Monday, November 16, 2026

"Define Lonely"

လစ်ဟာမှုကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း



ကော်ဖီစားပွဲခုံပေါ်ချထားသော လက်ကိုင်ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ စာတိုလေးတစောင်ရောက်လာခဲ့ချိန်မှ ကျွန်တော့်ချစ်လင် ခရီးထွက်သွား တာ တစ်ရက်တိတိရှိကြောင်း သတိပြုမိတယ်။ တကိုယ်တည်း အဖော်မဲ့ချိန် အထီးကျန်စိတ်ဝင်ချိန်မှာ သတိတရရှိတာမျိုးလို့တော့ မစွပ်စွဲစေချင်ပါဘူး။ ဒါဟာ ကိုကိုလွင်ရဲ့ သဘောကောင်း ချိုသာပြနေမှုတစ်ခုမျှသာ။ ကိုကိုလွင်ဆိုသော ချစ်လင်က  လူတိုင်းအပေါ် သဘောကောင်းချိုသာပါတယ်။ အတူဖြတ်သန်းခဲ့ရသော တနှစ်ပတ်လုံး စာတိုပို့တိုင်း စာ စကားအရှည်အဝေးမရေးဘဲ အပြုံးသင်္ကေတ (one smiley face) တခုသာ ကျွန်တော့်စီပို့ကာအဆုံးသတ်လျက် သူလုပ်လက်စအလုပ်ကိုသာ အာရုံပြန်စိုက်တာမျိုးလုပ်ပါလိမ့်မယ်။


အင်္ဂါနေ့ရဲ့ ည ၉နာရီဝန်းကျင်မှာ စာတိုတစ်စောင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲသည့်အချိန်မှာ မီးဖိုချောင်ထဲ ကျွန်တော် သန့်ရှင်းရေးဝင်   နေချိန်မို့ တကိုယ်လုံးညစ်ပတ်ပေရေနေတာတော့အမှန်ပဲ။

Hit me up if it gets lonely :)

ဖျပ်ကနဲပေါ်လာတဲ့ စာတိုလေးကို အရင်ဖတ်လိုက်ရင်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုတချက်လက်နဲ့ခေါက်ကာ အဲ့စာကိုနောက်တခေါက် ကျွန်တော် ပြန်ဖတ်ခဲ့တယ်။

စာတိုရဲ့အဆုံး အပြုံးမျက်နှာသင်္ကေတလေးက ကျွန်တော့်ကို ဘဝင်ခိုက်သွားစေပါတယ်။ ဘယ်သူမှမရှိတဲ့ မီးဖိုချောင်အခန်းကျယ်ထဲ ကျွန်တော်ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်မောခဲ့မိတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ရောင်နီဆိုရင် ဒါစာတိုကိုမြင်ပါက ဘာပြောမယ် အတတ်သိလို့ပါပဲ။ ကိုကိုလွင်နဲ့အပြင်လျှောက်လည်ပြီး အခန်းပြန်ရောက်လို့ ကျွန်တော်ဖိနပ်ကုန်းချွတ်တဲ့အချိန်တိုင်း ရောင်နီက သည်စကားကိုပြောခဲ့တာ နှစ်ချီနေခဲ့ပြီ။

‘ကဲကဲ…လုပ်ကြပေါ့။ သူက အနည်းဆုံးတော့ bisexual တယောက်ပဲ။’

ကျွန်တော်မျက်လွှာပင့်ကြည့်လိုက်ရင် ရောင်နီက ခပ်ပြုံးပြုံးအမူအယာနဲ့ သူ့စကားကိုအဆုံးသတ်လိမ့်မယ်။ သည်လို ပြက်လုံးတစ်ခု အမြဲလိုလို ဆုပ်ကိုင်ထားတာ ထုံးစံဖြစ်ခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် စားပွဲပေါ် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုမှောက်ပြီးတင်ထားလိုက်တယ်။

တွေးမိရသလောက်ကတော့ လူတိုင်းအပေါ်  ကိုကိုလွင်ရဲ့သဘောထားနဲ့ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပုံက သည်အတိုင်းပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်သား။ သူက ဝဇီရာ ကဇာတ်ရုံမှာ အသံတွေကို ရောသမမွှေပြီး ရလဒ်ကောင်းထွက်အောင်ပြုလုပ်ရသူတစ်ယောက်ပါ။ ဇာတ်စင်ပေါ် က လူများစွာရဲ့အသံကို ကြည်လင်ပြတ်သားအောင် တင်ဆက်ပြသရာမှာအထောက်အပံ့ဖြစ်အောင် သူ့ဘဝတလျှောက်လုံးလုပ်ကိုင် လာခဲ့ပါတယ်။ နေ့ရက်တစ်ခုရဲ့နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ဖမ်းယူထားတဲ့အသံတွေကို  မပိတ်ထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူနဲ့အချိန်တနာရီလောက် နေကြည့် ခင်ဗျား ပျော်ရွှင်ပြီး  သူ့အပြောမှာ ပစ်ကျသွားခဲ့မှာသေချာတယ်။ လူတိုင်းသည်အတိုင်းပါပဲ။ အဲဒါ ကိုကိုလွင်ပါ။

သူ့လက်ကိုင်ဖုန်း Contact lists ထဲကတစ်ဝက်လောက်ကို ကျွန်တော့်စီပို့တဲ့စာသားအတိုင်း ပို့မှာသေချာသလောက်ပဲ။ဟာ..တကယ် ပြောတာ သူပို့တယ်။ အပြုံးမျက်နှာသင်္ကေတက  ဘာအဓိပ္ပာယ်မှမဟုတ်ဘူး။ လူအတော်များများလည်း သည်အပြုံးမျက်နှာသင်္ကေတကို စာတိုပို့ရာမှာ အခြားကိစ္စတွေမှာထည့်သုံးကြပါတယ်။ သူ သဘောကောင်းနေတာ။ ဒါမျိုးလေးပါပဲ။

ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်မှ လက်ကိုင်ဖုန်းကိုပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။

ခဏနေက သူပို့ထားတဲ့စာတိုလေးရဲ့ အပေါ်ဘက်မှာ ကျွန်တော်တို့နောက်ဆုံးအပြန်အလှန်စာဖလှယ်ထားတာလေးရှိတယ်။

ကျွန်တော် - ညစာအတူစားခဲ့ရတာအတွက် သူ့ကိုကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်တယ်။

သူ - ခဏလောက်တော့ တအိမ်လုံးလစ်ဟာနေတော့မှာ။

ကျွန်တော် - အင်း….ရောင်နီလည်း သူ့လုပ်ငန်းခွင်ရှိတဲ့ ကမ္ဘာတဘက်ခြမ်းကို သည်နံနက်ပဲထွက်သွားတာ ဖေဖော်ဝါရီလမရောက်မချင်း တွေ့ရမယ်မထင်ဘူး။

အထက်မှာရေးပြခဲ့တာတွေက  ကိုကိုလွင်ရယ် ကျွန်တော်ရယ် စာအပြန်အလှန်ပို့ခဲ့ကြတဲ့စာတွေရဲ့အနှစ်ချုပ်ပါ။  လွန်ခဲ့သော သုံးရက် ကစာတွေပေါ့။ 

ကျွန်တော် - ညစာအတူတကွာလာရောက်စားသုံးလို့ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုခဲ့ပါတယ်။

သူ - အချိန်ခဏတော့  တအိမ်လုံးလစ်ဟာနေတော့မှာ။

ကျွန်တော်  -  ဟုတ်တယ်။ အတူနေတဲ့  ရောင်နီလည်း မနေ့က ခရီးထွက်သွားတာ။ အဲသည့်မနက်ကဘဲ သူတို့ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ဆုံရပ် နေရာကို ကျွန်တော်ကားမောင်းလိုက်ပို့ခဲ့တာ။ ဖေဖော်ဝါရီလထိတော့ သူ့ကိုတွေ့ရမယ်မထင်ဘူး။

ဘာရယ်မဟုတ် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကိုအထက်အောက်ရွှေ့ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ များသောအားဖြင့် တနှစ်လုံးက logistics ပါပဲ။ နံနက်ခင်းစောစော အပြေးလေ့ကျင့်တာနောက်ကျလို့ ၆ နာရီထိုးပြီလားဆို ‘အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား မရောက်သေးရင် lemonade တစ်လုံး လောက်ဆွဲခဲ့ဦး’ စကားမျိုးကြားရမယ်။ ကျွန်တော့်အထင် အဲလိုပြောခဲ့တဲ့စကားက တစ်ကြိမ်ထက်မကဘူးရယ်။ တစ်ကြိမ်ထက် တစ်ကြိမ် သူ့လိုအင်ပြည့်ဖို့ဆိုတာမျိုးပဲ ကျွန်တော်မြင်ရကြားရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ဆုံပြီးချိန်တိုင်းတော့ အိမ်ကိုကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြန် ရောက်ရဲ့လား သူစစ်ဆေးတတ်ခဲ့ပါရဲ့။

ကျွန်တော် စာသားအချို့ရိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖျက်ခဲ့တယ်။

နောက်တော့ ကျွန်တော်ရိုက်ခဲ့တဲ့စာသားက define lonely…

ကျွန်တော်ကိုင်ထားတဲ့ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်ပြန်မချခင်လေးမှာပဲ ပြန်စာရောက်လာတယ်။

Lonely: ဗလာဖြစ်နေသော အိပ်ရာတစ်ခု၊ နယ်လွန်နေတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခု၊ ပြီးတော့ ရုပ်ရှင်ရုံထဲ နံဘေးမှာတစ်ယောက်မှမရှိတာ။ လာမည့်အပါတ် ဘယ်ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကြည့်မလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ဝယ်လာတဲ့  ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ဗူးကို မင်းကိုကိုင်ခွင့်ပေး  ပါ့မယ်။ 

မခန့်လေးစား လူပါးဝသလိုပဲ လို့ ကျွန်တော်တွေးမိပြီး ဘာစာမှပြန်မရေး မပို့ဘဲ အိပ်ရာထဲဝင်လှဲလိုက်ပါတယ်။

⁂

သောကြာနေ့မှာတော့ ကိုကိုလွင်ဟာ Spider-Man: Brand New Day (2026 film) ရုပ်ရှင်ပြတဲ့ မြို့လယ်က ကြည့်နေကြရုံရှေ့မှာ ရောက်နှင့်နေခဲ့ပါပြီ။ လက်ထဲမှာတော့ ပေါက်ပေါက်ဆုပ်နဲ့ သောက်စရာကိုလာဘူးကြီးတစ်ဘူးကိုကိုင်လျက် ရုပ်ရှင်ရုံအဝင်၀ မလှမ်းမကမ်းမှ နံရံတချပ်ကိုမှီလျက်စောင့်နေတယ်ဗျ။

‘မင်းပြောတော့ ငါသယ်လာရမယ်ဆို’ ကျွန်တော်ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။

‘ငါပြောတာက မင်းကိုကိုင်ခိုင်းမယ်လို့။ မင်းနောက်ကျတယ်နော်။’ သူကိုင်ထားတာတွေကို  ကျွန်တော့်အားလက်လွှဲပေးတယ်။

"ငါ လေးမိနစ်လောက် စောရောက်ပါတယ်ကွာ’

"ဒါဖြင့် ငါစောရောက်နေတာပေါ့" သူ ကျွန်တော့်နောက်ပါးကနေ အသာလိုက်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော်   အခြားကိစ္စဝိစ္စမပြုလုပ်ခင် ကြပ်မတ်ဖို့ ရောက်လာတဲ့အတိုင်းပါ။

သူ ခုံတန်းရှည်ကြီးများရဲ့နောက်ဖက် စုံတွဲခုံနေရာတခုကို ဘွတ်ကင်တင် လတ်မှတ်ဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ နောက်မီ သို့မဟုတ်လက်တမ်း  တွေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ချိန်ညှိလို့ရတဲ့  ထိုင်ခုံများမို့ မဆိုးပါဘူးဆိုရမယ်။ နောက်ဆုံးခုံတန်းကြီးမှာများယူလိုက်သလားဆိုပြီး ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လို့တော်သေးတယ်။ ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်လို ရင်တခုန်ခုန်နဲ့ထိုင်ချခဲ့ တယ်ပေါ့။

ရုပ်ရှင်က လူငယ်တွေအကြိုက်ဇာတ်လမ်းဖြစ်သလို အင်္ဂလိပ်စာတန်းထိုးအပြင် ဒေသိယဘာသာစကားနဲ့ပါ subtitle ထိုးပေးတာမို့ ကြည့်ရှုသူတွေအတွက် အတော်အဆင်ပြေသား။ ကျွန်တော်ကတော့ ဇာတ်လမ်းထက် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်သူများရဲ့ ရုပ်ရည်၊ အဝတ်အစား အပြင်အဆင်၊ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာရဲ့ စွမ်းရည်များကိုသာ စပ်စုမိနေတယ် ပြောရမယ်။ 

မိနစ် သုံးဆယ်လောက်  ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးနောက်  ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား ထိုင်ခုံလက်တမ်းပေါ် အားပြုမှီချတာ တပြိုင်နက်ပဲ။ သူ့လက်ဖျံက ကျွန်တော့်လက်ဖျံပေါ်မှေးတင်လျက် ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ သူဝတ်ထားတဲ့ ဆွယ်တာ အပေါ်အင်္ကျီနဲ့ ကျွန်တော့်ရှပ်အင်္ကျီ မှတဆင့် ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးကိုခံစားရမိနေတယ်။ သူ့အသက်ရှူငွေ့နွေးနွေး  ဝင်ထွက်နေမှှုကိုလည်း သတိထားတယ်မဟုတ်ပေမယ့် သိနေရတာမို့ ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားထက်မှ subtitles တွေကို တကြောင်းခြင်းမလွတ်အောင်လိုက်ဖတ်တဲ့အလုပ်အပေါ် နည်းနည်းတော့ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရတာပေါ့။

သာမန်လူတွေ တနည်းအားဖြင့် ရုပ်ရှင်ကြည့်ပရိသတ်တွေဟာလည်း သူ့တို့လက်အစုံကို ဟိုသည်ရွှေ့တာ တင်တာလုပ်ကြတာ ပါပဲ။ ကျွန်တော်ဘာများတွေးမိပါလိမ့်။

ထိုင်ခုံမှာ အသာထိုင်နေရင်း သူ့ကိုယ်နေဟန်ထားကို ဟိုသည်ပြောင်းတာ ဒူးအစုံဟာ ကျွန်တော့်ကိုလာရောက်တို့ထိနေပါတယ်။ ကိုလွင် ထိုင်ခုံက ကျဉ်းလည်းကျဉ်းသလို အိုဟောင်းပုံရတာမို့ သံသယမဲ့စွာ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုကျုံ့ နေရာရွှေ့ပေးသော်လည်း တမင်ကို သူ တို့ထိနေဆဲလို့ခံစားရတယ်။ ယောက်ျားတယောက်ရဲ့ဒူးဟာ အခြားယောက်ျားတယောက်ရဲ့ဘယ်နေရာကိုထိတွေ့နေတယ်ဆိုတာ ဘာ ကြောင့်လို့ အကြေားပြချက်ပေး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်စရာသိပ်မလိုပါဘူး။

ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ကို သူနှိုက်စားပြန်တော့ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများနဲ့တွန်းတိုက်မိပြန်တယ်။ ကောင်းပါလေ့…သည်လောက်ကြီးတဲ့ ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ဘူးကြီးဟာ ပြောရလောက်အောင်မကြီးပေမယ့် လက်ချောင်းချင်းဆုံဖို့တော့ အခွင့်နည်းပါတယ်။ လက်တခုပ်စီ ယူပြီး စားကြတာ နောက်တကြိမ်မှာလည်း ကျွန်တော့်လက်တွေကိုထိကိုင်ပြန်တယ်။ သူ့လက်ချောင်းများဟာ ကျွန်တော့်လက်ကိုဆုပ်ကိုင် လိုက်ပြီး အတန်ကြာငြိမ်နေတာမို့ သည်တကြိမ်ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ယူတာမဟုတ်ဘူးဘဲ။

ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားထက်မှာတော့ အမျိုးသမီးသရုပ်ဆောင်တယောက် ဒုက္ခကြုံလို့ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းတဲ့ ပြကွက်တခုကို ပြနေတယ်။ ဘာကြောင့်အော်တယ် ဘယ်နေရာမှာဘာဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မသိ လွတ်သွားပါတယ်။

