျနေဆဲလိုလို ခံစားတွေးတောမိဆဲဗျာ။
မနက်ရောက်ရင် ကိုဟိန်းနဲ့ မိုးဝင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ကြည့်ရမလဲ ရင်ဆိုင်ရပါ့မလဲနော်။
Alex Aung(8 September 2026)
