ရန်ကုန်ရုပ်ရှင်ရုံများနှင့် လိင်တူကြိုက်နှစ်သက်သူများဖြစ်အင်

 ရန်ကုန်ရုပ်ရှင်ရုံများနှင့် လိင်တူကြိုက်နှစ်သက်သူများဖြစ်အင်

#ရန်ကုန်ရုပ်ရှင်ရုံများ

#LGBTs

#ဖြစ်ရပ်မှန်များ

(ကျွန်တော်တို့လို လိင်တူစိတ်ဝင်စားသူတွေအနေနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့မြို့တော်ကြီးတစ်ခုမှာ စုရပ်သဘော၊ ဖျော်ဖြေပွဲသဘော၊ သီးသန့် Bar လိုမျိုးနေရာတွေကို အလွယ်တကူမသွားနိုင်တဲ့အခါ တစ်ခေတ်တစ်ခါက ရုပ်ရှင်ရုံကြီးတွေရဲ့ အနောက်ဘက်ဆုံးခုံတန်းတွေနဲ့ အမှောင်ကဲ သော လျှောက်လမ်းတွေဟာ မိမိတို့ရဲ့ အမှောင်စိတ်ကို လွှတ်ချရာနေရာများဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ သိက္ခာတွေ ၊ ပညာတွေ၊ အဆင့်အတန်းတွေ မေ့ပစ်ကြတဲ့နေရာကိုရောက်သွားရော။ သည်အကြောင်းအရာကို ဗဟုသုတအနေနဲ့ ကိုသုတလုလင်မျှဝေထားတာကို ကျွန်တော်က တစ်ဆင့် ထပ်မံဝေငှလိုက်တာပါ။)

ဗဟုသုတ အနေနှင့်သာ ဖတ်ပေးပါ။

အခုတစ်ခါတော့ ရန်ကုန်မြို့တွင်းက ရုပ်ရှင်ရုံတွေ မှာကျင်လည်ကျက်စားခဲ့ကြတဲ့ လိင်တူကြိုက်နှစ်သက်သူ တွေအကြောင်းလေးတွေဝေမျှချင် ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့  အချို့သောဖြစ်ရပ်မှန်လေးတွေကိုလဲ ရေးပြထားပါတယ်။ သည်လိုရေးရတဲ့အကြောင်းက မည်သည့် လိင်တူကြိုက်နှစ် သက်သူကိုမှ အထင်သေးစေလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း အသိပေးလိုပါတယ်။ LGBTs တွေကိုစော်ကားတာမဟုတ်သလို တစ်ခေတ် တစ်ခါက ကျင်လည်ပုံတွေကို ယခု LGBTs လူငယ်တွေကို သိစေချင်၍ ဝေမျှတာဖြစ်ပါတယ်။

ယခုခေတ်လို Internet ခေတ်မဟုတ်တော့လည်း  မလုံခြုံခြင်း၊ အပေါစားဆန်ခြင်းပုံစံများပါခဲ့ရင် သည်းခံ ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။ 

x x x

ကျွန်တော် ဆယ်တန်းနှစ်မှာ ကျောင်းပြေးတာက မြို့ထဲကို ပထမဆုံးပဲဖြစ်ပါတယ်။ 

ကိုးတန်းကျောင်းသားဘဝ ကျောင်းပြေးခဲ့ဖူးတာကတော့ ရွှေတိဂုံ ဘုရားနဲ့ ကမ္ဘာအေး ဘုရားပဲဖြစ်ပါတယ်။ ထိုအချိန်က ယခုလို Shopping mall တွေ မရှိသေးတော့လည်း ဘုရားပေါ်တက်ကျောင်းပြေးတာက ကျောင်းသားတွေ ရဲ့ ထုံးစံလိုပါပဲဗျ။

ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဗိုက်ပူကြီးစီးသွားတာ ပုဏ္ဍမီ မှတ်တိုင်ကနေ ရေခဲဆိုင်ဆင်း၊ အရှေ့ဘက်မုဒ် လမ်းလျှောက်တက်၊ ဘုရားစောင်းတန်းပေါ်ထိုင်၊ကျောင်းမလွှတ်ခင် ပြန်လာ၊ ကျောင်းမတက်ချင်လို့ ကျောင်းသာပြေးရတာ လူအတော်ပင်ပန်းတာ။

တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော့် အတန်းဖော် တင်ထွဋ်က သူကျောင်းပြေးရင် ဘုရားမသွားဘဲ ရုပ်ရှင်ရုံထဲဝင်၊ ၁ိ/- ၅၀ိါးတန်းက လက်မှတ်ဝယ်ပြီး ၀င် အိပ်တာတဲ့။ ကျွန်တော်က သူပြောသလို လိုက်လုပ်ကြည့်ချင်တာ၊ စူးစမ်းချင်တာလေ။ ဘုရားပေါ်သွားထိုင်မယ့်အတူတူ တစ်ကျပ်ခွဲရင်းပြီး ၂ နာရီလောက်အိပ်ချင်အိပ် ကြည့်ချင်ကြည့်ပေါ့။

သောကြာနေ့လို ရက်က ကျောင်းပြေးလို့ သိပ်ကောင်းတာလေ…. ပြေးတာပေါ့။

ကျွန်တော်က အဲ့အချိန်က ကျောင်းပြေးရင် အဖော် မညှိတတ်ဘူး ကျောင်းပြေးမှန်းသိမှာဆိုးလို့။ ကျူရှင်ကလဲ ၁၀ တန်းဆိုတော့ တက်ရသေး တယ်လေ။ ကျူရှင်ကြတော့ မပျက်မကွက်တက်ချင်တယ်ဗျ။ ရှိုးစမိုး အပြည့် ဝတ်စားတက်ရတာမို့လေ။ အဲ့ဒီထဲက ကျွန်တော် အလှအပ ကြိုက်တတ်တာ။ ဒါတောင် အခုလို Skincare တွေ lotion  တွေ မပေါ်သေးမရှိသေးဘူး။

ဆံပင်ကို ZARLE တံဆိပ် သနပ်ခါးနံ့လို သံပုရာနံ့လိုခေါင်းလိမ်းဆီလိမ်း၊ မီလပ်(စ်)သံပုရာခြမ်း ဒါမှမဟုတ် ကိုရာ စနိုးလေးခပ်ထူထူ လိမ်းရင် ကို အတော်သဘောကျနေတတ်တာ။

သိတဲ့ အတိုင်း အဲ့ခေတ် ၁၀ တန်းက အတန်းထဲ စာသင်တာနည်းတယ်လေ။ ဆရာမတွေက လေပေါ၊ ပါလာတာတွေ စုစား၊ အစိုးရစစ်မို့ သင်သာသင်ရတာ စာမေးပွဲကြီးနားနီးရင် မေးခွန်းသုံးစုံဆိုတာကိုလဲ နှုတ်တိုက်ကျက် တွက် ပြီးဖြေတာများသား......ထားပါ။

ကျောင်းပြေးလာတာဒီတခါ မြို့ထဲ......

ခပ်တည်တည် ဗိုက်ပူစီး  ပန်းဖွှားတွေ တို့လို့ တွဲလောင်းပါတဲ့ သိုးမွှေးလွယ်အိတ်ကြီးလွယ်၊ အပေါ် ကျောင်းအင်္ကျီမှာ လက်မောင်းနဲ့ ရင်ဘတ် က ကျောင်းတံဆိပ်ပါတဲ့ အဖြူကိုချွတ်၊ အောက်က ခံဝတ်ထားတဲ့ ငန်းတံဆိပ်စွပ်ကျယ်သား လက်စကကို အိမ်က ခံဝတ်လာတော့ အဆင် ပြေပြေနဲ့ ဟန်မပျက် ဗိုလ်ချုပ်လမ်းဘက် ဟိုငေး ဒီငေး ထွက်လာတာပေါ့။

သမ္မတရုံကတော့ မြို့လယ်ကောင် မကျသလိုမို့ မဆင်းဖြစ်ဘူး။

ဆူးလေးလမ်းပေါ်က ရှေ့ဆောင်ရုံ နဲ့  နေပြည်တော်က ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အိမ်နဲ့ သိတဲ့ လူတွေ့ရင်ဒုက္ခမို့ ဆက်လျှောက်လာတော့ ဝဇီရာ ရုံ ကိုတွေ့တယ်။ အဲအချိန်က ဝဇီရာရုံက ပြဇာတ်ကတဲ့ရုံအဖြစ်လဲ အသုံးပြုတတ်ပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ရုံ လက်မှတ်တွေက ဈေးအတူတူဘဲမို့ လက်မှတ်ဝယ်ပြီးဝင်တော့ ထိပ်ဆုံးတန်းရဲ့ လေးတန်းမြောက်၊ ပြောရရင် ပထမဆုံးစပြတဲ့ပွဲစဉ်မို့ လူကအတော်နည်းပါတယ်။ အလွန်ဆုံးရှိ ၁၅ ယောက်ခန့်ပဲ။ နိုင်ငံတော်အလံစလွှင့်ပြီးကတည်းက အနောက်ဆုံးခုံတန်းကို လျှောက်ပြီးထိုင်နေလိုက်တယ်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ၁၀ခုံကျော်မှာ လူတစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်။ ဇာတ်ကားက ပြနေပြီး ၁၅ မိနစ်လောက်ကြာတော့ ထိုင်နေတဲ့ လူက ၂ယောက်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါလဲစိတ်ထဲ ဘယ်လိုမှ မနေပါဘူး။ ဇာတ်ကားလည်း မကြည့်ချင်တော့ အိပ်မယ်ပေါ့။ အရှေ့ သုံးတန်းမှာ ထိုင်နေတာလည်း ၂ယောက်၊ ၁၀ မိနစ်လောက် အကြာ ခုံကို ကိုင်လှုပ်နေသလို ခံစားရတော့ ငလျင်လှုပ်သလား ဘာလို့ ယိမ်းထိုးနေသလဲ ဟိုကြည့် ဒီကြည့် လုပ်တာ ကျွန်တော်နဲ့ ခုံ တစ်တန်းထဲက အတွဲမှာ အမျိုးသမီးက အပေါ်ကနေ ထမိန်ကြီးမ တက်ထိုင်ပြီး ထိုင်ထလုပ်နေလို့ ဘာဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ အမှန်ပြောရရင် အတော် လန့်သွားတာ ကြောက်လဲ ကြောက်တယ်။ ဒါနဲ့ ခပ်မြန်မြန်ထ နှစ်တန်းကျော် ပြောင်းထိုင်တော့ မျက်စောင်းထိုး အတွဲက အမျိုးသမီးလည်း ခေါင်းပျောက်သွားလိုက် ပြန်ပေါ် လာလိုက် နဲ့ ဂဏှာကို မငြိမ်ဘူး ဘာလုပ်နေတာပါလိမ့်ပေါ့။

"အမလေး......."

ကျွန်တော် လန့်သွားတယ် အကြောင်းက ကျွန်တော့် နံဘေးကခုံကို ခပ်စူးစူး အနံ့နဲ့ အတူ ဆံပင် ဖားလျားချထားတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက် လာထိုင်လို့ပါ။ ချက်ချင်းထဖို့ကလဲ အားနာသလို ခုံတွေအများကြီး ဒီမိန်းမက ငါ့အနားဘာလို့လာကပ်ထိုင်ရတာတုန်းဆိုပြီး ရုပ်ရှင်ကား အလင်းရောင်လေးလာရင် သူ့မျက်နှာ လှမ်းလှမ်းကြည့်ရသေးတာ။ ရုပ်ကလဲ ဆိုးသလိုလိုကြီး အနောက်ကအတွဲ လည်ပြန်လေး လှမ်းကြည့်တော့ ခုနက ခုံတွေလှုပ်အောင် ကမြင်းတဲ့အတွဲမှာ မိန်းမမရှိတော့ဘူး အမျိုးသား တစ်ယောက်ပဲတွေ့တော့တယ်။သူကတောင် ကိုယ့် လှမ်းကြည့်နေတာ။

"လှုပ်ရှားမလား ၂၀၀ ပဲ..."

"ဘာ  ဘာလဲ....."

ကျွန်တော်ပုံကြည်ပြီး အဲ့မိန်းမကမေးတယ် ၂၀၀ ပဲတဲ။့ တစ်ကယ်ဘာမှန်းမသိလို့ မေးလိုက်တယ်.....မေးမှ မပြောမဆို နဲ့ ဘာမပြော ညာမပြော ပေါင်ကြားထဲ လက်နှိုက်လာပါရော။

ခြေဖျား လက်ဖျားတွေ အေးစက် လာပီး တွန်းထုတ် လိုက်တာပေါ့။

"၂၀၀ မပါရင် ၁၅၀ ရော...."

ကျွန်တော်ရဲ့ ပန်းဖွှားလွယ်အိတ်ကြီး မ ပြီး ထ ပြေးလာလိုက်တာ ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့နား ပန်ကာတွေဖွင့် ထားတာတောင် ချွေးတွေ ဆိုတာ မြင်မကောင်းဘူး။ ..အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ထိ ကြောက်လိုက်တာ နောက် မသွားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

တစ်ပတ်လောက်နေပီးမှ အတန်းထဲ တင်ထွဋ်ကို ပြောပြမိတယ်။

ပိုက်ဆံနဲ့ လုပ်စားတဲ့ ပြည့်တန်ဆာတွေတဲ့၊ နောက်ဆုံး ၅၀ိ/- နဲ့ လဲ ရတယ်တဲ့။ ရုပ်ရှင်ကြည့်သလို ရုံထဲလိုက်ပီးကပ်ထိုင် မြူဆွယ် လုပ်စားနေ တာတဲ့။ အဲ့သည် ဗိုလ်ချုပ်လမ်းပေါ်က ရုံတိုင်းလိုလိုမှာ ရှိတယ်တဲ့။ များသောအားဖြင့် မနက်အစောပွဲစဉ်နဲ့ ည ပွဲစဉ်တွေ ပိုများတယ်။ အရွယ်စုံ လူမျိုးစုံပေါ့တဲ့။ အသက်ကြီးတဲ့ မိန်းမကြီးတွေများပါတယ်ကွာလို့ ပြောပြတယ်။

တင်ထွဋ်ပြောတဲ့ထဲမှာ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားမိတာက ဟိုဘက်ရုံတွေ ထဲမှာ အခြောက်တွေလည်း ရှိတယ်ကွ၊ မိန်းမလို ဝတ်ထားတဲ့ အခြောက်တွေရှိသလို ယောက်ကျားပုံနဲ့ အခြောက်တွေလဲရှိတယ်။ တစ်ချို့ အ တဲ့ကောင်တွေကတော့ မိန်းမလိုဝတ်တဲ့ အခြောက်မကို မိန်းမ အစစ်ထင်ပြီး ဖြစ်ကြတာရှိသေးတယ်။ သူတို့က ပိုက်ဆံ မပေးရတာများတယ်။ ယောက်ကျားလို အခြောက်တွေကတော့ ကံကောင်းရင် အပြင် လိုက်ြပီး ဝါးတီးပါစွဲလို့ရတယ်ကွဟု သေခြာအသေးစိတ် ရှင်းပြတာကို စိတ်ထဲ တေးထားမိတယ်။

နောက်တစ်ကြိမ် ကျောင်းမပြေးဘဲ ကျူရှင် အကြောင်းပြ မြို့ထဲ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါ ဝဇီရာ ရုံကို ကျော်ပြီး ရွှေဂုဏ်ရုံ /မြို့မရုံ /ဆုထူးပန်ရုံ/ သွင်ရုံ ဘက် တွေ ကို သုံးခေါက်လောက်လျှောက်ပီးမှ သွင်ရုံ ထဲ လက်မှတ်ဝယ် ဝင်လိုက်ပါတယ်။ စူးစမ်းလိုတဲ့ စိတ်ပဲမို့ သည်တစ်ခါ ၅ိ/- တန်းကဝယ် နောက်ဆုံးမှာ ထိုင်နေလိုက်တယ်။ နေ့လယ်ပွဲစဉ်မို့ လူ အတော်အသင့် များပါတယ်။ ရုံထဲလည်း လူက တစ်တန်းမှာ ဆယ့်လေး ငါးယောက်လောက်ရှိမယ်.....ကျွန်တော့်နားမှာ ၂ခုံ ခြား ၃ ခုံခြား လူတွေ ရှိတယ်ဗျ။ အတွဲတွေ ရှိတယ်၊ တစ်ယောက်ချင်းတွေ ရှိတယ်။

ရုပ်ရှင် စပြ ပြီး မိနစ် ၂၀ ခန့် အကြာ ကျွန်တော့်နံဘေးကို လေးခုံခန့်အခြားမှာ ထိုင်နေတဲ့ခုံက အကိုကြီးတစ်ယောက် လာပြောင်းထိုင်တယ်။

ဒီတစ်ခါ ယောက်ကျားချင်းဆိုတော့ စိတ်က အေးဆေးပါပဲ။

၅မိနစ်မကြာဘူး ပေါင်ပေါ်ကို သူ့လက်က ပြုတ်ကျသလို၊ မတော်တဆ လိုလို လာလာ ထိတယ်။ ကျွန်တော် က တင်ထွဋ်ပြောတဲ့ ယောက်ကျားပုံ အခြောက်များလားလို့တွေးနေတုန်း ပေါင်ရင်းကို သေခြာပွတ်နေပြီ။ နောက်တစ်ဆင့်တက်ခါနီး သူက ခပ်တိုးတိုး ပြောတယ်.....

"အိမ်သာ သွားရအောင်....."

ကျွန်တော်က သူ့ပုံစံ အနေအထား၊ ဘာအတွက်လဲ ၊ ဘာလုပ်ဖို့လဲ သွားရမလားမသွားရဘူးလား စဉ်းစားနေတုန်း သူထပ်ပြောတယ်။

"လာ လေ ညီလေး....."

ကျွန်တော် ထ လိုက်သွာတယ်ဗျ။

အိမ်သာ ထဲ ရောက်တော့မှ ဘွားကနဲ လူ ၄ ယောက်လောက်ကိုတွေ့တယ်။ အိမ်သာတွေ အားရဲ့နဲ့ အပြင်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေကြတာ။ ကျွန်တော်ကိုခေါ်လာတဲ့ အကိုက ရုပ်သန့်သန့် မာတင်အဖြူလေးကို ပလေကပ် ကွက်စိပ်လေးဝတ်ထားတယ်၊ ခေါက်ထီး ခိုထီးလေးလဲ ကိုင်ထားတယ်။ သူက ဒေါင့်စွန်းက အိမ်သာထဲ တန်းဝင်ပြီး ကျွန်တေိာ့ကို အထဲက လှမ်းခေါ်တယ်။ ကျွန်တော် မဝင်ရဲဘူး လူတွေ ရှိနေတယ်လေ။

သူက ဘာမှ မထူးဆန်းသလို ခေါ်နေတုန်း ရပ်နေတဲ့ ကုလားစင် တစ်ယောက်က

"သွားလေ ညီလေး အကိုတို့ ကြည့်ပေးထားမယ်"

ကျွန်တော် ထိတ်ကနဲ တော့ဖြစ်သွားတယ် ယောင်ယောင်နန သေးပေါက်တဲ့ နေရာ ရပ်သေးပေါက်လိုက်တယ် ကြည့်ပေးထားမယ်ဆိုတဲ့ ကုလားစင်လိုလူက ပုဆိုးမလိုက်တာ အမလေး နဲနဲနောနောလား....  ။

ကျွန်တော်ပြန်ထွက်လာတယ် ပထမဆုံးတွေ့တဲ့ အပေါက်က ဝင် လိုက်တာ ရှေ့ဆုံးတန်းခုံမှာ ထိုင်ခုံပေါ်က လူက ပေါင်ကားထားတယ် ပေါင်ကြားထဲ ခေါင်းဝင်နေတာက ယောက်ကျားလား မိန်းမလားမသဲကွဲဘူး......။

ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးတန်းထိ ကိုယ့်နေရာပြန်လာထိုင်လိုက်တယ်။ ၁၅ မိနစ်လောက်နေတာ့ ကျွန်တော့်ကိုခေါ်တဲ့ အကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ရုပ်ရှင်ပြီးရင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရအောင်တဲ့၊ ကျွန်တော်က ဘာမှ အဖြေမပေးဘဲ ငြိမ်နေရင်း ရုပ်ရှင် ပြီးခါနီး ထွက်ဖို့ ထလာလိုက်တယ်။

အဲ့အကို ကျွန်တော့်နောက်က ကပ်ပါလာတယ်။

အမှန်ပြောရရင် ပန်းဆိုးတန်းမှာ သူ လက်ဖက်ရည်တိုက်လို့ သောက်ခဲ့ရတယ် အလုံကလို့ပြောတယ်။

အဲ့သည်နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်စိတ်က ရုပ်ရှင်ရုံထဲ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ပုံစံ အနေအထားတွေဟာ နောက်ထပ် နောက်ထပ် သွားဖို့ လှုံ့ဆော်ခံခဲ့ ရတယ်ဆိုတာ ပြောပါရစေ။

ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်တော်သွားခဲ့တယ်။

တစ်ရက်မှာတော့ ဆုထူးပန်လား ဂုဏ်လားမမှတ်မိတော့ပါဘူး လက်မှတ်ဝယ်ဖို့တန်းစီ လိုက်ချိန်မှာ..

‘ညီလေး အကို့ဖို့ ပါ တစ်စောင်ဝယ်ပေးပါလား’ဆိုပြီး လူတစ်ယောက်က ၁၀ ကျပ်တန် တစ်ရွက်ထုတ်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်ဝယ်တဲ့ ငါးကျပ်တန်းကနေ ၂စောင်လို့ပြောလိုက်တော့ လက်မှတ် ပန်းရောင်လေး ၂စောင်ပေးတာမို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ၁၀တန် ပေးလိုက်ပြီး၊ လက်ထဲက ၅ ကျပ်တန်နဲ့ သူ့ကို ပြန်လဲလှယ် ပေးလိုက်တယ်။

အတူဝယ်တဲ့ လက်မှတ်မို့  ထိုင်ခုံက တွဲလျက် ထိုင်ရပါတယ်။ သူက စထိုင်ကတည်းက ကျွန်တော့်ကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်ပါပဲ။

ရုပ်ရှင် စ ပြပြီးမကြာခင် ဇာတိပြပါပြီ။

သူစတာက တစ်မျိုးဗျ။ လက်ကလေးလာထိလိုက် နောက်ဆုတ်သွားလိုက်၊ တစ်ခုခု ကုန်းကောက်သလို ကျွန်တော့် ဘေးဘက်ကပ်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်၊ ကျွန်တော်ရီချင်လာသလို ခံစားရတဲ့အချိန်မှာပဲ သူက စကားစပြောတယ်။

"ညီလေးက ချစ်ဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်....."

ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို စိတ်ဝင်စားသလို ရှိပါတယ် မလိမ်ပါဘူး။

သူက လက်ကလေးလာကိုင်တော့ မရုန်းမိဘူး။ ကျွန်တော့်လက်ကိုလွှတ်ချပြီး ထုံးစံအတိုင်း ပေါင်ကြား လာနှိုက်ပါပြီ။

အနေအထားက အနီးနားခုံတွေရှိ အတွဲတွေနဲ့  လူတွေကလည်း ထလိုက် ထွက်သွားလိုက် ပြန်ဝင်လာလိုက်။ ကျွန်တော် အဲ့အချိန် ဆရာကြီးပုံစံ နဲ့ ဟိုတစ်ခါ အိမ်သာဘက်ခေါ်သလို သူ့ကို ခေါ် ပြီးထသွားတယ်။ သူလဲ လိုက်လာတယ်။ ကိုယ်က ဟိုတစ်ခါ ရုံထဲက အိမ်သာလို လူတွေ ရှိနေမယ်မထင်ဘူးရယ်။

မှားတာဘဲ… ဘယ်လောက်တောင်လဲဆိုရင် အိမ်သာအားလုံးက တံခါးတွေ ပိတ်ပြီး လူရှိနေပါတယ်။ အပေါ့သွားတဲ့ နားမှာ မြင်လိုက်ရတာ ကတော့ လူရွယ်ငါးယောက်ခန့်ရပ်နေပြီး မသိမသာ လက်တွေက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အသွားအလာ လုပ်နေပါတယ်။ ပူပူထူထူ နဲ့ ခပ်တည်တည်ရပ်နေတုန်း ကျွန်တော့်နောက်ကလိုက်လာတဲ့အကိုက ကျွန်တော့်ပေါင်ကြားကို လာစမ်းပြန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ရှက်ပြီး အဝနားရပ်လိုက်ချိန် အိမ်သာတစ်လုံးတံခါးဖွင့်လာပြီး လူရွယ်နှစ်ယောက်ခပ်တည်တည်ပဲ ထွက်လာပါတယ်။ ကျွန်တော်ကသာ အံ့သြသလို ရှိပေမယ့် ကျန်လူတွေက ဘာမှမထူးဆန်းသလို၊ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ လူတွေထဲက နှစ်ယောက် ခပ်သွက်သွက်ဝင်သွားပါတယ်။

ကျွန်တော်လည်း ရုံထဲပြန်ဝင်လာပြီး ဘေးလျှောက်လမ်းကနေ တစ်လျှောက်လုံး ထိုင်ခုံတွေကို မျက်စိကစားကြည့်တော့ ခေါင်းစိုက်သူ၊ ခွ ထိုင်သူ ပုံစံမျိုးစုံကို အမှောင်တွေကြားထဲ ဝေဝေဝါးဝါး တွေ့ရပါတယ်။

ကျွန်တော်က လိုက်ကြည့်လို့မြင်ပေမယ့် အမှန်တကယ် ရုပ်ရှင်သာကြည့်တဲ့ အတွဲ၊ လူတစ်ချို့လဲ ကြိုကြားရှိနေပါတယ်။ ကျွန်တော်ပြောပြနေ တာက မသိရင် ဒါမျိုးတွေအကုန် ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာလို့ ထင်မှတ်မှာစိုးလို့ပါ။

နောက်ဆုံးခုံပြန်ထိုင်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ အတူထိုင်တဲ့အကို ပြန်လာထိုင်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါင်ကြားထဲ လက်ရောက်လာကာ မကြာခင်မှာဘဲ ရုံထဲက ထိုင်ခုံမှာတင်ပဲ ကိစ္စပြီးဆုံးခဲ့ရပါတယ်။

ရုပ်ရှင်လည်းပြီးရော ကျွန်တော်ရှက်သလို  ရွံ့သလို နဲ့ လူတွေကြားတိုးထွက် ကားဂိတ်အပြေးသွားပြန်ခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် အချိန်ရရင်ရသလို မြို့မ / ဂုဏ်/ သွင် နဲ့ ဆုထူးပန် ရုပ်ရှင်ရုံတွေမှာ ကျင်လည်ခဲ့ဘူးတာ ဝန်ခံပါတယ်။

အဲ့သည်နှစ်က ကျွန်တော် ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ ကျပါတယ်။

နောက်တစ်နှစ်စာမေးပွဲအတွက် ကျွန်တော် မြို့ထဲကို တစ်လ တစ်ခေါက်၊ ရုပ်ရှင်ရုံကို တစ်လ တစ်ခေါက်တောင်မရောက်ဘဲ စာကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။

ခက်တာ စိတ်က စာထဲနှစ်ထားပေမယ့် တစ်ခါတစ်ခါတော့ သွားချင်စိတ်ပြင်းပြလွန်းပါတယ်။

သည်လိုနဲ့ အဆက်အစပ် အတော်ပြတ်သွားတယ်။

နောက်…ဒုတိယအကြိမ်စာမေးပွဲ ဖြေပြီးပြီးချင်း ပထမဆုံးသွားခဲ့တာ ဗိုလ်ချုပ်လမ်းမပေါ်က ရုပ်ရှင်ရုံ သုံးရုံကို အချိန်ဆက်တိုက်ဝင်ပြီး ထင်တိုင်းကျဲ ခဲ့ပါတော့တယ်။

တစ်နှစ်နီးပါးမရောက်တဲ့ ကြားကာလမှာပဲ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမယ် လိင်တူနှစ်သက်သူများ နဲ့ ပြည့်တန်ဆာတွေ ထင်သလောက် သိပ်မရှိတော့ဘူး။

နောက် သုံးရက်ခြားလောက်မှာ နေ့လည်ပွဲ ရုပ်ရှင်ကပြနေချိန် လက်မှတ်ဝယ်ပြီးဝင်မယ်လုပ်တော့ ပါတိတ်ဝမ်းဆက်နဲ့ မိန်းမပုံ မိန်းမလျှာက ခပ်သုတ်သုတ် လိုက်ကာ မထွက်လာပြီး

"ဟဲ့ ဟဲ့ လာ လာ ဂဠုန်တွေ ရောက်နေတယ်....."

ကျွန်တော့်ကို လက်ယပ်ခေါ်ပြီး ရုံအပြင် ဘာဂျာတံခါး သူ့ဖာသာဖွင့်ထွက်သွားပေမယ့် ကျွန်တော်က ဘူမသိ ကိုးမသိ အထဲကို ဝင်ဖြစ်အောင် ဝင် လိုက်ပါတယ်။

လူသိပ်မများပါဘူး။ အခြေအနေကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး လက်မှတ်ပေါ်က ခုံနံပါတ်ကို ရှာထိုင်လိုက်တာ ကံကောင်းတာပါပဲ။

နောက်ဆုံးတန်းကနေ ဓာတ်ခဲသုံးထောင့်ထိုး လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ လူတွေထိုး လက်မှတ်စစ်တာပါ။ ရုံစောင့်ရယ်၊ အဲ့အချိန်က ဂဠုန်လို့ခေါ်တဲ့ မြူနီစပယ်ရဲရယ်၊ လက်မှတ်စစ်ရယ်ကို လူတွေစစ်ဆေးနေတာတွေ့ရပါတယ်။ ရင်တွေလဲတုန် ကြောက်လဲကြောက် စိတ်ထဲက ငါ့ကိုများ ခဏခဏလာလို့ သိနေမလား၊ ဖမ်းမလား ခုမှပြန်ထွက်လည်း ဓာတ်မီးနဲ့ထိုး လိုက်ဖမ်းမလား ချွေးအတော်ပြန်နေပါရော။

မကြာပါဘူး ဆူညံဆူညံကြားရတာက ကုလားမပြည့်တန်ဆာမကို ဖမ်းတာ ရုန်းရင်းဆံခတ်အော်ဟစ်ဆူညံနေတာပါပဲ။ နောက်ဆုံး ရုံအပြင်ကို ဆွဲထုတ်သွားတာတွေ့ပြီး မကြာခင် နောက်နှစ်ယောက်ကို ထပ်စစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မသိမသာ လက်နှိပ်မီးထိုးကြည့်ပြီး လက်မှတ်ပြခိုင်းပါတယ် ပြီးတော့ပြန်ပေးပါတယ်။

"လက်မှတ်မှာပါတဲ့ ခုံပဲထိုင်နော် နေရာလျှောက်မပြောင်းနဲ့နော်....."