Come on. အနည်းဆုံးတော့ သူဟာ bisexual တယောက်ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။

ကျွန်တော့် ဦးခေါင်းထဲမှာတွေးမိရတာက ရောင်နီဆိုရင် သူ့လိင်စိတ်တိမ်းညွှတ်မှုက ဘာဆိုတာ အရိပ်အမြွက်တော့ပြတယ်။ စိတ်ထဲ ကျလိ ကျလိဖြစ်လာပြီး ရယ်မောလုနီးနီးခံစားရကာ လက်အစုံကို ကျွန်တော်ပြန်ဆွဲယူမိတော့မလိုလုပ်သော်လည်း ကိုလွင်က ထိုင်ခုံ လက်ရန်းတခုကိုအားပြုပြီး ကိုယ်ဟန်အပြောင်း ကြမ်းပြင်ကြောင့် ရှောကနဲချောသွားသလိုမို့ ပေါက်ပေါက်ဆုပ်ဘူးကြီးထဲနှိုက်ထားတဲ့ လက်ဟာ ရောင်ရမ်းပြီး သူ့ကိုလှမ်းအဆွဲ ပေါင်ရင်းကို မရည်ရွယ်ဘဲ လက်ရောက်မှုဖြစ်သွားတယ်ဗျ။

ကိုင်ထားမိတာ တော်လောက်ပြီလို့ ကျွန်တော့်စိတ်ကတွေးသော်လည်း ရှည်လျားပြီး မာတောင့်နေတဲ့အရာတခုက လက်ကိုရုတ်သိမ်းဖို့ မေ့စေပါတယ်။ သတိထားပြီး ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ချိန်မှာတော့ သူဟာ ကျွန်တော့်ပေါင်ခွဆုံကိုလှမ်းကိုင်ပြီး မလွှတ်တော့ဘူး။

ကျွန်တော်တို့တယောက်ကိုတယောက် မျက်နှာချင်းမကြည့်မိကြပါ။ သူ့လက်မဟာ ကျွန်တော့်ပေါင်ခွဆုံအထုပ်အထည်ကြီးပေါ် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားပွတ်သပ်လာခဲ့တယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လှမ်းကိုင်တားမြစ်ဖို့လုပ်တဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို သူဆွဲယူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းချင်းယှက်လျက် ရင်အုပ်ပေါ်တင်ထားပါတယ်။ မင်းသားနဲ့မင်းသမီး အနမ်းပေးတာကိုကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် ရင်အစုံဟာ ဆန္ဒတစုံတရာ တံခါးခေါက်လာသလို သူ့ဒူးအစုံဟာလည်း အနည်းငယ်တဆတ်ဆတ်တုန်လာသယောင် ဖြစ်လာတယ်။

အချိန်ခဏလောက် လုပ်ကိုင်သမျှ လွှတ်ပေးပြီးနောက်မှာ အဲဒါဟာ တကယ့်ကို စိတ်မလာသလိုခံစားရပြီး ကျွန်တော့်ဒူးအစုံပေါ် သူ့လက်ကိုတင်ထားခဲ့ပါတယ်။

မှေးတင်ထားတဲ့ သူ့လက်ဖဝါးအစုံဟာ ကျွန်တော့်ဒူးအစုံပေါ် ရုပ်ရှင်ပြကွက် သုံးလေးကွက်စာလောက် အနားယူပြီးနောက် ကျွန်တော့် ပေါင်ခွဆုံရှိရာ စတင်ရွေ့လျားပါတယ်။ တရွေ့ရွေ့ တရွေ့ရွေ့နဲ့ ရည်မှန်းရာအကွက်အကွင်းကို သူသွားနေတာ ကျွန်တော်လှမ်းမတားနိုင် လောက်အောင်  ငြင်သာနှေးကွေးနေတယ်။ တစ်စုံတရာ အဓိပ္ပာယ်နဲ့သူဇာတ်လမ်းစတင်ခဲ့တာကို ကျွန်တော်တားမြစ်ဖို့မစဉ်းစားမိဘူး။ ကျွန်တော့် ဒူးအစုံကို အနည်းငယ်ကားပြီး ဖွင့်ဟပေးလိုက်တယ်ဗျ။ သူ့နှာသီးဝမှ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်တဲ့လေတိုးသံကို ကျွန်တော် ကြားရပါရဲ့။

ကျွန်တော့်ပေါင်အထက်ပိုင်းရောက်ကာနီးမှာ သူရပ်တန့်လိုက်ပြီး တုန့်ပြန်မှုတခုခုလာမလား စောင့်ဆိုင်းတယ်။

လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့ခါးအစုံကို ကျွန်တော်ကိုင်တွယ်လိုက်သလို အခြားလက်တဖက်နဲ့သူ့လက်ကိုအုပ်ကိုင်ကာ ဂျင်းဘောင်းဘီဖောက် ထွက်မတတ်ဖုဖောင်းနေတဲ့ဆီ တိုက်ရိုက်တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

သူချိတုံချတုံ လုံးဝမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ သူ့လက်ဖဝါးကြီးဟာ ကျွန်တော့်ဂျင်းဘောင်းဘီရှေ့ပိုင်းကို အသာဖိကိုင်ပွတ်သပ်ပြီး လက်ချောင်းများနဲ့ အတွင်းက မာတောင့်နေတဲ့ အသားချောင်းကြီးတလျောက်အား စမ်းသပ်ညှစ်ကိုင်တယ်။ နုညံ့လိုက် ခပ်တင်းတင်းကိုင်ညှစ်လိုက်လုပ်ရင်း မရည်ရွယ်ဘဲ ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းတချက်လှုပ်ခါထွက်သွားတဲ့အပေါ် သူသဘောကျသွားဟန်ပြတယ်။ သူ့လက်မောင်း ကြီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိပြန်တော့ ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို အနမ်းတချက်ပေးလာတယ်။

သူ့လက်ချောင်းတွေကို ခပ်ဖြေးဖြေးစတင်လှုပ်ရှားခဲ့ပါတယ်။ သူ့လက်ဖဝါးအစုံ ပေါင်ခွဆုံပေါ်ရောက်ချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်သူ့လက်ကို ထပ်ပိုးအုပ်ကိုင် တွန်းဖိထားပြီး ရပ်တန့်စေမိတာက ကိုယ့်ရင်ခုန်သံကိုယ်ပြန်ကြားရတဲ့အထိ ဖြစ်လာလို့ပါ။ ကျွန်တော့်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သူ ရိပ်မိဟန်နဲ့ ကော်ဖီဖျော်တာမျိုးမလုပ်ဘဲ အသာညှစ်တာ အထက်အောက်ပွတ်သပ်တာမျိုးပဲ ကလေးတယောက်မုန့်ခိုးစားသလို ပြုလုပ်တယ်။ ဘယ်လိုပြောရမလဲဗျာ…..ကိုယ့်ပါးစောင်ကို ကိုယ်ပြန်ကိုက်မိမတတ်ပါပဲ ရင်တဒိန်းဒိန်းခုန်တယ်။

ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငဲ့စောင်းကြည့်ချိန် အလင်းရောင်နည်းနေလို့ သက်ပြင်းချမိပြီး ကိုလွင့်မျက်နှာဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာကြာပြီထင်ရဲ့။ ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားထက်က အလင်းပြန်မှုကြောင့် သူ့မျက်နှာ တခြမ်းကို မြင်ရပုံက ဟိုးယခင် နာမည်ကြီးဘားတစ်ခုမှ စားပွဲခုံတွင် မြင်ခဲ့သိခဲ့ရတဲ့ အမူအယာအတိုင်းပါ။

ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့ပေါင်ခွဆုံကို လက်နဲ့လှမ်းအုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုင်ခုံကျောမှီတလျောက် လျောချ လိုက်ကာ သူ့မျက်ဝန်းများမှေးမှိတ်လျက် ခဏငြိမ်သက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ပစ္စည်းကို ကိုင်တွယ်ထားတဲ့ သူ့လက်ကိုတော့မလွှတ်ဘဲ လတ်တလော ဘာလုပ်မိနေတယ်ဆိုတာ မေ့လျော့သွားပုံပေါက်တယ်ပြောရမယ်။

အထက်မှာပြောခဲ့တဲ့အနေအထားအတိုင်း ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ငပဲ တစ်ယောက်လက်နဲ့အုပ်ကိုင်လျက် အမှောင်ထဲ ထိုင်နေကြပါတယ်။ အိတ်ထဲမှ ငှက်ပျော်သီးနဲ့ကြက်ဥကို အပေါ်ကဖျစ်ညှစ်တာကတော့ ဆက်လုပ်နေဆဲပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ထိုင်နေတဲ့ ခုံတန်းရဲ့ ရှေ့ဘက်မျက်နှာစာ သုံးတန်းမြောက်လောက်မှ တစ်စုံတယောက်ရဲ့ လေချွန်သံတစ်ချက်ကြားလိုက်ရတယ်။ ရုပ်ရှင်ပိတ်ကား ထက်မှာ ဘယ်လိုဇာတ်ကွက် ဘယ်လိုသရုပ်ဆောင်နေကြတယ်ဆိုတာ မသိတော့ဘူးရယ်။

ရုပ်ရှင်ရုံလက်မှတ်စစ်အချို့ရောက်လာပြီး ဓာတ်မီးလေးနဲ့ဟိုထိုးသည်ထိုးနေရာကြည့်တာကြောင့် ကျွန်တော်တို့တွေ ကိုင်ထားတဲ့ဟာ လက်လွှတ်ပြီး ကိုယ့်ထိုင်ခုံပေါ် အသာငြိမ်ပြီးထိုင်ကာ ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားထက်ကို အာရုံပြန်စိုက်လိုက်ကြပါတယ်။ ပင့်ကူလူသားနဲ့ မင်းသမီး ဘာတွေပြောပြီး သူတို့ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးအခြေအနေတိုးတက်အောင် ဘယ်လိုကြိုးစားကြတာ ဘာညာသာရကာ။

ကိုကိုလွင် မသိမသာ မတ်တပ်ထရပ်လျက် ထိုင်ခုံကျောဘက်ကိုလှည့်လျက် မတ်ထောင်မာတောင့်နေတဲ့ သူ့ငပဲကို ဘောင်းဘီထဲ အသာ နေရာပြန်ချပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုင်မြဲအတိုင်းထိုင်ပြီး ဘောင်းဘီထဲ မသိမသာလက်လျှိုသွင်းကာချိန်ညှိလိုက်ရင်း အပေါ်ဝတ် ကုတ်အင်္ကျီကို ခေါက်ပြုလျက် လက်ဖျံတဘက်မှာလွှားတင်မိတယ်။ ကုတ်အင်္ကျီ ပိတ်စရှည်က ဖောင်းဖုနေတဲ့ပေါင်ခွဆုံကို ဖုံးအုပ် သယောင်မို့ ကိုလွင့်နောက်ပါးမှ ရုပ်ရှင်ရုံအပြင်ကိုထွက်လိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာမပူရမှာလေ။

ရုပ်ရှင်ထွက်ပေါက်ဘက်မှာတော့ သန့်စင်ခန်းဘက်မှလာသောမီးရောင်ဝါကျင့်ကျင့်အလင်းရောင်ကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။ ကိုလွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ကျွန်တော့်ဘက်မျက်နှာလှည့်ကြည့်ပြီး ရှက်သွေးဖြန်းသောအကြည့်တချက်ပေးလာပါတယ်။

“မင်း….အိမ်ပြန်မှာမဟုတ်လား”

"ငါ အလုပ်ကနေတန်းလာတာမို့ အိမ်ပြန်မရောက်သေးဘူးလေ”

"ငါသိပါတယ်…ဟို….ငါ ကြိုတင်မေးကြည့်တာမျိုးပါ” သူက ဘာရယ်မဟုတ် အရှက်သည်းပြီးလျှောက်မေးနေတာ။

⁂

သူ့တိုက်ခန်းက မြေအောက်ရထားဘူတာရုံကနေတက်လိုက်ရင် ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲဝေးပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့တယောက်မှ ဘယ်သွားနေကြတယ် ဘာလုပ်ကြမယ်ဆိုတာ မပြောခဲ့ကြဘူး။

ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် တစ်ယောက်ခန္ဓာကိုယ်ကို အခြားတယောက်က ထိကိုင်တာမျိုးမလုပ်ကြဘူး၊ အထူးအဆန်းဆုံးက အကြည့်ခြင်းတောင် မဆုံကြတာထူးဆန်းတယ်။ နှစ်ဦးကြားက ခြေတလှမ်းစာအကွာအဝေးအတွင်း လေစိမ်းတွေဝေ့၀ဲတိုက်ခတ်နေသလို ပါးစပ်ကတော့ တောင်စဉ်ရေမရအကြောင်းအရာတွေကို ခပ်တိုးတိုးသာပြောလာကြပါတယ်။ နိုင်ငံအတွင်းကထွက်ခွာသွားကြတဲ့ ရင်းနှီး မြုပ်နှံမှုကုမ္ပဏီများအကြောင်း၊ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်က ရန်ပွဲများအကြောင်း၊စားနေကြ သျှမ်းခေါက်ဆွဲဆိုင်ရဲ့နံဘေးမှာ မြောင်းမြမုန့်ဟင်းခါး ဆိုင်သစ်တစ်ဆိုင်လာဖွင့်ကြောင်းအပြင် မကြာခင်သက်လတ်ပိုင်းရောက်လာတော့မှာမို့ Old Money Style Outfits တွေစိတ်ဝင်စား လာကြောင်းတွေကောအစုံပြောမိတာပဲ။ ဘေးပါတ်ဝန်းကျင်မှ လှမ်းကြည့်ရင်တော့ သည်လူတွေ ဘယ်လိုအရေးပါ အရာရောက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေဆွေးနွေးပြောဆိုပြီး အိမ်ပြန်လာကြပါလိမ့်လို့ထင်ကြမယ်။

အိမ်ခန်းအဝတံခါးနားလည်းရောက်ရော တံခါးသော့ကို ဟိုစမ်းသည်စမ်းသူလုပ်ပါတယ်။ တကယ့်လူ သူစိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို မထိန်းနိုင်ဘူး နံဘေးကလူသိလောက်အောင် သိသာလွန်းတယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တံခါးဖွင့်အပြီးမှာ တံခါးရွက်ကို  ကျွန်တော်ဝင်ဖို့ အတန်ကြာအောင်  သူကိုင်ထားပေးတယ်ဗျ။

စင်္ကလြမ်းတလျှောက်ဟာ မှောင်မဲနေသလို အခန်းတံခါးပိတ်လိုက်သံ ‘ချပ်’ ဆိုတာကိုအကျယ်ကြီးကြားလိုက်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အခန်းမီးဖွင့်ဖို့မကြိုးစားကြဘူးရယ်။

“ငါ…မင်းအတွက် သည်အချိန် Taxi တစ်စီးလောက်ခေါ်ပေးဖို့..အဲ..မင်းဆန္ဒရှိရင်…ညအိပ်..’ သူ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ စကားဆိုလာ တယ်။

စကားအဆုံးသတ်ခွင့်မပေးဘဲ သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံကို ကျွန်တော်အမှောင်ထဲမှာနမ်းလိုက်တာ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးသာမှီပါတယ်။ အံ့အား တသင့်အသက်ရှူရှိုက်ရင်း သူ အသံခပ်ကျယ်ကျယ်ထွက်အောင်ရယ်မောတယ်လေ။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကုတ်အင်္ကျီကော်လံကို ဆွဲကိုင်ယူလျက် အနမ်းတွေပြန်ပေးလာတယ်။

ကျွန်တော့် ကျောပြင်ဟာ အခန်းနံရံမှာကပ်နေပြီး နံရံကပ်ပိုစတာဘောင်တခုရဲ့အစွန်းနဲ့ တို့ထိတွန်းတိုက်မိပါတယ်။

ကုတ်အင်္ကျီကို သူလျှောချွတ်ပေးတာမို့ လက်နှစ်ဖက်ကို လေထဲအသာမြောက်ပေးရင်းအလိုက်သင့်နေပေးရတယ်။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို တို့ထိနမ်းရှုံ့ခဲ့တဲ့အတိုင်း သူအနမ်းတွေဆက်တိုက်ပေးပါတယ်။ ယခင်ကတည်းက အစီအစဉ်ဆွဲထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ကိုင် နေပုံမို့ တဆင့်ပြီး တဆင့်တက် အဆင့်မကျော်ဖို့ ကျွန်တော်သည်းခံရတယ်။ ပူနွေးစိုစွတ်တဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေ ကျွန်တော့်လည်တိုင်မှာ ရောက်ရှိရွေ့လျားချိန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင်မကြားဘူးခဲ့တဲ့ လေသံနဲ့ သူ့နာမည်ကို အသံထွက်ခေါ်လိုက်မိတယ်။

“အပေါ်ထပ်သွားကြမလား” ကျွန်တော့်လည်တိုင်မှာ အနမ်းဖွဖွပေးရင်း သူမေးတယ်။

"Yes."

ကျွန်တေ်ာတို့နှစ်ယောက်သား လှေကားလက်ရန်းအတိုင်း ခပ်ဖြေးဖြေးတက်သွားကြတဲ့ လမ်းကြောင်းတလျှောက် အပေါ်ဝတ်ဆွယ်တာ အင်္ကျီရယ် သူ့ရှူးဘိနပ်တစ်ဖက်ရယ် တိုလီမုတ်စတွေ ခြေရာလက်ရာချန်ထားတဲ့အတိုင်း ကျန်နေခဲ့တယ်။ ခပ်ဟဟပွင့်နေသော သူ့ အိပ်ခန်းထဲမှ မီးအလင်းရောင်လေးကြောင့် အမှောင်ထဲ ကြောင်မပျောက်ဘဲ ကျွန်တော်တို့ရောက်သွားကြတယ်။ အိပ်ရာပေါ်မတက်ခင် ကျွန်တော် အဝတ်အစားအကုန်ချွတ်ချချိန်မယ် သူကတော့ ဝတ်ထားတဲ့ရှပ်အင်္ကျီကို စနစ်တကျချွတ်ပြုပြီး ချိတ်နဲ့အဝတ်ဘီရိုမှာ ချိတ် နေလေရဲ့။

အကြိမ်အရေအတွက်များစွာ ရှပ်အင်္ကျီမျိုးစုံ သူဝတ်ဆင်ထားတာကို  ကျွန်တော်မြင်ဖူးခဲ့ပြီးသားပါ။ နွေရာသီ ကမ်းခြေမှာ သူဝတ်ဆင်တဲ့ ရှပ်အင်္ကျီတွေအပါအဝင်ပေါ့။ အမြဲတစေ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေတာကိုပဲ မြင်ခဲ့ရတဲ့အဖြေ သည်နေ့မှပိုသိရတယ်။ Gin & Tonic သံဗူးလေး တွေ အိပ်ရာခုတင်ဘေး သူယူလာပေးတော့ ကျွန်တော် မသိမသာ စားပွဲခုံပေါ်ပြန်ချထားလိုက်တယ်။

ခပ်မတ်မတ်ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို အိပ်ရာပေါ် တွန်းလှဲချလိုက်ပြီး တကိုယ်လုံးကို ဘာသုံးသပ်ချက်ပေးစရာရှိလဲမသိ စေ့စေ့စပ်စပ် သူကြည့်ပါတယ်။ အနားတိုးကပ်လာရင်း ကျွန်တော့်လည်တိုင်တဝိုက် အနမ်းပေးလာတော့ နှစ်ယောက်သား အသက်ရှူသံဟာ ရုပ်ရှင်ရုံ ထဲမှာဖြစ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း ပြင်းထန်မြန်ဆန်လာတယ်။

“ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ’ ကျွန်တော်သိလိုတာကိုမေးလိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွလျက်ဒူးထောက်ထိုင်ချရင်း ဘောင်းဘီမှခါးပတ်ကိုသူစတင်ချွတ်ပါတယ်။ သူ့လက်တွေဟာ မြဲမြံခိုင်မာတယ် မတုန်ရင်ပါဘူး။ ‘ခဏနေမှ မေးကွာ’

သည်တော့ အတန်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော်မေးခွန်းတစုံတရာမထုတ်တော့ဘူး။

ခန္ဓာကိုယ်ကိုထိနေသော သူ့ကိုယ်အပူချိန်ငွေ့ငွေ့က ကျွန်တော့်ကိုစိတ်လှုပ်ရှားစေတာတော့အမှန်ပါ။ ကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့်တော့ ကျွန်တော့်ကိုအခက်မတွေ့စေဘူး ထင်တာပဲ။ သူ့ပါးစပ်အစုံဟာ ကျွန်တော့်ရင်အုပ်မှသည် ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းအပြင် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ဖြေးဖြေးခြင်းရွေ့သွားတာ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားရသလို အနည်းငယ်ရယ်ချင်စိတ်ဖြစ်ပြီး ဖင်တကြွကြွလုပ်မိတယ်။ နောက်ဆုံး သူ့ခန္ဓာကိုယ် ကို ကျွန်တော်ဆွဲထူကာ အိပ်ရာပေါ် တွန်းလှဲချလိုက်ပြီး ပက်လက်ကလေးလှဲခိုင်းပစ်တယ်လေ။ အိန္ဒြေရှင်လို တရွရွလုပ်နေတဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော် တဖန်အနမ်းမုန်တိုင်းဆင်ချင်လို့ပါ။ သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံနဲ့တကွ လည်တိုင်တဝိုက်ကို အားရပါးရမွှေးကြူလိုက်ပြီးမှ ခန္ဓာကိုယ်မှ လက်ကျန်အဝတ်အစားတွေကို ကျွန်တော်ချွတ်ပေးတယ်။ ကြယ်သီးတွေ ဇစ်တွေကို  ပွတ်သပ်ရင်းဖြုတ်ဟဖွင့်လျက် အနမ်းပေးတော့ ကိုလွင်တယောက် ခေါင်းထောင်ထလာကာ ကျွန်တော့်အမည်ကို တဖွဖွရေရွတ်တယ်။ မသိရင်အခုပဲ သတိလစ်တော့မယ့်အတိုင်း။

နောက်တော့ ကို့ယိုကားယား ခဏရပ်တန့်လိုက်ကာ ကုတင်နံဘေးစားပွဲပုရဲ့အံဆွဲထဲမှ ချောဆီဗူးနဲ့အတူ အညိုရောင်သန်းတဲ့ poppers ပုလင်းတပုလင်းကို သူလှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။ ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်တွေဟာ အနည်းငယ်တုန်ခါနေသလို ကျွန်တော့်လက် ထဲကမ်းပေးစဉ်မှာလည်း ပြုတ်ကျမလိုလိုဖြစ်နေရော။ အရာအားလုံး အမှားအယွင်းမဖြစ်အောင် ကျွန်တော်က ဦးဆောင်ပြင်ဆင်ပေးရ တာပါပဲ။  သူက တကယ့်အပျိုစင်လေးတယောက်အတိုင်းဖြစ်ပျက်လျက်သားပါ။

အဲသည့်နောက်မှာတော့ ခဏရပ်တန့်တာ ဟိုသည်အကြောင်းပြချက်ရှာတာတွေမရှိတော့ပါဘူး။

အစပထမတော့ အကြမ်းပတမ်းဆန်ခဲ့ကြပါတယ်။ နှစ်ယောက်သားရဲ့ တပ်မက်မွတ်သိပ်မှုဆန္ဒတွေပေါက်ကွဲထွက်ခဲ့တာကိုး။ ကိုလွင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နောက်ပိုင်းထဲ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများနဲ့ ခပ်နက်နက်တွင်းနှိုက်စဉ်မှာ သူ့ဦးခေါင်းဟာ အနည်းငယ်ရမ်းခါလျက် အခန်းနံရံ ကိုတချက် တချက်သွားတိုက်မိတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်တွန့်ခေါက်ရုံသာမက ဦးခေါင်းကိုလည်း ဟိုသည်လှိမ့်ရင်း အခန်းနံရံကိုသွားသွားတိုက် တော့ တဖက်အခန်းက အိမ်နီးနားခြင်းများသတိထားမိသွားမလား ကျွန်တော်စိုးရိမ်စိတ်ဝင်ရသေးတယ်။သူ့လည်တိုင်ကို ငြင်ငြင်သာသာ အနမ်းပေးရင်း ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်မှုကို အသာအယာအရှိန်လျှော့မှ သူသည်လည်း ငြိမ်သက်အေးဆေးစွာလိုက်လိုက်လျောလျောဖြစ် လာတယ်။ အချိန်အတန်ကြာ နှစ်ယောက်သား အိပ်ရာပေါ်ကခုန်ကြပြီးနောက် ပက်လက်ကလေးလှဲနေတဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သူ့လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်ညှပ်ကိုင်ကာ မျက်ဝန်းတွေကို မလှုပ်မယှက်သေချာစူးစိုက်ကြည့်တာ ရက်သတ္တပါတ်များစွာ၊ ညပေါင်းများစွာ မတွေ့မဆုံ အနမ်းမပေးခဲ့ဘူးတဲ့အတိုင်းပါ။ ကျွန်တေ်ာတို့ရဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးတစ်ရပ်ခိုင်မာဖို့  တစ်ဆင့်ခြင်းကြိုးစားခဲ့ကြတာက မမှားပါဘူးနော်။

ကျွန်တော့်လိင်စိတ်ဆန္ဒ အထွဋ်အထိပ်ရောက်သွားချိန်မှာ သူ့နာမည်ကိုတဖွဖွရေရွတ်ခဲ့မိပါတယ်။ သူကတော့ မျက်နှာကို ကျွန်တော့် လည်တိုင်မှာ အပ်လျက်သားလုပ်တဲ့အပြင် ပခုံးအစုံကိုအားရပါးရတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။

အရာကိစ္စအားလုံးပြီးသွားပေမယ့် ကျွန်တော်တို့တွေ အိပ်ရာထက်မယ် ရွက်ဝါကြွေ မြေခသလို အခန်းမီးမှောင်မှောင်ထဲ လဲလျောင်း နေကြပါတယ်။ ချွေးစေးတွေ စိုရွှဲနေတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့အတူ နှလုံးခုန်မှုတဒိတ်ဒိတ်ဟာ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအစုံအောက်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်။

အခန်းကြမ်းပြင်ထက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဂျင်းဘောင်းဘီအပြင် အခြားအဝတ်အစားတွေ ပြန့်ကျဲနေပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ကိုင်ဖုန်းမှာ တကြိမ်ပြီး တကြိမ် တုန်ခါလျက်ပါ။

ကျွန်တော့်လက်နဲ့လှမ်းယူဖို့မမှီခဲ့ဘူး။ ရောင်နီနေတဲ့ ကမ္ဘာတဖက်ခြမ်းမှာ အချိန်သုံးနာရီလောက်စောသည်မို့ သူအိပ်ရာထပြီး ကော်ဖီ ဖျော်ရင်း မီးဖိုချောင်းပြတင်းနားမှသည် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရိုက်ပြီးပို့လေ့ရှိတာပို့ခြင်းဖြစ်မယ်။ နေထွက်ချိန် သို့မဟုတ် နေဝင်ချိန်တခုခုရောက် တိုင်း ရောင်နီက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနဲ့အတူ နှုတ်ဆက်စကားအနည်းငယ်ပို့လေ့ရှိပါတယ်။

ကိုလွင် ဖက်တွက်ထားတဲ့လက်အစုံဟာ ကျွန်တော့်ကျောပြင်ထက်မှာရပ်တန့်နေခဲ့တယ်။

ကျွန်တော်တို့ စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ သည်အတိုင်း အချိန်အတန်ကြာလဲလျောင်းနေကြပါတယ်။

နောက်တော့ အမှောင်ထဲမှ ‘ကမ်းလွန်လုပ်ကွက်ရှိရာဘက် သွားရမယ်’ သူ့စကားသံထွက်လာတယ်။ ‘ဆောင်းမဝင်မှီ အင်း….ဒီဇင်ဘာ မတိုင်ခင်တော့ ငါပြန်ရောက်မှာပါ’


Alex Aung (15 November 2026)

Thursday, November 5, 2026

HIV ရောဂါအတွက် ကာကွယ်ဆေး တကယ် ရလာပြီလား?

 တစ်ချိန်က ကုရာနတ္ထိဆေးမရှိခဲ့တဲ့ HIV ရောဂါအတွက် ကာကွယ်ဆေး တကယ် ရလာပြီလား? 💉🦠




တစ်နှစ်ကို ၂ ကြိမ်ပဲ ထိုးရပြီး HIV ကူးစက်မှုကို အလွန်ထိရောက်စွာ ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးတစ်မျိုး ထွက်လာပါပြီ။


အဲဒါက လီနာကာပါဗီယာ (Lenacapavir) ပါ။


ဒါပေမယ့် အရင်ဆုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိထားရမှာက ဒါဟာ “HIV vaccine” မဟုတ်ပါဘူး။


Vaccine ဆိုတဲ့ ကာကွယ်ဆေး ဆိုတာက ကာကွယ်ချင်တဲ့ ပိုးကို ကိုယ်ခံအားစနစ်က မှတ်မိအောင် လေ့ကျင့်ပေးတာပါ (ဥပမာ အသည်းရောင်အသားဝါ ဘီပိုးကာကွယ်ဆေး - Hepatitis B vaccine)


အခုဆေးကတော့ HIV မကူးစက်သေးသူတွေ HIV မကူးအောင် ကြိုတင်သုံးတဲ့ PrEP ဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။


______________________________


ဘယ်လောက်ထိ ကာကွယ်နိုင်သလဲ? 📊


ရလဒ်တွေက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပါတယ်။


PURPOSE 1 သုတေသနမှာ အမျိုးသမီး ၂,၁၃၄ ယောက် Lenacapavir ရရှိခဲ့ပြီး အဓိကလေ့လာမှုကာလအတွင်း HIV ကူးစက်မှု ၁ယောက်မှ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။


PURPOSE 2 သုတေသနမှာ အမျိုးသားနဲ့ gender-diverse participants တွေကို လေ့လာရာ Lenacapavir သုံးသူတွေမှာ HIV ကူးစက်မှုဟာ PrEP မသုံးထားရင် (မျှော်မှန်းထားတဲ့) ကူးစက်မှုနှုန်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ၉၆% ခန့် နည်းခဲ့ပါတယ်။


၂,၁၇၉ ယောက်ထဲမှာ ၂ ယောက်သာ ကူးစက်ခဲ့ပြီး ၉၉.၉% ခန့် HIV မကူးစက်ခဲ့ပါဘူး။


ဒါကြောင့် WHO က Lenacapavir ကို HIV vaccine မရသေးတဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ရေရှည်ကာကွယ်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်။


______________________________


ဘယ်လိုသုံးရတာလဲ? 💉


Lenacapavir က နေ့တိုင်းဆေးသောက်ရတဲ့ PrEP နဲ့ မတူပါဘူး။


ဆေးစတင်တဲ့အချိန်မှာ ပါးစပ်သောက်ဆေးအနည်းငယ် လိုအပ်ပြီးနောက်


💉 အရေပြားအောက် ထိုးဆေး


📅 ၂၆ ပတ်ခန့်တစ်ကြိမ်


ဆိုတော့ တစ်နှစ်ကို ၂ ကြိမ်လောက်ပဲ ထိုးဖို့လိုပါတယ်။


နေ့တိုင်း PrEP ဆေးသောက်ဖို့ မေ့တတ်သူ၊ ဆေးသောက်နေတာကို တခြားသူတွေ မသိစေချင်သူ၊ ဆေးရုံ/ဆေးခန်းကို မကြာခဏမသွားချင်သူတွေအတွက် အထူးအသုံးဝင်နိုင်ပါတယ်။


______________________________


ဒါဆို တစ်နှစ် $40 ပဲ ကျသင့်တော့မလား? 💵😮


ဒီနေရာက အခုနောက်ဆုံးသတင်းအရေးကြီးဆုံးပါ။


Lenacapavir မူရင်းဆေးရဲ့ အမေရိကန်စျေးဟာ တစ်နှစ်ကို အမေရိကန်ဒေါ်လာ 28,000 ကျော်အထိ ရှိခဲ့ပါတယ်။


ဒါပေမယ့် generic Lenacapavir ကို စျေးသက်သာစွာ ထုတ်လုပ်ဖို့ သဘောတူညီချက်တွေ ပြုလုပ်ပြီးနောက် တစ်နှစ်လုံးအတွက် လူတစ်ယောက်ကို အမေရိကန်ဒေါ်လာ 40 ဝန်းကျင်နဲ့ ပေးနိုင်ဖို့ စီစဉ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။