ဟုလေသံ ခပ်မာမာပြောတယ်ဗျ။ ကျွန်တော်လည်း ကြောက်ပြီး လှုပ်တောင်မလှုပ်ရဲဘဲ ရုပ်ရှင်အပြီး အပေါ့သွားမှပဲ စိတ်အေးရတော့တာပါ။

"ဟာ ငါ့ညီ ပျောက်နေပါလား....."

ကျွန်တော့် ပုခုံးကိုလက်နဲ့ပုတ်ခေါ်လိုက်တာကြောင့် အတော်လန့်သွားတာပါ။ နောက် သေခြာစဉ်းစားမှ ကျွန်တော်နှင့်အတူ လက်မှတ်ဝယ်ထိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့အကိုဖြစ်နေတယ်။

အမှန်တော့ သူ ရုံထဲစောရောက်ပြီး ဂဠုန်တွေကြောင့် သူလဲနေရာကမထဘဲ တစ်နေရာမှာရှိနေတာလို့ ရုံအပြင် ရောက်မှပြောပြပါတယ်။

အဲနေ့က ဆူလေးလမ်း၊ ကျောက်တံတားရဲစခန်းနား ရှေ့ဆောင်ရုံနံဘေးက တိုက်လှေကားမှာဖွင့်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတူထိုင် စကားပြောဖြစ်တော့ အခုလထဲမှာ ‘ ပြည့်တန်ဆာနဲ့ မိန်းမပုံ မိန်းမလျှာတွေ ရုပ်ရှင်ရုံထဲ အလွန်အမင်း မဆင်မခြင် သောင်းကြမ်းနေတယ်၊ အာသာလာဖြေတဲ့ယောက်ကျားတွေနဲ့ လူမြင်မကောင်းစွာ ဆက်ဆံနေလို့ ဖမ်းဆီးပေးပါ’လို့ တိုင်သူများတာကြောင့် ရက်ဆက် ပွဲဆက် ဆိုသလို ဝင်ဝင်ဖမ်းတယ်လို့ သိရပါတယ်။

သူ့အပြောအရ မနေ့ကဆို အိမ်သာထဲရောက် လိင်တူအတွဲတွေကို အပြင်ထွက်ခိုင်းပြီး မိဘခေါ် ခံဝန်လက်မှတ်ထိုးထုတ်ရတယ်လိုလည်း ပြောပြလို့ ကြက်သီးတွေထပြီး လအတော်ကြာ အဆတ်ပြတ်သွားပြန်တယ်။

ဒါပေမယ့်လည်း စိတ်ကမရိုးမရွ ရောက်တဲ့အခါတွေ ရှိပါတယ်။

နောက်ရုပ်ရှင်ရုံတွေကတော့ ယခု တာမွေ Ocean နားက မရိုးဆန်းရုံနဲ့ တာမွေအဝိုင်းနားက ရွှေဗဟိုရ် ရုံတွေဟာလည်း လိင်တူတွေပျော်ပါးရာ ရုပ်ရှင်ရုံတွေအဖြစ် ထင်ရှားခဲ့ပါသေးတယ်။

ပွဲစဉ်တိုင်း နောက်ဆုံးတန်းတွေဟာ လိင်တူ၊လိင်ကွဲ၊ပြည့်တန်ဆာတွေရဲ့ ပျော်ပါးရာ အမှောင်ရိပ်တွေပါ။

တစ်ချို့များဆို အနီးအနားမှာတင် မျက်ဝါးထင်ထင်တွေ့ရတာတွေရှိသလို ယိုသူမရှက် မြင်သူရှက် ပုံစံတွေလဲ အတပ်တွေ့ရပါသေးတယ်။

ယခင်ရွှေဗဟိုရ်ရုံဟာ အမျိုးသားအိမ်သာသွားတဲ့ ဘေးလျှောက်လမ်းဟာသီးသန့်မို့ လိင်တူတွေ စင်္ကြတလျှောက်ရပ်ပြီး အထာပေး၊ အိမ်သာထဲဝင် အလုပ်ဖြစ်ကြတာများပါတယ်။

မရိုးဆန်းကျတော့ လိင်တူ၊ မိန်းမလျှာ မရှိသလောက်နည်းပြီး ပြည့်တန်ဆာမိန်းမ အရွယ်စုံကျင်လည်တာများပါတယ်။ ရုံရှေ့မှာ ကွမ်းယာ ဆေးလိပ်သည်မှအစ မုန့်ပဲသွားရေစာ ရေခဲရေရောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတွေဟာ အစားအသောက်ထက် ပြည့်တန်ဆာခေါင်းတွေအဖြစ် ပွဲခယူ ရှာဖွေပေးတာကတော့ နာမည်ကြီးပါပဲ။

နောက်ပိုင်းတော့ မြို့ထဲက ရုပ်ရှင်ရုံအတော်များများဟာ ရုံအနေအထားပြင်ဆင်မှု့တွေ၊ ဖမ်းဆီးမှုတွေကြောင့် ကြိုကြား ကြိုကြားလောက်သာ လုပ်ကိုင်ကြသလို လိင်တူကြိုက်တွေကလဲ အတင့်ရဲရဲ သိပ်မလုပ်ကြတော့ပါဘူး။

သည်အထဲမှာ မော်တင်နား စံပြရုပ်ရှင်ရုံကတော့ သိပ်နာမည်မထွက်ပေမယ့် လိင်တူအတွဲတွေ အေးဆေး ကလူ၏သို့မြူ၏သို့ သွားတတ်တဲ့ ရုံတစ်ရုံလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

မြေနီကုန်းကရုပ်ရှင်ရုံ နဲ့ ယခု သီတာလမ်းနားကရုပ်ရှင်ရုံတွေကတော့ ရံဖန်ရံခါလောက်သာရောက်ဖြစ်လို့ တိတိပပမသိပါဘူး။ ဒါတောင် သီတာလမ်းရုံ(ယခု မင်္ဂလာအဆင့်မြင့်)ရုံတွေဟာ ကုလားသီးသန့်လို့တောင်ပြောရမလို ကုလားကြိုက်တဲ့ လိင်တူတွေ အကြိုက်ရှာဖွေနိုင်တဲ့ နေရာလို့ ပြောသံတော့ကြားဘူးပါတယ်။

နှစ်ကာလရှည်စွာ မပြုမပြင်ဘဲ လိင်တူကြိုက်နှစ်သက်သူတွေကျက်စားဆဲ ရွှေဗဟိုရုံကတော့ ၂၀၀၈ ခုလောက်ထိ ညပွဲစဉ်တွေမှာ အုံးအုံးကျက်ကျက်ပါ။

အခုတော့ အဆင့်မြင့်ရုံတွေအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားတဲ့နောက်ပိုင်း ရုပ်ရှင်ရုံဇာတ်လမ်းတွေ မရှိသလောက် ရှားသွားမယ်ထင်ပါတယ်။

ခေတ်မှီလာတာနဲ့အမျှ အဆင့်မြင့် Guest house တွေဟာ အချိန်ပိုင်းသာယာနိုင်တော့ ရုပ်ရှင်ရုံထဲ ကျင်လည်ရတာထက် ပိုပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်လာကြတယ်လို့ယူဆရမှာပေါ့လေ။

ရေးသားမျှဝေပေးသူ - ကိုသုတလုလင် (ကိုကျော်စွာ)

အမှာစကား (မည်သည့်နေရာမဆို sex ဖြစ်လျှင် Condom မဖြစ်မနေသုံးခြင်းဖြင့် မိမိရော သူများကိုပါ ကာကွယ်ပါ)။

[Zawgyi]ရန္ကုန္ရုပ္ရွင္ရံုမ်ားႏွင့္ လိင္တူႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူမ်ားျဖစ္အင္

#ရန္ကုန္ရုပ္ရွင္ရံုမ်ား

#LGBTs

#ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား

(ကြၽန္ေတာ္တို႔လို လိင္တူစိတ္ဝင္စားသူေတြအေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးတစ္ခုမွာ စုရပ္သေဘာ၊ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲသေဘာ၊ သီးသန႔္ Bar လိုမ်ိဳးေနရာေတြကို အလြယ္တကူမသြားႏိုင္တဲ့အခါ တစ္ေခတ္တစ္ခါက ရုပ္ရွင္ရံုႀကီးေတြရဲ့ အေနာက္ဘက္ဆံုးခံုတန္းေတြနဲ႔ အေမွာင္ကဲ ေသာ ေလ်ွာက္လမ္းေတြဟာ မိမိတို႔ရဲ့ အေမွာင္စိတ္ကို လႊတ္ခ်ရာေနရာမ်ားျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သိကၡာေတြ ၊ ပညာေတြ၊ အဆင့္အတန္းေတြ ေမ့ပစ္ၾကတဲ့ေနရာကိုေရာက္သြားေရာ။ သည္အေၾကာင္းအရာကို ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ကိုသုတလုလင္မ်ွေဝထားတာကို ကြၽန္ေတာ္က တစ္ဆင့္ ထပ္မံေဝငွလိုက္တာပါ။)

ဗဟုသုတ အေနႏွင့္သာ ဖတ္ေပးပါ။

အခုတစ္ခါေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔တြင္းက ရုပ္ရွင္ရံုေတြ မွာက်င္လည္က်က္စားခဲ့ၾကတဲ့ လိင္တူႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူ ေတြအေၾကာင္းေလးေတြေဝမ်ွခ်င္ ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ့  အခ်ိဳ႕ေသာျဖစ္ရပ္မွန္ေလးေတြကိုလဲ ေရးျပထားပါတယ္။ သည္လိုေရးရတဲ့အေၾကာင္းက မည္သၫ့္ လိင္တူႀကိဳက္ႏွစ္ သက္သူကိုမွ အထင္ေသးေစလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရိွေၾကာင္း အသိေပးလိုပါတယ္။ LGBTs ေတြကိုေစာ္ကားတာမဟုတ္သလို တစ္ေခတ္ တစ္ခါက က်င္လည္ပံုေတြကို ယခု LGBTs လူငယ္ေတြကို သိေစခ်င္၍ ေဝမ်ွတာျဖစ္ပါတယ္။

ယခုေခတ္လို Internet ေခတ္မဟုတ္ေတာ့လည္း  မလံုၿခံဳျခင္း၊ အေပါစားဆန္ျခင္းပံုစံမ်ားပါခဲ့ရင္ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးဖို႔ ေမတၲာရပ္ခံပါတယ္။ 

x x x

ကြၽန္ေတာ္ ဆယ္တန္းႏွစ္မွာ ေက်ာင္းေျပးတာက ၿမိဳ႔ထဲကို ပထမဆံုးပဲျဖစ္ပါတယ္။ 

ကိုးတန္းေက်ာင္းသားဘဝ ေက်ာင္းေျပးခဲ့ဖူးတာကေတာ့ ေရႊတိဂံု ဘုရားနဲ႔ ကမ႓ာေအး ဘုရားပဲျဖစ္ပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္က ယခုလို Shopping mall ေတြ မရိွေသးေတာ့လည္း ဘုရားေပၚတက္ေက်ာင္းေျပးတာက ေက်ာင္းသားေတြ ရဲ့ ထံုးစံလိုပါပဲဗ်။

ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ဗိုက္ပူႀကီးစီးသြားတာ ပု႑မီ မွတ္တိုင္ကေန ေရခဲဆိုင္ဆင္း၊ အေရ႔ွဘက္မုဒ္ လမ္းေလ်ွာက္တက္၊ ဘုရားေစာင္းတန္းေပၚထိုင္၊ေက်ာင္းမလႊတ္ခင္ ျပန္လာ၊ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္လို႔ ေက်ာင္းသာေျပးရတာ လူအေတာ္ပင္ပန္းတာ။

တစ္ေန့ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ အတန္းေဖာ္ တင္ထြဋ္က သူေက်ာင္းေျပးရင္ ဘုရားမသြားဘဲ ရုပ္ရွင္ရံုထဲဝင္၊ ၁ိ/- ၅၀ိါးတန္းက လက္မွတ္ဝယ္ၿပီး ၀င္ အိပ္တာတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္က သူေျပာသလို လိုက္လုပ္ၾကၫ့္ခ်င္တာ၊ စူးစမ္းခ်င္တာေလ။ ဘုရားေပၚသြားထိုင္မယ့္အတူတူ တစ္က်ပ္ခြဲရင္းၿပီး ၂ နာရီေလာက္အိပ္ခ်င္အိပ္ ၾကၫ့္ခ်င္ၾကၫ့္ေပါ့။

ေသာၾကာေန့လို ရက္က ေက်ာင္းေျပးလို႔ သိပ္ေကာင္းတာေလ…. ေျပးတာေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္က အဲ့အခ်ိန္က ေက်ာင္းေျပးရင္ အေဖာ္ မၫွိတတ္ဘူး ေက်ာင္းေျပးမွန္းသိမွာဆိုးလို႔။ က်ူရွင္ကလဲ ၁၀ တန္းဆိုေတာ့ တက္ရေသး တယ္ေလ။ က်ူရွင္ၾကေတာ့ မပ်က္မကြက္တက္ခ်င္တယ္ဗ်။ ရိႈးစမိုး အျပၫ့္ ဝတ္စားတက္ရတာမို႔ေလ။ အဲ့ဒီထဲက ကြၽန္ေတာ္ အလွအပ ႀကိဳက္တတ္တာ။ ဒါေတာင္ အခုလို Skincare ေတြ lotion  ေတြ မေပၚေသးမရိွေသးဘူး။

ဆံပင္ကို ZARLE တံဆိပ္ သနပ္ခါးနံ႔လို သံပုရာနံ႔လိုေခါင္းလိမ္းဆီလိမ္း၊ မီလပ္(စ္)သံပုရာျခမ္း ဒါမွမဟုတ္ ကိုရာ စႏိုးေလးခပ္ထူထူ လိမ္းရင္ ကို အေတာ္သေဘာက်ေနတတ္တာ။

သိတဲ့ အတိုင္း အဲ့ေခတ္ ၁၀ တန္းက အတန္းထဲ စာသင္တာနည္းတယ္ေလ။ ဆရာမေတြက ေလေပါ၊ ပါလာတာေတြ စုစား၊ အစိုးရစစ္မို႔ သင္သာသင္ရတာ စာေမးပြဲႀကီးနားနီးရင္ ေမးခြန္းသံုးစံုဆိုတာကိုလဲ ႏႈတ္တိုက္က်က္ တြက္ ၿပီးေျဖတာမ်ားသား......ထားပါ။

ေက်ာင္းေျပးလာတာဒီတခါ ၿမိဳ႔ထဲ......

ခပ္တည္တည္ ဗိုက္ပူစီး  ပန္းဖႊားေတြ တို႔လို႔ တြဲေလာင္းပါတဲ့ သိုးေမႊးလြယ္အိတ္ႀကီးလြယ္၊ အေပၚ ေက်ာင္းအက်ႌမွာ လက္ေမာင္းနဲ႔ ရင္ဘတ္ က ေက်ာင္းတံဆိပ္ပါတဲ့ အျဖဴကိုခြၽတ္၊ ေအာက္က ခံဝတ္ထားတဲ့ ငန္းတံဆိပ္စြပ္က်ယ္သား လက္စကကို အိမ္က ခံဝတ္လာေတာ့ အဆင္ ေျပျပေနဲ႔ ဟန္မပ်က္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းဘက္ ဟိုေငး ဒီေငး ထြက္လာတာေပါ့။

သမၼတရံုကေတာ့ ၿမိဳ႔လယ္ေကာင္ မက်သလိုမို႔ မဆင္းျဖစ္ဘူး။

ဆူးေလးလမ္းေပၚက ေရ႔ွေဆာင္ရံု နဲ႔  ေနျပည္ေတာ္က ျဖတ္သြားျဖတ္လာ အိမ္နဲ႔ သိတဲ့ လူေတြ့ရင္ဒုကၡမို႔ ဆက္ေလ်ွာက္လာေတာ့ ဝဇီရာ ရံု ကိုေတြ့တယ္။ အဲအခ်ိန္က ဝဇီရာရံုက ျပဇာတ္ကတဲ့ရံုအျဖစ္လဲ အသံုးျပဳတတ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံု လက္မွတ္ေတြက ေဈးအတူတူဘဲမို႔ လက္မွတ္ဝယ္ၿပီးဝင္ေတာ့ ထိပ္ဆံုးတန္းရဲ့ ေလးတန္းေျမာက္၊ ေျပာရရင္ ပထမဆံုးစျပတဲ့ပြဲစဉ္မို႔ လူကအေတာ္နည္းပါတယ္။ အလြန္ဆံုးရိွ ၁၅ ေယာက္ခန႔္ပဲ။ ႏိုင္ငံေတာ္အလံစလႊင့္ၿပီးကတည္းက အေနာက္ဆံုးခံုတန္းကို ေလ်ွာက္ၿပီးထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ၁၀ခံုေက်ာ္မွာ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနတယ္။ ဇာတ္ကားက ျပေနၿပီး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထိုင္ေနတဲ့ လူက ၂ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါလဲစိတ္ထဲ ဘယ္လိုမွ မေနပါဘူး။ ဇာတ္ကားလည္း မၾကၫ့္ခ်င္ေတာ့ အိပ္မယ္ေပါ့။ အေရ႔ွ သံုးတန္းမွာ ထိုင္ေနတာလည္း ၂ေယာက္၊ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ အၾကာ ခံုကို ကိုင္လႈပ္ေနသလို ခံစားရေတာ့ ငလ်င္လႈပ္သလား ဘာလို႔ ယိမ္းထိုးေနသလဲ ဟိုၾကၫ့္ ဒီၾကၫ့္ လုပ္တာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ခံု တစ္တန္းထဲက အတြဲမွာ အမ်ိဳးသမီးက အေပၚကေန ထမိန္ႀကီးမ တက္ထိုင္ၿပီး ထိုင္ထလုပ္ေနလို႔ ဘာဆိုတာ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ အေတာ္ လန႔္သြားတာ ေၾကာက္လဲ ေၾကာက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ခပ္ျမန္ျမန္ထ ႏွစ္တန္းေက်ာ္ ေျပာင္းထိုင္ေတာ့ မ်က္ေစာင္းထိုး အတြဲက အမ်ိဳးသမီးလည္း ေခါင္းေပ်ာက္သြားလိုက္ ျပန္ေပၚ လာလိုက္ နဲ႔ ဂဏွာကို မၿငိမ္ဘူး ဘာလုပ္ေနတာပါလိမ့္ေပါ့။

"အမေလး......."

ကြၽန္ေတာ္ လန႔္သြားတယ္ အေၾကာင္းက ကြၽန္ေတာ့္ နံေဘးကခံုကို ခပ္စူးစူး အနံ႔နဲ႔ အတူ ဆံပင္ ဖားလ်ားခ်ထားတဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ လာထိုင္လို႔ပါ။ ခ်က္ခ်င္းထဖို႔ကလဲ အားနာသလို ခံုေတြအမ်ားႀကီး ဒီမိန္းမက ငါ့အနားဘာလို႔လာကပ္ထိုင္ရတာတုန္းဆိုၿပီး ရုပ္ရွင္ကား အလင္းေရာင္ေလးလာရင္ သူ႔မ်က္ႏွာ လွမ္းလွမ္းၾကၫ့္ရေသးတာ။ ရုပ္ကလဲ ဆိုးသလိုလိုႀကီး အေနာက္ကအတြဲ လည္ျပန္ေလး လွမ္းၾကၫ့္ေတာ့ ခုနက ခံုေတြလႈပ္ေအာင္ ကျမင္းတဲ့အတြဲမွာ မိန္းမမရိွေတာ့ဘူး အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ပဲေတြ့ေတာ့တယ္။သူကေတာင္ ကိုယ့္ လွမ္းၾကၫ့္ေနတာ။

"လႈပ္ရွားမလား ၂၀၀ ပဲ..."

"ဘာ  ဘာလဲ....."

ကြၽန္ေတာ္ပံုၾကည္ၿပီး အဲ့မိန္းမကေမးတယ္ ၂၀၀ ပဲတဲ။့ တစ္ကယ္ဘာမွန္းမသိလို႔ ေမးလိုက္တယ္.....ေမးမွ မေျပာမဆို နဲ႔ ဘာမေျပာ ညာမေျပာ ေပါင္ၾကားထဲ လက္ႏိႈက္လာပါေရာ။

ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ လာပီး တြန္းထုတ္ လိုက္တာေပါ့။

"၂၀၀ မပါရင္ ၁၅၀ ေရာ...."

ကြၽန္ေတာ္ရဲ့ ပန္းဖႊားလြယ္အိတ္ႀကီး မ ၿပီး ထ ေျပးလာလိုက္တာ ရုပ္ရွင္ရံုေရ႔ွနား ပန္ကာေတြဖြင့္ ထားတာေတာင္ ေခြၽးေတြ ဆိုတာ ျမင္မေကာင္းဘူး။ ..အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ထိ ေၾကာက္လိုက္တာ ေနာက္ မသြားေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

တစ္ပတ္ေလာက္ေနပီးမွ အတန္းထဲ တင္ထြဋ္ကို ေျပာျပမိတယ္။

ပိုက္ဆံနဲ႔ လုပ္စားတဲ့ ျပၫ့္တန္ဆာေတြတဲ့၊ ေနာက္ဆံုး ၅၀ိ/- နဲ႔ လဲ ရတယ္တဲ့။ ရုပ္ရွင္ၾကၫ့္သလို ရံုထဲလိုက္ပီးကပ္ထိုင္ ျမဴဆြယ္ လုပ္စားေန တာတဲ့။ အဲ့သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေပၚက ရံုတိုင္းလိုလိုမွာ ရိွတယ္တဲ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ မနက္အေစာပြဲစဉ္နဲ႔ ည ပြဲစဉ္ေတြ ပိုမ်ားတယ္။ အရြယ္စံု လူမ်ိဳးစံုေပါ့တဲ့။ အသက္ႀကီးတဲ့ မိန္းမႀကီးေတြမ်ားပါတယ္ကြာလို႔ ေျပာျပတယ္။

တင္ထြဋ္ေျပာတဲ့ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားမိတာက ဟိုဘက္ရံုေတြ ထဲမွာ အေျခာက္ေတြလည္း ရိွတယ္ကြ၊ မိန္းမလို ဝတ္ထားတဲ့ အေျခာက္ေတြရိွသလို ေယာက္က်ားပံုနဲ႔ အေျခာက္ေတြလဲရိွတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အ တဲ့ေကာင္ေတြကေတာ့ မိန္းမလိုဝတ္တဲ့ အေျခာက္မကို မိန္းမ အစစ္ထင္ၿပီး ျဖစ္ၾကတာရိွေသးတယ္။ သူတို႔က ပိုက္ဆံ မေပးရတာမ်ားတယ္။ ေယာက္က်ားလို အေျခာက္ေတြကေတာ့ ကံေကာင္းရင္ အျပင္ လိုက္ၿပီး ဝါးတီးပါစြဲလို႔ရတယ္ကြဟု ေသျခာအေသးစိတ္ ရွင္းျပတာကို စိတ္ထဲ ေတးထားမိတယ္။

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေက်ာင္းမေျပးဘဲ က်ူရွင္ အေၾကာင္းျပ ၿမိဳ႔ထဲ ေရာက္လာခဲ့သည္။

ဒီတစ္ခါ ဝဇီရာ ရံုကို ေက်ာ္ၿပီး ေရႊဂုဏ္ရံု /ၿမိဳ႔မရံု /ဆုထူးပန္ရံု/ သြင္ရံု ဘက္ ေတြ ကို သံုးေခါက္ေလာက္ေလ်ွာက္ပီးမွ သြင္ရံု ထဲ လက္မွတ္ဝယ္ ဝင္လိုက္ပါတယ္။ စူးစမ္းလိုတဲ့ စိတ္ပဲမို႔ သည္တစ္ခါ ၅ိ/- တန္းကဝယ္ ေနာက္ဆံုးမွာ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ေန့လယ္ပြဲစဉ္မို႔ လူ အေတာ္အသင့္ မ်ားပါတယ္။ ရံုထဲလည္း လူက တစ္တန္းမွာ ဆယ့္ေလး ငါးေယာက္ေလာက္ရိွမယ္.....ကြၽန္ေတာ့္နားမွာ ၂ခံု ျခား ၃ ခံုျခား လူေတြ ရိွတယ္ဗ်။ အတြဲေတြ ရိွတယ္၊ တစ္ေယာက္ခ်င္းေတြ ရိွတယ္။

ရုပ္ရွင္ စျပ ၿပီး မိနစ္ ၂၀ ခန႔္ အၾကာ ကြၽန္ေတာ့္နံေဘးကို ေလးခံုခန႔္အျခားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ခံုက အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ လာေျပာင္းထိုင္တယ္။

ဒီတစ္ခါ ေယာက္က်ားခ်င္းဆိုေတာ့ စိတ္က ေအးေဆးပါပဲ။

၅မိနစ္မၾကာဘူး ေပါင္ေပၚကို သူ႔လက္က ျပဳတ္က်သလို၊ မေတာ္တဆ လိုလို လာလာ ထိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ က တင္ထြဋ္ေျပာတဲ့ ေယာက္က်ားပံု အေျခာက္မ်ားလားလို႔ေတြးေနတုန္း ေပါင္ရင္းကို ေသျခာပြတ္ေနၿပီ။ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ခါနီး သူက ခပ္တိုးတိုး ေျပာတယ္.....

"အိမ္သာ သြားရေအာင္....."

ကြၽန္ေတာ္က သူ႔ပံုစံ အေနအထား၊ ဘာအတြက္လဲ ၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ သြားရမလားမသြားရဘူးလား စဉ္းစားေနတုန္း သူထပ္ေျပာတယ္။

"လာ ေလ ညီေလး....."

ကြၽန္ေတာ္ ထ လိုက္သြာတယ္ဗ်။

အိမ္သာ ထဲ ေရာက္ေတာ့မွ ဘြားကနဲ လူ ၄ ေယာက္ေလာက္ကိုေတြ့တယ္။ အိမ္သာေတြ အားရဲ့နဲ႔ အျပင္မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနၾကတာ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုေခၚလာတဲ့ အကိုက ရုပ္သန႔္သန႔္ မာတင္အျဖဴေလးကို ပေလကပ္ ကြက္စိပ္ေလးဝတ္ထားတယ္၊ ေခါက္ထီး ခိုထီးေလးလဲ ကိုင္ထားတယ္။ သူက ေဒါင့္စြန္းက အိမ္သာထဲ တန္းဝင္ၿပီး ကြၽန္ေတိာ့ကို အထဲက လွမ္းေခၚတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ မဝင္ရဲဘူး လူေတြ ရိွေနတယ္ေလ။

သူက ဘာမွ မထူးဆန္းသလို ေခၚေနတုန္း ရပ္ေနတဲ့ ကုလားစင္ တစ္ေယာက္က

"သြားေလ ညီေလး အကိုတို႔ ၾကၫ့္ေပးထားမယ္"

ကြၽန္ေတာ္ ထိတ္ကနဲ ေတာ့ျဖစ္သြားတယ္ ေယာင္ေယာင္နန ေသးေပါက္တဲ့ ေနရာ ရပ္ေသးေပါက္လိုက္တယ္ ၾကၫ့္ေပးထားမယ္ဆိုတဲ့ ကုလားစင္လိုလူက ပုဆိုးမလိုက္တာ အမေလး နဲနဲေနာေနာလား....  ။

ကြၽန္ေတာ္ျပန္ထြက္လာတယ္ ပထမဆံုးေတြ့တဲ့ အေပါက္က ဝင္ လိုက္တာ ေရ႔ွဆံုးတန္းခံုမွာ ထိုင္ခံုေပၚက လူက ေပါင္ကားထားတယ္ ေပါင္ၾကားထဲ ေခါင္းဝင္ေနတာက ေယာက္က်ားလား မိန္းမလားမသဲကြဲဘူး......။

ကြၽန္ေတာ္က ေနာက္ဆံုးတန္းထိ ကိုယ့္ေနရာျပန္လာထိုင္လိုက္တယ္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေနတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေခၚတဲ့ အကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ရုပ္ရွင္ၿပီးရင္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရေအာင္တဲ့၊ ကြၽန္ေတာ္က ဘာမွ အေျဖမေပးဘဲ ၿငိမ္ေနရင္း ရုပ္ရွင္ ၿပီးခါနီး ထြက္ဖို႔ ထလာလိုက္တယ္။

အဲ့အကို ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္က ကပ္ပါလာတယ္။

အမွန္ေျပာရရင္ ပန္းဆိုးတန္းမွာ သူ လက္ဖက္ရည္တိုက္လို႔ ေသာက္ခဲ့ရတယ္ အလံုကလို႔ေျပာတယ္။

အဲ့သည္ေနာက္ပိုင္း ကြၽန္ေတာ့္စိတ္က ရုပ္ရွင္ရံုထဲ ျမင္ေတြ့ခဲ့ရတဲ့ ပံုစံ အေနအထားေတြဟာ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ သြားဖို႔ လႈံ႔ေဆာ္ခံခဲ့ ရတယ္ဆိုတာ ေျပာပါရေစ။

ဘာမွ မျဖစ္ဘဲ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြၽန္ေတာ္သြားခဲ့တယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ဆုထူးပန္လား ဂုဏ္လားမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး လက္မွတ္ဝယ္ဖို႔တန္းစီ လိုက္ခ်ိန္မွာ..

‘ညီေလး အကို႔ဖို႔ ပါ တစ္ေစာင္ဝယ္ေပးပါလား’ဆိုၿပီး လူတစ္ေယာက္က ၁၀ က်ပ္တန္ တစ္ရြက္ထုတ္ေပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဝယ္တဲ့ ငါးက်ပ္တန္းကေန ၂ေစာင္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ လက္မွတ္ ပန္းေရာင္ေလး ၂ေစာင္ေပးတာမို႔ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကို ၁၀တန္ ေပးလိုက္ၿပီး၊ လက္ထဲက ၅ က်ပ္တန္နဲ႔ သူ႔ကို ျပန္လဲလွယ္ ေပးလိုက္တယ္။

အတူဝယ္တဲ့ လက္မွတ္မို႔  ထိုင္ခံုက တြဲလ်က္ ထိုင္ရပါတယ္။ သူက စထိုင္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ့္ကို ကြက္ၾကၫ့္ကြက္ၾကၫ့္ပါပဲ။

ရုပ္ရွင္ စ ျပၿပီးမၾကာခင္ ဇာတိျပပါၿပီ။

သူစတာက တစ္မ်ိဳးဗ်။ လက္ကေလးလာထိလိုက္ ေနာက္ဆုတ္သြားလိုက္၊ တစ္ခုခု ကုန္းေကာက္သလို ကြၽန္ေတာ့္ ေဘးဘက္ကပ္ၿပီး ကိုယ္ကိုကိုင္းလိုက္၊ ကြၽန္ေတာ္ရီခ်င္လာသလို ခံစားရတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ သူက စကားစေျပာတယ္။

"ညီေလးက ခ်စ္ဖို႔ အရမ္းေကာင္းတယ္....."

ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႔ကို စိတ္ဝင္စားသလို ရိွပါတယ္ မလိမ္ပါဘူး။

သူက လက္ကေလးလာကိုင္ေတာ့ မရုန္းမိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ကိုလႊတ္ခ်ၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ေပါင္ၾကား လာႏိႈက္ပါၿပီ။

အေနအထားက အနီးနားခံုေတြရိွ အတြဲေတြနဲ႔  လူေတြကလည္း ထလိုက္ ထြက္သြားလိုက္ ျပန္ဝင္လာလိုက္။ ကြၽန္ေတာ္ အဲ့အခ်ိန္ ဆရာႀကီးပံုစံ နဲ႔ ဟိုတစ္ခါ အိမ္သာဘက္ေခၚသလို သူ႔ကို ေခၚ ၿပီးထသြားတယ္။ သူလဲ လိုက္လာတယ္။ ကိုယ္က ဟိုတစ္ခါ ရံုထဲက အိမ္သာလို လူေတြ ရိွေနမယ္မထင္ဘူးရယ္။

မွားတာဘဲ… ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆိုရင္ အိမ္သာအားလံုးက တံခါးေတြ ပိတ္ၿပီး လူရိွေနပါတယ္။ အေပါ့သြားတဲ့ နားမွာ ျမင္လိုက္ရတာ ကေတာ့ လူရြယ္ငါးေယာက္ခန႔္ရပ္ေနၿပီး မသိမသာ လက္ေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အသြားအလာ လုပ္ေနပါတယ္။ ပူပူထူထူ နဲ႔ ခပ္တည္တည္ရပ္ေနတုန္း ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့အကိုက ကြၽန္ေတာ့္ေပါင္ၾကားကို လာစမ္းျပန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ရွက္ၿပီး အဝနားရပ္လိုက္ခ်ိန္ အိမ္သာတစ္လံုးတံခါးဖြင့္လာၿပီး လူရြယ္ႏွစ္ေယာက္ခပ္တည္တည္ပဲ ထြက္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကသာ အံ့ၾသသလို ရိွေပမယ့္ က်န္လူေတြက ဘာမွမထူးဆန္းသလို၊ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ လူေတြထဲက ႏွစ္ေယာက္ ခပ္သြက္သြက္ဝင္သြားပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္လည္း ရံုထဲျပန္ဝင္လာၿပီး ေဘးေလ်ွာက္လမ္းကေန တစ္ေလ်ွာက္လံုး ထိုင္ခံုေတြကို မ်က္စိကစားၾကၫ့္ေတာ့ ေခါင္းစိုက္သူ၊ ခြ ထိုင္သူ ပံုစံမ်ိဳးစံုကို အေမွာင္ေတြၾကားထဲ ေဝေဝဝါးဝါး ေတြ့ရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္က လိုက္ၾကၫ့္လို႔ျမင္ေပမယ့္ အမွန္တကယ္ ရုပ္ရွင္သာၾကၫ့္တဲ့ အတြဲ၊ လူတစ္ခ်ိဳ႕လဲ ႀကိဳၾကားရိွေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာျပေန တာက မသိရင္ ဒါမ်ိဳးေတြအကုန္ ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွာလို႔ ထင္မွတ္မွာစိုးလို႔ပါ။

ေနာက္ဆံုးခံုျပန္ထိုင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အတူထိုင္တဲ့အကို ျပန္လာထိုင္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေပါင္ၾကားထဲ လက္ေရာက္လာကာ မၾကာခင္မွာဘဲ ရံုထဲက ထိုင္ခံုမွာတင္ပဲ ကိစၥၿပီးဆံုးခဲ့ရပါတယ္။

ရုပ္ရွင္လည္းၿပီးေရာ ကြၽန္ေတာ္ရွက္သလို  ရြံ႔သလို နဲ႔ လူေတြၾကားတိုးထြက္ ကားဂိတ္အေျပးသြားျပန္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း ကြၽန္ေတာ္ အခ်ိန္ရရင္ရသလို ၿမိဳ႔မ / ဂုဏ္/ သြင္ နဲ႔ ဆုထူးပန္ ရုပ္ရွင္ရံုေတြမွာ က်င္လည္ခဲ့ဘူးတာ ဝန္ခံပါတယ္။

အဲ့သည္ႏွစ္က ကြၽန္ေတာ္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ က်ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ႏွစ္စာေမးပြဲအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ၿမိဳ႔ထဲကို တစ္လ တစ္ေခါက္၊ ရုပ္ရွင္ရံုကို တစ္လ တစ္ေခါက္ေတာင္မေရာက္ဘဲ စာႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။

ခက္တာ စိတ္က စာထဲႏွစ္ထားေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ သြားခ်င္စိတ္ျပင္းျပလြန္းပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ အဆက္အစပ္ အေတာ္ျပတ္သြားတယ္။

ေနာက္…ဒုတိယအႀကိမ္စာေမးပြဲ ေျဖၿပီးၿပီးခ်င္း ပထမဆံုးသြားခဲ့တာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမေပၚက ရုပ္ရွင္ရံု သံုးရံုကို အခ်ိန္ဆက္တိုက္ဝင္ၿပီး ထင္တိုင္းက်ဲ ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

တစ္ႏွစ္နီးပါးမေရာက္တဲ့ ၾကားကာလမွာပဲ ရုပ္ရွင္ရံုထဲမယ္ လိင္တူႏွစ္သက္သူမ်ား နဲ႔ ျပၫ့္တန္ဆာေတြ ထင္သေလာက္ သိပ္မရိွေတာ့ဘူး။

ေနာက္ သံုးရက္ျခားေလာက္မွာ ေန့လည္ပြဲ ရုပ္ရွင္ကျပေနခ်ိန္ လက္မွတ္ဝယ္ၿပီးဝင္မယ္လုပ္ေတာ့ ပါတိတ္ဝမ္းဆက္နဲ႔ မိန္းမပံု မိန္းမလ်ွာက ခပ္သုတ္သုတ္ လိုက္ကာ မထြက္လာၿပီး

"ဟဲ့ ဟဲ့ လာ လာ ဂဠုန္ေတြ ေရာက္ေနတယ္....."

ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္ယပ္ေခၚၿပီး ရံုအျပင္ ဘာဂ်ာတံခါး သူ႔ဖာသာဖြင့္ထြက္သြားေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္က ဘူမသိ ကိုးမသိ အထဲကို ဝင္ျဖစ္ေအာင္ ဝင္ လိုက္ပါတယ္။

လူသိပ္မမ်ားပါဘူး။ အေျခအေနကို လွၫ့္ပတ္ၾကၫ့္ၿပီး လက္မွတ္ေပၚက ခံုနံပါတ္ကို ရွာထိုင္လိုက္တာ ကံေကာင္းတာပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးတန္းကေန ဓာတ္ခဲသံုးေထာင့္ထိုး လက္ႏိွပ္ဓာတ္မီးနဲ႔ လူေတြထိုး လက္မွတ္စစ္တာပါ။ ရံုေစာင့္ရယ္၊ အဲ့အခ်ိန္က ဂဠုန္လို႔ေခၚတဲ့ ျမဴနီစပယ္ရဲရယ္၊ လက္မွတ္စစ္ရယ္ကို လူေတြစစ္ေဆးေနတာေတြ့ရပါတယ္။ ရင္ေတြလဲတုန္ ေၾကာက္လဲေၾကာက္ စိတ္ထဲက ငါ့ကိုမ်ား ခဏခဏလာလို႔ သိေနမလား၊ ဖမ္းမလား ခုမျွပန္ထြက္လည္း ဓာတ္မီးနဲ႔ထိုး လိုက္ဖမ္းမလား ေခြၽးအေတာ္ျပန္ေနပါေရာ။

မၾကာပါဘူး ဆူညံဆူညံၾကားရတာက ကုလားမျပၫ့္တန္ဆာမကို ဖမ္းတာ ရုန္းရင္းဆံခတ္ေအာ္ဟစ္ဆူညံေနတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး ရံုအျပင္ကို ဆြဲထုတ္သြားတာေတြ့ၿပီး မၾကာခင္ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ကို ထပ္စစ္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို မသိမသာ လက္ႏိွပ္မီးထိုးၾကၫ့္ၿပီး လက္မွတ္ျပခိုင္းပါတယ္ ၿပီးေတာ့ျပန္ေပးပါတယ္။

"လက္မွတ္မွာပါတဲ့ ခံုပဲထိုင္ေနာ္ ေနရာေလ်ွာက္မေျပာင္းနဲ႔ေနာ္....."

ဟုေလသံ ခပ္မာမာေျပာတယ္ဗ်။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ၿပီး လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ရဲဘဲ ရုပ္ရွင္အၿပီး အေပါ့သြားမွပဲ စိတ္ေအးရေတာ့တာပါ။

"ဟာ ငါ့ညီ ေပ်ာက္ေနပါလား....."

ကြၽန္ေတာ့္ ပုခံုးကိုလက္နဲ႔ပုတ္ေခၚလိုက္တာေၾကာင့္ အေတာ္လန႔္သြားတာပါ။ ေနာက္ ေသျခာစဉ္းစားမွ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္အတူ လက္မွတ္ဝယ္ထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့အကိုျဖစ္ေနတယ္။

အမွန္ေတာ့ သူ ရံုထဲေစာေရာက္ၿပီး ဂဠုန္ေတြေၾကာင့္ သူလဲေနရာကမထဘဲ တစ္ေနရာမွာရိွေနတာလို႔ ရံုအျပင္ ေရာက္မွေျပာျပပါတယ္။

အဲေန့က ဆူေလးလမ္း၊ ေက်ာက္တံတားရဲစခန္းနား ေရ႔ွေဆာင္ရံုနံေဘးက တိုက္ေလွကားမွာဖြင့္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္အတူထိုင္ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ အခုလထဲမွာ ‘ ျပၫ့္တန္ဆာနဲ႔ မိန္းမပံု မိန္းမလ်ွာေတြ ရုပ္ရွင္ရံုထဲ အလြန္အမင္း မဆင္မျခင္ ေသာင္းၾကမ္းေနတယ္၊ အာသာလာေျဖတဲ့ေယာက္က်ားေတြနဲ႔ လူျမင္မေကာင္းစြာ ဆက္ဆံေနလို႔ ဖမ္းဆီးေပးပါ’လို႔ တိုင္သူမ်ားတာေၾကာင့္ ရက္ဆက္ ပြဲဆက္ ဆိုသလို ဝင္ဝင္ဖမ္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

သူ႔အေျပာအရ မေန့ကဆို အိမ္သာထဲေရာက္ လိင္တူအတြဲေတြကို အျပင္ထြက္ခိုင္းၿပီး မိဘေခၚ ခံဝန္လက္မွတ္ထိုးထုတ္ရတယ္လိုလည္း ေျပာျပလို႔ ၾကက္သီးေတြထၿပီး လအေတာ္ၾကာ အဆတ္ျပတ္သြားျပန္တယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ကမရိုးမရြ ေရာက္တဲ့အခါေတြ ရိွပါတယ္။

ေနာက္ရုပ္ရွင္ရံုေတြကေတာ့ ယခု တာေမြ Ocean နားက မရိုးဆန္းရံုနဲ႔ တာေမြအဝိုင္းနားက ေရႊဗဟိုရ္ ရံုေတြဟာလည္း လိင္တူေတြေပ်ာ္ပါးရာ ရုပ္ရွင္ရံုေတြအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့ပါေသးတယ္။

ပြဲစဉ္တိုင္း ေနာက္ဆံုးတန္းေတြဟာ လိင္တူ၊လိင္ကြဲ၊ျပၫ့္တန္ဆာေတြရဲ့ ေပ်ာ္ပါးရာ အေမွာင္ရိပ္ေတြပါ။

တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားဆို အနီးအနားမွာတင္ မ်က္ဝါးထင္ထင္ေတြ့ရတာေတြရိွသလို ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ ပံုစံေတြလဲ အတပ္ေတြ့ရပါေသးတယ္။

ယခင္ေရႊဗဟိုရ္ရံုဟာ အမ်ိဳးသားအိမ္သာသြားတဲ့ ေဘးေလ်ွာက္လမ္းဟာသီးသန႔္မို႔ လိင္တူေတြ စႂကၤတေလ်ွာက္ရပ္ၿပီး အထာေပး၊ အိမ္သာထဲဝင္ အလုပ္ျဖစ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။

မရိုးဆန္းက်ေတာ့ လိင္တူ၊ မိန္းမလ်ွာ မရိွသေလာက္နည္းၿပီး ျပၫ့္တန္ဆာမိန္းမ အရြယ္စံုက်င္လည္တာမ်ားပါတယ္။ ရံုေရ႔ွမွာ ကြမ္းယာ ေဆးလိပ္သည္မွအစ မုန႔္ပဲသြားေရစာ ေရခဲေရေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အစားအေသာက္ထက္ ျပၫ့္တန္ဆာေခါင္းေတြအျဖစ္ ပြဲခယူ ရွာေဖြေပးတာကေတာ့ နာမည္ႀကီးပါပဲ။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ၿမိဳ႔ထဲက ရုပ္ရွင္ရံုအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ရံုအေနအထားျပင္ဆင္မႈ႔ေတြ၊ ဖမ္းဆီးမႈေတြေၾကာင့္ ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကားေလာက္သာ လုပ္ကိုင္ၾကသလို လိင္တူႀကိဳက္ေတြကလဲ အတင့္ရဲရဲ သိပ္မလုပ္ၾကေတာ့ပါဘူး။

သည္အထဲမွာ ေမာ္တင္နား စံျပရုပ္ရွင္ရံုကေတာ့ သိပ္နာမည္မထြက္ေပမယ့္ လိင္တူအတြဲေတြ ေအးေဆး ကလူ၏သို႔ျမဴ၏သို႔ သြားတတ္တဲ့ ရံုတစ္ရံုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေျမနီကုန္းကရုပ္ရွင္ရံု နဲ႔ ယခု သီတာလမ္းနားကရုပ္ရွင္ရံုေတြကေတာ့ ရံဖန္ရံခါေလာက္သာေရာက္ျဖစ္လို႔ တိတိပပမသိပါဘူး။ ဒါေတာင္ သီတာလမ္းရံု(ယခု မဂၤလာအဆင့္ျမင့္)ရံုေတြဟာ ကုလားသီးသန႔္လို႔ေတာင္ေျပာရမလို ကုလားႀကိဳက္တဲ့ လိင္တူေတြ အႀကိဳက္ရွာေဖြႏိုင္တဲ့ ေနရာလို႔ ေျပာသံေတာ့ၾကားဘူးပါတယ္။

ႏွစ္ကာလရွည္စြာ မျပဳမျပင္ဘဲ လိင္တူႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူေတြက်က္စားဆဲ ေရႊဗဟိုရံုကေတာ့ ၂၀၀၈ ခုေလာက္ထိ ညပြဲစဉ္ေတြမွာ အံုးအံုးက်က္က်က္ပါ။

အခုေတာ့ အဆင့္ျမင့္ရံုေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ေနာက္ပိုင္း ရုပ္ရွင္ရံုဇာတ္လမ္းေတြ မရိွသေလာက္ ရွားသြားမယ္ထင္ပါတယ္။

ေခတ္မွီလာတာနဲ႔အမ်ွ အဆင့္ျမင့္ Guest house ေတြဟာ အခ်ိန္ပိုင္းသာယာႏိုင္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ရံုထဲ က်င္လည္ရတာထက္ ပိုၿပီး အဆင့္အတန္းျမင့္လာၾကတယ္လို႔ယူဆရမွာေပါ့ေလ။

ေရးသားမ်ွေဝေပးသူ - ကိုသုတလုလင္ (ကိုေက်ာ္စြာ)

အမွာစကား (မည္သၫ့္ေနရာမဆို sex ျဖစ္လ်ွင္ Condom မျဖစ္မေနသံုးျခင္းျဖင့္ မိမိေရာ သူမ်ားကိုပါ ကာကြယ္ပါ)။

Midnight Caller

(သန်းခေါင်ယံ အလည်လာသူ)

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဆိုင်ရာခရီးစဉ်တစ်ခုရဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော်ထပ်မံ ‘ကြောင်ပျောက်’ ခဲ့ပြန်တယ်။

လုပ်ငန်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး နိုင်ငံအနှံ့ခရီးထွက်ရတာက ကောင်းမွန်တဲ့အချက်တစ်ခုပါ။ ဆိုလိုတာကဗျာ စီးပွားရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ရည်မှန်းချက်တွေပြည့်မြောက်အောင်လည်းလုပ်ရင်း အပိုဆောင်းစိတ်ပျော်ရာလေးတွေလည်း ကြားညှပ်အပို ဆုအဖြစ်ရနိုင်တယ်လေ။ အင်း….ကိုယ်သွားမည့်မြို့တစ်မြို့မရောက်ခင် ကားမောင်းသွားရာလမ်းကြောင်းတလျှောက်မှာ တစ်ယောက် ယောက်နဲ့ ချိတ်ဆက်မိဖို့ အမြဲလိုလို ကျွန်တော်ကြိုးစားတတ်တယ်။ စားသောက်စရာ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်လောက် သတိပြု ချင်မှပြုမိမယ် တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ချိတ်မိဖို့အရင်အာရုံစိုက်တတ်သူမျိုးပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ဟာ အမြဲလိုလို ကံကောင်းတတ်သူ  တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပြန်ဘူး။

ရက်သတ္တပါတ်တပတ်လုံး မဟုတ်ပေမယ့် ညငါးညစလုံး ချိတ်ဆက်ပေးတဲ့ apps တွေသုံး အဖော်ရှာလိုက်တာမှာ အထူးတလည် ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြစ်စေသူတစ်ယောက်မှမတွေ့ဘဲ ရေပေါ်ဆီ၊ လေထဲတိုက်အိမ်ဆောက်သူ၊ပြီးတော့ sociopaths အုပ်စုအများစုသာ စာရင်းပြု စုဆောင်းမိပါတယ်။ အင်း.. ကျွန်တော်ဟာ ဇီဇာကြောင်တတ်သူတယောက်မဟုတ်ပေမယ့် စိတ်အလိုကျလောက်တဲ့ သူတစ်ဦး တစ်ယောက်နဲ့မှ မချိတ်မိသေးဘူးပြောရမယ်။ 

ရှင်းပါတယ် ကျွန်တော်ဟာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်သလို သက်လတ်ပိုင်းရုပ်ရည်မျိုးကိုပဲပိုင်ဆိုင်ထားတာ။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်လိင်စိတ်တိမ်းညွှတ်မှုကိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းထုတ်ဖော်ပြောပြ နေထိုင်သူတစ်ဦးမဟုတ်တော့ ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး ကြံ့ခိုင် သန်စွမ်းတဲ့လူငယ်များအပေါ် ဆွဲဆောင်မှုတစ်စုံတရာမပေးနိုင်ခဲ့ဘူးထင်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း Bear type ပုံဟန်မျိုးဖြစ်ပြီး အကြင်နာတရားတော့ပေါများသူပါ။ ကိုယ့်ပါတနာကိုလည်း ကျွန်တော့်ပုံစံမျိုးရချင်ခဲ့ တာအမှန်ပဲ။ အင်းပေါ့လေ ချိန်းဆိုတွေ့ဆုံချိတ် ဆက်ကြတဲ့ သိုင်းလောကမှာ လောလောဆယ် ပ ပုလွေမှုတ်ကိုဖိုးတုတ် ဒါမှမဟုတ် အောက်ထပ်သမားတွေများလာတာ ဘာကြောင့်လဲ မသိ။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အပေါ်ထပ်ကော အောက်ထပ်ကောနှစ်မျိုးစလုံးကြိုက်နှစ်သက်သူဆိုသော်ငြား အမျိုးသားနှစ်ဦးစိတ်သဘော ညီစွာ ပြုကျင့်နိုင်တာမျိုးကိုလိုလားတယ်ဗျ။

စီးပွားရေးအလုပ်အကိုင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စတွေပြီးလို့ အိမ်ပြန်ဖို့ထုပ်ပိုးအပြီးမှာ Growlr ကနေ အသံအချို့ ရှင်းရှင်း လင်းလင်းကြား လိုက်ရပါတယ်။ ထူးခြားတဲ့အရာတော့မဟုတ်ပေမယ့် ဟိုကြည့်သည်ရှာဆက်လုပ်မိတာကို ကျွန်တော်မရပ်နိုင် ခဲ့ဘူးရယ် ဘယ်သူများ တိန်ခနဲဒေါင်ကနဲမြည်အောင် အချက်ပေးမလဲသိချင်သေးတာ။

သူသည်လည်း ဒေသခံမဟုတ်တဲ့ ခရီးသွားဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါပဲ။ သူ့ profile မှာတင်ထားတဲ့ဓာတ်ပုံက ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း အလှကိုအသားပေးရိုက်ကူးထားပေမယ့် အဝတ်အစားအပြည့်အစုံဝတ်ဆင်ထားတယ်ဗျ။ အထူးအထွေစာသားတွေမရေးသားထားဘဲ "I like to play." လို့သာရေးထားပြီး သူဘာတွေကြိုက်တယ် ဘာကိုမကြိုက်ဘူး ဘာလုပ်ချင်တယ်စသည့် စာရင်းတွေချရေးထားတာမျိုး မလုပ်ဘူး။ အဓိကအချက်ကိုပဲဦးတည်ထားတာလေ။ ဟိုကြည့်သည်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကရေရွတ်မိတာက "Nice shoes," လို့.. ဒါပဲ။ နောက်တော့ ကျွန်တော်  သူ့ message ကိုဖွင့်ဖတ်ခဲ့ပါတယ်။

"Still looking to play?" တဲ့လေ။

သည်တော့ ကျွန်တော်ကလည်း. "Yup. What are you into?" ပေါ့။

"Do you kiss?"

သည်မေးခွန်းက တန်းမြင့်အဆင့်မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရေပေါ်ဆီတွေနဲ့ လေထဲတိုက်အိမ်ဆောက်သူတွေကို ဆန်ကာ(ဇကာ)တိုက်ချဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ သိုင်းလောကသားငနဲအများစုက ပ ပုလွေမှုတ်ကိုဖိုးတုတ်ဖြစ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် အခြားသူများက သူတို့ကိုကြိုဆိုကာ အောက်ထပ်နဲ့ဧည့်ခံဖို့ဆိုတဲ့ဆန္ဒများကိုသာ သိချင်တတ်ကြပြီး အခြားသူများအနေဖြင့် သူတို့နှုတ်ခမ်းအစုံကို နမ်းရှိုက်လာမလား ခွင့်ပြုရမလားဆိုတာမျိုး အိပ်မက်တောင်မမက်ကြပါဘူး။ (စာကြွင်း။ ။ အနမ်းတစ်ချက်ပေးတာကို အရေး တယူပြောနေရတယ်လို့မတွေးနဲ့ ကိုယ်မရင်းနီးတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့နှုတ်ခမ်းကိုနှစ်လိုလက်ရ အနမ်းပေးဖူးမှသိမယ်။)

"Sure do," ကျွန်တော်စာပြန်လိုက်တယ်။

“အိုကေ…ကျုပ် anal sex မလုပ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် တယောက်နဲ့တယောက် အပြန်အလှန်အာသာဖြေပေးတာမျိုးသဘောကျတယ်။ အဆင်ပြေပါ့မလား”

“အာ….အင်း….ခင်ဗျား…အခုဘယ်မှာလဲ”

သူက မြို့ရဲ့တဖက်ခြမ်း အခြားဟိုတယ်မှာ တည်းခိုနေသူဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်စီမောင်းနှင်လာစရာကားလည်းမပါပါဘူး။ အချိန်ကလည်း ည ဆယ်နာရီထိုး သို့သော် ကျွန်တော်ဝတ်ထားတဲ့ညဝတ်ဘောင်းဘီထဲမှ ညီဘွားကငါးမြွှေထိုးလို မွှေဖို့ခေါင်းစထောင်နေပြီ။ အစကတော့ မြင်သူငေး ကျွန်တော့်ရဲ့ မဘုတ်ဆုံ ဖင်တုံကြီးကိုလှည်းလုပ်စီးတာခံပြီး ကြံရည်ကြိတ်စက်လို အရည်ထွက်ဖို့ သည်ခရီးမှာအိပ်မက်ထား တာ။ သည်ငနဲကို ချိတ်မိပြန်တော့ ငါးမရရေချိုးပြန်တာမျိုးလုပ်တယ်တော့မဟုတ် အလွတ်မခံချင် မငြင်းဆန်နိုင်ဘူးရယ်။ အကြောင်း တစုံတရာလုံးဝမသိတဲ့ သူစိမ်းတယောက်ပေမယ့် တွေ့ဆုံချင်မိတယ်။

မနက်စောစောထဖို့ အချိန်နှစ်နာရီလောက်ပုပ်နိုင်ပေမယ့် သည်ငနဲကိုတွေ့ဖို့ ကျွန်တော်သူတည်းခိုတဲ့ဟိုတယ်ရှိရာ ကားမောင်းသွား လိုက်ပါတယ်။ ဟ…ဘဲကြီးအရပ်အမြင့်က ကျွန်တော့်အရပ်ထက် နှစ်လက်မပိုမြင့်မလားဘဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ အခြားသောအမျိုးသား များနည်းတူ ကျွန်တော့်အချိုးအစားထက်အနည်းငယ်ပိန်သွယ်ပြီး စီးကရက်တလိပ်ပါးစောင်မှာခဲလျက် ဟိုတယ်လုံခြုံရေးအစောင့် တယောက်နဲ့စကားပြောနေတာကို အရင်မြင်လိုက်ရတယ်။ ကားပါကင်သေချာထိုးရပ်ပြီးနောက် ဟိုတယ်အပေါက်ဝဘက် ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်သွားလိုက်တော့ သူက ‘Alex မဟုတ်လား’လို့မေးတယ်(ဒိတ်တင်လုပ်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်အမည်မှန်ကိုဘယ်တော့မှ သုံးလေ့မရှိပါ)။ ကျွန်တော်က ဟုတ်ပါတယ်ပေါ့။ သူက "Great!" လို့ခွန်းတုန့်ပြန်ပြီး လုံခြုံရေးကောင်လေးကိုသူသွားတော့မယ့် အကြောင်းပြောတယ်ဗျ။ လုံခြုံရေးကောင်လေးက သည်လိုဇာတ်လမ်းတွေသိနေမလားနော်။ အား…သူအသေအချာသိမှန်း ကျွန်တော်ပြောနိုင်တယ်။

ကျွန်တော် ဘယ်ကလာသလဲလို့ သူမေးတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကိုပြောပြခဲ့ပါတယ်။ စိုးရိမ်ဖို့ဆိုတာမျိုးမလိုအပ်ပါဘူးလေ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးဟာ အမည်မသိ သူစိမ်းတွေပဲဟာ။ ကျွန်တော်တို့ကဘာတွေလဲ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတာလဲ နှစ်ဦးသားသိရင်လုံလောက်ပြီ။ ဓာတ်လှေကားအတူစီးရင်း ဟိုတယ်ရဲ့လေးလွှာရှိအခန်းကိုအသွားမှာ ဘာရယ်မဟုတ် ရင်ထဲတလှပ်လှပ်နေသား။ ဘဲနှစ်ပွေကြား သည်မြို့ကို အလုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာလာလုပ်ကြတယ်ဆိုတဲ့ စကားစမြည်အနည်းငယ်တော့ပြောကြတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် နှစ်ဦးသား ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတွေးနေကြတာက ကျွန်တော်တို့ဘာလုပ်ကြမယ်ဆိုတာ။

နောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ သူတည်းခိုရာအခန်းကိုရောက်လာခဲ့တယ်ပေါ့။

အခန်းမီးက ညအိပ်မီးလုံးသာဖွင့်ထားပြီး အိပ်ရာကလည်းလူကိုအဆင်သင့်ကြိုလင့်နေပုံပါ။ အခန်းတံခါးပိတ်ပြီးပြီးခြင်းမှာပဲ သူ့နှုတ်ခမ်း အစုံဟာ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ငတ်မွတ်စွာနမ်းရှိုက်ငုံခဲပါတော့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ‘mmph…’ လို့သာအသံပြုနိုင်လျက် သူ့နှုတ်ခမ်းများကိုပြန်လည်နမ်းရှိုက်လိုက်ပါတယ်။ သူ့လျှာနွေးနွေးကြီးဟာ မြွေကြီးတကောင်တွင်းအောင်းသလို ကျွန်တော့်ပါးစပ် အတွင်းကို စတင်တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆေးလိပ်သောက်သူများရဲ့နှုတ်ခမ်းအစုံကိုနမ်းရှိုက်ရတာမကြိုက်သော်လည်း အခုတော့ ဒါကိုဂရုမစိုက်အားပါဘူး။

ဝတ်ထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကို သူ့ဘာသာဆွဲချွတ်ခဲ့ပါတယ်။ခန္ဓာကိုယ်အလုံးအထည်က ကျွန်တော့်လိုပါပဲ apple-shaped ၊ ပြီးတော့ အမွှေးအမျှင် အနည်းငယ်ရှိတယ်။ နောက်တော့ ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီတိုကိုပါချွတ်ချလိုက်ကာ အတွင်းခံအနက်ရောင်ဘောင်းဘီနဲ့ မတ်တပ်ရပ်နေရော။ ကျွန်တော်လည်း ဝတ်ထားတဲ့အဝတ်တွေကို စချွတ်ခဲ့တာပေါ့။ နွေရာသီဆိုတော့ ကျွန်တော်အမြဲတစေဝတ်ဆင် လေ့ရှိတဲ့ low-rise briefs တထည်ပဲဝတ်ထားမိတယ်။ လူအတော်များများတွေးထင်ထားတာက ခန္ဓာကိုယ်ပြည့်တဲ့လူတွေအနေနဲ့ သည်လိုအတွင်းခံမျိုးမဝတ်သင့်ဘူးလို့လေ။ ကျွန်တော်ကတော့ဝတ်တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အတွေးကို ကျွန်တော်လုံးဝဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ခပ်သေးသေးအတွင်းခံဘောင်းဘီကို ကျွန်တော်ဝတ်ဆင်ထားတာကိုမြင်တော့ သူတကယ်အံ့အားသင့်သွားမည်မှန်း အတပ်သိတာပေါ့။ အံ့သြပါစေလေ….ကျွန်တော်ကြိုက်တယ်။