ပိုပြီးအရေးကြီးတာက ၂၀၂၆ နိုဝင်ဘာ ၂ ရက်မှာ Dr. Reddy’s Laboratories ထုတ် generic injectable Lenacapavir ကို US FDA က အတည်ပြုခဲ့ပါတယ်။


ပထမဆုံး generic ဆေးတွေကို ၂၀၂၆ နှစ်မကုန်ခင် စတင်ပို့ဆောင်ဖို့နဲ့ ၂၀၂၇ ခုနှစ်မှာ ပိုကျယ်ပြန့်စွာ ရရှိလာဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။


______________________________


မြန်မာနိုင်ငံရော ပါသလား? 🇲🇲


ပါပါတယ်။


Gilead က generic Lenacapavir ထုတ်လုပ်ခွင့်ပေးထားတဲ့ နိုင်ငံ ၁၂၀ စာရင်းထဲမှာ Myanmar ကို တိတိကျကျ ထည့်သွင်းထားပါတယ်။


ဒါပေမယ့် “စာရင်းထဲပါပြီ = မြန်မာနိုင်ငံမှာ အခုချက်ချင်း $40 နဲ့ ဆေးဆိုင်ကဝယ်လို့ရပြီ” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။


နိုင်ငံအလိုက်


▪️ ဆေးဝါးမှတ်ပုံတင်ခွင့်

▪️ ကျန်းမာရေးအစီအစဉ်ထဲ ထည့်သွင်းမှု

▪️ ဆေးတင်သွင်းမှု

▪️ NGO/Global Fund အပါအဝင် ဝယ်ယူဖြန့်ဖြူးရေး


တွေ ပြီးစီးဖို့လိုသေးပါတယ်။


ဒါကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ရေရှည်မှာ US$40 generic ရရှိနိုင်မယ့် အရေးကြီးတဲ့လမ်းကြောင်း ပွင့်လာတာဖြစ်ပေမယ့် ချက်ချင်းရနိုင်မယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။


______________________________


ထိုးဆေး ၂ ကြိမ်နဲ့ HIV လုံးဝမကူးတော့ဘူးလား? ⚠️


၁၀၀% အာမခံတယ်လို့တော့ မဆိုသင့်ပါဘူး။


Clinical trials တွေမှာ အလွန်ထိရောက်ခဲ့ပေမယ့် အချိန်မှန်ပြန်ထိုးဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။


နောက်တစ်ချက်က Lenacapavir စမထိုးခင် HIV မရှိကြောင်း စစ်ဆေးရပါတယ်။ ဆေးထိုးပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ဆက်ထိုးမယ့်အချိန်မှာလည်း HIV test လုပ်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။


HIV ရှိနေပြီးသားသူက Lenacapavir တစ်မျိုးတည်းကို PrEP အနေနဲ့ သုံးလိုက်ရင် ဆေးယဉ်ပါးတဲ့ HIV ပိုး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိပါတယ်။ WHO ကလည်း Lenacapavir စတင်ခြင်းနဲ့ ဆက်သုံးခြင်းမှာ HIV စစ်ဆေးမှု ကို အရေးကြီးစွာ ထည့်သွင်းအကြံပြုထားပါတယ်။


______________________________


တခြား လိင်မှတစ်ဆင့်ကူးစက်ရောဂါတွေကိုရော ကာကွယ်လား? ❌


မကာကွယ်ပါဘူး။


Lenacapavir က HIV ကိုကာကွယ်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။


ဆီးပူညောင်းကျ အပါအဝင် တခြား လိင်မှတစ်ဆင့်ကူးစက်ရောဂါတွေကို မကာကွယ်နိုင်ပါဘူး။


ဒါကြောင့် လိုအပ်တဲ့အခြေအနေမှာ ကွန်ဒုံးအသုံးပြုခြင်းနဲ့ ပုံမှန် ရောဂါ စစ်ဆေးခြင်းတွေက ဆက်ပြီး အရေးကြီးပါတယ်။


______________________________


ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးရှိလား? 💉


အဖြစ်များတာက ထိုးတဲ့နေရာမှာ 


▪️ နာခြင်း

▪️ နီခြင်း

▪️ ဖောခြင်း

▪️ အဖုဖြစ်ခြင်း


လိုမျိုး သာမာန် ဆိုးကျိုးလေးတွေပါ။


PURPOSE 1 နဲ့ PURPOSE 2 သုတေသနတွေမှာ အများစုဟာ အပျော့စားကနေ အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုတွေ မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။


______________________________


💡 Dr. Beast ၏အကြံပြုချက်


Lenacapavir ဟာ HIV vaccine "ရောဂါပိုးကို ခန္ဓာကိုယ်က တိုက်ထုတ်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်တဲ့ ကာကွယ်ဆေး" တကယ်မဟုတ်သေးပါဘူး။


ဒါပေမယ့်


💉 တစ်နှစ် ၂ ကြိမ်ပဲထိုးရခြင်း


🛡️ လေ့လာမှုတွေမှာ ၉၉% ကျော်သော ကာကွယ်မှုရရှိခြင်း


💵 တစ်နှစ် ဒေါ်လာ ၄၀ ဝန်းကျင်ပဲ ကုန်ကျခြင်း


🌏 မြန်မာနိုင်ငံအပါအဝင် နိုင်ငံ ၁၂၀ ကို စျေးသက်သာတဲ့ ဆေးရရှိနိုင်အောင် လိုင်စင် ပေးထားခြင်း


တို့ကြောင့် HIV ကာကွယ်ရေးသမိုင်းမှာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။


နေ့တိုင်းဆေးသောက်ရတဲ့ PrEP ကနေ တစ်နှစ် ၂ ကြိမ်ပဲ ထိုးဖို့လိုတဲ့ PrEP ဆီ ရောက်လာတာဟာ အထူးသဖြင့် HIV ကူးစက်နိုင်ခြေမြင့်တဲ့ ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေ၊ အရေးပေါ်ကယ်ဆယ်ရေး ဝန်ထမ်းတွေ၊ လိင်အလုပ်သမားတွေအတွက် ကာကွယ်ရေးကို အများကြီးပိုလွယ်ကူစေနိုင်ပါတယ်။


အနာဂတ်မှာ တကယ့် HIV vaccine ရရှိလာနိုင်ဖို့ သုတေသနတွေ ဆက်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပေမယ့် Lenacapavir ကတော့ လက်ရှိ HIV ကာကွယ်ရေးမှာ အကြီးမားဆုံးတိုးတက်မှုတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်နေပြီလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ 💉❤️


______________________________


Dr. Beast ရဲ့ ကျန်းမာရေး ဗဟုသုတတွေကို email (အီးမေးလ်ကနေ) အခမဲ့ ရယူဖို့ ဒီမှာ စာရင်းပေးသွင်းနိုင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ 👇🏻


✅ https://dr-beast-mm.kit.com/newsletters


______________________________


ကူးယူဖော်ပြခွင့်မပြုပါ။ လွတ်လပ်စွာ မျှဝေ/ ရှယ် (Share) နိုင်ပါတယ် ခင်ဗျာ


Dr. Beast 💉


Disclaimer : ဓါတ်ပုံသည် အေအိုင်မှ စိတ်ကူးယဥ်ဖန်တီးထားသော ပုံ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ စာစုသည် သင့်ရဲ့ ဆရာဝန် ညွှန်ကြားချက်များကို အစားထိုးရန်မဟုတ်ပါ။ ကျန်းမာရေး ဗဟုသုတများသာ ဖြစ်ပါတယ်။ သင့်ကျန်းမာရေး/ အခြေအနေများနဲ့ ကွဲလွဲချက်များရှိပါက/ လိုက်လံလုပ်ဆောင်ရန်သင့်မသင့်ကို သင့်ရဲ့ ဆရာဝန်နဲ့ အရင် တိုင်ပင်ပါ။


#HIVprevention #PrEP #lenacapavir #HIV


HIV ကူးစက်မှုကာကွယ်နိုင်မည့် ခြောက်လတစ်ကြိမ်ထိုးဆေး တစ်နှစ် ဒေါ်လာ ၄၀ ဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်မည်




3 Nov 2026 By Reuters


အမေရိကန် FDA က HIV ကာကွယ်ရေးအတွက် အသုံးပြုမည့် ဆေးသစ်တစ်မျိုးဖြစ်သော Lenacapavir ၏ Generic ဆေးဝါးဗားရှင်းကို ယာယီခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်ကြောင်း Dr. Reddy's ဆေးဝါးကုမ္ပဏီက တနင်္လာနေ့တွင် ပြောကြားခဲ့သည်။ 


ယင်းခွင့်ပြုချက်ကြောင့် ဝင်ငွေနည်းနှင့် အလယ်အလတ်ဝင်ငွေရှိ နိုင်ငံအများအပြားတွင် ဆေးဝါးဖြန့်ဖြူးရောင်းချနိုင်ရန် လမ်းပွင့်လာသော်လည်း အမေရိကန်နိုင်ငံတွင်မူ လက်ရှိအချိန်အထိ ရောင်းချခွင့်မရသေးပေ။


ဆရာဝန်အချို့နှင့် တက်ကြွလှုပ်ရှားသူများက ကုသမှုအသစ်ဖြစ်သည့် ယင်းဆေးသည် နှစ်ပေါင်း ၄၄ နှစ်ကြာမြင့်လာပြီဖြစ်သော AIDS ကူးစက်ရောဂါကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အထောက်အကူပြုမည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။ 


အဆိုပါရောဂါကြောင့် တစ်နှစ်လျှင် လူ ၁၃ သိန်းခန့် ကူးစက်ခံနေရပြီး စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်မှစ၍ ကမ္ဘာတစ်ဝန်း လူ ၄၄ သန်းခန့် သေဆုံးခဲ့ကြောင်း ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) က ခန့်မှန်းထားသည်။


Gilead Sciences ကုမ္ပဏီက ထုတ်လုပ်ခွင့်လိုင်စင်ပေးထားသည့် ကုမ္ပဏီခြောက်ခုအနက် Dr. Reddy's သည် အမေရိကန် အစားအသောက်နှင့် ဆေးဝါးကွပ်ကဲရေးဌာန (FDA) ထံမှ ယာယီခွင့်ပြုချက် ပထမဆုံးရရှိသည့် Generic ဆေးထုတ်လုပ်သူဖြစ်သည်။ 


ယင်းကြောင့် လိုင်စင်သဘောတူညီချက်တွင် ပါဝင်သည့် ဝင်ငွေနည်းနှင့် အလယ်အလတ်ဝင်ငွေရှိ နိုင်ငံပေါင်း ၁၂၀ တွင် ဆေးဝါးရရှိနိုင်မှု ပိုမိုမြန်ဆန်လာနိုင်သည်။


FDA ၏ ယာယီခွင့်ပြုချက်ဆိုသည်မှာ ဆေးဝါးတစ်မျိုးသည် ဘေးကင်းမှု၊ ထိရောက်မှုနှင့် အရည်အသွေးဆိုင်ရာ စံနှုန်းအားလုံးကို ပြည့်မီသော်လည်း မူပိုင်ခွင့် သို့မဟုတ် သီးသန့်ရောင်းချခွင့်ဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် အမေရိကန်ဈေးကွက်တွင် ရောင်းချခွင့်မရသေးသည့် အခြေအနေကို ဆိုလိုသည်။


ယင်းခွင့်ပြုချက်ကြောင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဆေးဝါးဝယ်ယူရေးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် နိုင်ငံအချို့၏ ဆေးဝါးထိန်းချုပ်ရေးအဖွဲ့များသည် ဆေးဝါးဝယ်ယူရေးနှင့် မှတ်ပုံတင်ခွင့်ပြုရေး ဆုံးဖြတ်ချက်များချရာတွင် FDA ၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို အခြေခံအသုံးပြုနိုင်သဖြင့် ဆေးဖြန့်ဖြူးမှု ပိုမိုမြန်ဆန်လာနိုင်သည်။


ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့၏ လက်အောက်တွင် လုပ်ဆောင်နေသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးအဖွဲ့အစည်း Unitaid မှ နည်းပညာဆိုင်ရာအရာရှိ Jessica Burry က နိုင်ငံအချို့သည် အမေရိကန် FDA ၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို အခြေခံသည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဖြင့် ဆေးဝါးမှတ်ပုံတင်ခွင့်ကို အမြန်ဆောင်ရွက်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ 


ထို့အပြင် ဆေးဝါးဝယ်ယူရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကိုလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်စေနိုင်ကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။


ခြောက်လတစ်ကြိမ် ထိုးနှံရသည့် Lenacapavir ဆေး၏ ပထမဆုံးထောက်ပံ့မှုများကို ၂၀၂၆ ခုနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ဝင်ငွေနည်းနိုင်ငံအချို့ထံ ပို့ဆောင်နိုင်မည်ဟု Jessica Burry က ပြောကြားခဲ့သည်။


ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့၏ လက်အောက်ခံ Unitaid သည် အမေရိကန် Clinton Health Access Initiative နှင့် တောင်အာဖရိက Witwatersrand တက္ကသိုလ်လက်အောက်ရှိ Wits Reproductive Health and HIV Institute တို့နှင့်အတူ Dr. Reddy's ကုမ္ပဏီအား ယင်းဆေးထုတ်လုပ်ရေးစီမံကိန်းတွင် နည်းပညာနှင့် ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးမှုများ ပေးအပ်နေသည်။


ဇမ်ဘီယာနိုင်ငံသည် ယင်းဆေးကို ပထမဆုံးလက်ခံရရှိမည့် နိုင်ငံများထဲမှ တစ်နိုင်ငံဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း Unitaid က ပြောသည်။


Gilead Sciences ကုမ္ပဏီက တီထွင်ထုတ်လုပ်ထားသည့် Lenacapavir ဆေးကို ယခုနှစ်အစောပိုင်းတွင် Yeztugo အမှတ်တံဆိပ်အမည်ဖြင့် HIV ကာကွယ်ရေးဆေးအဖြစ် ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး အကြီးစားစမ်းသပ်မှုများတွင် HIV ကူးစက်မှုကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။


Dr. Reddy's ကုမ္ပဏီထုတ် Generic ဆေး၏ တစ်နှစ်စာဈေးနှုန်းမှာ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၄၀ ဖြစ်မည်ဟု ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးအဖွဲ့အစည်းများက ပူးတွဲထုတ်ပြန်ချက်တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းဈေးနှုန်းသည် အမေရိကန်နိုင်ငံတွင် မူရင်း Yeztugo ဆေး၏ တစ်နှစ်စာဈေးနှုန်း အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂၈,၀၀၀ ခန့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာသက်သာသည်။


သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသည့် နိုင်ငံများတွင် ဆေးဝါးကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ဖြူးနိုင်မည့် အစီအစဉ်ကို ၂၀၂၇ ခုနှစ်တွင် ဆောင်ရွက်ရန် မျှော်မှန်းထားကြောင်း Dr. Reddy's ကုမ္ပဏီက ပြောသည်။


သီးခြားအစီအစဉ်တစ်ခုအနေဖြင့် အိန္ဒိယဆေးဝါးကုမ္ပဏီ Hetero သည်လည်း Lenacapavir ဆေးထုတ်လုပ်ရေးအတွက် Gates Foundation နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသည်။


#ကာကွယ်ဆေး #HIV #MPA

Sunday, November 1, 2026

ရန်ကုန်ရုပ်ရှင်ရုံများနှင့် လိင်တူကြိုက်နှစ်သက်သူများဖြစ်အင်

 ရန်ကုန်ရုပ်ရှင်ရုံများနှင့် လိင်တူကြိုက်နှစ်သက်သူများဖြစ်အင်




#ရန်ကုန်ရုပ်ရှင်ရုံများ

#LGBTs

#ဖြစ်ရပ်မှန်များ


(ကျွန်တော်တို့လို လိင်တူစိတ်ဝင်စားသူတွေအနေနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့မြို့တော်ကြီးတစ်ခုမှာ စုရပ်သဘော၊ ဖျော်ဖြေပွဲသဘော၊ သီးသန့် Bar လိုမျိုးနေရာတွေကို အလွယ်တကူမသွားနိုင်တဲ့အခါ တစ်ခေတ်တစ်ခါက ရုပ်ရှင်ရုံကြီးတွေရဲ့ အနောက်ဘက်ဆုံးခုံတန်းတွေနဲ့ အမှောင်ကဲ သော လျှောက်လမ်းတွေဟာ မိမိတို့ရဲ့ အမှောင်စိတ်ကို လွှတ်ချရာနေရာများဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ သိက္ခာတွေ ၊ ပညာတွေ၊ အဆင့်အတန်းတွေ မေ့ပစ်ကြတဲ့နေရာကိုရောက်သွားရော။ သည်အကြောင်းအရာကို ဗဟုသုတအနေနဲ့ ကိုသုတလုလင်မျှဝေထားတာကို ကျွန်တော်က တစ်ဆင့် ထပ်မံဝေငှလိုက်တာပါ။)


ဗဟုသုတ အနေနှင့်သာ ဖတ်ပေးပါ။

အခုတစ်ခါတော့ ရန်ကုန်မြို့တွင်းက ရုပ်ရှင်ရုံတွေ မှာကျင်လည်ကျက်စားခဲ့ကြတဲ့ လိင်တူကြိုက်နှစ်သက်သူ တွေအကြောင်းလေးတွေဝေမျှချင် ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့  အချို့သောဖြစ်ရပ်မှန်လေးတွေကိုလဲ ရေးပြထားပါတယ်။ သည်လိုရေးရတဲ့အကြောင်းက မည်သည့် လိင်တူကြိုက်နှစ် သက်သူကိုမှ အထင်သေးစေလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း အသိပေးလိုပါတယ်။ LGBTs တွေကိုစော်ကားတာမဟုတ်သလို တစ်ခေတ် တစ်ခါက ကျင်လည်ပုံတွေကို ယခု LGBTs လူငယ်တွေကို သိစေချင်၍ ဝေမျှတာဖြစ်ပါတယ်။

ယခုခေတ်လို Internet ခေတ်မဟုတ်တော့လည်း  မလုံခြုံခြင်း၊ အပေါစားဆန်ခြင်းပုံစံများပါခဲ့ရင် သည်းခံ ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။ 


x x x

ကျွန်တော် ဆယ်တန်းနှစ်မှာ ကျောင်းပြေးတာက မြို့ထဲကို ပထမဆုံးပဲဖြစ်ပါတယ်။ 


ကိုးတန်းကျောင်းသားဘဝ ကျောင်းပြေးခဲ့ဖူးတာကတော့ ရွှေတိဂုံ ဘုရားနဲ့ ကမ္ဘာအေး ဘုရားပဲဖြစ်ပါတယ်။ ထိုအချိန်က ယခုလို Shopping mall တွေ မရှိသေးတော့လည်း ဘုရားပေါ်တက်ကျောင်းပြေးတာက ကျောင်းသားတွေ ရဲ့ ထုံးစံလိုပါပဲဗျ။


ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဗိုက်ပူကြီးစီးသွားတာ ပုဏ္ဍမီ မှတ်တိုင်ကနေ ရေခဲဆိုင်ဆင်း၊ အရှေ့ဘက်မုဒ် လမ်းလျှောက်တက်၊ ဘုရားစောင်းတန်းပေါ်ထိုင်၊ကျောင်းမလွှတ်ခင် ပြန်လာ၊ ကျောင်းမတက်ချင်လို့ ကျောင်းသာပြေးရတာ လူအတော်ပင်ပန်းတာ။


တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော့် အတန်းဖော် တင်ထွဋ်က သူကျောင်းပြေးရင် ဘုရားမသွားဘဲ ရုပ်ရှင်ရုံထဲဝင်၊ ၁ိ/- ၅၀ိါးတန်းက လက်မှတ်ဝယ်ပြီး ၀င် အိပ်တာတဲ့။ ကျွန်တော်က သူပြောသလို လိုက်လုပ်ကြည့်ချင်တာ၊ စူးစမ်းချင်တာလေ။ ဘုရားပေါ်သွားထိုင်မယ့်အတူတူ တစ်ကျပ်ခွဲရင်းပြီး ၂ နာရီလောက်အိပ်ချင်အိပ် ကြည့်ချင်ကြည့်ပေါ့။


သောကြာနေ့လို ရက်က ကျောင်းပြေးလို့ သိပ်ကောင်းတာလေ…. ပြေးတာပေါ့။


ကျွန်တော်က အဲ့အချိန်က ကျောင်းပြေးရင် အဖော် မညှိတတ်ဘူး ကျောင်းပြေးမှန်းသိမှာဆိုးလို့။ ကျူရှင်ကလဲ ၁၀ တန်းဆိုတော့ တက်ရသေး တယ်လေ။ ကျူရှင်ကြတော့ မပျက်မကွက်တက်ချင်တယ်ဗျ။ ရှိုးစမိုး အပြည့် ဝတ်စားတက်ရတာမို့လေ။ အဲ့ဒီထဲက ကျွန်တော် အလှအပ ကြိုက်တတ်တာ။ ဒါတောင် အခုလို Skincare တွေ lotion  တွေ မပေါ်သေးမရှိသေးဘူး။


ဆံပင်ကို ZARLE တံဆိပ် သနပ်ခါးနံ့လို သံပုရာနံ့လိုခေါင်းလိမ်းဆီလိမ်း၊ မီလပ်(စ်)သံပုရာခြမ်း ဒါမှမဟုတ် ကိုရာ စနိုးလေးခပ်ထူထူ လိမ်းရင် ကို အတော်သဘောကျနေတတ်တာ။


သိတဲ့ အတိုင်း အဲ့ခေတ် ၁၀ တန်းက အတန်းထဲ စာသင်တာနည်းတယ်လေ။ ဆရာမတွေက လေပေါ၊ ပါလာတာတွေ စုစား၊ အစိုးရစစ်မို့ သင်သာသင်ရတာ စာမေးပွဲကြီးနားနီးရင် မေးခွန်းသုံးစုံဆိုတာကိုလဲ နှုတ်တိုက်ကျက် တွက် ပြီးဖြေတာများသား......ထားပါ။


ကျောင်းပြေးလာတာဒီတခါ မြို့ထဲ......


ခပ်တည်တည် ဗိုက်ပူစီး  ပန်းဖွှားတွေ တို့လို့ တွဲလောင်းပါတဲ့ သိုးမွှေးလွယ်အိတ်ကြီးလွယ်၊ အပေါ် ကျောင်းအင်္ကျီမှာ လက်မောင်းနဲ့ ရင်ဘတ် က ကျောင်းတံဆိပ်ပါတဲ့ အဖြူကိုချွတ်၊ အောက်က ခံဝတ်ထားတဲ့ ငန်းတံဆိပ်စွပ်ကျယ်သား လက်စကကို အိမ်က ခံဝတ်လာတော့ အဆင် ပြေပြေနဲ့ ဟန်မပျက် ဗိုလ်ချုပ်လမ်းဘက် ဟိုငေး ဒီငေး ထွက်လာတာပေါ့။


သမ္မတရုံကတော့ မြို့လယ်ကောင် မကျသလိုမို့ မဆင်းဖြစ်ဘူး။

ဆူးလေးလမ်းပေါ်က ရှေ့ဆောင်ရုံ နဲ့  နေပြည်တော်က ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အိမ်နဲ့ သိတဲ့ လူတွေ့ရင်ဒုက္ခမို့ ဆက်လျှောက်လာတော့ ဝဇီရာ ရုံ ကိုတွေ့တယ်။ အဲအချိန်က ဝဇီရာရုံက ပြဇာတ်ကတဲ့ရုံအဖြစ်လဲ အသုံးပြုတတ်ပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ရုံ လက်မှတ်တွေက ဈေးအတူတူဘဲမို့ လက်မှတ်ဝယ်ပြီးဝင်တော့ ထိပ်ဆုံးတန်းရဲ့ လေးတန်းမြောက်၊ ပြောရရင် ပထမဆုံးစပြတဲ့ပွဲစဉ်မို့ လူကအတော်နည်းပါတယ်။ အလွန်ဆုံးရှိ ၁၅ ယောက်ခန့်ပဲ။ နိုင်ငံတော်အလံစလွှင့်ပြီးကတည်းက အနောက်ဆုံးခုံတန်းကို လျှောက်ပြီးထိုင်နေလိုက်တယ်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ၁၀ခုံကျော်မှာ လူတစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်။ ဇာတ်ကားက ပြနေပြီး ၁၅ မိနစ်လောက်ကြာတော့ ထိုင်နေတဲ့ လူက ၂ယောက်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါလဲစိတ်ထဲ ဘယ်လိုမှ မနေပါဘူး။ ဇာတ်ကားလည်း မကြည့်ချင်တော့ အိပ်မယ်ပေါ့။ အရှေ့ သုံးတန်းမှာ ထိုင်နေတာလည်း ၂ယောက်၊ ၁၀ မိနစ်လောက် အကြာ ခုံကို ကိုင်လှုပ်နေသလို ခံစားရတော့ ငလျင်လှုပ်သလား ဘာလို့ ယိမ်းထိုးနေသလဲ ဟိုကြည့် ဒီကြည့် လုပ်တာ ကျွန်တော်နဲ့ ခုံ တစ်တန်းထဲက အတွဲမှာ အမျိုးသမီးက အပေါ်ကနေ ထမိန်ကြီးမ တက်ထိုင်ပြီး ထိုင်ထလုပ်နေလို့ ဘာဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ အမှန်ပြောရရင် အတော် လန့်သွားတာ ကြောက်လဲ ကြောက်တယ်။ ဒါနဲ့ ခပ်မြန်မြန်ထ နှစ်တန်းကျော် ပြောင်းထိုင်တော့ မျက်စောင်းထိုး အတွဲက အမျိုးသမီးလည်း ခေါင်းပျောက်သွားလိုက် ပြန်ပေါ် လာလိုက် နဲ့ ဂဏှာကို မငြိမ်ဘူး ဘာလုပ်နေတာပါလိမ့်ပေါ့။


"အမလေး......."


ကျွန်တော် လန့်သွားတယ် အကြောင်းက ကျွန်တော့် နံဘေးကခုံကို ခပ်စူးစူး အနံ့နဲ့ အတူ ဆံပင် ဖားလျားချထားတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက် လာထိုင်လို့ပါ။ ချက်ချင်းထဖို့ကလဲ အားနာသလို ခုံတွေအများကြီး ဒီမိန်းမက ငါ့အနားဘာလို့လာကပ်ထိုင်ရတာတုန်းဆိုပြီး ရုပ်ရှင်ကား အလင်းရောင်လေးလာရင် သူ့မျက်နှာ လှမ်းလှမ်းကြည့်ရသေးတာ။ ရုပ်ကလဲ ဆိုးသလိုလိုကြီး အနောက်ကအတွဲ လည်ပြန်လေး လှမ်းကြည့်တော့ ခုနက ခုံတွေလှုပ်အောင် ကမြင်းတဲ့အတွဲမှာ မိန်းမမရှိတော့ဘူး အမျိုးသား တစ်ယောက်ပဲတွေ့တော့တယ်။သူကတောင် ကိုယ့် လှမ်းကြည့်နေတာ။


"လှုပ်ရှားမလား ၂၀၀ ပဲ..."

"ဘာ  ဘာလဲ....."


ကျွန်တော်ပုံကြည်ပြီး အဲ့မိန်းမကမေးတယ် ၂၀၀ ပဲတဲ။့ တစ်ကယ်ဘာမှန်းမသိလို့ မေးလိုက်တယ်.....မေးမှ မပြောမဆို နဲ့ ဘာမပြော ညာမပြော ပေါင်ကြားထဲ လက်နှိုက်လာပါရော။

ခြေဖျား လက်ဖျားတွေ အေးစက် လာပီး တွန်းထုတ် လိုက်တာပေါ့။

"၂၀၀ မပါရင် ၁၅၀ ရော...."


ကျွန်တော်ရဲ့ ပန်းဖွှားလွယ်အိတ်ကြီး မ ပြီး ထ ပြေးလာလိုက်တာ ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့နား ပန်ကာတွေဖွင့် ထားတာတောင် ချွေးတွေ ဆိုတာ မြင်မကောင်းဘူး။ ..အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ထိ ကြောက်လိုက်တာ နောက် မသွားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။


တစ်ပတ်လောက်နေပီးမှ အတန်းထဲ တင်ထွဋ်ကို ပြောပြမိတယ်။


ပိုက်ဆံနဲ့ လုပ်စားတဲ့ ပြည့်တန်ဆာတွေတဲ့၊ နောက်ဆုံး ၅၀ိ/- နဲ့ လဲ ရတယ်တဲ့။ ရုပ်ရှင်ကြည့်သလို ရုံထဲလိုက်ပီးကပ်ထိုင် မြူဆွယ် လုပ်စားနေ တာတဲ့။ အဲ့သည် ဗိုလ်ချုပ်လမ်းပေါ်က ရုံတိုင်းလိုလိုမှာ ရှိတယ်တဲ့။ များသောအားဖြင့် မနက်အစောပွဲစဉ်နဲ့ ည ပွဲစဉ်တွေ ပိုများတယ်။ အရွယ်စုံ လူမျိုးစုံပေါ့တဲ့။ အသက်ကြီးတဲ့ မိန်းမကြီးတွေများပါတယ်ကွာလို့ ပြောပြတယ်။


တင်ထွဋ်ပြောတဲ့ထဲမှာ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားမိတာက ဟိုဘက်ရုံတွေ ထဲမှာ အခြောက်တွေလည်း ရှိတယ်ကွ၊ မိန်းမလို ဝတ်ထားတဲ့ အခြောက်တွေရှိသလို ယောက်ကျားပုံနဲ့ အခြောက်တွေလဲရှိတယ်။ တစ်ချို့ အ တဲ့ကောင်တွေကတော့ မိန်းမလိုဝတ်တဲ့ အခြောက်မကို မိန်းမ အစစ်ထင်ပြီး ဖြစ်ကြတာရှိသေးတယ်။ သူတို့က ပိုက်ဆံ မပေးရတာများတယ်။ ယောက်ကျားလို အခြောက်တွေကတော့ ကံကောင်းရင် အပြင် လိုက်ြပီး ဝါးတီးပါစွဲလို့ရတယ်ကွဟု သေခြာအသေးစိတ် ရှင်းပြတာကို စိတ်ထဲ တေးထားမိတယ်။


နောက်တစ်ကြိမ် ကျောင်းမပြေးဘဲ ကျူရှင် အကြောင်းပြ မြို့ထဲ ရောက်လာခဲ့သည်။


ဒီတစ်ခါ ဝဇီရာ ရုံကို ကျော်ပြီး ရွှေဂုဏ်ရုံ /မြို့မရုံ /ဆုထူးပန်ရုံ/ သွင်ရုံ ဘက် တွေ ကို သုံးခေါက်လောက်လျှောက်ပီးမှ သွင်ရုံ ထဲ လက်မှတ်ဝယ် ဝင်လိုက်ပါတယ်။ စူးစမ်းလိုတဲ့ စိတ်ပဲမို့ သည်တစ်ခါ ၅ိ/- တန်းကဝယ် နောက်ဆုံးမှာ ထိုင်နေလိုက်တယ်။ နေ့လယ်ပွဲစဉ်မို့ လူ အတော်အသင့် များပါတယ်။ ရုံထဲလည်း လူက တစ်တန်းမှာ ဆယ့်လေး ငါးယောက်လောက်ရှိမယ်.....ကျွန်တော့်နားမှာ ၂ခုံ ခြား ၃ ခုံခြား လူတွေ ရှိတယ်ဗျ။ အတွဲတွေ ရှိတယ်၊ တစ်ယောက်ချင်းတွေ ရှိတယ်။


ရုပ်ရှင် စပြ ပြီး မိနစ် ၂၀ ခန့် အကြာ ကျွန်တော့်နံဘေးကို လေးခုံခန့်အခြားမှာ ထိုင်နေတဲ့ခုံက အကိုကြီးတစ်ယောက် လာပြောင်းထိုင်တယ်။

ဒီတစ်ခါ ယောက်ကျားချင်းဆိုတော့ စိတ်က အေးဆေးပါပဲ။


၅မိနစ်မကြာဘူး ပေါင်ပေါ်ကို သူ့လက်က ပြုတ်ကျသလို၊ မတော်တဆ လိုလို လာလာ ထိတယ်။ ကျွန်တော် က တင်ထွဋ်ပြောတဲ့ ယောက်ကျားပုံ အခြောက်များလားလို့တွေးနေတုန်း ပေါင်ရင်းကို သေခြာပွတ်နေပြီ။ နောက်တစ်ဆင့်တက်ခါနီး သူက ခပ်တိုးတိုး ပြောတယ်.....