အတွင်းခံအပေါ်မှသည် ကျွန်တော့်အထုပ်အထည်ကို သူလက်နဲ့အုပ်ကိုင်ပွတ်သပ်ရင်း ပါးစပ်မှအနည်းငယ်ညည်းသံပြုပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အတွင်းခံအပေါ်ကနေပဲ သူ့ငပဲကိုလက်နဲ့အသာစမ်းသပ်ကိုင်တွယ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေ နှုတ်ခမ်းခြင်း အသာတို့ထိနမ်းရှိုက်ရင်း….အနည်းငယ်နမ်းရှိုက်ရင်း…နမ်းတယ်။

‘အိပ်ရာထဲသွားကြရအောင်…’ အသံခပ်တိုးတိုးနဲ့သူပြောလာတယ်။အဲသည့်အကြံ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့။

ကျွန်တော်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို သူလျှောချွတ်ချလိုက်ပြီး ‘Ooh….သောက်ရမ်းလှတဲ့ -ီးပဲ’ လို့ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ပုံမှန်သဘာဝအတိုင်းပဲ ထူးထူးခြားခြားမဟုတ် ငပဲအများစုကသည်ပုံစံလို့ထင်တာ။

‘ခင်ဗျားလည်း ဝတ်ထားသမျှအကုန်ချွတ်ကြည့်ပါလား’ ကျွန်တော်လည်း ပြောပြောဆိုဆို သူဝတ်ထားတဲ့ boxers ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ချ လိုက်တော့ ခြောက်လက်မဝန်းကျင် ကြည့်ပျော်ရှုပျော် သီးမွှေးငှက်ပျောသီးကြီးပေါ်လာတယ်။ ရာနှုန်းပြည့်မတ်ထောင်နေတာမျိုးမဟုတ် ပေမယ့် ခပ်တန်းတန်းအနေအထားမို့ သူ့ငပဲကို လက်နဲ့အသာပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ပြီး ကျွန်တော်ကော်ဖီဖျော်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့အ သက်ရှူသံတွေငြိမ်ကျသွားပြီး ခပ်ပြင်းပြင်းရှုရှိုက်သံပြောင်းသွားတယ်။ အင်း….သူ့ငပဲဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ရှည်လျားကာ မတ်ထောင်လာ တယ်။ လက်နဲ့ကိုင်ထားလျက်က တဖြည်းဖြည်းတုတ်ခိုင်မာတောင့်လာတာမို့ ကိုင်ရတာစီးစီးပိုင်ပိုင်ရှိပြီး သူ့ကို ကျွန်တော် သာယာမှုပေး နေနိုင်ကြောင်းအဖြေရပြီပေါ့။

များမကြာခင်မှာ ကျွန်တော်တို့တွေ အိပ်ရာပေါ်မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထားနဲ့ဘေးတစောင်းလဲလျောင်းကြရင်း နှုတ်ခမ်းခြင်းတေ့ မွတ်သိပ်တပ်မက်စွာ နမ်းရှိုက်ကြသလို အာခံတွင်းထဲထိလျှာသိုင်းကျင့်ကြပါတယ်။ အခုတော့ သူ့လက်အစုံဟာ ကျွန်တော့်ငပဲကိုခပ်ဖွဖွ ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်နေပါရဲ့။ နှစ်ဦးသားငပဲထိပ်တွေမှာ အရည်ကြည်အများအပြားစိမ့်ထွက်လာတာကို ကျွန်တော်မေ့လျော့ထားကာ သူ့ငပဲကိုဆက်လက်ကိုင်တွယ်ထုထောင်းပေးရင်း ရွှေဥတွေကိုလည်း ခပ်ဖွဖွတချက်တချက် တို့ထိကလိပေးလိုက်တယ်။

နှစ်ဦးသားကြား အကြမ်းပတမ်းဆန်တဲ့ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာခံစားချက်တွေ ကဆုန်ပေါက်နေကြောင်း ကျွန်တော်ခံစားလို့ရခဲ့တယ်။ အမည်နာမသေချာမသိ၊ တကြိမ်တခါသာ အမှတ်မထင်တွေ့ဆုံကြတာဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးအတွက်တော့ သီးခြားကမ္ဘာတခုဖြစ်ခဲ့တယ်လေ။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ နှုတ်ခမ်းအစုံကိုနမ်းရှိုက်နေတဲ့ သူ့အနမ်းကိုဖျက်ကာ ကျွန်တော့်လည်တိုင်မှသည် ရင်အုပ်တဝိုက်  အထိတရွေ့ရွေ့အနမ်းပေးလျက် နို့သီးခေါင်းတဝိုက်အရောက်မှာတော့ လျှာထိပ်ဖျားလေးသုံးကာ ဝေ့ဝိုက်ကလိပါတယ်။ အား… ဘယ်လိုပြောမလဲ ရင်ထဲကလိကလိနဲ့ တကယ်မိုက်တယ်။ ဒါနဲ့တင်မရပ်သေးဘဲ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းစီ ရွှေ့လျားသွားတဲ့ အနမ်းပေးမှုတွေက သူဘယ်ကိုဦးတည်တယ်ဆိုတာ ရိပ်မိလာတယ်။

“ခင်ဗျား ပုလွေမှုတ်ချင်လို့လားဟင်….” သူဖြေမည့်အဖြေကို ကျွန်တော်သိပြီးသားပေမယ့် ခပ်တိုးတိုးလေးမေးလိုက်တယ်။

"Ohhh yeah," ကျွန်တော့်ချက်အောက်ပိုင်းတနေရာကို သူ့နှုတ်ခမ်းသားတွေနဲ့ပွတ်သပ်နမ်းရှိုက်ရင်း ပြန်ဖြေတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်ငပဲကိုအသာအယာကိုင်လျက် ကွမ်းသီးခေါင်းတဝိုက်ကိုလျှာနဲ့တချက်လျက်ပြုကာ ခပ်ဖွဖွလေးအနမ်းပေးပုံများ ထိပ်ဖျားမှသည် အရင်းထိပါပဲ။ ကြက်သီးမွှေးညှင်းထကာ ရင်သိမ့်တုန်ရပုံက အပျိုစင်တယောက်အတိုင်းလို့ ကျွန်တော်ပြောရင်လွန်တယ် မထင်ပါနဲ့။

"Suck me," အဖျားခပ်လေသံနဲ့ကျွန်တော်တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ "Suck my cock."

ပူနွေးစွတ်စိုပြီးနုညံ့တဲ့ သူ့ပါးစပ်အတွင်းသို့ ကျွန်တော့်ငပဲကိုစုပ်မျိုသွင်းလိုက်ပုံက တကယ်ပညာသားပါတယ်။ ဟုတ်တယ်…. ကျွန်တော့် ငပဲကို သူစတင်ပုလွေမှုတ်တယ်ဆိုပါတော့။ အစပထမတော့ ခပ်ဖွဖွ၊ နောက်တော့ အနည်းငယ် သိသိသာသာ ခပ်သွက်သွက်လှုပ်ရှား တယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ၊ သူ့လျှာဖျားတွေ၊  ပြီးတော့ သူ့စုပ်မျိုအားတွေကြားမှာ ကျွန်တော့်ငပဲကြီးပေါ်မှ သွေးကြောတွေတထိတ်ထိတ် ကခုန်လာရပေမယ့် စိတ်ခံစားချက်သက်သောင့်သက်သာဖြစ်တာအမှန်။ သာယာမှု အလိုဆန္ဒလှိုင်းလုံးတွေဟာ ကျွန်တော့်ငပဲမှသည် သူ့အာခံတွင်းထဲထိ ဝုန်းဝုန်းထရိုက်ခတ်နေသလားပဲ။  သူ့ဘက်ကတော့ရှင်းတယ်…သူလုပ်သမျှအလုပ်အကိုင်တိုင်းက   ကြိုက်နှစ်သက် လို့လုပ်နေတာချည်း။ ကျွန်တော်သည်လည်းအကြိုက်တွေ့နေရတယ်။ သူ့လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကိုပူးလျက် ကျွန်တော့်ခရေတွင်းထဲ နှိုက်ကာ ဆီးကျိတ်နေရာကို ပွတ်တိုက်တို့ထိကလိတာ တပြိုင်နက်တည်းဆိုတော့ စဉ်းစားသာကြည့်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရွှေပြွန်ထိပ်ဝမှာ အလုံးစုံပေါက်ထွက်ပန်းထုတ်မတတ်ခံစားချက်တွေစုဝေးလာပါတယ်။ အထွဋ်အထိပ်ရောက်ဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ အောင့်ထားတာ ဒါမှမဟုတ် အာရုံလွှဲဖယ်ထားဖို့နောက်ကျသွားပြီ။ ကြီးရှည်ကြာထန်ဖို့ လည်း ကျွန်တော်မလိုလားဘူး။

“ငါ….ပြီး…ပြီးတော့မယ်” လို့ကျွန်တော်ပြောလိုက်တယ်။

"အမ်ဟမ်….အင်း…ရှီး" ညည်းတွားသံနဲ့သူအသံပြန်ပြုတယ်။

ကျွန်တော် တင်းထားသမျှစိတ်တွေလျှော့ လွှတ်ချလိုက်တယ်ဗျာ။ပူနွေး ပျစ်ချွဲပြီး များပြားလှတဲ့သုက်ရည် အမြောက်အများဟာ သူ့အာခံတွင်း ပါးစပ်အပြည့်ဖြည့်ပေးမိတဲ့အတိုင်း သုံး လေးကြိမ်ထက်မနည်းပြေးဝင်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်သုက်ရည်တွေ ပန်းဝင် လာမှုကြောင့် ခေါင်းတလှုပ်လှုပ်နဲ့ သူ့လှုပ်ရှားမှုဟာအရှိန်လျော့မသွားသလို ပုလွေပေးတဲ့ လျှာသိုင်းကစားတဲ့နှုန်းဟာလည်း နှေးကွေး မသွားဘူးရယ်။ နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်တစ်မျိုးက ကျွန်တော့်တကိုယ်လုံးဖြန့်ကျက်သွားခဲ့တယ်လေ။

သူ ကျွန်တော်နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထား နေရာပြန်ယူလိုက်ပြီးနောက်  နှစ်ဦးသားနှုတ်ခမ်းချင်းမွတ်သိပ်စွာနမ်းမိပါတယ်။ သူ့ပေါင် ကြားမှ မာတောင့်နေဆဲ ငပဲကြီးကို ကျွန်တော်ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ ဖြေးဖြေးငြင်သာစွာ ပွတ်သပ်ထုထောင်းတာ စလုပ်လိုက်တယ်။

“ခင်ဗျား -ီးကို ပုလွေပေးစေချင်သလားဟင်။ ကျုပ်ရဲ့ ပုလွေစွမ်းရည်သိပ်မကောင်းပေမယ့် ခင်ဗျားငပဲကို နည်းနည်းပြုစုပေးပါ့မယ်” ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောပစ်ပါတယ်။

“အင်း…ကောင်းသား” သူလိုလားစွာ တုန့်ပြန်သံပေးတယ်ဗျ။

"ဒါဆို အိပ်ရာပေါ် ပက်လက်အိပ်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားထားလိုက်ပါ။ ကားထားတဲ့ခြေနှစ်ဖက်ထဲ မှောက်လှဲပြီး ပုလွေပေးရတာ ကျုပ်သဘောကျတယ်”

သည်လိုနဲ့ ကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်း သူပက်လက်လှဲလိုက်တာ မတ်ထောင်နေသောငပဲကြီးဟာ အခန်းမျက်နှာကျက်ကို လက်ညှိုးထိုးနေ သလိုကြီးရယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ငပဲအရင်းကို လက်တဖက်ကအသာထိန်းကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲစုပ်မျိုချလိုက်တယ်။ အခြားလက်တဖက် က သူ့ရွှေဥတွေကိုအသာပွတ်သပ်ဖျစ်ညှစ်တာမျိုးလုပ်လိုက်စဉ်မှာ ရယ်သံသဲ့သဲ့ကြားမိရတယ်။ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းတလှုပ်လှုပ် ဖြစ်အောင် ဖိလိုက်ကြွလိုက်လုပ်ပေးတော့ ရယ်သံမပြုဘဲ မိန်းမောသာယာသံအနည်းငယ်ထွက်လာပါတယ်။ ပါးစပ်အတွင်း အဝင် အထွက်ပြုနေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးက တဖြည်းဖြည်းပိုကြီးလာတယ်ထင်ရအောင် ကျွန်တော့်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုအကြိုက်တွေ့စေတာအမှန်။

“ကောင်းတယ်….ခင်ဗျားလုပ်တာအရမ်းကောင်းတယ်….အဲ့သလိုဆက်မှုတ်…အ”သူ့အပြောပေါ့။

ဖုန်စုပ်စက်တစ်လုံးလိုပဲ သူ့ငပဲကိုအားရပါးရစုပ်မျိုသလို ထောင်ထနေတဲ့ကွမ်းသီးခေါင်းအောက်က မေးသိုင်းကြိုးတွေ ဖောင်းကားနေတဲ့ သွေးကြောကြီးတွေကိုလည်း လျှာနဲ့ဖိပွတ်တာ ကလိတာတွေလုပ်ပစ်တယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ အခြားယောက်ျားတယောက်ရဲ့ အထာကိုသဘောပေါက်ဖို့အချိန်သိပ်မကြာပါဘူး။ ပညာမျိုးစုံပြတဲ့ ကျွန်တော့်ပုလွေမှုတ်စွမ်းရည်အောက်မှာ စက္ကန့်မကြာ သူ့အသက်ရှူ သံတွေဟာ မြန်ဆန်ပြင်းထန်လာတယ်။ တခါတခါ နှစ်လိုလက်ရ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်သံအချို့ကြိုကြားထွက်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဒါကိုကျေနပ်နှစ်သက်ရတယ်။ သူ့စိတ်ကျေနပ်မှု စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကျွန်တော့်လက်အစုံ အဲလေ…ကျွန်တော့်ပါးစပ်အတွင်းမှာ အမှန်တကယ်သိရှိခံစားလို့ရနေတယ်။

အချိန်ဘယ်လောက်ကြာတဲ့အထိ သည်လူ့ငပဲကို ပါးစပ်ထဲငုံစုပ်နေမိမှန်း ကျွန်တော်မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ပြုသမျှ လိုက်လျောနိုင်တဲ့ အထိ သူ သက်လုံကောင်းတာတော့အမှန်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်က မေးရိုးညောင်းညာလာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်အတွက် ခဏအနား ပေးဖို့လိုသော်လည်း အဲ့သလိုမလုပ်နိုင်ဘဲ အရသာတစ်စုံတရာကြောင့် ရပ်ချင်စိတ်နည်းနေတာ။

ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှ သူ့ငပဲဆွဲထုတ်ချင်သယောင်ပြလာတာမို့ အသာလွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်စိတ်အစဉ်ကို သဘော ပေါက်ပေမယ့် ငပဲကိုလက်နဲ့အသာဆုပ်ကိုင်ကာ ငရုတ်သီးခပ်သွက်သွက်ထောင်းပြတာကြောင့် ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်၀ အနားကို မျက်နှာအားငုံ့ကိုင်းချရင်း ပါးစပ်ကိုဟထားပေးလိုက်တယ်။

“ခင်ဗျား…သုက်ရည်ပန်းထွက်တာကို  ကျုပ်ကြည့်ချင်တယ်။ အားရပါးရအသားကုန်ပန်းထုတ်ပစ်ဗျာ။ အဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား” ကျွန်တော်လည်းမအောင့်အီးနိုင်စွာတောင်းဆိုမိပါတယ်။

"အင်း…ရတာပေါ့….အိုး…..yeahhhh”  ဘဝင်တလှိုက်လှိုက်ခုန်တဲ့လေသံနဲ့သူပြန်ဖြေတယ်။

သည်တော့ ကျွန်တော်လည်း သူ့ငပဲကိုလက်ပြောင်းလွှဲယူကိုင်တွယ်ရင်း ငရုတ်သီးထောင်းတာ၊  ကော်ဖီဖျော်တာ၊  ဗုံတံခေါက်တာအစုံ  အလင် ခပ်သွက်သွက်လုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ လက်နဲ့ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတာကို တချက်လျှော့အပေးမှာပဲ သူ့ပါးစပ်မှ

"Ahh ... AHHH ... ကျုပ်ပြီးပြီ….သုက်ထွက်ပြီ…အား" အလောတကြီးအော်ပါရော။

ပျစ်နှစ်နေတဲ့ အဖြူရောက်သုက်တစ်ပွက် ၇လက်မနီးပါး သီးမွှေးငှက်ပျောသီးကြီးလိုထွားလှတဲ့ သူ့ငပဲမှပန်းထွက်လာတာကို ကျွန်တော် တမေ့တမော ငေးမိပါတယ်။ နောက်တော့ တစ်လျော့ပြီး  တစ်လျော့ပန်းထွက်လာတာ ကျွန်တော့်မျက်နှာတွေရော သူ့ဗိုက်သားပြင်ပေါ် ရော အများအပြားပက်ဖြန်းစီးကျကုန်တယ်။ သူငရုတ်သီးထောင်းပေးစဉ်က ကျွန်တော်ပြုမူခဲ့တဲ့အတိုင်း အလိုက်သင့်ဆက်လက် လက်ကစားပေးရင်း တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေတဲ့ကိုယ်လုံးကြီးငြိမ်သွားတာကိုစောင့်ကြည့်ရသေးတယ်လေ။ များမကြာခင်မှာပဲ သူ့ဗိုက်ကြွက်သားများနဲ့အတူ ကျွန်တော့်လက်အစုံမှာ သုက်ရည်ဖြူတွေပေလူးနေတာပါပဲ။

စာဖွဲ့ပြီးပြန်မပြောပြတတ်ပေမယ့် မျိုးတူယောက်ျားသားတွေ လိင်စိတ်အထွဋ်အထိပ်ရောက်လို့ သုက်ရည်တွေအားရပါးရ  ပန်းထုတ်တာ ကို ကြည့်ရမြင်ရတာ ကျွန်တော်အတော်သဘောခွေ့ပါတယ်။ အထူးသဖြင့်တော့ ကျွန်တော်ပြုစုလုပ်ကိုင်ပေးလို့ ဆန္ဒပြီး မြောက်သွားသူ တွေရဲ့ အမူအယာနဲ့အော်ညည်းသံတွေကို ကြားမြင်ရတာပိုကြိုက်တယ်။

နံဘေးမှာ ကျွန်တော်ဝင်ရောက်လဲလျောင်းလိုက်ပြီး လက်တဖက်နဲ့သူ့ရင်အုပ်ပေါ်ဖြတ်ကာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပါတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦး အားရပါးရအနမ်းချွေကြတယ်။

"ခင်ဗျားဆက်သွယ်တာကို စာပြန်ဖြေမိတာ ကျုပ်အလွန်မှန်သွားတယ်ပြောရမယ်," ကျွန်တော် သူ့နားရွက်နားကပ်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောခဲ့ပါတယ်။

"So am I."

ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသား အချိန်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ အိပ်ရာထဲမှာအတူဆက်ပြီးလဲလျောင်းနေခဲ့ကြတယ်။ ပြီးမှ အိပ်ရာကထ အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်လိုက်ကာ သူ့ကို ကျွန်တော်ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်ပါတယ်။ နောက်တော့ သူ့နှုတ်ခမ်းကို အနမ်းတစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး အိမ်အပြန်လမ်းခရီးမှာအဆင်ပြေပါစေကြောင်း ဘေးအန္တရာယ်ကင်းပါစေကြောင်း ဆုမွန်ခြွေစကားပြောမိရတယ်။

အနမ်းတစ်ချက်၊ ထွေးဖက်မှုတစ်ကြိမ်၊ ရိုးစင်းတဲ့နှစ်သိမ့်သာယာမှုလေးတွေက အကောင်းမွန်ဆုံးပဲ မဟုတ်ပါလား။

Alex Aung (23 October 2026)

တောက်ပလာသော အမျိုးသား ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း

 စစ်အာဏာရှင် လက်အောက်မှာ တောက်ပလာသော အမျိုးသား ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း

Democratic Press/ ၂၀၂၆ အောက်တိုဘာ ၁

(ရုပ်သံကို မှတ်ချက်တွင် ကြည့်ရှူနိုင်သည်)

အောက်ခံ ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်နှင့် အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းကာ ရေချိုးနေသည့် အမျိုးသားလူငယ်များ၏ ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခုသည် TikTok စာမျက်နှာတွင် စက္ကန့်ပိုင်းမျှအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ဗီဒီယိုပေါ်တွင် "၂၄ နာရီ ဝန်ဆောင်မှု၊ ဧည့်စာရင်းစစ်မည်ကို မပူရ" ဟူသည့် စာသားနှင့်အတူ Booking ယူရန် ဖုန်းနံပါတ်ပါ ပေါ်တင် ရေးသားထားသည်။

မျက်နှာများကို အတားအဆီးမရှိ ဖော်ပြထားသည့် ထိုလူငယ်များသည် အနှိပ်ခန်း အမည်ခံ အမျိုးသား ပြည့်တန်ဆာ (Boy Spa) လုပ်ငန်းတွင် လုပ်ကိုင်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

"ဖာဆိုရင် မတူမတန်သလို ဆက်ဆံတဲ့ နိုင်ငံမှာ ကိုယ့်ဆောက်ခွက်ကိုယ်ပြပြီး ကြော်ငြာချင်နေတယ် ထင်နေတာလား" ဟု ထိုအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နေသည့် အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးက မေးခွန်းထုတ်သည်။

မြန်မာ့လူအသိုင်းအဝိုင်းတွင် လိင်ဖျော်ဖြေရေး လုပ်ကိုင်သူများ (ပြည့်တန်ဆာ) ကို လူမှုရေးအရ အနိမ့်ချစွဲချက်များ၊ ရွံရှာခွဲခြားမှုများဖြင့် စနစ်တကျ နှိမ့်ချလေ့ရှိသည်။

ယခင် စစ်အာဏာရှင် ခေတ်အဆက်ဆက်တွင်လည်း ယင်းလုပ်ငန်း၏ နောက်ကွယ်မှ အကျိုးအမြတ်ယူသူ အမျိုးသားများကို "ဖာခေါင်း" ဟုသာ ခေါ်ဆိုလေ့ရှိကြပြီး၊ အမျိုးသားများ ကိုယ်တိုင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ်တင် ရောင်းချသည့်ဖြစ်စဉ်မှာ ကြားပင် မကြားဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ယနေ့ ရန်ကုန်မြို့ကြီးတွင်မူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကုန်ဈေးနှုန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကြားက ကိန်းဂဏန်းများ

အကျပ်အတည်း၏ အဓိက မောင်းနှင်အားမှာ စီးပွားရေး ပျက်စီးယိုယွင်းမှု ဖြစ်သည်။

ရန်ကုန်မြို့ရှိ စက်ရုံ၊ အလုပ်ရုံများတွင် တစ်နေ့လျှင် ၈ နာရီမက ပင်ပန်းခံ လုပ်ကိုင်ပါက တစ်လလျှင် ကျပ် ၄ သိန်းမှ ၅ သိန်းဝန်းကျင်သာ ရရှိသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အခြေခံ စားသောက်ကုန် ဈေးနှုန်းများမှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး အခြေခံ အကျဆုံး ကြက်ဥတစ်လုံးလျှင် ကျပ် ၁,၀၀၀ အထိ ဈေးနှုန်း ရှိနေသည်။ 

စက်ရုံလုပ်ခ လစာဖြင့် ငှားရမ်းခ၊ စားသောက်စရိတ်နှင့် လစဉ် လျှပ်စစ်ဘေလ် ပေးချေရန်ပင် မလုံလောက်တော့ပေ။

"တစ်လ သိန်း သုံးလေးဆယ်ရဖို့က ဒီအလုပ်က သေချာတယ်။ စက်ရုံမှာ လေးငါးသိန်းက ထမင်းစားလို့ မရတော့ဘူး။ ကြက်ဥတစ်လုံး တစ်ထောင်ခေတ်မှာ အစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီအလုပ် ဘာလို့လုပ်တာလဲ မေးရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အဆိုပါ လူငယ်က ဆိုသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာထက် ဝမ်းရေးကို ဦးစားပေးရသည့် ဤခါးသီးသော အမှန်တရားကြောင့်ပင် လူငယ်များမှာ မိမိတို့၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆိုရှယ်မီဒီယာများပေါ်တွင် ပေါ်တင်ဖော်ပြ၍ အမျိုးသား ပြည့်တန်ဆာများအဖြစ် ဈေးကွက်သွင်းနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှောင်ရိပ်ထဲက အာမခံချက်များ

ပိုမို ထူးခြားသည့် အချက်မှာ အဆိုပါ Boy Spa များ၏ စည်းရုံးကြော်ငြာပုံစံ ဖြစ်သည်။

TikTok နှင့် ဆိုရှယ်မီဒီယာများတွင် "FOR YOU MAN ONLY SPA" နှင့် "Boss Spa" စသည့် အကောင့်များ ဖွင့်လှစ်ကာ ဘောင်းဘီတို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်များ၏ ပုံများ၊ လိင်အင်္ဂါ ဖော်ပြထားသည့် ဓာတ်ပုံများနှင့်အတူ Viber နှင့် Telegram ဖုန်းနံပါတ်များကို ဘိုကင်ယူရန် ပေါ်တင် ဖော်ပြထားကြသည်။

ထို့အပြင် ရန်ကုန် အောင်ဆန်းကွင်း အနီးတဝိုက် အပါအဝင် မြို့လယ်ခေါင် နေရာများတွင် လည်ပတ်နေသည့် ယင်းအနှိပ်ခန်းများ၏ ကြော်ငြာတွင် "ဧည့်စာရင်းစစ်မည်ကို မပူရ၊ မီး ၂၄ နာရီရသည်" ဟု အာမခံချက် ပေးထားသည်။

ညဘက် ဧည့်စာရင်း စစ်ဆေးမည်ကို သာမန် ပြည်သူများ ထိတ်လန့်နေရပြီး ရပ်ကွက်အတွင်း အမျိုးသားများ စုဝေးနေရန်ပင် လုံခြုံရေးအရ မဖြစ်နိုင်သည့် ခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသား ပြည့်တန်ဆာ ဆယ်ဂဏန်းကို စုစည်းကာ အနှောင့်အယှက်မရှိ လည်ပတ်ခွင့် ရရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယင်းအချက်သည် တရားမဝင် လိင်ဖျော်ဖြေရေး လုပ်ငန်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဒေသဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များ၊ ရဲများနှင့် အာဏာရှိသူများ၏ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုနှင့် ကြေနပ်ဖွယ် အပေးအယူများ မည်မျှအထိ အမြစ်တွယ်နေသည်ဆိုသည်ကို လှစ်ဟပြနေသည်။

အနာဂတ်တွေ မှေးမှိန်သွားတဲ့ နောက် တောက်ပလာတဲ့ အမှောင်လမ်း

စစ်အာဏာရှင် စနစ်၏ ဆိုးဆိုးရွားရွားဖျက်ဆီးမှုအောက်တွင် မြန်မာနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးနှင့် တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေး စနစ်တစ်ရပ်လုံး ပျက်စီးသွားသောအခါ လူငယ်များအတွက် ပုံမှန် လမ်းစများ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ချက်များ၊ အနာဂတ်များ အားလုံး မှေးမှိသွားသည်။

ယင်းတို့အစား ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသား ပြည့်တန်ဆာခန်းများ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စည်ကားလာခြင်းသည် ရန်ကုန်မြို့၏ အပြာရောင် စီးပွားရေး ကြီးထွားလာမှုကို ပြသနေရုံမက၊ စနစ်တစ်ခုလုံး ယိုယွင်းသွားပြီး အာဏာပိုင်များက တရားမဝင် လုပ်ငန်းများမှ အကျိုးအမြတ် ထုတ်နေကြသည့် မြန်မာ့လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ အမှောင်ဆုံး အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုကို မီးမောင်းထိုးပြနေပေတော့သည်။

စစ်အာဏာရှင်လက်အောက်တွင် အမျိုးသား ပြည့်တန်ဆာ လုပ်ငန်းသည် ဘယ်ခေတ်ကနှင့်မှ မတူအောင် တောက်ပစွာ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

 #Rejectthemilitarycoup #democraticpress #TerroristJunta #Myanmar #WhatIsHappeningInMyanmar  #Yangon

မူရင်း သတင်းစာမျက်နှာ - Democratic Press

Video ကြည့်ရန် -

 https://www.facebook.com/reel/1664581078470031

Three Course Meal and a Drink

ကော်ဖီတစ်ခွက်၊ မုန့်တစ်ခုနဲ့ အလဲအလှယ်

ရပ်ဝေးမြေခြားခရီးသွားများစတည်းချလေ့ရှိတဲ့ လူသွားလူလာသိပ်မများသော လမ်းသွယ်တစ်ခုရဲ့ စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက် စားပွဲခုံမှာ ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်။ လူငယ်လေးက အခြားသူများအကြည့်တချက်ပေးမိရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် လွန်းလှတယ်။ ရင်ဘတ်ဟပြဲ ရှပ်အင်္ကျီတထည်က လင်းကနဲလက်ကနဲတချက်တချက်ဖြစ်သွားတဲ့ လည်ဆွဲကြိုးမျှင်လေးပိုမို ထင်ရှား အောင် ထွင်ဝတ်ထားသလိုထင်မြင်စေပြီး ကြော့ရှင်းဖြူဖွေးတဲ့လည်တိုင်အလှကိုထင်းပစေပါတယ်။ ဘယ်သူထင်မှာလဲ သည်လို ကောင်ငယ်လေးက အသွေးအသားအရင်းပြုငွေရှာနေရသူတစ်ယောက်ဆိုတာလေ။ တနေ့တာအစာအဟာရအတွက် ဒါမှမဟုတ် သောက်စရာအရက်တစ်ခွက်နဲ့တင် လိင်တူကြိုက်ရပ်ဝေးမြေခြားအမျိုးသားအချို့အတွက် စိတ်ဖြေသိမ့်ရာဝန်ဆောင်မှု ပေးတတ်သူ ပါတဲ့။

Three Course Meal and a Drink

လန်ဒန်မှာရှိတဲ့ Tunisian စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုရဲ့ပြင်ပဧရိယာမှာ ခင်းကျင်းထားသော စားပွဲခုံတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။ အခြားခုံမှာတော့ အသက်ကြီးအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၊ ဆယ်ကျော်သက်ကလေးနှစ်ယောက်အပါအဝင် မိသားစုတစ်စုထိုင်နေကြတယ်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဆံပင်ရွှေရောင်ကောက်ကောက်ကွေးကွေးနဲ့ လှတပတလူငယ်လေးတစ်ယောက်ရောက်လာပြီး မဖိတ်ခေါ်ပါဘဲ ကျွန်တော့်စားပွဲမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ သောက်စရာတစ်ခွက်မှာပြီးနောက် သူဝတ်ထားတဲ့ရှပ်အင်္ကျီကိုလှစ်ဟလျက် အတွင်းခန္ဓာကိုယ်အလှကို ဝင့်ကြွားစွာပြလာတယ်။ ဈေးကြီးရေမွှေးရနံ့အချို့ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူ့စီမှပျံ့လွင့်လာသလို ကျွန်တော့်သွေး ခုန်နှုန်းမြင့်သွားပြီး ဝတ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီထဲက ညီဘွားကခုန်းထလာပါရော။ ရှူးဖိနပ်ကို သူတဝက်တပျက်ချွတ်ချလျက် ခြေအိတ်ဝတ် ထားတဲ့ ခြေဖဝါး ဖြေဖမိုးခြင်းအနည်းငယ်ပွတ်သပ်ပြပြန်တယ်။ အား….အဲ့ခြေအစုံနဲ့ ကျွန်တော့်ညီဘွားကိုပွတ်သပ်တာ ဆီးခုံတဝိုက် နှိပ်နယ်တာမျိုးပြုလုပ်ပေးရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။

ရှန်ပိန်နဲ့Steak တစ်ပွဲသူ့အတွက်မှာပေးရင် သူက ပရိုတင်းဓာတ်အပြည့်ပါတဲ့တစ်စုံတစ်ခုကို ကျွန်တော်ပျော်ရွှင်အောင်ပေးမယ်ဆိုပဲ။ ကျွန်တော်ဘယ်လို ခုခံခြေပ ငြင်းဆန်နိုင်ပါ့မလဲ။ ထူးခြားစွဲမက်ဖွယ် သူ့ကိုယ်သင်းမွှေးရနံ့က ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကိုချာချာလည်စေသလို မထိမကိုင်မပွတ်သပ်ပါဘဲ ဘောင်းဘီထဲကညီဘွား အစွမ်းကုန်မာတောင့်ကာ အရည်ပန်းထွက်မတတ်ဖြစ်စေတယ်ဆိုရင် လွန်မလား။ သူ့ခြေအစုံကို မရည်ရွယ်ဘဲ စောင်းငဲ့ကြည့်မိပြန်တော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေကို အထာပေးပွတ်သပ်နေပြီလေ။ အဲဒါနဲ့ ခပ်လှမ်း လှမ်းမှာရပ်နေတဲ့ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ကို လက်ဝေ့ရမ်းပြလိုက်ကာ ရွှေရောင်ကောင်လေးအတွက် စားသောက်စရာအော်ဒါမှာလိုက် တယ်။ နောက်တော့ စားပွဲခုံအောက် ကျွန်တော်တွားဝင်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဆွဲဖွင့်ကာ ငပဲကိုအပြင်ဆွဲထုတ်လျက် ပုလွေပေးဖို့ ရွှေရောင်ကောင်လေးကပြောပြန်တယ်။

လူတွေပြည့်နေတဲ့ အနီးအနားပတ်ဝန်းကျင်မှ စားပွဲများကိုဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်တော့ နံဘေးစားပွဲမှာ မိန်းကလေးနဲ့ယောက်ျားလေးစုံတွဲ ကလေးနှစ်ယောက်၊ ရှေ့တည့်တည့်စားပွဲမှာက လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကြီးသုံးယောက်ထိုင်နေကြပါတယ်။ ရွှေရောင်ကောင်လေးပြော သလို မလုပ်နိုင်ဘူးတွေးပေမယ့် ကျွန်တော့်အနားတိုးကပ်လျက်ငုံ့ကိုင်းကာစကားပြောစဉ်မယ် သူ့စီမှရသော Tommy Hilfiger body lotion ရနံ့က မူးဝေချာချာလည်စေပါတယ်။

 'Do it! ' သူက မလုပ်မနေရလေသံနဲ့ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကိုင်ထားတဲ့ဓားကိုကြမ်းပြင်ပေါ်လွတ်ကျချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကုန်းကောက်ဖို့ငုံ့ကိုင်းလိုက်ပါတယ်။ ပစ္စည်းတစ်ခုခုလွတ်ကျလို့ကုန်းကောက်တယ်ပေါ့ဗျာ။ သူ့ပေါင်ကြားကငပဲထိုးထောင်ထကာ ဝတ်ထားတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ မိုးကာတဲလိုဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော်ချက်ချင်းမြင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်ကြည့်နေတာကိုလည်းသိရော ဘောင်းဘီဇစ်ကို သူဆွဲဖွင့်လျက် ရာနှုန်းပြည့်မတ်ထောင်လျက်သားငပဲအား အပြင်ထုတ်လာတာ ထိပ်အရေပြားဖြတ်ထားတဲ့ လှတပတ ငပဲကြီး ငွားငွားစွင့်စွင့်မြင်ရရော။ ကွမ်းသီးခေါင်းမယ် အရည်ကြည်အချို့စို့ထွက်ပြီးသားမို့ ကျွန်တော်က လျှာနဲ့လျက်ပြုလိုက်တော့ ကျေနပ်မှုအပြည့် မိန်းမောညည်းညူသံအချို့ကြားမိတယ်။ အို…သူ့အရည်ကြည်က ချိုတိုတိုအရသာနဲ့ အရသာရှိလိုက်တာ။

နောက်တော့ သူ့ငပဲကြီးတစ်ခုလုံး ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲအပြည့်သွပ်သွင်းပစ်ပါတယ်။ အစဦးတော့ ခေါင်းလေးတလှုပ်လှုပ်နဲ့ ပါးစပ်ထဲ အသွင်းအထုတ်လုပ်ရတာပေါ့။ သူသက်လုံမကောင်းတာလား ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကြောင့်လားမသိ လှပတောင့်တင်းတဲ့ သူ့ငပဲဟာ အထွဋ်အထိပ်ရောက်မယ့် အရိပ်အယောင်သိပ်မကြာဘူးပြလာတယ်။ ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲခေါင်းထောင်ထတာ တုန်ရင်တာမျိုးတွေပေါ့ အတိအကျတော့ မညွှန်းပြတတ်ဘူး။ သည်တော့ ကျွန်တော်ကလည်း လျှာစွမ်းအာစွမ်းကောင်းကောင်းပြလိုက်တာ ပူနွေးပျစ်ချွဲတဲ့ သုက်ရည်တွေ တလျော့ပြီးတလျော့ ပါးစပ်ထဲ သူပန်းထည့်တာကိုခံစားရရော။ ကျွန်တော့် စုပ်အားမှုတ်အား ပုလွေအစွမ်းကြောင့် ရွှေရောင်ကောင်လေးပါးစပ်က မထိန်းနိုင်ဘဲညည်းညူသံသဲ့သဲ့ အနည်းငယ်ထွက်သွားခဲ့တော့ သူထိုင်ခုံနောက်ဘက်စားပွဲဝိုင်းမှ ဘွားတော်ကြီးတစ်ယောက်က ‘Are you all right, dear?' လို့လှမ်းမေးရတဲ့အထိပဲ။

သူ့နှုတ်ဖျားက စကားလုံးတွေအစား ' Oh, ooh! Ahhh!’ ညည်းညူသံပလုံးပထွေးကိုသာ အဲ့ဘွားတော်ပြန်ကြားရမယ်။ နောက်ဆက်တွဲ ပြောစကားတွေက ဒေသိယစကားမဟုတ်တာကြောင့်နားလည်မယ်မထင်ပါ။ ‘အား…ဟုတ်တယ်….သုက်ထွက်ရုံလေးပါ။ ဘယ်တုန်းကမှ သည်လောက်များများ သုက်ရည်ပန်းမထုတ်ဖူးဘူး။ အဲ….ကျုပ်အသက်အရွယ်အရ ဒါဟာပုံမှန်လောက်ပါပဲ မဒမ်။ အိုး…..နောက်တလျော့ ပန်းထုတ်မိပြန်ပြီ။’ သည်လိုတွေပြောတာဗျ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ကောင်လေးခမျာ။

ပူနွေးပျစ်ချွဲတဲ့ သုက်ရည် နောက်တလျော့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲကို သူပန်းထည့်ပါတယ်။ ဂေါက်သီးလုံးတွေလို လုံးဝန်းတဲ့ရွှေဥတွေထဲ ရှိသမျှ ဖြစ်တည်သမျှ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲအကုန်ပန်းထည့်ဟန်တူတယ် ပါးစောင်ကနေ မေးစေ့ထိယိုစိမ့်စီးကျတဲ့အထိပါ။ အနံ့ခပ်ပြင်းပြင်း လည်းမရသလို အရသာခပ်ဆိုးဆိုးလည်းမဟုတ်ပေမယ့် တပြိုင်နက်တည်းလိုအများအပြားပန်းဝင်လာတာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုချရခက် သွားတာပါပဲ။

‘Oh….နောက်တကြိမ်လာပြန်ပြီ….သုက်ထွက်နေတုန်း….Ooooh!!!’ သူ့ပါးစပ်က နောက်ထပ်အော်ညည်းသံ ခပ်တိုးတိုးထွက်လာတဲ့ အပြင် လက်စမသပ်ရသေးတဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ ပိုမိုလျှံကျတဲ့အထိ သုက်ရည်တွေပန်းထည့်ပြန်တယ်။

 

‘Oh you poor boy, မင်းသည်လောက်ဖြစ်နေရင် ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့သွားပြသင့်တယ်’ နောက်ဘက်စားပွဲခုံမှာထိုင်နေတဲ့ ခဏနေက ဘွားတော် စိုးရိမ်တကြီးလှမ်းပြောတယ်။

ရယ်ရတယ်….အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားလည်းမဟုတ် ဥရောပနိုင်ငံတလွှားကဘာသာစကားလည်းမဟုတ် သည်ကောင်လေးပြောနေတဲ့ ဘာသာစကားကို ဘွားတော်လုံးစေ့ပတ်စေ့နားမလည်တာတော်သေးတယ်။ ‘No, its fine, madam. ကျုပ်အသက်အရွယ်တန်းမှာ သည်လိုကိစ္စက သာမန်ပါပဲလို့ ဆရာဝန်ပြောပြီးသားဗျ။ တစ်လလောက်ဘာမှမလုပ်ဘဲ အောင်းထားလို့နေမှာပါ။’ 

သည်ကောင်လေး ပါးစပ်အတော်ဖွာတယ်လို့ ကျွန်တော်တွေးမိတယ်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူအတော်များများ အခြေအနေအချိန်အခါ အမူအယာတွေကိုကြည့်ရုံနဲ့ သိသာနေတာကို။ စားပွဲခုံအောက်တိုးဝင်ကာ သူ့ငပဲကပန်းထွက်သမျှ ပါးစပ်ထဲငုံခဲမျိုချနေတဲ့ ကျွန်တော် မျက်လုံးပြူးူမျက်ဆံပြူးဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှန်ပိန်ဖြည့်ပေးဖို့လှမ်းလာနေတဲ့ Tunisian စားပွဲထိုးရဲ့ခြေသံကိုကြားရတာကြောင့်

ခပ်မြန်မြန်ပဲ စားပွဲခုံအောက်မှ ကျွန်တော်အလျှင်အမြန်တွားထွက်လိုက်ရတယ်။ အသာထရပ်လျက် ကုလားထိုင်မှာ ကျွန်တော်ထိုင်လိုက် စဉ် စားပွဲထိုးက  ရှန်ပိန်ပုလင်းကိုဖွင့်ကာ ရှန်ပိန်ခွက်ထဲကို အနည်းငယ်လောင်းထည့်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်လျက် သူက 

'Sir has enjoyed a creamy hors d'oeuvre I no serve you. Sir, you are no allow consume your own foods here.'

 'I'm sorry' အသက်စက်စက် ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။ 'I gave it to him. He said he needed something creamy and hot inside him to give him an appetite.' လှစ်ကနဲ စားပွဲထိုးကိုမျက်စိတ်တဖက်မှိတ်ပြပြီး ပြောတာ အဆိုပါစားပွဲထိုးကလည်း ပြန်လည်မျက်စိတ်တဖက်မှိတ်ပြပါရဲ့။ စားပွဲထိုးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုပြန်ကြည့်ချိန်မှာတော့ သူ့လက်တဖက် က ဖောင်းကားနေတဲ့ ဘောင်းဘီခွဆုံကိုမသိမသာကိုင်ပြတာကြောင့် အမြှောင်းလိုက်ကုန်းထသော ပစ္စည်းကြီးမြင်ရပါတယ်။

'If sir like to use restroom after meal I'm cumming with my creamy dessert and you compare flavor with starter, yes?'  

ကျွန်တော်အလွန်အမင်းရှက်မိပေမယ့် အတော်စိတ်လှုပ်ရှားရတာမို့ ရှန်ပိန်ဖန်ခွက်မှ အမြုပ်လေးတွေကို ငုံစုပ်နေရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက် တယ်။ စားပွဲထိုးက အလိုက်တသိနဲ့ အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ဖန်ခွက်ကို ရှန်ပိန်ဖြည့်ပေးနေခဲ့ပါတယ်။

‘ဟိုလူကြီး ရေခဲမုန့်တွေ မေးစေ့မှာပေလူးနေတာပဲ’ ဘေးစားပွဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကပြောလာတာကြောင့် ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်း တဝိုက် မေးစေ့တဝိုက်ကို ပါးစပ်ထဲမှလျှာကိုခပ်ရှည်ရှည်ဆွဲဆန့်လျက် ပေလူးသမျှ လျက်ပြုဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။

‘အဲ့လူ….ရေခဲမုန့်အတော်ကြိုက်တာပဲ။ငါလည်း ရေခဲမုန့်စားချင်တယ်’ ကလေးတစ်ယောက်က ထပြောတယ်။

 ‘ငါလည်းစားချင်တယ်’ နောက်ကလေးတယောက်ကလိုက်ပြောပြန်ရော။

‘နေ့လယ်စာ မစားသေးဘဲ ရေခဲမုန့်မစားရပါဘူး’ လို့ကလေးတွေအမေကဝင်ပြောလာတယ်။

‘အဲတာက ရေခဲမုန့်မဟုတ်ဘူး’ ကလေးတွေအဖေက ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုတိုက်ရိုက်ကြည့်ရင်း အဲတာဘာလဲဆိုတာသိပုံမျိုးနဲ့ ပြောပြန်တယ်ဗျ။ ‘It's a special starter not for little boys and girls,' စားပွဲခုံအောက်က သူ့ပေါင်ခွဆုံနေရာကိုကိုင်ပြ ကျွန်တော့်ကို မျက်စေ့တစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်း ထပ်ပေါင်းစကားဆိုလာတယ်။ အိုး….စားပွဲခုံအောက်နားက သူ့ပေါင်ခွဆုံနေရာကို မြင်နေရတာဆိုတော့ ကျွန်တော်ထိုင်နေတဲ့ စားပွဲခုံအောက် ပုလွေမှုတ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို သေချာပေါက်မြင်လောက်တယ်။

ရွှေရောင်ကောင်လေးကို စကားလှမ်းပြောတဲ့ဘွားတော်ကပဲ သူတို့စားပွဲမှထလာကာ စက္ကူတစ်ရှူးတစ်ခုကမ်းပေးရင်း ‘မင်းမျက်နှာက ကရင်မ်တွေကို သုတ်လိုက်ဦးကောင်လေး….အို….အတော်ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တမျိုးပါလား’ တဲ့။

'No, no, it's fine,' ကျွန်တော်ပြောလည်းပြော မျက်နှာပေါ်ပေလူးနေတာတွေကို လက်ချောင်းများနဲ့သုတ်ဖယ်ပြီး သန့်ရှင်းအောင် လျာနဲ့သရပ်လိုက်ပါတယ်။

“အို….ခင်ဗျား…အဲလိုကရင်မ်တွေကို တကယ်ကြိုက်တာပဲ။ ကရင်မ်နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲဗျ။ စားပွဲထိုးလာတဲ့အခါ ကျုပ်လည်း အော်ဒါမှာပြီး စားကြည့်ချင်တယ်”

‘အာ….အဲ့တာ ကျုပ်ဘာသာလုပ်ပြီး သူ့ကိုပေးထားတဲ့အထူးစပါယ်ရှယ်ကရင်မ်ပါ။ သူတို့ဆီမှာမရောင်းဘူးရယ်’ ရွှေရောင်ကောင်လေးက ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အတွေးထဲမှာတော့ သူတို့လည်းရောင်းမှာပါ ၊ အထူးသဖြင့် ဟန်အမူအယာအပြည့်နဲ့ တည်ခင်းမယ့် အကြောင်း ကမ်းလှမ်းသွားတဲ့ စားပွဲထိုးအကြမ်းဆင်က အိမ်လုပ်မလိုင်တွေကောင်းကောင်း ကျွေးနိုင် အဲလေ ရောင်းမှာဗျပေါ့။

အစားအစာအချို့နဲ့တကွ ရှန်ပိန်အတွက် ကျွန်တော့်ဘဏ်ကဒ်(my debit card)ကို အသုံးပြုပြီး ကျွေးမွေးလိုက်ပြီးနောက်မှာ ရွှေရောင် ကောင်လေးက သူ့နာမည်ဟာ Carter လို့ခေါ်ကြောင်းပြောပါတယ်။ နောက်တော့ ကဒ်ရဲ့ the pin number ကိုတောင်းကာ ATM စက်ရှိရာသွား £200 ထုတ်တယ်။ ပြီးမှ ကဒ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကမ်းပေးလျက် 

‘ကျုပ်…နေ့တိုင်းလိုလိုသည်ဆိုင်မှာရှိတယ်။ ကျုပ်နဲ့ စားပွဲထိုးပေါင်းပြီး အစီအစဉ်လုပ်တာပေါ့။ ကျုပ်က ဈေးတော့မပေါဘူးနော်…. ဒါပေမယ့် ပေးရတာနဲ့တန်စေရမယ်။” တဲ့။ ကျွန်တော်လည်း သူပြောတာသဘောတူကြောင်း လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး သက်သေထူ လိုက်ရတယ်။ ကောင်လေးက ပိုက်ဆံအချို့ကိုကိုင်လျက် ထွက်သွားချိန်မှာ သူကကျွေးသမျှစားသလို ပိုက်ဆံလည်းယူသွားပြီး ကျွန်တော့်ကို သူကျွေးတဲ့အရာတွေကတော့ အစာအိမ်ထဲမှာပြည့်နေလောက်တယ်တွေးမိသား။ အင်း….စားပွဲထိုးကောင်လေးကလည်း ကမ်းလှမ်းထား ပြန်သေးတယ်မဟုတ်လား။

ကျွန်တော် စားပွဲဝိုင်းမှထကာ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းပိုင်းမှ သန့်စင်ခန်းရှိရာဘက်ကိုသွားခဲ့ပါတယ်။ သန့်စင်ခန်းတခုလုံး ရှင်းလင်းတိတ် ဆိတ်နေသော်ငြား များမကြာခင် မျက်နှာကျက်မိတဲ့ စားပွဲထိုးလေးလိုက်လာကာ ထောင့်ချိုးတနေရာက ရေချိုးခန်းငယ်လေးကို ညွှန်ပြ တယ်။ သည်ကောင်လေးက ခပ်တိုတိုဆံပင်အနက်ရောင်နဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်လေးပါ။ တည့်တိုးပဲ…သူဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီကို ဇစ်ဖွင့်ချသလို ကျွန်တော့်ကိုကြမ်းပြင်မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ချဖို့ပြောတယ်။

‘ခင်ဗျား ကျုပ်သုက်မြန်မြန်ထွက်အောင်လုပ်စရာသိပ်မလိုလောက်ဘူး။ အခြားဖောက်သည်တစ်ယောက်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရင်းက တန်းလန်းထွက်လာတာ သုက်မထွက်သေးဘူးရယ်’ သူ့အပြောအရ ကျွန်တော်လည်းအခြေအနေကြည့်လိုက်တာ သန့်ရှင်းရေး ထပ်မလိုတာမြင်မှ သက်ပြင်းချမိပါတယ်။ ဘောင်းဘီဇစ်ကို အပြည့်ဖွင့် ဘောင်းဘီအနည်းငယ်အောက်ဆွဲချလိုက်တော့ ရာနှုန်းပြည့် မတ်ထောင်နေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးနဲ့အတူ ဆီးစပ်မှခြုံပုတ်အနည်းငယ်ကို ဘွားကနဲတွေ့ရတယ်။ လက်နဲ့အသာကိုင်ပြီး ကျွန်တော့် အာခံတွင်းထဲစုပ်မျိုလိုက်ချိန်မှာ Carter စီကရခဲ့တဲ့အရသာနဲ့မတူကွဲပြားတဲ့အရသာကို စားသုံးခဲ့ရတယ်။ စားပွဲထိုးကောင်လေးရဲ့ ငပဲဟာ သန့်ရှင်းသလို အနံ့အသက်လည်းကင်းပြီး အရသာကောင်းတခုပေးတယ်ပြောရင်မလွန်ဘူး။ ဦးခေါင်းတလှုပ်လှုပ်နေတဲ့အထိ ကျွန်တော် ရေခဲချောင်းစုပ်ပေးမိတာမှာ အချိန်သိပ်မကြာဘူး သူ့ပါးစပ်ကညည်းညူသံအချို့ထွက်လာသလို ဒူးအစုံတဆတ်ဆတ်စတုန်လာခဲ့တယ်။

‘အိုး….အိုး…အိုး….အား….သုက်ထွက်ပြီ….ရှီး….ခင်ဗျားပါးစပ်ထဲမှာပဲ ကျုပ်ပန်းထည့်လိုက်မယ်။ ကျုပ်ငပဲကြီးကနေ တိုက်ရိုက်ထွက်တဲ့ ခပ်ပျစ်ပျစ်အချိုပွဲကြီးပေါ့။ အ…ကျုပ်ရဲ့သုက်ရည်အရသာကို ခင်ဗျားကြိုက်ရဲ့လား….ရှီး’ တကိုယ်လုံးတုန်ခါရင်း သုက်ရည်တွေ ပန်းထည့် နေတာကို ကျွန်တော်အသံပြန်မပြုနိုင်ဘဲ အမြန်မျိုချမိပါတယ်။ အဲအချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် သန့်စင်ခန်းထဲဝင်ရောက်လာကာ ကျွန်တော်တို့အခန်းတံခါးဝနား မတ်တပ်ရပ်လျက် ‘Hell…enjoy my load too,’ လို့ဘဲတစ်ပွေကပြောလာတယ်။ ခဏနေက စားပွဲထိုး လဲ ဘောင်းဘီပြန်ဆွဲတင်ပြီး ဇစ်ပိတ်ကာ ပြောင်းဆေးခ tip အနည်းငယ်ပေးဖို့ပြောတာကြောင့် ပိုက်ဆံအရွက်ကြီးအနည်းငယ် ကျွန်တော် ထုတ်ပေးလိုက်တော့ ခပ်မြန်မြန်ပဲထွက်ခွာသွားတယ်။ နောက်မှရောက်လာသူ ဘဲကြီးက ကလေးနှစ်ယောက်အဖေ အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ဦးလို့သိရတယ်ဗျ။

 

‘မင်း…အခု ငါ့-ီးကိုကောင်းကောင်းမှုတ်နိုင်ပြီ။ ငါ့ မိန်းမနဲ့ကလေးတွေရှေ့မှာ အဲသည့်ရွံစရာကောင်းတဲ့အလုပ်ကို မရှက်မကြောက် မင်းလုပ်နေခဲ့တာ မသိဘူးမထင်နဲ့’ သည်ဘဲကြီးရဲ့ အရပ်အမြင့်က ၆ပေကျော်မယ်၊ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အသက်အရွယ်ကတော့ သုံးဆယ်နောက်ပိုင်းရောက်မယ်၊ ဆံပင်အနီရောင်နဲ့ဗျ။ ရေချိုးခန်းငယ်လေးရဲ့ တံခါးကို သူဆွဲပိတ်ကာ ကျွန်တော့်အနားတိုးကပ်လာရင်း ဘောင်းဘီကို ဒူးအထိဆွဲချလျက် ထိပ်အရေပြားဖြတ်ထားသော ငပဲကြီးကို ခါးကော့ပြတယ်။

‘အရည်မရွှမ်းမှာတော့ မပူနဲ့ငါ့ကောင် အပြင်က ကလေးနှစ်ယောက်က သက်သေပဲ’

‘မင်းရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ငါ့ငပဲကွမ်းသီးခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲစုပ်သွင်းလိုက်တော့။ အနံ့အသက်လုံးဝကင်းတယ်…ကြည့်မနေနဲ့ တကိုယ်ရည်သန့်ရှင်းရေး ငါဂရုစိုက်တယ်ကွ။ နောက်ထပ်ကလေး မဖန်နိုင်အောင် ထွက်သမျှ သုက်ရည်တွေ မင်းမြည်းစမ်းပြီး အကုန် သောက်ချကွာ။ မင်းတို့လိုသောက်ခြောက်တွေကို သုက်ရည်အဟာရဒါနပြုတာကလည်း ကလေးတားနည်းတစ်ခုပဲ ဟားဟား’ 

အားပါး….ဒုံးကျည်လို မတ်ထောင်လာတဲ့ ကလေးအဖေရဲ့ငပဲက အနည်းဆုံး ၈လက်မကျော်မယ်။ လုံးပတ်အတုတ်ကလည်း အသက်ရှူ ကျပ်လုနည်းပါးပဲဗျ။

‘အေး….ငါ့မိန်းမလည်း သူ့ပါးစပ်ထဲကောင်းကောင်းမထည့်နိုင် ပုလွေမပေးနိုင်လောက်အောင် ပစ္စည်းထွားလွန်းတယ်။ မင်းတို့လို သောက်ခြောက်တွေကတော့ သိပ်ကြိုက်တာမောင်’ ဘဲကြီးက ပါးစပ်ကသာ ဂုဏ်တင်ပြောနေတာ သိပ်မကြာခင် အထွဋ်အထိပ်ရောက် တော့မယ့်အရိပ်အရောင်တွေ ခံစားရပါရဲ့။ ကြီးမားထွားကြိုင်းပြီး ရှည်လျားလှတဲ့ငပဲကို ကျွန်တော်လည်း ပညာကုန်သုံးပြီး ပြောင်းဆေး ပုလွေမှုတ်၊ ကော်ဖီဖျော်တာ အစုံပြုလုပ်ပေမယ့် တချက် တချက်အသက်ရှူမှားရပါတယ်။

အဲသည့်အချိန်မှာပဲ သန့်စင်ခန်းအပြင်မှ ‘ပြီးတော့မှာလား ငါ့ယောက်ျား။ ကျွန်မတို့စားသောက်ဆိုင်အတွင်းပိုင်းက စားပွဲကိုပြောင်း ထိုင်ကြမလို့။ ကျွန်မတို့လည်း ဟိုဘက်သန့်စင်ခန်းက အခုပဲထွက်လာတာ’ လို့ ဘဲကြီးရဲ့ဇနီးဖြစ်သူမှ လှမ်းအသံပြုတယ်။

‘Ok, ငါလည်းပြီးတော့မယ် သိပ်မကြာပါဘူး’ ကျွန်တော့်လျှာစွမ်းအာစွမ်းကြောင့် ဒူးတဆတ်ဆတ်တုန် ခါးကော့လိုက် မတ်လိုက်နဲ့ ယိမ်းယိုင်နေတဲ့ ဘဲကြီးက အသံပြန်ပြုပါတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ငပဲကြီးခေါင်းငြိမ့်ခေါင်းခါလုပ်ရင်း သုက်ရည် တွေကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ စလွှတ်တယ်။ တလျှော့ပြီး တလျှော့ ပူနွေးပျစ်ချွဲတဲ့ ကလေးအဖေသုက်ရည်တွေ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ ကတောင် လျှံကျတယ်။

‘ဒယ်ဒီ….ပြီးပြီလား….လာတော့မှာလား’ ဘဲကြီးရဲ့ သားငယ်ဖြစ်သူစီမှအသံထွက်လာပြန်တယ်။

'Ooh, ooooh, Yeah! Daddy's cumming, son. Daddy's really cumming!' ကလေးအဖေဘဲကြီးက ပြောပြောဆိုဆို ပူနွေးပျစ်ချွဲတဲ့ သုက်ရည်တွေကို မှတ်မှတ်ရရ ၇ လျှော့လောက်ရှိမယ် ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲပန်းထည့်တာ။

‘အခု ငါ့သုက်ရည်အပျစ်တွေ မင်းလည်မျိုထဲပြည့်နေအောင်ပန်းထည့်ပြီးပြီဆိုတော့ ရေနွေးနွေးလေး လည်ချောင်းမနာအောင် ပလုပ်ကျင်း ဖို့လိုမယ်ထင်တယ်။ ငါေ-းပန်းထုတ်ဖို့လိုနေတယ်’ ဘဲကြီးက ကျွန်တော့်ပါးစပ်အတွင်းကို သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆီးသွားကြွေကမုတ်လို့သတ်မှတ် ထားကာ ပန်းထည့်လာတာကြောင့် ရုန်းကန်ငြင်းဆန်ဖို့နောက်ကျကာ မျိုချမိရတယ်။