"အိမ်သာ သွားရအောင်....."


ကျွန်တော်က သူ့ပုံစံ အနေအထား၊ ဘာအတွက်လဲ ၊ ဘာလုပ်ဖို့လဲ သွားရမလားမသွားရဘူးလား စဉ်းစားနေတုန်း သူထပ်ပြောတယ်။

"လာ လေ ညီလေး....."


ကျွန်တော် ထ လိုက်သွာတယ်ဗျ။


အိမ်သာ ထဲ ရောက်တော့မှ ဘွားကနဲ လူ ၄ ယောက်လောက်ကိုတွေ့တယ်။ အိမ်သာတွေ အားရဲ့နဲ့ အပြင်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေကြတာ။ ကျွန်တော်ကိုခေါ်လာတဲ့ အကိုက ရုပ်သန့်သန့် မာတင်အဖြူလေးကို ပလေကပ် ကွက်စိပ်လေးဝတ်ထားတယ်၊ ခေါက်ထီး ခိုထီးလေးလဲ ကိုင်ထားတယ်။ သူက ဒေါင့်စွန်းက အိမ်သာထဲ တန်းဝင်ပြီး ကျွန်တေိာ့ကို အထဲက လှမ်းခေါ်တယ်။ ကျွန်တော် မဝင်ရဲဘူး လူတွေ ရှိနေတယ်လေ။


သူက ဘာမှ မထူးဆန်းသလို ခေါ်နေတုန်း ရပ်နေတဲ့ ကုလားစင် တစ်ယောက်က

"သွားလေ ညီလေး အကိုတို့ ကြည့်ပေးထားမယ်"


ကျွန်တော် ထိတ်ကနဲ တော့ဖြစ်သွားတယ် ယောင်ယောင်နန သေးပေါက်တဲ့ နေရာ ရပ်သေးပေါက်လိုက်တယ် ကြည့်ပေးထားမယ်ဆိုတဲ့ ကုလားစင်လိုလူက ပုဆိုးမလိုက်တာ အမလေး နဲနဲနောနောလား....  ။


ကျွန်တော်ပြန်ထွက်လာတယ် ပထမဆုံးတွေ့တဲ့ အပေါက်က ဝင် လိုက်တာ ရှေ့ဆုံးတန်းခုံမှာ ထိုင်ခုံပေါ်က လူက ပေါင်ကားထားတယ် ပေါင်ကြားထဲ ခေါင်းဝင်နေတာက ယောက်ကျားလား မိန်းမလားမသဲကွဲဘူး......။


ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးတန်းထိ ကိုယ့်နေရာပြန်လာထိုင်လိုက်တယ်။ ၁၅ မိနစ်လောက်နေတာ့ ကျွန်တော့်ကိုခေါ်တဲ့ အကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ရုပ်ရှင်ပြီးရင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရအောင်တဲ့၊ ကျွန်တော်က ဘာမှ အဖြေမပေးဘဲ ငြိမ်နေရင်း ရုပ်ရှင် ပြီးခါနီး ထွက်ဖို့ ထလာလိုက်တယ်။

အဲ့အကို ကျွန်တော့်နောက်က ကပ်ပါလာတယ်။

အမှန်ပြောရရင် ပန်းဆိုးတန်းမှာ သူ လက်ဖက်ရည်တိုက်လို့ သောက်ခဲ့ရတယ် အလုံကလို့ပြောတယ်။


အဲ့သည်နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်စိတ်က ရုပ်ရှင်ရုံထဲ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ပုံစံ အနေအထားတွေဟာ နောက်ထပ် နောက်ထပ် သွားဖို့ လှုံ့ဆော်ခံခဲ့ ရတယ်ဆိုတာ ပြောပါရစေ။

ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်တော်သွားခဲ့တယ်။

တစ်ရက်မှာတော့ ဆုထူးပန်လား ဂုဏ်လားမမှတ်မိတော့ပါဘူး လက်မှတ်ဝယ်ဖို့တန်းစီ လိုက်ချိန်မှာ..

‘ညီလေး အကို့ဖို့ ပါ တစ်စောင်ဝယ်ပေးပါလား’ဆိုပြီး လူတစ်ယောက်က ၁၀ ကျပ်တန် တစ်ရွက်ထုတ်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်ဝယ်တဲ့ ငါးကျပ်တန်းကနေ ၂စောင်လို့ပြောလိုက်တော့ လက်မှတ် ပန်းရောင်လေး ၂စောင်ပေးတာမို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ၁၀တန် ပေးလိုက်ပြီး၊ လက်ထဲက ၅ ကျပ်တန်နဲ့ သူ့ကို ပြန်လဲလှယ် ပေးလိုက်တယ်။

အတူဝယ်တဲ့ လက်မှတ်မို့  ထိုင်ခုံက တွဲလျက် ထိုင်ရပါတယ်။ သူက စထိုင်ကတည်းက ကျွန်တော့်ကို ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်ပါပဲ။

ရုပ်ရှင် စ ပြပြီးမကြာခင် ဇာတိပြပါပြီ။

သူစတာက တစ်မျိုးဗျ။ လက်ကလေးလာထိလိုက် နောက်ဆုတ်သွားလိုက်၊ တစ်ခုခု ကုန်းကောက်သလို ကျွန်တော့် ဘေးဘက်ကပ်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်၊ ကျွန်တော်ရီချင်လာသလို ခံစားရတဲ့အချိန်မှာပဲ သူက စကားစပြောတယ်။

"ညီလေးက ချစ်ဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်....."

ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို စိတ်ဝင်စားသလို ရှိပါတယ် မလိမ်ပါဘူး။

သူက လက်ကလေးလာကိုင်တော့ မရုန်းမိဘူး။ ကျွန်တော့်လက်ကိုလွှတ်ချပြီး ထုံးစံအတိုင်း ပေါင်ကြား လာနှိုက်ပါပြီ။

အနေအထားက အနီးနားခုံတွေရှိ အတွဲတွေနဲ့  လူတွေကလည်း ထလိုက် ထွက်သွားလိုက် ပြန်ဝင်လာလိုက်။ ကျွန်တော် အဲ့အချိန် ဆရာကြီးပုံစံ နဲ့ ဟိုတစ်ခါ အိမ်သာဘက်ခေါ်သလို သူ့ကို ခေါ် ပြီးထသွားတယ်။ သူလဲ လိုက်လာတယ်။ ကိုယ်က ဟိုတစ်ခါ ရုံထဲက အိမ်သာလို လူတွေ ရှိနေမယ်မထင်ဘူးရယ်။


မှားတာဘဲ… ဘယ်လောက်တောင်လဲဆိုရင် အိမ်သာအားလုံးက တံခါးတွေ ပိတ်ပြီး လူရှိနေပါတယ်။ အပေါ့သွားတဲ့ နားမှာ မြင်လိုက်ရတာ ကတော့ လူရွယ်ငါးယောက်ခန့်ရပ်နေပြီး မသိမသာ လက်တွေက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အသွားအလာ လုပ်နေပါတယ်။ ပူပူထူထူ နဲ့ ခပ်တည်တည်ရပ်နေတုန်း ကျွန်တော့်နောက်ကလိုက်လာတဲ့အကိုက ကျွန်တော့်ပေါင်ကြားကို လာစမ်းပြန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ရှက်ပြီး အဝနားရပ်လိုက်ချိန် အိမ်သာတစ်လုံးတံခါးဖွင့်လာပြီး လူရွယ်နှစ်ယောက်ခပ်တည်တည်ပဲ ထွက်လာပါတယ်။ ကျွန်တော်ကသာ အံ့သြသလို ရှိပေမယ့် ကျန်လူတွေက ဘာမှမထူးဆန်းသလို၊ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ လူတွေထဲက နှစ်ယောက် ခပ်သွက်သွက်ဝင်သွားပါတယ်။


ကျွန်တော်လည်း ရုံထဲပြန်ဝင်လာပြီး ဘေးလျှောက်လမ်းကနေ တစ်လျှောက်လုံး ထိုင်ခုံတွေကို မျက်စိကစားကြည့်တော့ ခေါင်းစိုက်သူ၊ ခွ ထိုင်သူ ပုံစံမျိုးစုံကို အမှောင်တွေကြားထဲ ဝေဝေဝါးဝါး တွေ့ရပါတယ်။

ကျွန်တော်က လိုက်ကြည့်လို့မြင်ပေမယ့် အမှန်တကယ် ရုပ်ရှင်သာကြည့်တဲ့ အတွဲ၊ လူတစ်ချို့လဲ ကြိုကြားရှိနေပါတယ်။ ကျွန်တော်ပြောပြနေ တာက မသိရင် ဒါမျိုးတွေအကုန် ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာလို့ ထင်မှတ်မှာစိုးလို့ပါ။

နောက်ဆုံးခုံပြန်ထိုင်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ အတူထိုင်တဲ့အကို ပြန်လာထိုင်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါင်ကြားထဲ လက်ရောက်လာကာ မကြာခင်မှာဘဲ ရုံထဲက ထိုင်ခုံမှာတင်ပဲ ကိစ္စပြီးဆုံးခဲ့ရပါတယ်။

ရုပ်ရှင်လည်းပြီးရော ကျွန်တော်ရှက်သလို  ရွံ့သလို နဲ့ လူတွေကြားတိုးထွက် ကားဂိတ်အပြေးသွားပြန်ခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် အချိန်ရရင်ရသလို မြို့မ / ဂုဏ်/ သွင် နဲ့ ဆုထူးပန် ရုပ်ရှင်ရုံတွေမှာ ကျင်လည်ခဲ့ဘူးတာ ဝန်ခံပါတယ်။


အဲ့သည်နှစ်က ကျွန်တော် ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ ကျပါတယ်။


နောက်တစ်နှစ်စာမေးပွဲအတွက် ကျွန်တော် မြို့ထဲကို တစ်လ တစ်ခေါက်၊ ရုပ်ရှင်ရုံကို တစ်လ တစ်ခေါက်တောင်မရောက်ဘဲ စာကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။

ခက်တာ စိတ်က စာထဲနှစ်ထားပေမယ့် တစ်ခါတစ်ခါတော့ သွားချင်စိတ်ပြင်းပြလွန်းပါတယ်။

သည်လိုနဲ့ အဆက်အစပ် အတော်ပြတ်သွားတယ်။


နောက်…ဒုတိယအကြိမ်စာမေးပွဲ ဖြေပြီးပြီးချင်း ပထမဆုံးသွားခဲ့တာ ဗိုလ်ချုပ်လမ်းမပေါ်က ရုပ်ရှင်ရုံ သုံးရုံကို အချိန်ဆက်တိုက်ဝင်ပြီး ထင်တိုင်းကျဲ ခဲ့ပါတော့တယ်။

တစ်နှစ်နီးပါးမရောက်တဲ့ ကြားကာလမှာပဲ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမယ် လိင်တူနှစ်သက်သူများ နဲ့ ပြည့်တန်ဆာတွေ ထင်သလောက် သိပ်မရှိတော့ဘူး။

နောက် သုံးရက်ခြားလောက်မှာ နေ့လည်ပွဲ ရုပ်ရှင်ကပြနေချိန် လက်မှတ်ဝယ်ပြီးဝင်မယ်လုပ်တော့ ပါတိတ်ဝမ်းဆက်နဲ့ မိန်းမပုံ မိန်းမလျှာက ခပ်သုတ်သုတ် လိုက်ကာ မထွက်လာပြီး

"ဟဲ့ ဟဲ့ လာ လာ ဂဠုန်တွေ ရောက်နေတယ်....."


ကျွန်တော့်ကို လက်ယပ်ခေါ်ပြီး ရုံအပြင် ဘာဂျာတံခါး သူ့ဖာသာဖွင့်ထွက်သွားပေမယ့် ကျွန်တော်က ဘူမသိ ကိုးမသိ အထဲကို ဝင်ဖြစ်အောင် ဝင် လိုက်ပါတယ်။

လူသိပ်မများပါဘူး။ အခြေအနေကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး လက်မှတ်ပေါ်က ခုံနံပါတ်ကို ရှာထိုင်လိုက်တာ ကံကောင်းတာပါပဲ။

နောက်ဆုံးတန်းကနေ ဓာတ်ခဲသုံးထောင့်ထိုး လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနဲ့ လူတွေထိုး လက်မှတ်စစ်တာပါ။ ရုံစောင့်ရယ်၊ အဲ့အချိန်က ဂဠုန်လို့ခေါ်တဲ့ မြူနီစပယ်ရဲရယ်၊ လက်မှတ်စစ်ရယ်ကို လူတွေစစ်ဆေးနေတာတွေ့ရပါတယ်။ ရင်တွေလဲတုန် ကြောက်လဲကြောက် စိတ်ထဲက ငါ့ကိုများ ခဏခဏလာလို့ သိနေမလား၊ ဖမ်းမလား ခုမှပြန်ထွက်လည်း ဓာတ်မီးနဲ့ထိုး လိုက်ဖမ်းမလား ချွေးအတော်ပြန်နေပါရော။

မကြာပါဘူး ဆူညံဆူညံကြားရတာက ကုလားမပြည့်တန်ဆာမကို ဖမ်းတာ ရုန်းရင်းဆံခတ်အော်ဟစ်ဆူညံနေတာပါပဲ။ နောက်ဆုံး ရုံအပြင်ကို ဆွဲထုတ်သွားတာတွေ့ပြီး မကြာခင် နောက်နှစ်ယောက်ကို ထပ်စစ်ပါတယ်။


ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မသိမသာ လက်နှိပ်မီးထိုးကြည့်ပြီး လက်မှတ်ပြခိုင်းပါတယ် ပြီးတော့ပြန်ပေးပါတယ်။

"လက်မှတ်မှာပါတဲ့ ခုံပဲထိုင်နော် နေရာလျှောက်မပြောင်းနဲ့နော်....."

ဟုလေသံ ခပ်မာမာပြောတယ်ဗျ။ ကျွန်တော်လည်း ကြောက်ပြီး လှုပ်တောင်မလှုပ်ရဲဘဲ ရုပ်ရှင်အပြီး အပေါ့သွားမှပဲ စိတ်အေးရတော့တာပါ။

"ဟာ ငါ့ညီ ပျောက်နေပါလား....."