‘ဟေ့ကောင်….ငါ့မျက်လုံးတွေကိုကြည့်စမ်း….မင်းပါးစပ်ကို ငါဆီးသွားတဲ့ခွက်လိုပန်းထည့်နေတာမြင်လား’ သူ့မျက်ဝန်းတွေကို ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဘဲကြီးရဲ့ မာန်မာနနဲ့အတူ တပါးသူကိုဘယ်လိုသဘောထားတတ်မှန်း အထူးသဖြင့် ဂေးတွေအပေါ် ဘယ်လိုနိုင် စားတတ်မှန်း အတတ်သိရပါတယ်။ အစပိုင်းတော့ ရှက်ရွံ့တဲ့စိတ်ခံစားချက်၊ ငါကသည်လိုအဆင့်အတန်းမျိုးပါလား အတွေးဝင်၊ ငန်သလို လို ချဉ်သလိုလို သူ့ဆီးရဲ့အရသာကို ပါးစပ်ထဲမှထွေးထုတ်ချင်စိတ်တွေနဲ့အတူ ဘဲကြီးကိုထရိုက်ချင်စိတ်ဝင်တယ် ဆိုရင် ဟာသဖြစ်မယ် ထင်သား။ ပါးစပ်ထဲ ကရားရေလွှတ်သလို လွှတ်ရင်းမှ ကျွန်တော့်ပါးပြင်အစုံကို သူ့လက်ဖဝါးကြီးတွေနဲ့ပွတ်သပ် ပေးတာကြောင့် ဆီးအချို့နဲ့အတူ သုက်ရည်များကိုရောယောင်မျိုချပစ်ပါတယ်။ သူ့ဆီးအိမ်ထဲမှာ တစက်မှမကျန်ဘဲ ကျွန်တော့်ဗိုက် အပြည့်ဖြည့်သလား ထင်ရတဲ့အထိပါ။ အခုအချိန်မှာ လူမျိုးမတူ အသက်အရွယ်မတူတဲ့ ငနဲသုံးပွေရဲ့သုက်ရည်တွေကိုဗိုက်အပြည့်ဖြည့်ခဲ့တာ ကလေး နှစ်ယောက်အဖေကတော့ ငံကျိကျိေ-းတွေ အဆစ်ပေး အားရပါးရပန်းကျွေးသွားတယ်။

‘လာတော့လေ…ယောက်ျား။ ဆီးသွားရုံပဲဆိုပြီး အခုအတော်ကြာနေပြီ….ဘာဖြစ်လို့လဲယောက်ျား’ ဘဲကြီးရဲ့မိန်းမက လှမ်းအသံပေးပြန်ပါ တယ်။

‘အာ….သည်စားသောက်ဆိုင်မှာ အသစ်တပ်ထားတဲ့ ကြွေကမုတ်ကိုစူးစမ်းနေတာပါ အိမ်မှာတပ်ရင်ကောင်းမလားလို့။ ဆီးသွားတဲ့အခါ ဘေးကို ဖိတ်စင်တာမျိုး ဘာညာမဖြစ်ဘူးရယ်’

‘အေး…ကောင်းတယ်…အမျိုးအစားနာမည်မှတ်ခဲ့ အိမ်မှာတလုံးလောက်တပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းက ဆီးသွားတဲ့အခါ ဟိုပန်းသည်ပန်း နဲ့ကြမ်းပြင်တွေ ဘိုထိုင်တွေမှာ ပေလူးနေရော။ စားသောက်ဆိုင်က စားပွဲထိုးကိုမေးခဲ့ဦး ဘယ်ဆိုင်မှာဝယ်လို့ရတယ်ဆိုတာ’ ဘဲကြီးရဲ့ ဇနီးကလှမ်းပွားနေတာ ကျွန်တော့်မှာ သီးမလိုလိုဖြစ်သွားရသေး။ သူ့ယောက်ျားက ဆီးလက်ကျန်ကိုပန်းထည့်ပြီး ငပဲကြီးကို ဘောင်းဘီ ထဲပြန်ထည့် ကျွန်တော့်ကို ဖုတ်လေတဲ့ငပိ ရှိတယ်လို့ှမထင် သန့်စင်ခန်းထဲမှထထွက်သွားပါတယ်။

‘သူ..ငါ့ကို နာမည်တံဆိပ်တွေ ဘယ်သူတပ်ဆင်ပေးတယ်ဆိုတာတွေပြောပြပေးသွားတယ်။ မနက်ဖြန်လောက် အဲ့လူကိုခေါ်ပြီး အိမ်မှာပြကြည့် တပ်ကြည့်ကြတာပေါ့။’ ယောက်ျားဖြစ်သူက တော်ကီပွားတယ်။ ‘ဒါပေမယ့် အဲတာက အသေတပ်ဆင်ထားရတဲ့ ဟာမဟုတ်ဘူးကွ။ တခါသုံးပြီးတိုင်း ယူပြီးသွန်ရမယ့် လူနာသုံးဆီးအိုးလိုပဲ’ ဘဲကြီးအာလူးဆက်ဖုတ်တာကို ကြားလိုက်ရသေးတယ်။

သည်တော့ ဘဲကြီးပြောစကားအရ ကျွန်တော်က ရက်တရက်မှာ သူ့အိမ်ကိုအကြိမ်များစွာသွား၊ ပုလွေအားရပါးရမှုတ်၊ ပါးစပ်ထဲေ-းပန်း ထည့်တာကို ငုံသောက်ရဦးမယ့်အတိုင်း။ သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် သံသယမဝင်အောင် ပြောပြပုံက ပညာပါတယ်။ အရွယ်ရောက် အမျိုးသားများနဲ့သာ သင့်တော်တဲ့ ခရီးဆောင် ဆီးသွားအိုးကြီးက ကလေးနှစ်ယောက်လက်ကိုဆွဲကိုင်လျက် သူ့နံဘေးနားမှာတလှုပ် လှုပ်လိုက်ပါသွားတာကို ဘေးလွယ်အိတ်ခပ်ကြီးကြီးကိုလွယ်ထားတဲ့ ကျွန်တော်က အသာလိုက်ကြည့်မိတယ်။

အထူးစပါယ်ရှယ် ကရင်မ်တွေကိုကျွေးတတ်တဲ့ Carter ကိုတွေ့ရဖို့ရယ်၊ ကျွန်တော့် Steak တခုလုံးပေါ် အထူးဆော့စ်တွေပက်ဖျန်းချင်တဲ့ အခါ မုန့်ဖိုး tips အနည်းငယ်ပေးရုံနဲ့ရသော စားပွဲထိုးတွေကိုတွေ့ရဖို့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ပုံမှန်စာသုံးသူ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ဖြစ် လာခဲ့ပါတယ်။

ယမန်နေ့က စားနေကြ Steak ရယ် အခြားထွေလီကာလီ အစားအစာအချို့စားသောက်ပြီးနောက် ကော်ဖီတစ်ခွက်မှာလိုက်တော့ ခပ်တောင့်တောင့် စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က အထူးစပါယ်ရှယ်ကရင်မ်ထည့်ပေးရမလားတဲ့။ စားပွဲခုံလေးတွေကို အပိုင်းလေးတွေကန့် ကာရံထားတဲ့အခြမ်းဘက်မှာ ကျွန်တော်တယောက်တည်းထိုင်နေတာကြောင့် စားပွဲထိုးက ရှေ့တည့်တည့်မှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် ခပ်သွက်သွက် လက်သမားလုပ်ကာ ကော်ဖီခွက်ထဲကို အားရပါးရပန်းထည့်ပေးတယ်လေ။ အခြားစားသုံးသူတွေ မမြင်မသိနိုင်အောင် သူပြုလုပ်ပြီးနောက်မှာတော့ ဘောင်းဘီဇစ်ကိုပြန်ဆွဲတင်ကာ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ဘက်ထွက်သွားပါတော့တယ်။ 

ဟား ဟား …ကရင်မ်အများကြီး ပါတဲ့ကော်ဖီတစ်ခွက်သောက်ခဲ့ရတယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း အဲသည့်စားသောက်ဆိုင်ရောက်ရင် အထူးစပါယ်ရှယ် spunky coffee တစ်ခွက်မှာသောက်ကြပါလို့ အကြံပြုထောက်ခံပါတယ်ဗျို့။

Alex Aung (September 29, 2026)

အမျိုးသားတွေ ဘာလို့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ပုံမှန်လဲသင့်တာလဲ

 အမျိုးသားတွေ ဘာလို့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ပုံမှန်လဲသင့်တာလဲ

#အမျိုးသားကျန်းမာရေး

#အမျိုးသားကျန်းမာရေးဆိုင်ရာများ

(Hello Sayarwon Panelမှ အချက်အလက် စစ်ဆေးထားပါသည်။ Hello Sayarwon Panel

Ye Myo Myat မှ ရေးသားသည်။ )

အမျိုးသားတွေဟာ အမြဲ နေပူထဲ သွားလာပြီး အလုပ်လုပ်နေရတာ၊ အားကစား၊ လေ့ကျင့်ခန်း အပြင်းအထန် လုပ်နေရတာကြောင့် အမျိုးသမီးတွေထက် ပိုပြီး ချွေးထွက်ပါတယ်။ အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီတွေကတော့ တစ်ကြိမ်ထက် ပိုပြီး ဝတ်ဆင်တာ ပြဿနာ သိပ်မရှိပေမယ့် အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေကိုတော့ အမြဲ လဲပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့ နေရာတွေထက် ချိုင်းကြား၊ ပေါင်ခြံနေရာတွေဟာ ပိုပြီး ချွေးထွက်များပြီး အဝတ်အစားနဲ့ အမြဲထိကပ်နေတာကြောင့် ချွေးနံ့အပြင် ဘက်တီးရီးယားပိုးများစွာ ခိုအောင်းနေတတ်ပါတယ်။

 အမျိုးသားတွေ ဘာလို့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ပုံမှန်လဲသင့်တာလဲ ဆိုတာကို အောက်မှာ ဆက်ကြည့်ရအောင်။

အမျိုးသားတွေ ဘာလို့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ပုံမှန်လဲသင့်တာလဲ

တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှု နည်းတဲ့ အမျိုးသားတွေဟာ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ဝတ်ဆင်ပြီးမှ လျှော်ဖွပ်တတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အရေပြားနဲ့ လိင်တံကျန်းမာရေးအတွက်လည်း မကောင်းတဲ့အပြင် အနံ့အသက်ဆိုးတွေ ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ အဓိကတရားခံပါပဲ။ ဒါကြောင့် တည်ကြည်ခန့်ညားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ယောက်ျားသားတွေ ဖြစ်ဖို့ အပြင်ရုပ်ရည်တင်မကဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မမြင်ရတဲ့ နေရာတွေကိုပါ သန့်ရှင်းအောင် ထားဖို့ လိုပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပုံမှန်လျှော်ဖွပ်တာ၊ ပုံမှန်လဲလှယ်တာတွေ လုပ်ပေးသင့်ပါတယ်။

ဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ကြာလာတဲ့အခါ

၁။ အနံ့အသက်အလွန်ဆိုးရွားမယ်။

အမျိုးသားတိုင်း သိကြမှာပါ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို တစ်ရက်လောက် မလျှော်ဘဲ နောက်တစ်ခါ ပြန်ဝတ်တဲ့အခါ အနံ့အသက်က အောင့်သက်သက်နိုင်ပါတယ်။ ဝတ်ပြီးသား အတွင်းခံဘောင်းဘီကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဝတ်လို့ ဘာကောင်းကျိုးမှ မရနိုင်တဲ့အပြင် ကိုယ့်ရဲ့ လိင်တံကိုလည်း ဒီအနံ့တွေ စွဲကပ်နိုင်ပါတယ်။

၂။ အရေပြားပြဿနာဖြစ်နိုင်တယ်။

ပေါင်ခြံတစ်ဝိုက်ဟာ အမျိုးသားတွေအတွက် ချွေးနဲ့ အနံ့ဆိုးတွေ အထွက်ဆုံးနေရာဖြစ်တဲ့အပြင် ဘက်တီးရီးယားပိုးမွှားတွေအတွက် ခိုအောင်းရာ နေရာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အားကစားလုပ်သူတွေ၊ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သူတွေ၊ အမြဲလှုပ်ရှားသွားလာနေရတဲ့ အမျိုးသားတွေမှာ ပိုပြီးတောင် ဆိုးနိုင်ပါတယ်။

ဒီလို ချွေးတွေနဲ့ အမြဲစိုစွတ်နေတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို မလျှော်ပဲ ထားထားတဲ့အခါ ဘက်တီးရီးယားပိုးတွေ ပိုပွားများလာနိုင်ပြီး ပွေး၊ ဝဲ အစရှိတဲ့ မှိုကြောင့်ဖြစ်တဲ့ အရေပြားရောဂါတွေ ဖြစ်လာမှာပါ။

၃။ စေးကပ်ကပ်ဖြစ်ပြီး မှိုတက်နိုင်တယ်။

တစ်ခါတစ်လေ ဘာမှမတွေးနေတဲ့အချိန်မှာတောင် လိင်တံဟာ သူ့အလိုလို ထောင်မတ်နေတတ်တာ၊ လိင်စိတ်ထကြွနေတဲ့အချိန်ဆိုရင် သုက်ရည်ကြည် (Pre-cum) လေးတွေ ထွက်တတ်တာ အမျိုးသားတိုင်းလည်း ကြုံဖူးမှာပါ။ ဆီးသွားပြီးတဲ့အချိန် လိင်တံထိပ်မှာ ကျန်နေခဲ့တဲ့ ဆီးစက်တွေကြောင့် ကြာလာတဲ့အခါ အတွင်းခံဘောင်းဘီဟာ စေးကပ်ကပ်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မလျှော်ဖွပ်ဘဲ ဒီအတိုင်းထားထားလိုက်တဲ့အခါ အတွင်းခံဘောင်းဘီမှာ ဘက်တီးရီးယားတွေ ပိုပေါက်ဖွားနိုင်တဲ့အပြင် ဖားဥတွေစွဲပြီး မှိုတက်နိုင်ပါတယ်။

၄။ ဝက်ခြံနဲ့ အဖုအပိမ့်တွေ ပိုပေါက်လာနိုင်ပါတယ်။

မျက်နှာကို သေချာမသန့်ရှင်းတဲ့အခါ အဖုအပိမ့်တွေ ထွက်လာသလိုပါပဲ။ သန့်ရှင်းမှုမရှိတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်တဲ့အခါ လိင်တံ၊ တင်ပါးတစ်ဝိုက် အရေပြားမှာ ဝက်ခြံ၊ အဖုအပိမ့်တွေအပြင် ပွေး၊ ဝဲ၊ ညှင်း အစရှိတဲ့ အရေပြားပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

#အတွင်းခံဘောင်းဘီကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရာမှာ ဘာတွေ သိထားသင့်လဲ။

၁။ အားကစား၊ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးတိုင်း အတွင်းခံကို လဲပါ။

၂။ တစ်နေ့ ဝတ်တဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို အပြင်ကနေ ပြန်ရောက်တာနဲ့ လဲပါ။

၃။ တစ်နှစ်ပြည့်တိုင်း ဟောင်းနွမ်းပြီး ရိရွဲနေတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီအဟောင်းတွေကို စစ်ဆေးပြီး အသစ်လဲပါ။

၄။ ကပ်စေးစေး ဖြစ်နေတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေကို အမြဲလျှော်ဖွပ်ပါ။

၅။ ကိုယ်နဲ့ လိုက်ဖက်ညီပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းမယ့် အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေကို ရွေးချယ်ဝယ်ယူပါ။

နောက််ထပ်ဆောင်းပါး ===>

အတွင်းခံဘောင်းဘီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သင်မသိသေးတဲ့ အချက်တွေ

အတွင်းခံဘောင်းဘီဆိုတာ အမျိုးသားရော၊ အမျိုးသမီးရော ဝတ်တတ်ကြတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိထားသင့်တဲ့ အချက်တွေကတော့

#ချွတ်မလား ဝတ်မလား။

ဒါဟာ အရေးပါတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်သလို သင့်တကိုယ်ရည် ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စလည်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သင့်အနေနဲ့ အတွင်းခံဝတ်သင့်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတွေကလည်း ရှိလို့နေပြန်ပါတယ်။ ဥပမာ အပြင်သွားရမယ်၊ လူကြားထဲ သွားရမယ် ဆိုရင်ပေါ့။

စွတ်စိုပူနွေးတဲ့ အနေအထားဟာ ဘက်တီးရီးယားပိုးတွေနဲ့ yeast မှိုတွေအတွက် အင်မတန်အကြိုက်တွေ့စေမယ့် အနေအထား ဖြစ်ပါတယ်။

သင်အားကစားလုပ်တဲ့အခါ ချွေးတွေကို စုပ်ယူပြီး စိုထိုင်းမှု မရှိစေဖို့အတွက် အားကစားဘောင်းဘီအောက်မှာ အတွင်းခံတထပ်ကို ထပ်ပြီး ဝတ်သင့်ပါတယ်။

သာမန်အချိန်တွေနဲ့ အိပ်ချိန်တွေမှာတော့ လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် ချွတ်အိပ်သင့်ပါတယ်။

#တင်ပါးမဖုံးတဲ့ အတွင်းခံ (thongs) တွေဟာ သင့်ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်း မဟုတ်ပါ။

အမျိုးသမီး အများစုဟာ အတွင်းခံအရာတွေ ပေါ်နေမှာစိုးတဲ့အတွက် တင်ပါးမဖုံးတဲ့ အတွင်းခံ (thongs) တွေကို ဝတ်လေ့ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအတွင်းခံ အမျိုးအစားတွေဟာ အရမ်းကျပ်ပြီး လှုပ်ရှားတဲ့အချိန်မှာ သင့်အသားနဲ့ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ပွတ်တိုက်နေတတ်ပါတယ်။

ဒီလို ပွတ်တိုက်မှုတွေကရော၊ ပူလောင်မှုတွေကပါ သင့်ကို ဆီးလမ်းကြောင်းပိုးဝင်တာနဲ့ ယောနိထဲ ဘက်တီးရီးယားပိုးဝင်တဲ့ ရောဂါတွေကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။

တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီအတွင်းခံအမျိုးအစားဟာ ခန္ဓာကိုယ် အနောက်ပိုင်းတင်ပါးပိုင်းနဲ့ ယောနိ/ဆီးလမ်းကြောင်းတို့ အကြား ဘက်တီးရီးယားတွေ ပျော်ပျော်ပါးပါးကြီးသွားလို့ရအောင် ရွှေလမ်းငွေလမ်းဖောက်ပေးထားသလို ဖြစ်စေပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီအတွင်းခံ အမျိုးအစားက နေ့စဉ်ဝတ်သင့်တဲ့အမျိုးအစားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရံဖန်ရံခါ အချိန်ပိုင်းလောက်ပဲ ဝတ်မယ်ဆိုရင်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။

ချွေးစုပ်တဲ့ အသားက အကောင်းဆုံးပါ။ 

ပိုးထည်လို အသားမျိုးဟာ ပိတ်လွန်းသလို ဇာကွက်လေးတွေကလည်း သင့်ကို တချိန်လုံး ပွတ်တိုက်နေမှာဖြစ်တဲ့အတွက် မိန်းမကိုယ်နှုတ်ခမ်းသားတွေ ရောင်ရမ်းလာနိုင်ပါတယ်။

အတွင်းခံဟာ ချွေးစုပ်တဲ့ အသားဖြစ်သင့်ပါတယ် (ဥပမာ ချည်သားလေးပေါ့)။ ချည်သားတွေက ချွေးကိုလည်း ပိုပြီးမြန်မြန် စုပ်ယူနိုင်တဲ့အတွက် သင့်ကို ခြောက်သွေ့နေစေပါတယ်။

#ဆီးခုံမွေး ရိတ်မလား၊ မရိတ်မလား။

ဒီခေတ် မိန်းမပျိုလေးတွေ အများအပြားဟာ သူတို့ရဲ့ အောက်ပိုင်းမှာ ရှင်းလင်းနေတော့မှ ပိုပြီးသန့်ရှင်းတယ်လို့ ယူဆတတ်ကြပါတယ်။ သန့်ရှင်းတာမှန်ပေမယ့် ရိတ်တာ၊ ဖယောင်းနဲ့ ခွာတာတွေဟာလည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ကိုယ်စီ ရှိကြပါတယ်။

ဆီးခုံမွေးတွေဟာ အလွန်နုနယ်တဲ့ နေရာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သဘာဝအလျောက် ရှိနေတာပါ။

သူတို့ကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် သင်ဟာ ကိုယ့်တပ်ကို ပြန်နင်းသလို ဖြစ်သွားတာကြောင့် လိင်မှတဆင့်ကူးစက်တဲ့ ရောဂါတွေ၊ အရေပြားပွန်းတာတွေ၊ အမာရွတ်ဖြစ်တာတွေ စတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ တွေ့ကြုံဖို့ အခွင့်အလမ်းပိုများသွားစေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ရိတ်မရိတ်က ကိုယ့်သဘောပါပဲ။

#အားကစား လုပ်တတ်တဲ့ သူတွေအတွက် အကောင်းဆုံး အတွင်းခံတွေက ဘာတွေလဲ။ 

တကယ်လို့ သင်ဟာ မာရသွန်ပြေးတာလိုမျိုး အားကစားနည်းတွေအတွက် ပြင်ဆင်နေတာဆိုရင် သင့်အနေနဲ့ အတွင်းခံနဲ့ပတ်သက်ပြီး သေချာစဉ်းစားရွေးချယ်သင့်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အကြာကြီး ဝတ်ထားရမှာမို့ပါ။ နှစ်မိုင်လောက်အရောက်မှာ နည်းနည်းလောက် ပွန်းရာလေးစ ဖြစ်လာရာက မိုင်၂၀လောက်ရောက်တဲ့အခါမှာ အရည်ကြည်ဖု အကြီးကြီး ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ။

ရေကူးတာလိုမျိုး ရေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အားကစားနည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင် အပူနဲ့ စွတ်စိုမှုတို့ကို သတိထားသင့်ပါတယ်။ ဒီအပူနဲ့ စွတ်စိုမှုတို့ဟာ ဘက်တီးရီးယားတွေ ပေါက်ပွားတာကို အားပေးလို့ ဆီးလမ်းကြောင်းပိုးဝင်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်သလို yeast မှိုပိုးကူးတာ ဒါမှမဟုတ် bacterial vaginosis ဆိုတဲ့ ဘက်တီးရီးယားကူးစက်ရောဂါဖြစ်တာတွေကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ သင့်အနေနဲ့ အဝတ်စိုကြီးဝတ်ပြီး အကြာကြီး နေရမယ့် အနေအထားမျိုးမှာ ပြဿနာ ပိုတက်ပါလိမ့်မယ်။

#ရာသီလာချိန်မှာ ဘာဝတ်ကြမလဲ။

ဓမ္မတာလာနေတဲ့အချိန်ကျရင်လည်း အတွင်းခံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိပ်အာရုံနောက်မနေပါနဲ့။ ပွပွချောင်ချောင် အတွင်းခံကြီးကြီးတွေကိုသာ ဝတ်လိုက်ပါ။ Padကြောင့် ပေါင်ပွန်းတာလည်း သက်သာပါလိမ့်မယ်။

Tampon သုံးတာနဲ့ menstrual cup ခွက်လေးတွေကို သုံးတာဟာ သင့်ကို နေရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သင့်အတွက် နေလို့ အဆင်ပြေဆုံးအရာက သင့်အတွက် အကောင်းဆုံး အရာပဲ ဆိုတာ သိထားရပါမယ်။

အနံ့အသက်အတွက်လား။ ဒါတွေကို ခေါက်ထားလိုက်ပါ။ အောက်ပိုင်းမှာ အနံ့အသက်မွှေးနေဖို့လိုတယ်ဆိုတာ ယုံတမ်းစကားကြီးပါ။ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ပေါင်ခြံမှာ apocrine gland လို့ခေါ်တဲ့ ချွေး/အရည်ထုတ်ပေးတဲ့ ဂလင်းတမျိုးရှိတဲ့အတွက် အနံ့အသက်ကတော့ အနည်းနဲ့ အများ ရှိမှာ သဘာဝပါပဲ။

ပုံမှန်တကိုယ်ရည်သန့်ရှင်းရေးကို ဂရုစိုက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အားလုံးအေးဆေးပါ။

#ဆီးမထိန်းနိုင်တဲ့သူတွေကရော ဘာဝတ်ကြမလဲ။

ဆီးမထိန်းနိုင်တာ၊ ဆီးမထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်ကျတာဟာ ကလေးမွေးထားတဲ့ အမျိုးသမီး အများအပြားမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ အခြေအနေတခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကလေးမမွေးဖူးတဲ့ တချို့ အမျိုးသမီးတွေမှာတောင် ဖြစ်တတ်ပါသေးတယ်။

ဒီတော့ လူကြီးသုံး ဆီးခံလေးတွေကို သုံးနိုင်ပါတယ်။ ကလေး သေးခံလို တန်းဝတ်ရုံပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အားပြင်းပြင်းထန်ထန်သုံးလို့ ဆီးထွက်ကျတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ Kegels လေ့ကျင့်ခန်းကို လုပ်ပေးတာက သက်သာနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အခြေအနေပိုဆိုးလာပြီဆိုရင် (ဆီးခံတထည်နဲ့ မရတာ၊ တနေ့ကို ခဏခဏ ထွက်ကျတာ) ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာဝန်နဲ့ ပြသပြီး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပါ။ ဟော်မုန်းကို အသုံးပြုပြီး ကုသတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ခွဲစိတ်ပြီး ကုသတာမျိုးလုပ်ဖို့ ဆရာဝန်က အကြံပေးကောင်းပေးပါလိမ့်မယ်။

***Hello ဆရာဝန် စာမျက်နှာမှကူးယူဖော်ပြသည်။

Cheating with my Boyfriend's Best Friend

“စံပယ်ရယ် သူငယ်ချင်းတွေမို့”

ဘယ်တုန်းကမှ ဇော်သူဟိန်းအပေါ် ဖောက်ပြန်မိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မတွေးခဲ့ဘူးပါ။ ကျွန်တော်တို့အတူရှိတွဲနေခဲ့ကြတဲ့ RS သက်တမ်း တဆယ့်ရှစ်နှစ်ကြာပြီဖြစ်သလို ဘာပြဿနာမှလည်းမရှိ တကယ်ပြီးပြည့်စုံခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်က နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သလို သူ့ အသက်အရွယ်မှာလည်း  နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဗျာ။ အတူတကွနေထိုင်ခဲ့တဲ့သက်တမ်းကတော့ ခြောက်လကျော် ခုနှစ်လနည်းပါးပေါ့။ ကိုဟိန်းက ကျွန်တော့်အတွက်အပြစ်ဆိုစရာမရှိလောက်အောင် ပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးသားလေး တစ်ယောက်လို့ပြောနိုင်တယ်။ ကျန်းမာသန်စွမ်းတယ်၊ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိတယ်၊ အိပ်ရာထဲမှာဆို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်ပေမယ့် ပြင်ပမှာတော့ တကယ့်ချိုသာ ယဉ်ကျေးသူတစ်ယောက်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့လိင်မှုဘဝဟာ မယုံနိုင်ဖွယ်ရာ ကောင်းမွန်ပြည့်စုံ တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ဆန္ဒကို ဘယ်လိုဖော်ဆောင်ရမယ်၊ နှိုးဆွရမယ်ဆိုတာသိသလို ဘယ်လိုအသုံးချရမယ်ဆိုတာ သူကောင်းကောင်း သိတယ်။ သည့်အတွက်ပဲ ကျွန်တော်  နှစ်သိမ့်ကြည်နူး အသက်ရှိခဲ့တာ။ အရာရာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဘုရားသခင်ရဲ့ကောင်းချီးတခု လို ခံစားရတယ်။

နောက်တော့ အောင်မိုးဝင်း ပြောင်းရွှေ့အတူလာနေခဲ့တယ်။

မိုးဝင်းက ကိုဟိန်းရဲ့ ကောလိပ်အတူတက်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ခပ်ပွေးပွေး သူ့ချစ်သူကောင်မလေးနဲ့ လမ်းခွဲပြီးစ အချိန် တစ်နေရာရာမှာ ခဏနေထိုင်ဖို့လိုအပ်ခဲ့တယ်ဆိုပါတော့။ အခန်းပိုမှာ သူနေဖို့ ကျွန်တော့်ကိုမမေးဘဲ ကိုဟိန်းခေါ်ချလာခဲ့တယ်။ ပထမတော့ လူပိုခေါ်တင်ပြီးနေတာ ကျွန်တော် စိတ်မရှိဘူးဆိုပေမယ့် လစဉ်ပေးဆောင်ရမယ့် ပြေစာအချို့ကိုတော့ အချိုးကျပေးဆောင် စေချင်တာအမှန်ပဲ။ မိုးဝင်းဟာ အနေအထိုင် ကပိုကရိုနဲ့ စည်းကမ်းမရှိသလို ခံစားရတယ်။ သူ့အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ချင်မှစေ့ပိတ်တတ် ပြီး အဝတ်အစားဝတ်ချင်မှဝတ်တတ်တယ်။ သူ့ပေါင်တံ ခြေတံတွေ တင်သားဆိုင်တွေဟာ တကယ်စွဲဆောင်မှုရှိသလိုမျိုး ကျွန်တော်ခံစား ရတာတော့မှန်တယ်။ ကိုဟိန်းထက် မိုးဝင်းက အရပ်ပိုမြင့်တယ်၊ ပခုံးနဲ့ကျောပြင်ဟာ ကျယ်ပြန့်တောင့်တင်းတယ်၊ တပါးသူကို အမြဲလို လို အပြုံးချိုချိုနဲ့ အရေးတယူနှုတ်ဆက်တတ်တယ်။ ဒါကပဲ စိတ်ထဲအဆာမကျေပေမယ့် အပြစ်မတင်နိုင်တော့ဘူးရယ်။ သူ့အနီးအနား သွားလိုက်ရင် သဘောဆန္ဒက အလိုလိုလိုက်လျောလိုစိတ် ဖြစ်သွားသလားမေးစရာ။ ကိုဟိန်းကလည်း တကယ့်ကိုစွဲဆောင်မှုပြင်းသူ တစ်ယောက်ပါ။ အမေးအမြန်းမထူဘူး၊ ဒါပေမယ့် မိုးဝင်းကတော့ another level ပဲရယ်။ သူ့ကိုယ်သူ အခြားအရပ်ဒေသမှာ အသားကျ အောင်၊ လူတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ပြုလုပ်ပုံနည်းလမ်းက ဆရာကျတယ်။ တဟီးဟီးတဟားဟားနဲ့ ရောနှောတာမျိုးတော့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ကိုဟိန်းက ကျွန်တော့်အပေါ် အာရုံစိုက်မှုလျော့တာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာသွားတဲ့အချိန်ဆို မိုးဝင်းအကြည့်တွေက ကျွန်တော့်အပေါ် စောင့်ကြည့်နေတဲ့အတိုင်း စူးစိုက်စောင့်ကြည့်လာတယ်။

‘အတူတကွနေထိုင်ရခြင်းဟာ ပို၍ ပို၍ညံ့ဖျင်းသော ဆက်ဆံရေးတခုစီဦးတည်သွားအောင်’လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲမှ တဘက်လေး ခါးချိတ်ပြီး မိုးဝင်းထွက်လာတာကို မကြည့်လဲမြင်ဖူးတယ်။ လှပအချိုးဆစ်ပြေပြစ်တဲ့ ဗိုက်ကြွက်သားတွေအပေါ်က ရေစက်အချို့စီးကျနေ တာနဲ့အတူ လုံးဝန်းပြည့်တင်းတဲ့တင်ပါးအထက်မှာ ခပ်တည်းတည်းချိတ်ထားတဲ့ တဘက်တထည်ဟာ ကြည့်မြင်ရသူအဖို့ဘယ်လို ခံစားရမလဲ ပြောကြည့်ပါလား။ ဒါမှမဟုတ် မီးဖိုချောင်ထဲ ချက်ပြုတ်နေတဲ့  ကျွန်တော့်ခါးအောက်ပိုင်းအထက်ကို သူ့လက်ရစ်သိုင်းကိုင် တွယ်တာ အတန်ကြာတဲ့အထိ မဖယ်ရှားတာမျိုး၊ မလွတ်တလွတ် မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ အနေအထားအချို့မှာ ကျွန်တော့်နောက်ပါးကနေ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းနဲ့ မထိတထိပွတ်သပ်သွားတာမျိုးတွေက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်၊ မတော်တဆ ယောက်ျားချင်းပဲလို့ ချွင်းချက်ပေးရ မလား။ မနေ့ညက ကိုဟိန်း ခပ်စောစောအိပ်ရာဝင်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ မိုးဝင်း ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ စကားလက်ဆုံကျရင်း ကျန်ခဲ့ကြတယ်။ သူ့ပေါင်ခွဆုံဟာ ကျွန်တော့် ဒူးခေါင်း အဲ ပေါင်တံနဲ့ဖိကပ်ပြီး ထိုင်နေတဲ့အနေအထားပေါ့။ ပြောရခက်တယ် အသိစိတ် က သတိထားနေလည်း မိုးဝင်း အနားကပ်ပြီး ပူးကပ်ထိုင်လာတာက ကျွန်တော့်ကို စိတ်လှုပ်ရှား လိင်စိတ်ထန်စေတာအမှန်ပါ။  တကယ်ပြောတာ လစ်လျူရှုဖို့ ကျွန်တော်ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကျိန်စာမိသလိုမျိုး တွေ့ထိဆက်ဆံရတော့ အချိန်ကြာလာရင် ခက်တော့မှာ။

တရက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ညဘက်အတူထွက်လည်ပတ်ခဲ့ကြတယ်။

သုံးယောက်သား မြို့လယ်ခေါင်မှ နိုက်ကလပ်တခုကိုသွားခဲ့တာပါ။ ခေတ်နဲ့အညီဖွင့်ထားတဲ့ ဂီတသံတွေ၊ လည်မျိုထဲ စီးဆင်းသွားတဲ့ အဖျော်ယမကာတွေ၊ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ ရယ်မောသံများဟာ ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ် အတူတကွကခုန်ရင်း ရောနှောကုန်ပါတယ်။ ကလပ်ထဲမှာ အချိန်နှစ်နာရီကြာတဲ့အထိ ကိုဟိန်းတယောက် ခံစားချက်ကောင်းနေတယ်ဗျ။နောက်တော့ သူ့နားထင်သူ ပွတ်သပ်လျက် လူအုပ်နဲ့ဝေးရာဘေး ကျွန်တော့်ကိုဆွဲခေါ်သွားတယ်။

“ကိုယ့်ခေါင်းတွေ အတော်ကိုက်နေတယ်…ဘေဘီ။ ကိုယ်အိမ်ပြန်မှဖြစ်မယ်။ မင်းနဲ့မိုးဝင်း ကလပ်မှာနေခဲ့ပြီး အချိန်ဖြုန်းကြဦး….သူပြန် ချင်တဲ့အချိန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြတော့နော်။ ကိုယ့်ကြောင့် မင်းတို့နှစ်ယောက် အပျော်ပျက်တာမျိုးမဖြစ်ချင်ဘူး။သည်ကောင် ခံစားချက်  ကောင်းပြီး မျောနေတာမို့ နံဘေးကနေ ထိန်းလိုက်ကွာ….”

ကိုဟိန်း ကျွန်တော့်ကို အနမ်းပေးတယ်။ မိုးဝင်းအား ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မှာကြားပြီး ကိုဟိန်းအိမ်ပြန်သွားပါတယ်။

မိုးဝင်းနဲ့ ကျွန်တော် ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန်တက်ပြီး ကခုန်ဖြစ်ကြတယ်။ လူအုပ်ကြီးက  မနည်းမနောမို့ ခန္ဓာကိုယ်ချင်းတွန်းတိုက် တို့ထိဖို့ မခက်ဘူး။ အစပထမတော့ ကျွန်တော် သိုးငယ်လေးတကောင်လို အပြစ်ကင်းသယောင် ခံစားနေခဲ့တာ။ ညတဖြည်းဖြည်းနက်လာသလို သီချင်းသံတွေ ငြိမ့်ငြိမ့်ငြောင်းငြောင်းဘက်ပြောင်းလာချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပူးကပ်မတပ် နီးစပ်လာပါတယ်။ သူ့လက်အစုံဟာ ကျွန်တော့် တင်သားဆိုင်များပေါ်ရောက်လာတယ်။ နောက်ပါးမှနေလျက် သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းချိန်မှာတော့ မာတောင့်နေတဲ့ ငပဲချောင်းအဖု အထစ်ကြီးဟာ ဂျင်းဘောင်းဘီသားကိုထိုးဖောက်လျက် ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်များကို ဖိကပ်တွန်းတိုက်လာခဲ့တယ်။  တကယ်က ကျွန်တော် ခြေလှမ်းကိုပြင် နံဘေးကို ရှောင်ထွက်သင့်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ကြီးကို ကျွန်တော်တွန်းခွာဖယ်ရှားသင့်ခဲ့တယ်။

အစပိုင်းတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ သွေးတိုးစမ်း ဟိုင်ကိုင်သည်စမ်းပေါ့။ သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်အင်္ကျီအောက်ကနေ လျှိုဝင်ပြီး နို့သီး ခေါင်းများအား ပွတ်သပ်တယ်၊နောက်တော့ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို လျှောဆင်းသွားလျက် ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်တွေကို ဖျစ်ညှစ် တယ်။ ကျွန်တော်သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားတာရော ဘယ်ကိုကိုင်ရမည်မှန်း သတိမကပ်တာရောကြောင့်  သူ့ပေါင်တံတွေကို ဆွဲညှစ်သလို  သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား အနားပိုတိုးကပ်အောင် ဆွဲယူဖက်တွယ်မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ် မယ် ဂီတသံစည်းချက်တွေ လူငွေ့တွေအကြားပျောက်ဆုံးလျက် လိင်စိတ်ထန်ကာ Foreplay လုပ်နေကြတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ငပဲဟာ ကျောက်ဆိုင်ကျောက်သားလို ဂျင်းဘောင်းဘီထဲမာတောင့်နေခဲ့ပြီး သူ့ငပဲဟာလည်း အတော်မာတောင့်ကာ  အနောက်ဖက်မှသည် ထောက်လှမ်းရေးလုပ်နေခဲ့တယ်ပေါ့။ စိုးရိမ်ပူပန်တတ်တဲ့စိတ်ဖိအားတွေ  ကင်းလွတ်နေသလို ကောင်းမွန်ပါတယ်ဆိုသော အချိန်အခိုက် အတန့်တခုအား ဖြစ်သန်းနေတာပါ။စည်းတွေဘောင်တွေကို အခုထိမကျော်လွှားခဲ့သေးသော်လည်း များမကြာခင်တော့ ခုန်ကျော်မိတော့ မယ်ထင်တာပဲ။

နောက်ဆုံး ကျွန်တော်ခေါ်ထားတဲ့ Grab Taxi မှ ဖုန်းအချက်ပေးမှုပြုလာတယ်။ မိုးဝင်းနဲ့   ကျွန်တော် နှစ်ယောက်စလုံး ကားနောက်ခန်း စီ လျှိုဝင်လိုက်ကြပါတယ်။ ကားဒရိုင်ဘာကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်မနေဘူးရယ်။ မိုးဝင်းဟာ ကျွန်တော့်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား တိမ်းညွှတ်ကာ စိတ်ကြွနေတယ်ဗျ။ အလင်းရောင်နည်းတဲ့ ကားနောက်ခန်းမယ် ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို နှစ်လိုလက်ရ သေချာစိုက်ကြည့်နေတာအကြာကြီးပဲ။ စကားတစ်ခွန်းမဆို မေးခွန်းတစ်ခွန်းမမေးဘဲ ကျွန်တော့်လက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲယူကာ ဖုဖောင်းနေတဲ့ သူ့ဂျင်းဘောင်းဘီဂွကြားပေါ် တင်ပေးတယ်။

“မင်း  ငါ့ကို  ချစ်ခွင့်ပေးမယ်မဟုတ်လား”

ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ နေရာချပေး ကိုင်ခိုင်းထားတဲ့လက်ကို ကျွန်တော်ပြန်မရုပ်သိမ်းမိဘူး။သူ့ငပဲကြီးဟာ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်မှ တစ်စတစ်စကြီးထွားမာတောင့်လာပါတယ်။

“ကိုဟိန်းက  အမြဲပြောတယ်….မင်းရဲ့ခရေက မျှော့တစ်ကောင်လိုစုပ်မျိုအားကောင်းသလို မင်းက အပေးတော်တော်ကောင်းသတဲ့” မိုးဝင်းက အသံခပ်တိုးတိုးနဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့စကားတွေပြောလာတယ်။ “ဒါကြောင့်လည်း မင်းအနားက သည်ကောင်မခွာနိုင်ဖြစ်နေတာ။ မင်း တကယ် အောက်ထပ်နေရတာကြိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ငါ…မင်းရဲ့လင် ကိုဟိန်းငပဲကိုမြင်ဖူးထားတော့ သူ့ပစ္စည်းကို အတော်ကိတ် တယ်လို့မင်းထင်နေရင် မှားမယ်။ မင်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားအောင်ငါပြမှာ”

သူပြော သုံးနှုန်းတဲ့စကားလုံးတွေဟာ ကျွန်တော့်ကျောရိုးထိတိုင်စိမ့်ဝင်သွားပါတယ်။  ကိုဟိန်းက သည်လိုအိပ်ရာကိစ္စတွေကိုပါ မိုးဝင်းကို ပြောလေ့ရှိသလား။ ကျွန်တော့်အကြောင်းတွေကောပေါ့။ နှိမ့်ချသော ညစ်ညမ်းရိုင်းစိုင်းသောစကားလုံးများက  ကျွန်တော့်ခရေကြွက်သား အားကျစ်ကျစ်ပါအောင် ညှစ်မိစေတာတော့အမှန်။ ကျွန်တော်တော့သွားပြီ။ အထိအတွေ့မဟုတ်တဲ့ သူ့စကားလုံးတွေအောက်မှာ လဲပြို  သွားတာများဗျာ။

“အင်း….အိုကေ” ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးပြန်ဖြေခဲ့တယ်။

သူ လှောင်ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်း သူ့ငပဲပေါ်တင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို အပေါ်ကထပ်ကိုင်လျက် ဖျစ်ညှစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နေတဲ့ အိမ်ရာတိုက်ခန်းကိုမရောက်မချင်း လက်ပြန်ရုပ်သိမ်းခွင့်မပေးဘူးရယ်။

ဒုတိယထပ် စေ့ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတံခါးများကို ဂရုမစိုက်အား ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို နံရံတစ်ခုမှာဖိတွန်းကပ်ပြီး ပါးစပ်ဟခွင့်ပေးခြင်း မပြု အနမ်းကြောရှည်ကြီးကို အားရပါးရသူပေးပါတယ်။ အနမ်းတွေဟာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုအပြည့်၊ ကိုဟိန်းနဲ့အတူ မျှဝေဖူးတဲ့ နုညံ့ချိုမြိန်တဲ့ အနမ်းနုနုတွေနဲ့ ကွဲပြားလှတယ်။ မိုးဝင်းဟာ သူ့လျှာကြီးကို ကျွန်တော့်အာခံတွင်းထဲ တွန်းထည့်ပြီး စုပ်မျိုနမ်း ရှိုက်သလို သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်အဝတ်အစားများကို အားစိုက်ဆောင့်စွဲတဲ့အတိုင်းကိုင်တွယ်ထားတာပါ။ နှစ်ဦးသား နေတဲ့ အခန်းရဲ့ ဧည့်ခန်းအလယ်ရောက်တဲ့အထိ နှုတ်ခမ်းခြင်းတေ့နမ်းရှိုက်ဆဲဖြစ်သလို နောက်ဆုံး ဒူးမခိုင်စွာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျွန်တော်ဒူး ထောက်ကျ သွားတဲ့အထိ မိုးဝင်းရဲ့မာန်က ထန်လှတယ်။

ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံတွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်နေသလို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့မော့ကြည့်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီခါးပတ်ရှိရာ လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။ သူ မတားမြစ်သလို လုံးဝလည်းမငြင်းဆန်ပါဘူး။ ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဖွင့်လျက် သူ့ငပဲကို ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်မှာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားတယ်။ တုတ်ခိုင်သလို အလွန်ရှည်လျားပြီး ကွမ်းသီးခေါင်းဝမှ အရည်ကြည်အချို့စိမ့်ထွက်နေတာပါ။ကိုဟိန်းသည် စံချိန်မှီပြီး ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်သည့်ငပဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်လို့ ကျွန်တော်ဂုဏ်မောက်ထားသမျှ မိုးဝင်းရဲ့ငပဲနဲ့ယှဉ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အတော် ကွာခြားလွန်းတယ်။ ကိုဟိန်းက ထိပ်အရေပြားဖြတ်ထားပေမယ့် မိုးဝင်းက ထိပ်အရေပြားမဖြတ်ထားဘူးရယ်။ မိုးဝင်းငပဲကို လက်လေးနဲ့ အသာကိုင် ကွမ်းသီးခေါင်းပေါ်အောင် နောက်ဘက်အနည်းငယ်တွန်းဖိလိုက်တော့ ဖူးအိပြောင်တင်းနေတဲ့ ကွမ်းသီးခေါင်းကြီးက အားရစရာကြီးဗျာ။ ယောက်ျားနံ့လို့ပြောမလား musky scent ခပ်ပြင်းပြင်းက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းကို ဦးဆုံးလာထိတယ်။ ကျွန်တော့် လျှာကိုထုတ် ကွမ်းသီးခေါင်းအောက်က မေးသိုင်းကြိုးတဝိုက်ကိုတို့ထိမွှေနှောက်လိုက်တာ ငံကျိကျိအရသာရောယှက်နေတဲ့ အရည်ကြည်အချို့ ခံစားရတယ်။ အဲဒါကပဲ ကျွန်တော့်စိတ်ကို တက်ကြွစေပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်လုပ်စေတာပေါ့။ ဝတ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ဘောင်းဘီခွဆုံဟာလည်း မိုးကာတဲလိုဖြစ်နေကာ အတွင်းကငပဲရဲ့မာတောင့်မှုကြောင့် အနေရခက်သလိုဖြစ်သယောင်ပဲ။ မိုးဝင်းငပဲရဲ့ မေးသိုင်းကြိုးတဝိုက်ကို လျှာနဲ့ကလိရင်းမှ ကွမ်းသီးခေါင်းအဝထဲကို လျှာဖျားလေးချွန်ကာ ထိုးထည့်ပစ်တယ်။ ငပဲတ ချောင်းလုံးက အညစ်အကြေးမှန်သမျှ လျှက်ပြုသန့်ရှင်းနေတဲ့အတိုင်း ဖိုနံ့ပြင်းပြင်းအရည်ကြည်အချို့ကို အကုန်သိမ်းတဲ့အပေါ် မိုးဝင်းမှ အပေါ်စီးကနေ ခပ်နက်နက်အကြည့်တွေနဲ့စောင့်ကြည့်နေတယ်လေ။

မိုးဝင်းပါးစပ်မှာ ညည်းညူသံ ခပ်ကျယ်ကျယ်ထွက်သလို ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကိုလည်း လက်နဲ့ထိုးဖွပါတယ်။

“Fuck….အဲဒါပဲ…အ…စုပ်စမ်းကွာ….အင်း…..ငပဲကြီးကို အားရပါးရစုပ်….အ”

ကျွန်တော်လည်း ပါးစပ်ကိုကျယ်ကျယ်ဟ သူ့ငပဲခေါင်းကို ပလွပ်ကနဲအသံမြည်အောင်စုပ်မျိုပစ်တယ်။ လိင်တံထိပ်အရေပြားကို ကျွန်တော့်လျှာဖျားနဲ့အလုပ်များသလို ဆံပင်တွေတလှုပ်လှုပ်ဖြစ်တဲ့အထိ ပါးစပ်နဲ့ ငရုပ်ဆုံထောင်းပေးတာပါပဲ။ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အာရည်လျှာရည်တွေ လျှံကျရုံမက သူ့ငပဲ အရည်ကြည်တွေ ကျွန်တော့်မေးစေ့ထိ စီးကျကုန်တယ်။ အနည်းဆုံး ငါးမိနစ်လောက် အဲသည့်အတိုင်း ခပ်ပြင်းပြင်း ကျွန်တော်ပုလွေတစ်ချက်ပေးရင်း တစ်ခါ တစ်ခါ လည်မျိုထဲတိုင် သူ့ငပဲကြီးတိုးဝင်သွားစေလိုက်တယ်။ ပါးစပ်ထဲမှ အပြင်ကို ငပဲပြန်ဆွဲထုတ်ချိန် ကျွန်တော့်မှာ အသက်ဝအောင်ရှူရှိုက်လျက် သွေးကြောကြီးတွေဖောင်းကားနေတဲ့  သူ့ငပဲ တလျောက်ကို လျှာအပြားလိုက်သုံးကာ ပွတ်ဆွဲရပါတယ်။ အား….အသက်ဝအောင် ပြန်ရှူရှိုက်ပြီးမှ လုံးဝန်းနေတဲ့ ရွှေဥတွေကိုလည်း တလုံးခြင်း ငုံစုပ်မိသေးတယ်။ လိင်တံအရေပြားရဲ့ ရနံ့အရသာက ယောက်ျားဆန်သလို ညစ်ညမ်းတဲ့စိတ်ပျက်မှုမျိုး မပေးတာ တော်ပါရဲ့။ ရွှေဥများကို ကလိလို့အားရပြန်တော့ လိင်တံအရင်းကို သေချာဆုပ်ကိုင်လျက် ကွမ်းသီးခေါင်းအား ပြန်လည်ငုံစုပ်လိုက်တယ်။ 

ထိပ်အရေပြားအောက်ကို လျှာဖျားနဲ့ပြန်ထိုးကြည့်တာ ငံကျိကျိအရသာနဲ့အတူ အရည်ကြည်အချို့စိမ့်ထွက်နေကြောင်းမြည်းစမ်းရပါ တယ်။ သွားရည်တများများက သူ့ရွှေဥတွေကို ပေလူးနေတဲ့အပြင် ကျွန်တော့်မေးစေ့မှာလည်း မြင်မကောင်းဘူးရယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်မှာ လည်း ခပ်ကျယ်ကျယ်ဟရလွန်းတော့ မေးရိုးကြီး အံသေမတပ်ခံစားရသား။ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း တနည်း ကိုယ့်ငပဲကတော့ မထိန်းနိုင် မကိုင်နိုင်ဘဲ ဂျင်းဘောင်းဘီထဲမှာ ကုန်းရုန်းထနေတဲ့အပြင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတထည်လုံးစိုရွှဲမတတ် အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်နေ ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ပေါက်ကို ဘယ်လိုထင်သည်မသိ မိုးဝင်းတယောက် သူ့ငပဲကို ခပ်ဖြေးဖြေးအသွင်းအထုတ်စလုပ်တယ်ဗျ။ တဆုံးဖိသွင်းလိုက် ငပဲခေါင်းအပြင်ရောက်လုသည်အထိဆွဲထုတ်လိုက်နဲ့ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကိုထိန်းကိုင်လျက် မိုးဝင်းမာန်ပါနေတာ တကယ်ကြီး။ လည်မျိုထဲထိရောက်အောင် သူ့ငပဲကိုထိုးသွင်းလိုက်ချိန်ဆို ကျွန်တော့်မှာ တစ်ဆို့ဆို့ခံစားရပြီး မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်အချို့ လှိမ့်ဆင်းသည်အထိ ဖြစ်ရပါရော။ ဒါပေမယ့် အမှတ်သည်းခြေမရှိတဲ့ကျွန်တော် ပါးစပ်ထဲထိုးခွဲနေတဲ့ သူ့သဘောအား အလိုက်အထိုက် တုန့်ပြန်ပေးမိတယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ မိုးဝင်းငပဲ အထုတ်အသွင်းလုပ်နေတဲ့အသံဟာ တိတ်ဆိတ်နေသော ဧည့်ခန်းထဲပြည့်လျှံနေပါတယ်။ ဘယ်လိုပြောမလဲ ကျွန်တော့်လျှာပေါ်ဖိပွတ်လျက်တိုးဝင် ပြန်ထွက်နေတဲ့ သူ့ငပဲရဲ့အလေးချိန်ကို ခံစားလို့ရနေတဲ့အပြင် လိင်တံထိပ်အရေပြား နောက်ပြန်လိပ်ပါသွားလိုက် အရှေ့ကိုပြန်ဖြည်သွားလိုက် ဖြစ်နေတဲ့အပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားရတယ်ပေါ့။

မိုးဝင်းပါးစပ်က မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင်အော်ညည်းသလို ပါးစပ်ထဲအထုတ်အသွင်းလုပ်နေတဲ့ ငပဲကြီးကို ပိုပိုဖိသွင်းလာတာမို့ ကျွန်တော် အသက်ရှူမဝပါဘူး။ ကျွန်တော့်မေးရိုးနဲ့ သူ့ကပ္ပာယ်အိတ်ထိထိသွားချိန်ဆို အသက်ရှူမှားပါရော။ ငပဲကြီးအရင်းကို လက်နဲ့ထိန်းကိုင် ကစားရင်း ကွမ်းသီးခေါင်းကိုတပြွတ်ပြွတ်စုပ်မှုတ်တာမျိုးလုပ်ပေးခြင်းနဲ့ထိန်းရတာပဲ။ တချိန်လုံးလိုလို မိုးဝင်းငပဲကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ပုလွေမှုတ်စွမ်းရည်ပြရမယ် စဉ်းစားတယ်။ လိင်တံထိပ်အရေပြားမဖြတ်ထားတဲ့ ကြီးမားတုတ်ခိုင်သော ငပဲကြီးဟာ ကိုဟိန်းရဲ့ပစ္စည်းထက် ဘယ်နှစ်ဆပိုကြီးသလဲ ဖျပ်ကနဲတော့ တွေးမိတယ်။ ငပဲအရင်းကိုဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ကွမ်းသီးခေါင်းအောက် မေးသိုင်းကြိုးကို ကျွန်တော် လျှာနဲ့ တို့စမ်းပြန်တာမှာ ငံကျိကျိနဲ့ အနံ့ခပ်စူးစူးထွက်လာပါတယ်။

လည်မျို၀ မကြာခဏတစ်ဆို့ တစ်ဆို့ဖြစ်သည်အထိ ကလိုင်းခံရတာကြောင့် ကျွန်တော့်လည်မျို ပူလောင်ရပေမယ့် မရပ်တန့်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်စွမ်းကြောင်း ဘယ်လိုတတ်ကြောင်း မိုးဝင်းသဘောကျစေချင်တယ်။အသက်ရှူမဝစေတဲ့အထိ ထိပ်အရေပြား မဖြတ်ထားတဲ့ ငပဲတုတ်တုတ်ကြီးကို ကျွန်တော်ဘယ်လိုကိုင်တွယ်နိုင်ကြောင်း ပြချင်ခဲ့တယ်။မိုးဝင်းက ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို လက်နဲ့  ဆွဲကိုင်ထိန်းလျက် ပါးစပ်ထဲငပဲ ဘယ်လိုအထုတ်အသွင်းထိန်းကျောင်းရကြောင်း စည်းချက်ကျကျ ခေါင်းတလှုပ်လှုပ် လုပ်ရကြောင်း  ပညာဆက်ပြပေးတယ်။ သည်တော့ ဘာဖြစ်လဲမေးရင် ပါးစပ်ဟရလွန်းလို့ မေးရိုးပြုတ်ချင်ချင်၊ မေးစေ့နဲ့ လည်တိုင်လည်း ယိုစိမ့်ထွက်တဲ့ အာရည်လျှာရည်များကြောင့်စေးကပ်၊  နောက်တခါ  မျက်ဝန်းများဟာလည်း မငိုရဘဲ မျက်ရည်တွေစီးကျပါရော။ အသက်ရှူမဝဖြစ်တိုင်း ပါးစပ်ထဲမှ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော်ပြန်ဆွဲထုတ်တာမို့ နှုတ်ခမ်းနဲ့သူ့ငပဲဟာ တံတွေးများနဲ့စေးကပ်နေတယ်။ 

ဟူး….ကွမ်းသီးခေါင်းအောက်က မေးသိုင်းကြိုးရယ် သူ့လိင်တံထိပ်အရေပြားတဝိုက်ကို ကျွန်တော် ဘာရယ်မဟုတ် လျှာဖျားလေးနဲ့ ကလိတာ မကြာခဏပါ။ ပြီးမှ ငပဲကြီးကို ပါးစပ်ထဲ တဆုံးပြန်သွင်းတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှ ဆွဲချွတ်သွားခဲ့ပါတယ်။

"Lube ဘူး သွားယူလိုက်တော့"

တုန်ရင်နေတဲ့ ခြေထောက်များနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲကို ကျွန်တော်ခပ်သွက်သွက် သွားခဲ့ပါတယ်။လက်ဆေးဘေစင်ရဲ့ အောက်နားတနေရာမှ  ချောဆီပုလင်းတစ်ခုကိုဆွဲယူလျက် ခပ်မြန်မြန်ပဲ မိုးဝင်းရှိရာ ဧည့်ခန်းဘက်ပြန်လာလိုက်တယ်။ မိုးဝင်းက ဆိုဖာမှာ အသာထိုင်ရင်း စောင့်နေတာမို့ ဆိုဖာပေါ်ကို ဒူးနှစ်ဖက်ထောက် တင်ပါးအစုံကိုခပ်ကုန်းကုန်းမြင့် ကူရှင်တခုပေါ် ဘာမှမတွေးဘဲ မျက်နှာအပ်ချလိုက်တဲ့ ကျွန်တော့်အပြုအမူက ရယ်စရာတော့ မကောင်းလောက်ပါဘူး။

သူလည်း မဆိုင်းမတွ ထရပ်လျက် ကျွန်တော်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတို့ကို ကမန်းကတန်းဆွဲချွတ်ကာ လုံး၀ ပလာကိုယ်တည်းဖြစ်စေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝကို လေကောင်းလေသန့်ရအောင်ပင့်မြောက်ထားတဲ့အတိုင်း။ တုတ်ခိုင်သန်မာ တဲ့ သူ့လက်ဖဝါးအစုံနဲ့ ကျွန်တော့်တင်ပါးနှစ်ဖက်ကိုဆွဲဖြဲလျက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ စေ့ငုကြည့်နေသေးတာပါ။

“ကျွတ်…သောက်ရမ်းမိုက်တယ်ကွာ…ကိုဟိန်းပြောတာ အမှန်ပဲ…” မိုးဝင်းနှုတ်ဖျားက တီးတိုးရေရွတ်သံထွက်လာတယ်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ တင်ပါးအစုံကို ဆွဲဖြဲလျက် ခရေဝတဝိုက်အား လက်မနဲ့ပွတ်သပ်ပါတယ်။ ကိုယ့် လိင်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းကိုစေ့ငုကြည့်နေတဲ့အပြင် လက်မအစုံနဲ့ကလိတာကြောင့် ကျွန်တော့်ခရေဝထဲမယ် ကလိကလိနဲ့ ယားကျိကျိ အာရုံရပြီ။ချောဆီဘူးထဲမှ အနည်းငယ်ကို ခရေဝမှာ ညှစ်ချလျက် သူ့လက်ချောင်းသုံးချောင်းနဲ့ ဖြန့်ကျက်ပေးတဲ့အပြင် လက်ခလယ် လေးနဲ့ ခရေထဲဖိဖိသွင်းလာတယ်။ အား….စက်ဝန်းပုံစံ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အထိအခတ်မခံတဲ့ ဧရိယာတဝိုက်မှာ အသာအယာတို့ထိကလိ ပြန်တာကြောင့် ခရေဝဟာ ဝလုံးလေးလို ဟစိ ဟစိဖြစ်သွားတယ်။ ခရေအတွင်းထဲထိ ဘာမှမထိုးသွင်းသေးဘဲ ကလိနေတဲ့ မိုးဝင်းဟာ တကယ့်ဆရာကြီးပဲ။

“Fuck….သည်အပေါက်ကလေးက သောက်ရမ်းလှတာပဲကွာ….ကြည့်ဦး…..နည်းနည်းကလိတာနဲ့ ငါ့ကို မျက်စပစ်ပြနေပြီ။” သိပ်မကျယ်တဲ့လေသံနဲ့ မိုးဝင်းရဲ့ ညစ်ညမ်းစကားများကိုကြားရပါတယ်။ “ဒီလိုလှပပြီး စွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ပစ္စည်းကို ကိုဟိန်းက တယောက်တည်းမောင်ပိုင်စီးထားတာပဲ။ အတ္တကြီးလိုက်တာကွာ။ သည်လိုပစ္စည်းကောင်းရထားတာကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေရမှာ။ ငါ့ငပဲကြီးနဲ့ဆို မင်း-င်ပေါက်လေးက ကြပ်စီးအောင်ညှစ်ထားမှာသေချာပြောနိုင်တယ်”

သူ ပါးစပ်ကပြောလည်းပြော လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ပွတ်သပ်မြဲပွတ်သပ်ဆဲ၊ ကြိုကြား လက်ချောင်းလေးနဲ့တွင်းနှိုက်ကလိတာ ကျွန်တော့် အူအသည်းတွေယားကျိကျိ ခံစားရပါတယ်။ မိုးဝင်း ဘယ်လိုတွေတောင် ကျွမ်းကျင်နေတာပါလိမ့်နော်။ ကိုဟိန်းကို မရည်ရွယ်ဘဲ သတိရသွားတာတော့ အမှန်ပဲ။ ခရေတဝိုက်ကြွက်သားတွေကို တင်းကြပ်ညှစ်မထားဘဲ အဆင်ပြေပြေ စိတ်တင်းအားလျော့ သွားချိန်မှာ မိုးဝင်းက ချောဆီထပ်မံထည့်တာ လူးတာထပ်လုပ်တယ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင် ငပဲသည်လည်း  လက်နဲ့မထိမကိုင်သော်ငြား အစွမ်းကုန်  မတ်ထောင်လျက် ပေါင်ခြံကြားမယ် ခါရမ်းနေတာ အရည်ကြည်တွေ ဆိုဖာမှာ ပေလူးကုန်ရော။ တကယ့်ကို ညင်ညင်သာသာ အလျင်စလို မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် စက်ဝန်းပုံစံပွတ်သပ်ကလိတာ ကြက်သီးမွှေးညှင်းထပြီး ပါးစပ်က ဘာကိုတောင်းဆိုရ မည်မှန်းမသိတော့ အသံတိတ်နေမိတယ်။ ဒါကို ကျွန်တော်ဖြစ်ပျက်နေပုံအား မိုးဝင်းက  ညစ်ကျယ်ကျယ်နဲ့ အသံထွက်ရယ်မော တယ်လေ။