ကျွန်တော့် ပုခုံးကိုလက်နဲ့ပုတ်ခေါ်လိုက်တာကြောင့် အတော်လန့်သွားတာပါ။ နောက် သေခြာစဉ်းစားမှ ကျွန်တော်နှင့်အတူ လက်မှတ်ဝယ်ထိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့အကိုဖြစ်နေတယ်။

အမှန်တော့ သူ ရုံထဲစောရောက်ပြီး ဂဠုန်တွေကြောင့် သူလဲနေရာကမထဘဲ တစ်နေရာမှာရှိနေတာလို့ ရုံအပြင် ရောက်မှပြောပြပါတယ်။

အဲနေ့က ဆူလေးလမ်း၊ ကျောက်တံတားရဲစခန်းနား ရှေ့ဆောင်ရုံနံဘေးက တိုက်လှေကားမှာဖွင့်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတူထိုင် စကားပြောဖြစ်တော့ အခုလထဲမှာ ‘ ပြည့်တန်ဆာနဲ့ မိန်းမပုံ မိန်းမလျှာတွေ ရုပ်ရှင်ရုံထဲ အလွန်အမင်း မဆင်မခြင် သောင်းကြမ်းနေတယ်၊ အာသာလာဖြေတဲ့ယောက်ကျားတွေနဲ့ လူမြင်မကောင်းစွာ ဆက်ဆံနေလို့ ဖမ်းဆီးပေးပါ’လို့ တိုင်သူများတာကြောင့် ရက်ဆက် ပွဲဆက် ဆိုသလို ဝင်ဝင်ဖမ်းတယ်လို့ သိရပါတယ်။

သူ့အပြောအရ မနေ့ကဆို အိမ်သာထဲရောက် လိင်တူအတွဲတွေကို အပြင်ထွက်ခိုင်းပြီး မိဘခေါ် ခံဝန်လက်မှတ်ထိုးထုတ်ရတယ်လိုလည်း ပြောပြလို့ ကြက်သီးတွေထပြီး လအတော်ကြာ အဆတ်ပြတ်သွားပြန်တယ်။

ဒါပေမယ့်လည်း စိတ်ကမရိုးမရွ ရောက်တဲ့အခါတွေ ရှိပါတယ်။


နောက်ရုပ်ရှင်ရုံတွေကတော့ ယခု တာမွေ Ocean နားက မရိုးဆန်းရုံနဲ့ တာမွေအဝိုင်းနားက ရွှေဗဟိုရ် ရုံတွေဟာလည်း လိင်တူတွေပျော်ပါးရာ ရုပ်ရှင်ရုံတွေအဖြစ် ထင်ရှားခဲ့ပါသေးတယ်။

ပွဲစဉ်တိုင်း နောက်ဆုံးတန်းတွေဟာ လိင်တူ၊လိင်ကွဲ၊ပြည့်တန်ဆာတွေရဲ့ ပျော်ပါးရာ အမှောင်ရိပ်တွေပါ။

တစ်ချို့များဆို အနီးအနားမှာတင် မျက်ဝါးထင်ထင်တွေ့ရတာတွေရှိသလို ယိုသူမရှက် မြင်သူရှက် ပုံစံတွေလဲ အတပ်တွေ့ရပါသေးတယ်။

ယခင်ရွှေဗဟိုရ်ရုံဟာ အမျိုးသားအိမ်သာသွားတဲ့ ဘေးလျှောက်လမ်းဟာသီးသန့်မို့ လိင်တူတွေ စင်္ကြတလျှောက်ရပ်ပြီး အထာပေး၊ အိမ်သာထဲဝင် အလုပ်ဖြစ်ကြတာများပါတယ်။

မရိုးဆန်းကျတော့ လိင်တူ၊ မိန်းမလျှာ မရှိသလောက်နည်းပြီး ပြည့်တန်ဆာမိန်းမ အရွယ်စုံကျင်လည်တာများပါတယ်။ ရုံရှေ့မှာ ကွမ်းယာ ဆေးလိပ်သည်မှအစ မုန့်ပဲသွားရေစာ ရေခဲရေရောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတွေဟာ အစားအသောက်ထက် ပြည့်တန်ဆာခေါင်းတွေအဖြစ် ပွဲခယူ ရှာဖွေပေးတာကတော့ နာမည်ကြီးပါပဲ။


နောက်ပိုင်းတော့ မြို့ထဲက ရုပ်ရှင်ရုံအတော်များများဟာ ရုံအနေအထားပြင်ဆင်မှု့တွေ၊ ဖမ်းဆီးမှုတွေကြောင့် ကြိုကြား ကြိုကြားလောက်သာ လုပ်ကိုင်ကြသလို လိင်တူကြိုက်တွေကလဲ အတင့်ရဲရဲ သိပ်မလုပ်ကြတော့ပါဘူး။

သည်အထဲမှာ မော်တင်နား စံပြရုပ်ရှင်ရုံကတော့ သိပ်နာမည်မထွက်ပေမယ့် လိင်တူအတွဲတွေ အေးဆေး ကလူ၏သို့မြူ၏သို့ သွားတတ်တဲ့ ရုံတစ်ရုံလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

မြေနီကုန်းကရုပ်ရှင်ရုံ နဲ့ ယခု သီတာလမ်းနားကရုပ်ရှင်ရုံတွေကတော့ ရံဖန်ရံခါလောက်သာရောက်ဖြစ်လို့ တိတိပပမသိပါဘူး။ ဒါတောင် သီတာလမ်းရုံ(ယခု မင်္ဂလာအဆင့်မြင့်)ရုံတွေဟာ ကုလားသီးသန့်လို့တောင်ပြောရမလို ကုလားကြိုက်တဲ့ လိင်တူတွေ အကြိုက်ရှာဖွေနိုင်တဲ့ နေရာလို့ ပြောသံတော့ကြားဘူးပါတယ်။

နှစ်ကာလရှည်စွာ မပြုမပြင်ဘဲ လိင်တူကြိုက်နှစ်သက်သူတွေကျက်စားဆဲ ရွှေဗဟိုရုံကတော့ ၂၀၀၈ ခုလောက်ထိ ညပွဲစဉ်တွေမှာ အုံးအုံးကျက်ကျက်ပါ။

အခုတော့ အဆင့်မြင့်ရုံတွေအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားတဲ့နောက်ပိုင်း ရုပ်ရှင်ရုံဇာတ်လမ်းတွေ မရှိသလောက် ရှားသွားမယ်ထင်ပါတယ်။

ခေတ်မှီလာတာနဲ့အမျှ အဆင့်မြင့် Guest house တွေဟာ အချိန်ပိုင်းသာယာနိုင်တော့ ရုပ်ရှင်ရုံထဲ ကျင်လည်ရတာထက် ပိုပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်လာကြတယ်လို့ယူဆရမှာပေါ့လေ။



ရေးသားမျှဝေပေးသူ - ကိုသုတလုလင် (ကိုကျော်စွာ)

အမှာစကား (မည်သည့်နေရာမဆို sex ဖြစ်လျှင် Condom မဖြစ်မနေသုံးခြင်းဖြင့် မိမိရော သူများကိုပါ ကာကွယ်ပါ)။


[Zawgyi]ရန္ကုန္ရုပ္ရွင္ရံုမ်ားႏွင့္ လိင္တူႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူမ်ားျဖစ္အင္




#ရန္ကုန္ရုပ္ရွင္ရံုမ်ား

#LGBTs

#ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား


(ကြၽန္ေတာ္တို႔လို လိင္တူစိတ္ဝင္စားသူေတြအေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးတစ္ခုမွာ စုရပ္သေဘာ၊ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲသေဘာ၊ သီးသန႔္ Bar လိုမ်ိဳးေနရာေတြကို အလြယ္တကူမသြားႏိုင္တဲ့အခါ တစ္ေခတ္တစ္ခါက ရုပ္ရွင္ရံုႀကီးေတြရဲ့ အေနာက္ဘက္ဆံုးခံုတန္းေတြနဲ႔ အေမွာင္ကဲ ေသာ ေလ်ွာက္လမ္းေတြဟာ မိမိတို႔ရဲ့ အေမွာင္စိတ္ကို လႊတ္ခ်ရာေနရာမ်ားျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သိကၡာေတြ ၊ ပညာေတြ၊ အဆင့္အတန္းေတြ ေမ့ပစ္ၾကတဲ့ေနရာကိုေရာက္သြားေရာ။ သည္အေၾကာင္းအရာကို ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ကိုသုတလုလင္မ်ွေဝထားတာကို ကြၽန္ေတာ္က တစ္ဆင့္ ထပ္မံေဝငွလိုက္တာပါ။)


ဗဟုသုတ အေနႏွင့္သာ ဖတ္ေပးပါ။

အခုတစ္ခါေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔တြင္းက ရုပ္ရွင္ရံုေတြ မွာက်င္လည္က်က္စားခဲ့ၾကတဲ့ လိင္တူႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူ ေတြအေၾကာင္းေလးေတြေဝမ်ွခ်င္ ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ့  အခ်ိဳ႕ေသာျဖစ္ရပ္မွန္ေလးေတြကိုလဲ ေရးျပထားပါတယ္။ သည္လိုေရးရတဲ့အေၾကာင္းက မည္သၫ့္ လိင္တူႀကိဳက္ႏွစ္ သက္သူကိုမွ အထင္ေသးေစလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရိွေၾကာင္း အသိေပးလိုပါတယ္။ LGBTs ေတြကိုေစာ္ကားတာမဟုတ္သလို တစ္ေခတ္ တစ္ခါက က်င္လည္ပံုေတြကို ယခု LGBTs လူငယ္ေတြကို သိေစခ်င္၍ ေဝမ်ွတာျဖစ္ပါတယ္။

ယခုေခတ္လို Internet ေခတ္မဟုတ္ေတာ့လည္း  မလံုၿခံဳျခင္း၊ အေပါစားဆန္ျခင္းပံုစံမ်ားပါခဲ့ရင္ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးဖို႔ ေမတၲာရပ္ခံပါတယ္။ 


x x x

ကြၽန္ေတာ္ ဆယ္တန္းႏွစ္မွာ ေက်ာင္းေျပးတာက ၿမိဳ႔ထဲကို ပထမဆံုးပဲျဖစ္ပါတယ္။ 


ကိုးတန္းေက်ာင္းသားဘဝ ေက်ာင္းေျပးခဲ့ဖူးတာကေတာ့ ေရႊတိဂံု ဘုရားနဲ႔ ကမ႓ာေအး ဘုရားပဲျဖစ္ပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္က ယခုလို Shopping mall ေတြ မရိွေသးေတာ့လည္း ဘုရားေပၚတက္ေက်ာင္းေျပးတာက ေက်ာင္းသားေတြ ရဲ့ ထံုးစံလိုပါပဲဗ်။


ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ဗိုက္ပူႀကီးစီးသြားတာ ပု႑မီ မွတ္တိုင္ကေန ေရခဲဆိုင္ဆင္း၊ အေရ႔ွဘက္မုဒ္ လမ္းေလ်ွာက္တက္၊ ဘုရားေစာင္းတန္းေပၚထိုင္၊ေက်ာင္းမလႊတ္ခင္ ျပန္လာ၊ ေက်ာင္းမတက္ခ်င္လို႔ ေက်ာင္းသာေျပးရတာ လူအေတာ္ပင္ပန္းတာ။


တစ္ေန့ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ အတန္းေဖာ္ တင္ထြဋ္က သူေက်ာင္းေျပးရင္ ဘုရားမသြားဘဲ ရုပ္ရွင္ရံုထဲဝင္၊ ၁ိ/- ၅၀ိါးတန္းက လက္မွတ္ဝယ္ၿပီး ၀င္ အိပ္တာတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္က သူေျပာသလို လိုက္လုပ္ၾကၫ့္ခ်င္တာ၊ စူးစမ္းခ်င္တာေလ။ ဘုရားေပၚသြားထိုင္မယ့္အတူတူ တစ္က်ပ္ခြဲရင္းၿပီး ၂ နာရီေလာက္အိပ္ခ်င္အိပ္ ၾကၫ့္ခ်င္ၾကၫ့္ေပါ့။


ေသာၾကာေန့လို ရက္က ေက်ာင္းေျပးလို႔ သိပ္ေကာင္းတာေလ…. ေျပးတာေပါ့။


ကြၽန္ေတာ္က အဲ့အခ်ိန္က ေက်ာင္းေျပးရင္ အေဖာ္ မၫွိတတ္ဘူး ေက်ာင္းေျပးမွန္းသိမွာဆိုးလို႔။ က်ူရွင္ကလဲ ၁၀ တန္းဆိုေတာ့ တက္ရေသး တယ္ေလ။ က်ူရွင္ၾကေတာ့ မပ်က္မကြက္တက္ခ်င္တယ္ဗ်။ ရိႈးစမိုး အျပၫ့္ ဝတ္စားတက္ရတာမို႔ေလ။ အဲ့ဒီထဲက ကြၽန္ေတာ္ အလွအပ ႀကိဳက္တတ္တာ။ ဒါေတာင္ အခုလို Skincare ေတြ lotion  ေတြ မေပၚေသးမရိွေသးဘူး။


ဆံပင္ကို ZARLE တံဆိပ္ သနပ္ခါးနံ႔လို သံပုရာနံ႔လိုေခါင္းလိမ္းဆီလိမ္း၊ မီလပ္(စ္)သံပုရာျခမ္း ဒါမွမဟုတ္ ကိုရာ စႏိုးေလးခပ္ထူထူ လိမ္းရင္ ကို အေတာ္သေဘာက်ေနတတ္တာ။


သိတဲ့ အတိုင္း အဲ့ေခတ္ ၁၀ တန္းက အတန္းထဲ စာသင္တာနည္းတယ္ေလ။ ဆရာမေတြက ေလေပါ၊ ပါလာတာေတြ စုစား၊ အစိုးရစစ္မို႔ သင္သာသင္ရတာ စာေမးပြဲႀကီးနားနီးရင္ ေမးခြန္းသံုးစံုဆိုတာကိုလဲ ႏႈတ္တိုက္က်က္ တြက္ ၿပီးေျဖတာမ်ားသား......ထားပါ။


ေက်ာင္းေျပးလာတာဒီတခါ ၿမိဳ႔ထဲ......


ခပ္တည္တည္ ဗိုက္ပူစီး  ပန္းဖႊားေတြ တို႔လို႔ တြဲေလာင္းပါတဲ့ သိုးေမႊးလြယ္အိတ္ႀကီးလြယ္၊ အေပၚ ေက်ာင္းအက်ႌမွာ လက္ေမာင္းနဲ႔ ရင္ဘတ္ က ေက်ာင္းတံဆိပ္ပါတဲ့ အျဖဴကိုခြၽတ္၊ ေအာက္က ခံဝတ္ထားတဲ့ ငန္းတံဆိပ္စြပ္က်ယ္သား လက္စကကို အိမ္က ခံဝတ္လာေတာ့ အဆင္ ေျပျပေနဲ႔ ဟန္မပ်က္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းဘက္ ဟိုေငး ဒီေငး ထြက္လာတာေပါ့။


သမၼတရံုကေတာ့ ၿမိဳ႔လယ္ေကာင္ မက်သလိုမို႔ မဆင္းျဖစ္ဘူး။

ဆူးေလးလမ္းေပၚက ေရ႔ွေဆာင္ရံု နဲ႔  ေနျပည္ေတာ္က ျဖတ္သြားျဖတ္လာ အိမ္နဲ႔ သိတဲ့ လူေတြ့ရင္ဒုကၡမို႔ ဆက္ေလ်ွာက္လာေတာ့ ဝဇီရာ ရံု ကိုေတြ့တယ္။ အဲအခ်ိန္က ဝဇီရာရံုက ျပဇာတ္ကတဲ့ရံုအျဖစ္လဲ အသံုးျပဳတတ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံု လက္မွတ္ေတြက ေဈးအတူတူဘဲမို႔ လက္မွတ္ဝယ္ၿပီးဝင္ေတာ့ ထိပ္ဆံုးတန္းရဲ့ ေလးတန္းေျမာက္၊ ေျပာရရင္ ပထမဆံုးစျပတဲ့ပြဲစဉ္မို႔ လူကအေတာ္နည္းပါတယ္။ အလြန္ဆံုးရိွ ၁၅ ေယာက္ခန႔္ပဲ။ ႏိုင္ငံေတာ္အလံစလႊင့္ၿပီးကတည္းက အေနာက္ဆံုးခံုတန္းကို ေလ်ွာက္ၿပီးထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ၁၀ခံုေက်ာ္မွာ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနတယ္။ ဇာတ္ကားက ျပေနၿပီး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထိုင္ေနတဲ့ လူက ၂ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါလဲစိတ္ထဲ ဘယ္လိုမွ မေနပါဘူး။ ဇာတ္ကားလည္း မၾကၫ့္ခ်င္ေတာ့ အိပ္မယ္ေပါ့။ အေရ႔ွ သံုးတန္းမွာ ထိုင္ေနတာလည္း ၂ေယာက္၊ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ အၾကာ ခံုကို ကိုင္လႈပ္ေနသလို ခံစားရေတာ့ ငလ်င္လႈပ္သလား ဘာလို႔ ယိမ္းထိုးေနသလဲ ဟိုၾကၫ့္ ဒီၾကၫ့္ လုပ္တာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ခံု တစ္တန္းထဲက အတြဲမွာ အမ်ိဳးသမီးက အေပၚကေန ထမိန္ႀကီးမ တက္ထိုင္ၿပီး ထိုင္ထလုပ္ေနလို႔ ဘာဆိုတာ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ အမွန္ေျပာရရင္ အေတာ္ လန႔္သြားတာ ေၾကာက္လဲ ေၾကာက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ခပ္ျမန္ျမန္ထ ႏွစ္တန္းေက်ာ္ ေျပာင္းထိုင္ေတာ့ မ်က္ေစာင္းထိုး အတြဲက အမ်ိဳးသမီးလည္း ေခါင္းေပ်ာက္သြားလိုက္ ျပန္ေပၚ လာလိုက္ နဲ႔ ဂဏွာကို မၿငိမ္ဘူး ဘာလုပ္ေနတာပါလိမ့္ေပါ့။


"အမေလး......."