“အေး….ဒါပဲ….စိတ်တင်းမထားနဲ့ သက်သောင့်သက်သာနေ။ မင်းရဲ့ pussy က သည်ည ငါ့အတွက်ပဲ။ ဟစိ ဟစိဖြစ်ရုံမကဘူး ဝလုံးလို ကျယ်ပြီး ငါ့ငပဲနဲ့ပြည့်နေစေရမယ်။ ကိုဟိန်းက အခြားအရာတွေ စေတနာကောင်းပေမယ့် ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းလေးကျတော့ အပိုင်သိမ်းထား တယ် ဝေမျှမကျွေးချင်ဘူး”

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ သူ့ပါးစပ်က ညစ်ညမ်းစကားတွေပြောရင်း သို့မဟုတ် ချောဆီစိုရွှဲနေတဲ့ သူ့လက်ချောင်းကလေးများကို အလုပ်ပေးရင်း ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် ခြင်ချော်လဲမတတ် ပြုလုပ်ချင်သမျှလုပ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ပုံမှန်မဟုတ် တော့ပါဘူး ပိုမိုမြန်ဆန်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက်ဟာလည်း သူ့လက်ချောင်းများရဲ့ဖိအားအောက်မယ် လှုပ်ရမ်းတွန့်ခါနေ သလားပဲ။ အထာပေးတာ အချက်ပြတာမလုပ်ဘဲ တချက် တချက် ခရေဝထဲ သူ့လက်ချောင်းများကို ဖိသွင်းလိုက် ပြန်နှုတ်လိုက်လုပ် တယ်။

အား….သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ကျွန်တော်ချပစ်မိပါတယ်။သူ့လက်ချောင်းများဟာ လက်တစ်ဆစ်မကတော့ဘူး ခရေအတွင်းထဲ ရောက်သထက်ရောက်အောင် တွင်းနှိုက်ပါရော။ စူးအောင့်တာမျိုးမဟုတ်ပေမယ့် ရင်ထဲထိပ်ကနဲခံစားရကာ တင်းထားတောင့်ထားတဲ့ ခရေကြွက်သားများကို အလိုက်သင့်အလျားသင့် ကျွန်တော်လျှော့ပေးလိုက်မိချိန်မှ မိုးဝင်းလေ တွင်းနှိုက်တာကို ငြင်ငြင်သာသာ လုပ်လာတယ်။နောက်တော့ သူ့ငပဲခေါင်းအား ကျွန်တော့်ခရေဝမယ် တေ့ထောက်ဖိသွင်းလာခြင်းကို ကျွန်တော်ခံစားရတယ်။

သူ တဖြည်းဖြည်းခြင်း ငပဲကို ကျွန်တော့်ခရေထဲဖိသွင်းခဲ့ပါတယ်။

အား…အဝင်မငြင်သာဘူးဗျာ…။ အသားကျနေတဲ့ ငပဲအရွယ်အစားမဟုတ်ဘဲ ထင်ထားတာထက် သူ့ငပဲကတုတ်ခိုင်လှပါတယ်။ ကျွန်တော့် ခရေဝသာမက အတွင်းကြွက်သားများဟာလည်း အသားကုန်တတ်နိုင်သမျှ ဆန့်ကားပေးရပြီး သူ့ငပဲကိုစည်းကြပ်နေအောင် ဆွဲညှစ်ထားသလို ခပ်တင်းတင်းရစ်သိုင်းထားရပါတယ်။ ငပဲပေါ်က ဖောင်းကားကြွနေတဲ့ သွေးကြောကြီးများနဲ့ ငပဲကြွက်သားများရဲ့ မာတောင့်မှုများကို နင့်နင့်နဲနဲအတွင်းထဲတိုးဝင်တာကို ကျွန်တော်ခံစားမိတယ်၊ ခရေ၀ ဖင်ဝတခုလုံး မီးအပူမိသလို ပူထူသွားတာအမှန်။ ကြီးမားထွားကျိုင်းတဲ့ အမျိုးသားလိင်အင်္ဂါမျိုးဟာ ကြည့်မြင်ရင်လှပေမယ့် အခုလိုလိင်ဆက်ဆံတဲ့အချိန်မှာ အသားကျဖို့အတော်သည်းခံ ရတဲ့အထဲမှာပါတယ်။စိတ်အခြေခံအရ ငြင်းဆန် ကန်ထုတ်ချင်သော်လည်း ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်တိုင် သစ္စာဖောက်ကာ မိုးဝင်း ကိုယ်လုံးကြီးကို လက်နောက်ပြန်နဲ့စမ်းသပ်ကိုင်ဆွဲနေတယ်လေ။ ကျွန်တော့်မှာ နှုတ်ခမ်းသားများကို အသာကိုက်၊ အသံထွက်မညည်းမိ အောင်ကြိုးစားနေပေမယ့် သူ့ငပဲကြီး တစ်ထစ်ဝင်တိုင်း ခပ်အုပ်အုပ်ညည်းညူသံက မတားနိုင်စွာထွက်ထွက်လာတယ်။ ဆိုဖာကူရှင်တွေ ကိုလည်း ကျွန်တော်ဆုပ်ကိုင်ညှစ်တာ မပြဲတာကံကောင်း။

ကျွန်တော့်ခရေဝဟာ မိုးဝင်းရဲ့ငပဲကြီးအရွယ်အစားကြောင့် ပူထူနေသလို တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလျက် အဆင်ချောအောင်ကြိုးစားပါတယ်။ အတွင်းထဲကို တစ်လက်မခြင်း ဖိသွင်းတဲ့ မိုးဝင်းအပြုအမူဟာ အလျင်စလိုမဟုတ်ပေမယ့် သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့ဟန်ပေါက်တယ်။ သူ့ဆီးခုံနဲ့ ကျွန်တော့်တင်ပါးတွေ ထိကပ်သွားတာ ခဏခဏဖြစ်လာချိန်မှာ အထုတ်အသွင်းအရှိန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ကာ ဆောင့်ဆောင့် သွင်းတာမျိုးလုပ်တယ်လေ။ အိုး….တချက် တချက် သူ့ကပ္ပာယ်အိပ်နဲ့  ကျွန်တော့်တင်ပါးတွေပေါ်မှေးတင်လာတာ ခံစားရတယ်တကယ်။ ကျွန်တော့်ခရေကြွက်သားကို  အစွမ်းကုန်ဆန့်ကားသလို ပြည့်ကြပ်နေသယောင်ခံစားရတိုင်း အသက်မနည်းဝအောင်ရှူရတယ်။ ကျွန်တော့်ဗိုက်ထဲ တမျိုးတမည်ခံစားရတာမျိုးအထိ သူ့ငပဲကို အတွင်းထဲနက်သထက်နက်အောင် ရေနံတွင်းတူးပါတယ်။

သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်ခရေထဲ တဆုံးမြုပ်လိုက်ပြီးတိုင်း ခဏရပ်ကာ ချိန်ညှိတာ တွန်းဖယ်တာမျိုး အနေအထားပြောင်းတာမျိုး လုပ်ခွင့်ပေးပါတယ်။ဘယ်လိုပြောမလဲ တလုံးတခဲကြီးနစ်ဝင်နေတဲ့ မိုးဝင်းငပဲကြီးရဲ့ အထိအတွေ့တိုင်းကို ကျွန်တော့်ခရေအတွင်း နံရံများက အသက်ရှူကြပ်မတတ် ခံစားမိနေတဲ့သဘောရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝဟာ သူ့ငပဲအတံအဝန်းအဝိုင်းကို သားရေကွင်းနဲ့ စည်းကြပ်သလိုမျိုး ပွတ်တိုက်တွန်းဆွဲနေရတာ ရင်ထဲသာမက တကိုယ်လုံးလွှမ်းနေတဲ့အတိုင်း ခံစားချက်တမျိုးဖြစ်တည်တယ်လေ။ ဆိုဖာ ပေါ်က ကျောမီကူရှင်ကို ပါးစပ်ပိတ်ရာမှာသုံးတာ၊ မျက်စိတွေကို ဖိပိတ်ရာမှာ ရောယောင်သုံးမိနေပြီး ကျွန်တော့်ကျောပြင်တလျှောက်မှာ လည်း ချွေးတွေ အလုံးအရင်းလိုက်စီးကျကုန်တယ်။ ကြီးမားတုတ်ခိုင်တဲ့ သူ့လက်ဖဝါးပြင်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကျောရိုးအတိုင်း အစုန်အဆန် ပွတ်သိပ်ပေးတာ လည်တိုင်ကို ငုံ့ကိုင်းပြီးအနမ်းချွေတာတွေက ဝေဒနာသက်သာစေသလို ပြေပျောက်လုနည်းပါး ခံစားရတာအမှန်ပါပဲ။

“အသက်မအောင့်ထားနဲ့ အသက်ရှူပါကွ” သူခပ်တိုးတိုးကပ်ပြောပါတယ်။  “ မင်းရဲ့  boy pussy ခပ်ကြပ်ကြပ်လေးကို ငါရင်းနီးခွင့်ပေး ပါဦး။  Fuck….သောက်ရမ်း Fine တာပဲ”

သူအကြမ်းပတမ်းမလုပ်ဘဲ  အချိန်ယူကာ ချော့မြူရင်း အထုတ်အသွင်းလုပ်ပါတယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းပေါ်တဲ့အထိ ဆွဲနှုတ်ပြီးမှ တဆုံးဖိ သွင်းကာ ဆက်မလုပ်ဘဲ ခဏငြိမ်သက်တာမျိုး တစ်လက်မခြင်း ပြန်ဖိသွင်းတာမျိုးတွေနဲ့ ပညာပြတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝဟာ လုံးဝကို တွင်းဝတခုလိုဖြစ်လာပြီ။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်အစုံဟာ လှုပ်ရမ်းတုန်ခါနေခဲ့တာပါ။ ခရေဝတဝိုက် ပူထူနာကျင် ရှတတဖြစ်နေတဲ့ ခံစား ချက်မှသည် ရင်ထဲတလှပ်လှပ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး တုန်ခါကာ သူ့ငပဲအတုတ်ကြီးကို လက်ခံနိုင်လာတယ်။ကိုဟိန်းနဲ့ အတူနေစဉ်က ရတတ်တဲ့ ခံစားချက်နဲ့မတူဘဲ ဗိုက်ပြည့်အောင်ဖြည့်ထားသလိုပဲ။မိုးဝင်းရဲ့ငပဲက ပိုတုတ်တယ် ပိုမာတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ခရေထဲ ထိုးမြုပ်လိုက်ချိန်ဆို ကိုယ့်ငပဲကိုကိုယ်တိုင်မကိုင်ရဘဲ အလိုလိုမတ်ထောင် အရည်စိမ့်အောင်စွမ်းတယ်ဗျာ။ ဒါကို သူရိပ်မိဟန်နဲ့ သူ့ တင်ပါးကို ကျစ်ကာ အားယူလျက် မာန်သွင်းသံတချက်ပြုရင်း ငပဲကြီးဒဏ်ဘယ်လောက်ခံနိုင်ပြီလဲ စတင်စမ်းသပ်တယ်။

“Yeah….ဒါပဲ…ကျွတ်” သူ မနှေးမမြန် ဆက်လုပ်နေပေမယ် တစ်မိနစ် သို့မဟုတ် နှစ်မိနစ်လောက်ကြာပြီနောက် သိပ်မထိန်းနိုင်တော့ ဘူး။ “Fuck….ဒါကို ငါစောင့်နေရတာ…ရှီး”

ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျနေတဲ့ သူ့အောက်ခံဘောင်းဘီကို ကုန်းကောက်လိုက်ကာ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲထိုးသွင်းပိတ်ဆို့ပါတယ်။ချက်ချင်း ညစ်ပတ်ပေရေသော အနံ့အရသာခပ်ပြင်းပြင်းက ကျွန်တော့်အာရုံကို ထိုးနှက်တယ်။ ချွေးနံ့ ကိုယ်နံ့ပြင်းပြင်းတွေ၊ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဘောင်းဘီအသား၊ အစကနဦး  ခပ်စောစောက  စိမ့်ထွက်ထားသော အရည်ကြည်အချို့ကြောင့် ငံကျိခါးသက်တဲ့အရသာတွေ တပြိုင်နက်ရလာတယ်။ ယောက်ျားဆန်တဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့တွေနဲ့အတူ လိင်စိတ်တက်ကြွမှုကြောင့် စိမ့်ထွက်လာတဲ့ ကနဦးအရည်ကြည် တွေပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အရသာဆိုတာ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပြရမှန်းမသိ။ ညစ်ပေနေတဲ့ အဝတ်စကို ကျွန်တော့်လျှာနဲ့တွန်းတိုက်ရတာ၊ နှာခေါင်းကရနေတဲ့ မလျှော်ဖွတ်ရသေးသော ဘောင်းဘီတစ်ထည်ရဲ့ရနံ့ကိုငြင်းဆန်ခွင့်မရှိဘဲ ရှူရှိုက်ရတာမျိုးလုပ်ရတယ်။

နောက်တော့ မိုးဝင်းဟာ  ကျွန်တော့်ကို သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ကာမဆက်ဆံခြင်းစတင်ပါတယ်။

ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အနေအထားဟိုသည်ပုံစံပြောင်းချိန်ညှိတဲ့အချိန်ကို သူအလစ်မပေးတော့ပါဘူး။ သူ့ငပဲကြီးကို တဆုံးဆွဲထုတ်ပြီး တာနဲ့ခပ်ပြင်းပြင်း တဆုံးပြန်ဆောင့်သွင်းတယ်။ အစကနဦးလို တငြိမ့်ငြိမ့်မဟုတ်တော့ဘဲ မြန်သထက်မြန်ကာ အကြမ်းဖက်တဲ့ဟန်ဖြစ် လာပေမယ့် စည်းချက်ကျလုပ်ဆောင်တယ်ပေါ့။ အချက်တိုင်း အချက်တိုင်း တုတ်ခိုင်ရှည်လျားတဲ့ မိုးဝင်းရဲ့ငပဲကြီးဟာ ကျွန်တော့် ခရေ၀ ကို အကျယ်ချဲ့သလို အားအင်အပြည့်လှုပ်ရှားတာမို့ ပူလောင်ကျိန်းစပ်တဲ့ ခံစားချက်ကိုလည်း ရနေတယ်။ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်တာ ကို ကျွန်တော် မနည်းအလျဉ်မှီအောင်လုပ်ရပါတယ်။အားပြင်းပြင်း ဆောင့်သွင်းချက် တချက်က  ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှ လေတွေအန်ထုတ် ခိုင်းတဲ့အတိုင်းပဲရယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံးလည်း သိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲရှေ့ကိုငိုက်ငိုက်ကျသွားတယ်။ နင့်နင့်နဲနဲ နာကျင်မှုဟာ တကယ်စစ်မှန်တာကြောင့် တကိုယ်လုံးဟုန်နေပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်းလုပ်ဆောင်မှုအပေါ် အသားကျလာသလိုလို မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည် များဟာ လှိမ့်ဆင်းလာတယ်လေ။

ကျွန်တော့်ခရေဝကြွက်သားများဟာ သူ့အထုတ်အသွင်းအရှိန်ကို လျှော့ချဖို့ကြိုးစားတဲ့အနေနဲ့ ငပဲအား ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ညှစ်ပြုတာ ယွစိယွစိ ပွတ်သပ်တာမျိုးပြုလုပ်သော်လည်း အချည်းနှီးပါ။ ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားချိန်ညှိနေတာကိုလည်း သူဂရုမစိုက်ဘဲ  ခပ်ကြမ်း ကြမ်း-ိုးဆောင့်တာကို အရှိန်မြှင့်တယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများရဲ့ပွတ်သပ် ရိုက်ခတ်သံဟာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခန်းထဲ အချိန်အတော်ကြာမြည်နေတယ်။ အသံထွက်တာလား ညည်းညူတာလားမသည်းကွဲတဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်မှ မိန်းမော ညည်းတွားသံတွေလည်း မရှေးမနှောင်းထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားသည်ဖြစ်ပါစေ ဖြစ်နေတာကဖြစ်နေတာ  ပဲမို့ အသံတိတ်နေစွမ်း မရှိတာအမှန်ပဲ။

ဆိုဖာကူရှင်တစ်ခုကို ကျွန်တော်ဆွဲယူပြီး  မျက်နှာအပ်လိုက်ကာ အသံမထွက်အောင် ဖိမှောက်ထားခဲ့ပါတယ်။

“ဒါပဲလေ…အခု…အားရပါးရယူလိုက်”

မိုးဝင်းတယောက် အားရပါးရလှေဆက်လှော်တာများ ကျွန်တော့်မျက်နှာအပ်ထားတဲ့ ဆိုဖာကူရှင်ပြားကပ်သွားမတပ်ပါ။ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့သော သူ့ရဲ့ဆောင့်သွင်းချက် တချက်စီတိုင်းဟာ ကြယ်တွေလတွေမျက်လုံးထဲမြင်ရသလိုလိုအထိနော်။ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် မှာလည်း သူ့ရဲ့အကြမ်းပတမ်းဆန်မှုကြောင့် နာကျင်မှုနဲ့သာယာမှုရောပြွမ်းကာ ပူထူကျိန်းစပ်နေတာ မီးကင်ထားတဲ့အတိုင်း။ ကိုယ်ပိုင် ငပဲခမျာ ဆိုဖာနဲ့ခန္ဓာကိုယ်အကြားညှပ်ကာ အလိုလိုလှုပ်ရှားပွတ်တိုက်လှုံ့ဆော်ခံရတာကြောင့် အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်မှုက အားရ ပါးရ။ ကျွန်တော့်မှာ နေရာမရွေ့မလှုပ်ရှားနိုင်၊ အသံထွက်စကားမပြောနိုင်၊ပြုလုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတခုလို အားရပါးရ အသုံးချနေတဲ့ သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မယ် ပြုသမျှနုနေရတယ်။မွတ်သိပ်စွာ ဆောင့်သွင်းလိုက်တဲ့ အချက်တချက်တိုင်းဟာ ကျွန်တော့် prostate ကို သူ့ငပဲကြီးနဲ့ထိုးကလော်နေသလိုမို့ ငြင်းဆန်ချင်တဲ့နာကျင်မှုများကြားမယ် မလိုချင်တဲ့သာယာမှုအချို့က ဖြတ်ပြေးလျက် ငြိမ်ဆေးကျွေးတယ်ပေါ့။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှာ ညစ်ပတ်နေတဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီတထည်က ပြည့်ကြပ်စွာနေရာယူထားပုံက အသက်ရှူလိုက်တိုင်း အနံ့အသက်ပိုပြင်းလာတဲ့အပြင် လျှာနဲ့တွန်းထိုးမိတဲ့ ချွေးစိုဘောင်းဘီအဝတ်စမှ အရသာအချို့ကလည်း ပျို့အံချင် စိတ်ဖြစ်စေတာအမှန်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား လှုပ်ရှားပွတ်တိုက်မှုကြောင့်ထွက်လာတဲ့ချွေးစက်များ၊ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားလှတဲ့ သူ့ငပဲကြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှထွက်သော ရနံ့အပေါင်းစုံ ဝန်းကျင်အနှံ့ ပျံ့လွင့်နေပါတယ်။ 

ဘယ်လိုအရာမှနောက်ပြန်မဆုတ်တော့သလို ရုန်းကန်ငြင်းဆန်ဖို့အားမထုတ်မိဘဲ ကျွန်တော့်ကိုရူးနှမ်းအောင် အကြမ်းဖက်နေခြင်းအား ခံယူလျက်ပါ။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဟာ လမ်းလျှောက်ဖို့ပင်အားမရှိတော့သယောင် ခွေယိုင်နေတယ်။ အို….ကျွန်တော့်ခရေ၀ အပေါက်သာမက ခရေကြွက်သားတွေဟာ ကျယ်သထက်ကျယ်အောင် တွန်းအားပေးခံနေရတဲ့အပြင် မွတ်သိပ်စွာဆောင့်ချပစ်သွင်းသော သူ့ငပဲကို အရန်သင့်စောင့်ကြိုရမှုမှာ ကျိန်းစပ်ပူလောင်နေတာပဲ။ သည်လောက်အရွယ်အစားတင်းပြည့်ကျပ်ပြည့်ကြီးကို ကျွန်တော်လက် သင့်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်သည် မဖြစ်သည် အာရုံမရတော့ဘူး adult toys တခုလို ဆွဲမ နေရာပြောင်း ဖိချ စသဖြင့် သူပြုသမျှမှာ အလိုက် သင့်မျောပါရပါရော။

မိုးဝင်းဟာ ခရီးဆောင်မတုပစ္စည်းတစ်ခုကို အသုံးချနေတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော့်ခရေဝကို စိတ်ကြိုက်သုံးပါတယ်။ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း၊ ငပဲကို တဆုံးထည့်၊ သနားညှာတာမှုကင်းစွာပေါ့။ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားတဲ့ သူ့အသားချောင်းကြီး ကျွန်တော့်ခရေထဲ တခါသွင်းတိုင်း ပါကင်အခုမှ ပွင့်သလို အဖွင့်ခံရတယ်လေ။

"Fuck yeah," သူအသံကျယ်စွာညည်းညူခဲ့ပါတယ်။ “ကိုဟိန်းကကွာ သည်လောက်မိုက်တဲ့ ခရေပေါက်ကို မောင်ပိုင်စီးထားတာ တကယ် အတ္တကြီးတဲ့ကောင်ပဲ။ အခုတော့ ငါမြည်းစမ်းခွင့်ရနေပြီ…ရှီး”

သူ့စကားလုံးများနဲ့လေသံက ကျွန်တော့်ကျောရိုးတလျောက်စိမ့်သွားတဲ့ခံစားချက်မျိုး ခံစားရစေပြီး ငပဲကို ခရေကြွက်သားနဲ့ပိုပိုညှစ်ပြု မိစေပါတယ်။ သူပြောတာမှန်တယ်….အား….ပြည့်ကြပ်ပြီး နင့်နေတာပဲ။

မိုးဝင်းရဲ့လှုပ်ရှားမှုနဲ့ ဆောင့်သွင်းချက်တွေပိုမြန်လာသလို ဆောင့်သွင်းချက်တချက်တိုင်းဟာ အားပါလာတယ်။အထွဋ်အထိပ်ရောက်ဖို့ နီးလာကြောင်း ခရေတွင်းမှာ လှုပ်ရှားကြီးထွားနေတဲ့ သူ့ငပဲအရ ကျွန်တော်ခံစားသိရှိမိတယ်ပေါ့နော်။

“သည်-င်ပေါက်ကြီးအပြည့်..အစာကျွေးရတော့မယ်…အ” မာန်ပါပါ သူညည်းညူရင်းပြောပါတယ်။

ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို ဆို့ပိတ်ထားတဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုဆွဲထုတ်….မျက်နှာအပ်ထားတဲ့ကူရှင်ခေါင်းအုံးလေးကို နံဘေးပစ်ချရင်း “မလုပ်ပါနဲ့…..အတွင်းထဲမှာမပြီးလိုက်နဲ့….ကိုဟိန်းသတိပြုမိသွားလိမ့်မယ်” လို့အော်ဟစ်ကာ တားမြစ်ဖို့ကြိုးစားမိတယ်။

ဒါပေမယ့် သူက ညစ်ကျယ်ကျယ်ရယ်မောရင်း ငပဲကိုတဆုံးဖိသွင်းလိုက်ပါတယ်။

“ဟ…ငါ-ိုးတဲ့အချိန်တိုင်း…ပန်းထည့်ရမှ။ ငါ့သုက်ရည်တွေ မင်း-င်ထဲပန်းထည့်ခံရတာကပဲ ကံကောင်းနေပြီ”

တုတ်ခိုင်ရှည်လျားလှတဲ့ သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်ခရေထဲတဆုံးမြုပ်အောင်ဖိသွင်းကာ အားရပါးရ သုက်တွေပန်းထည့်ပါတယ်။ ပူနွေး ပျစ်ချွဲတဲ့ သူ့သုက်ရည်တွေ တလျော့ပြီးတလျော့ ကျွန်တော့်ခရေအတွင်းပိုင်းထဲ အစာကျွေးတာ အပြည့်ဖြည့်ပေးနေတာကို ခံစားရတာ ရင်ထဲတသိမ့်သိမ့်တုန်ပါပဲ။

တစ်ခါနှစ်ခါလောက် ကျွန်တော်ကြိုးစားကာကွယ်ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း သုက်ရည်တစ်လျော့ဝင်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ပြောစကား မှန်ကြောင်း သိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကံကောင်းတယ်လို့ ကျေးဇူးတင်မိသလိုလို။ သွေးကြောကြီးတွေဖောင်းကြွနေသော ငပဲတုတ်ရှည် ကြီး ကျွန်တော့်ခရေထဲတုန်ခါလျက် သုက်ရည်တွေပန်းထုတ်နေတာ အကုန်အစင်လက်ကျန်ဖြတ်နေတဲ့အတိုင်း။

နောက်ဆုံး သူ့ငပဲကြီးကို အပြင်ကိုပြန်လည်ဆွဲထုတ်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲဘဝင်ကျပြီး အနည်းငယ်အသက်ရှူချောင်သွားတာ ကြောင့် "Thank you," ပေါ့။

ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်တွေကို လက်နဲ့ခပ်ပြင်းပြင်းတချက်ရိုက်ခတ်လိုက်တာမို့ တကိုယ်လုံးဖြန်းကနဲ ကြက်သီးထသွားပါတယ်။

နောက်တော့ လုံးဝအပြင်ရောက်အောင် ခပ်ဖြည်းဖြည်း သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်ခရေထဲမှ ဆွဲထုတ်ပါတယ်။ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူ့သုက်ရည် တွေ ကျွန်တော့်ခရေဝထဲမှ စီးကျလာတာကို ခံစားမိတယ်။ ပထမ ချောဆီတွေ သုက်ရည်တွေ ပေလူးနေတဲ့ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်တီရှပ် အကျီနဲ့သုတ်သင် သန့်ရှင်းခဲ့တယ်။ ပြီးလည်းပြီးရော ဘာကိစ္စမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဘယ်သူနဲ့မှမပတ်သက်ခဲ့သလိုမျိုး အဝတ်အစားကောက် ဝတ်ပြီးထထွက်သွားတယ်။

ဘာစကားလုံးမှ ထပ်မပြောဘဲ သူ့အခန်းရှိရာဘက်ကို ဦးတည်ထွက်သွားခဲ့တာပါ။

"Night."

အခန်းတံခါးစေ့ပိတ်သံမထွက်ခင် အဲ့စကားလုံးလေးတစ်လုံးပဲ ခပ်သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရတယ်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျနေတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီ၊ ခြေကျင်းဝတ်တဖက်မှာချိတ်နေတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်တို့နဲ့အတူ ဆိုဖာရှည်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် ကပိုကရို လှဲလျောင်းကျန်ခဲ့ပါတယ်။ သူအသုံးချခဲ့တဲ့ ဟစိဟစိ ခရေဝနဲ့အတူ ပေါင်ခြံအထိစီးကျနေခဲ့တဲ့ သူ့သုက်ရည်များဟာ မြင်မကောင်းလှ ဘူးရယ်။ ကျွန်တော့် တီရှပ်အင်္ကျီဟာလည်း ညစ်ပေနေခဲ့ပြီ။ ပုလွေပေး ပူဖောင်းမှုတ်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်မေးရိုးဟာ ကိုက်ခဲနာ ကျင်ဆဲ။ တို့အတူ ကျွန်တော့်ခရေတဝိုက်လည်း ပူထူနာကျင် ကိုက်ခဲနေတာပါ။

ကျွန်တော် ဘာတွေလုပ်ခဲ့မိပါလိမ့်။

ကျွန်တော့်ချစ်သူရဲ့ ချစ်သူငယ်ချင်းကြီးကို ပြုချင်တာပြုဖို့ ခွင့်ပြုမိခဲ့တယ်။ ကိုဟိန်းတယောက် အခန်းထဲမှာအိပ်ပျော်နေစဉ် နံရံတဖက်ပဲ ခြားတဲ့ဧည်းခန်းထဲ လုပ်ချင်တာလုပ်နေတာ။ မိုးဝင်းကျွေးသမျှစားခဲ့ပြီး အဲသည့်အတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်နေခဲ့တာတဲ့။

အခန်းမီးကိုမဖွင့်ဘဲ တတ်နိုင်သမျှ ရှုပ်ပွနေတာကို ကျွန်တော်အမြန်သန့်ရှင်းလိုက်ပါတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲသွား -င်ပေါက်ထဲက အရည်ဟူ သမျှ နှိုက်ထုတ်ဆေးကြောပစ်တယ်။ တကိုယ်လုံး အနံ့ကင်းအောင် ရေချိုးဆပ်ပြာအမြုပ်အများကြီးနဲ့ဆေးကြောတာလည်းပါတာပေါ့။ အိပ်ခန်းထဲရောက်ချိန်မှာ ကိုဟိန်းရဲ့နံဘေးနေရာလွတ်မယ် မောပန်းနွမ်းလျစွာဝင်ရောက်လဲလျောင်းလိုက်တယ်။ ကိုဟိန်းက အသက်ရှူ မှန်မှန်နဲ့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အခန်းမျက်နှာကျက်ကိုကြည့်လှဲလျောင်းပြီး မိုးဝင်းရဲ့ငပဲကြီး ပုလွေပေးခဲ့ရ တဲ့အရသာ ပါးစပ်ထဲရနေသယောင်၊ -င်ထဲမှာ သူ့သုက်ရည်တွေ စီးကျနေဆဲလိုလို ခံစားတွေးတောမိဆဲဗျာ။ 

မနက်ရောက်ရင် ကိုဟိန်းနဲ့ မိုးဝင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ကြည့်ရမလဲ ရင်ဆိုင်ရပါ့မလဲနော်။

Alex Aung(8 September 2026)