ကြၽန္ေတာ္ လန႔္သြားတယ္ အေၾကာင္းက ကြၽန္ေတာ့္ နံေဘးကခံုကို ခပ္စူးစူး အနံ႔နဲ႔ အတူ ဆံပင္ ဖားလ်ားခ်ထားတဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ လာထိုင္လို႔ပါ။ ခ်က္ခ်င္းထဖို႔ကလဲ အားနာသလို ခံုေတြအမ်ားႀကီး ဒီမိန္းမက ငါ့အနားဘာလို႔လာကပ္ထိုင္ရတာတုန္းဆိုၿပီး ရုပ္ရွင္ကား အလင္းေရာင္ေလးလာရင္ သူ႔မ်က္ႏွာ လွမ္းလွမ္းၾကၫ့္ရေသးတာ။ ရုပ္ကလဲ ဆိုးသလိုလိုႀကီး အေနာက္ကအတြဲ လည္ျပန္ေလး လွမ္းၾကၫ့္ေတာ့ ခုနက ခံုေတြလႈပ္ေအာင္ ကျမင္းတဲ့အတြဲမွာ မိန္းမမရိွေတာ့ဘူး အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ပဲေတြ့ေတာ့တယ္။သူကေတာင္ ကိုယ့္ လွမ္းၾကၫ့္ေနတာ။


"လႈပ္ရွားမလား ၂၀၀ ပဲ..."

"ဘာ  ဘာလဲ....."


ကြၽန္ေတာ္ပံုၾကည္ၿပီး အဲ့မိန္းမကေမးတယ္ ၂၀၀ ပဲတဲ။့ တစ္ကယ္ဘာမွန္းမသိလို႔ ေမးလိုက္တယ္.....ေမးမွ မေျပာမဆို နဲ႔ ဘာမေျပာ ညာမေျပာ ေပါင္ၾကားထဲ လက္ႏိႈက္လာပါေရာ။

ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ လာပီး တြန္းထုတ္ လိုက္တာေပါ့။

"၂၀၀ မပါရင္ ၁၅၀ ေရာ...."


ကြၽန္ေတာ္ရဲ့ ပန္းဖႊားလြယ္အိတ္ႀကီး မ ၿပီး ထ ေျပးလာလိုက္တာ ရုပ္ရွင္ရံုေရ႔ွနား ပန္ကာေတြဖြင့္ ထားတာေတာင္ ေခြၽးေတြ ဆိုတာ ျမင္မေကာင္းဘူး။ ..အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ထိ ေၾကာက္လိုက္တာ ေနာက္ မသြားေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။


တစ္ပတ္ေလာက္ေနပီးမွ အတန္းထဲ တင္ထြဋ္ကို ေျပာျပမိတယ္။


ပိုက္ဆံနဲ႔ လုပ္စားတဲ့ ျပၫ့္တန္ဆာေတြတဲ့၊ ေနာက္ဆံုး ၅၀ိ/- နဲ႔ လဲ ရတယ္တဲ့။ ရုပ္ရွင္ၾကၫ့္သလို ရံုထဲလိုက္ပီးကပ္ထိုင္ ျမဴဆြယ္ လုပ္စားေန တာတဲ့။ အဲ့သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေပၚက ရံုတိုင္းလိုလိုမွာ ရိွတယ္တဲ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ မနက္အေစာပြဲစဉ္နဲ႔ ည ပြဲစဉ္ေတြ ပိုမ်ားတယ္။ အရြယ္စံု လူမ်ိဳးစံုေပါ့တဲ့။ အသက္ႀကီးတဲ့ မိန္းမႀကီးေတြမ်ားပါတယ္ကြာလို႔ ေျပာျပတယ္။


တင္ထြဋ္ေျပာတဲ့ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားမိတာက ဟိုဘက္ရံုေတြ ထဲမွာ အေျခာက္ေတြလည္း ရိွတယ္ကြ၊ မိန္းမလို ဝတ္ထားတဲ့ အေျခာက္ေတြရိွသလို ေယာက္က်ားပံုနဲ႔ အေျခာက္ေတြလဲရိွတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အ တဲ့ေကာင္ေတြကေတာ့ မိန္းမလိုဝတ္တဲ့ အေျခာက္မကို မိန္းမ အစစ္ထင္ၿပီး ျဖစ္ၾကတာရိွေသးတယ္။ သူတို႔က ပိုက္ဆံ မေပးရတာမ်ားတယ္။ ေယာက္က်ားလို အေျခာက္ေတြကေတာ့ ကံေကာင္းရင္ အျပင္ လိုက္ၿပီး ဝါးတီးပါစြဲလို႔ရတယ္ကြဟု ေသျခာအေသးစိတ္ ရွင္းျပတာကို စိတ္ထဲ ေတးထားမိတယ္။


ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေက်ာင္းမေျပးဘဲ က်ူရွင္ အေၾကာင္းျပ ၿမိဳ႔ထဲ ေရာက္လာခဲ့သည္။


ဒီတစ္ခါ ဝဇီရာ ရံုကို ေက်ာ္ၿပီး ေရႊဂုဏ္ရံု /ၿမိဳ႔မရံု /ဆုထူးပန္ရံု/ သြင္ရံု ဘက္ ေတြ ကို သံုးေခါက္ေလာက္ေလ်ွာက္ပီးမွ သြင္ရံု ထဲ လက္မွတ္ဝယ္ ဝင္လိုက္ပါတယ္။ စူးစမ္းလိုတဲ့ စိတ္ပဲမို႔ သည္တစ္ခါ ၅ိ/- တန္းကဝယ္ ေနာက္ဆံုးမွာ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ေန့လယ္ပြဲစဉ္မို႔ လူ အေတာ္အသင့္ မ်ားပါတယ္။ ရံုထဲလည္း လူက တစ္တန္းမွာ ဆယ့္ေလး ငါးေယာက္ေလာက္ရိွမယ္.....ကြၽန္ေတာ့္နားမွာ ၂ခံု ျခား ၃ ခံုျခား လူေတြ ရိွတယ္ဗ်။ အတြဲေတြ ရိွတယ္၊ တစ္ေယာက္ခ်င္းေတြ ရိွတယ္။


ရုပ္ရွင္ စျပ ၿပီး မိနစ္ ၂၀ ခန႔္ အၾကာ ကြၽန္ေတာ့္နံေဘးကို ေလးခံုခန႔္အျခားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ခံုက အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ လာေျပာင္းထိုင္တယ္။

ဒီတစ္ခါ ေယာက္က်ားခ်င္းဆိုေတာ့ စိတ္က ေအးေဆးပါပဲ။


၅မိနစ္မၾကာဘူး ေပါင္ေပၚကို သူ႔လက္က ျပဳတ္က်သလို၊ မေတာ္တဆ လိုလို လာလာ ထိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ က တင္ထြဋ္ေျပာတဲ့ ေယာက္က်ားပံု အေျခာက္မ်ားလားလို႔ေတြးေနတုန္း ေပါင္ရင္းကို ေသျခာပြတ္ေနၿပီ။ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ခါနီး သူက ခပ္တိုးတိုး ေျပာတယ္.....

"အိမ္သာ သြားရေအာင္....."


ကြၽန္ေတာ္က သူ႔ပံုစံ အေနအထား၊ ဘာအတြက္လဲ ၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ သြားရမလားမသြားရဘူးလား စဉ္းစားေနတုန္း သူထပ္ေျပာတယ္။

"လာ ေလ ညီေလး....."


ကြၽန္ေတာ္ ထ လိုက္သြာတယ္ဗ်။


အိမ္သာ ထဲ ေရာက္ေတာ့မွ ဘြားကနဲ လူ ၄ ေယာက္ေလာက္ကိုေတြ့တယ္။ အိမ္သာေတြ အားရဲ့နဲ႔ အျပင္မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနၾကတာ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုေခၚလာတဲ့ အကိုက ရုပ္သန႔္သန႔္ မာတင္အျဖဴေလးကို ပေလကပ္ ကြက္စိပ္ေလးဝတ္ထားတယ္၊ ေခါက္ထီး ခိုထီးေလးလဲ ကိုင္ထားတယ္။ သူက ေဒါင့္စြန္းက အိမ္သာထဲ တန္းဝင္ၿပီး ကြၽန္ေတိာ့ကို အထဲက လွမ္းေခၚတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ မဝင္ရဲဘူး လူေတြ ရိွေနတယ္ေလ။


သူက ဘာမွ မထူးဆန္းသလို ေခၚေနတုန္း ရပ္ေနတဲ့ ကုလားစင္ တစ္ေယာက္က

"သြားေလ ညီေလး အကိုတို႔ ၾကၫ့္ေပးထားမယ္"


ကြၽန္ေတာ္ ထိတ္ကနဲ ေတာ့ျဖစ္သြားတယ္ ေယာင္ေယာင္နန ေသးေပါက္တဲ့ ေနရာ ရပ္ေသးေပါက္လိုက္တယ္ ၾကၫ့္ေပးထားမယ္ဆိုတဲ့ ကုလားစင္လိုလူက ပုဆိုးမလိုက္တာ အမေလး နဲနဲေနာေနာလား....  ။


ကြၽန္ေတာ္ျပန္ထြက္လာတယ္ ပထမဆံုးေတြ့တဲ့ အေပါက္က ဝင္ လိုက္တာ ေရ႔ွဆံုးတန္းခံုမွာ ထိုင္ခံုေပၚက လူက ေပါင္ကားထားတယ္ ေပါင္ၾကားထဲ ေခါင္းဝင္ေနတာက ေယာက္က်ားလား မိန္းမလားမသဲကြဲဘူး......။


ကြၽန္ေတာ္က ေနာက္ဆံုးတန္းထိ ကိုယ့္ေနရာျပန္လာထိုင္လိုက္တယ္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေနတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေခၚတဲ့ အကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ရုပ္ရွင္ၿပီးရင္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရေအာင္တဲ့၊ ကြၽန္ေတာ္က ဘာမွ အေျဖမေပးဘဲ ၿငိမ္ေနရင္း ရုပ္ရွင္ ၿပီးခါနီး ထြက္ဖို႔ ထလာလိုက္တယ္။

အဲ့အကို ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္က ကပ္ပါလာတယ္။

အမွန္ေျပာရရင္ ပန္းဆိုးတန္းမွာ သူ လက္ဖက္ရည္တိုက္လို႔ ေသာက္ခဲ့ရတယ္ အလံုကလို႔ေျပာတယ္။


အဲ့သည္ေနာက္ပိုင္း ကြၽန္ေတာ့္စိတ္က ရုပ္ရွင္ရံုထဲ ျမင္ေတြ့ခဲ့ရတဲ့ ပံုစံ အေနအထားေတြဟာ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ သြားဖို႔ လႈံ႔ေဆာ္ခံခဲ့ ရတယ္ဆိုတာ ေျပာပါရေစ။

ဘာမွ မျဖစ္ဘဲ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြၽန္ေတာ္သြားခဲ့တယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ဆုထူးပန္လား ဂုဏ္လားမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး လက္မွတ္ဝယ္ဖို႔တန္းစီ လိုက္ခ်ိန္မွာ..

‘ညီေလး အကို႔ဖို႔ ပါ တစ္ေစာင္ဝယ္ေပးပါလား’ဆိုၿပီး လူတစ္ေယာက္က ၁၀ က်ပ္တန္ တစ္ရြက္ထုတ္ေပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဝယ္တဲ့ ငါးက်ပ္တန္းကေန ၂ေစာင္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ လက္မွတ္ ပန္းေရာင္ေလး ၂ေစာင္ေပးတာမို႔ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကို ၁၀တန္ ေပးလိုက္ၿပီး၊ လက္ထဲက ၅ က်ပ္တန္နဲ႔ သူ႔ကို ျပန္လဲလွယ္ ေပးလိုက္တယ္။

အတူဝယ္တဲ့ လက္မွတ္မို႔  ထိုင္ခံုက တြဲလ်က္ ထိုင္ရပါတယ္။ သူက စထိုင္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ့္ကို ကြက္ၾကၫ့္ကြက္ၾကၫ့္ပါပဲ။

ရုပ္ရွင္ စ ျပၿပီးမၾကာခင္ ဇာတိျပပါၿပီ။

သူစတာက တစ္မ်ိဳးဗ်။ လက္ကေလးလာထိလိုက္ ေနာက္ဆုတ္သြားလိုက္၊ တစ္ခုခု ကုန္းေကာက္သလို ကြၽန္ေတာ့္ ေဘးဘက္ကပ္ၿပီး ကိုယ္ကိုကိုင္းလိုက္၊ ကြၽန္ေတာ္ရီခ်င္လာသလို ခံစားရတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ သူက စကားစေျပာတယ္။

"ညီေလးက ခ်စ္ဖို႔ အရမ္းေကာင္းတယ္....."

ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႔ကို စိတ္ဝင္စားသလို ရိွပါတယ္ မလိမ္ပါဘူး။

သူက လက္ကေလးလာကိုင္ေတာ့ မရုန္းမိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ကိုလႊတ္ခ်ၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ေပါင္ၾကား လာႏိႈက္ပါၿပီ။

အေနအထားက အနီးနားခံုေတြရိွ အတြဲေတြနဲ႔  လူေတြကလည္း ထလိုက္ ထြက္သြားလိုက္ ျပန္ဝင္လာလိုက္။ ကြၽန္ေတာ္ အဲ့အခ်ိန္ ဆရာႀကီးပံုစံ နဲ႔ ဟိုတစ္ခါ အိမ္သာဘက္ေခၚသလို သူ႔ကို ေခၚ ၿပီးထသြားတယ္။ သူလဲ လိုက္လာတယ္။ ကိုယ္က ဟိုတစ္ခါ ရံုထဲက အိမ္သာလို လူေတြ ရိွေနမယ္မထင္ဘူးရယ္။


မွားတာဘဲ… ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆိုရင္ အိမ္သာအားလံုးက တံခါးေတြ ပိတ္ၿပီး လူရိွေနပါတယ္။ အေပါ့သြားတဲ့ နားမွာ ျမင္လိုက္ရတာ ကေတာ့ လူရြယ္ငါးေယာက္ခန႔္ရပ္ေနၿပီး မသိမသာ လက္ေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အသြားအလာ လုပ္ေနပါတယ္။ ပူပူထူထူ နဲ႔ ခပ္တည္တည္ရပ္ေနတုန္း ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့အကိုက ကြၽန္ေတာ့္ေပါင္ၾကားကို လာစမ္းျပန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ရွက္ၿပီး အဝနားရပ္လိုက္ခ်ိန္ အိမ္သာတစ္လံုးတံခါးဖြင့္လာၿပီး လူရြယ္ႏွစ္ေယာက္ခပ္တည္တည္ပဲ ထြက္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကသာ အံ့ၾသသလို ရိွေပမယ့္ က်န္လူေတြက ဘာမွမထူးဆန္းသလို၊ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ လူေတြထဲက ႏွစ္ေယာက္ ခပ္သြက္သြက္ဝင္သြားပါတယ္။


ကြၽန္ေတာ္လည္း ရံုထဲျပန္ဝင္လာၿပီး ေဘးေလ်ွာက္လမ္းကေန တစ္ေလ်ွာက္လံုး ထိုင္ခံုေတြကို မ်က္စိကစားၾကၫ့္ေတာ့ ေခါင္းစိုက္သူ၊ ခြ ထိုင္သူ ပံုစံမ်ိဳးစံုကို အေမွာင္ေတြၾကားထဲ ေဝေဝဝါးဝါး ေတြ့ရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္က လိုက္ၾကၫ့္လို႔ျမင္ေပမယ့္ အမွန္တကယ္ ရုပ္ရွင္သာၾကၫ့္တဲ့ အတြဲ၊ လူတစ္ခ်ိဳ႕လဲ ႀကိဳၾကားရိွေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာျပေန တာက မသိရင္ ဒါမ်ိဳးေတြအကုန္ ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွာလို႔ ထင္မွတ္မွာစိုးလို႔ပါ။

ေနာက္ဆံုးခံုျပန္ထိုင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အတူထိုင္တဲ့အကို ျပန္လာထိုင္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေပါင္ၾကားထဲ လက္ေရာက္လာကာ မၾကာခင္မွာဘဲ ရံုထဲက ထိုင္ခံုမွာတင္ပဲ ကိစၥၿပီးဆံုးခဲ့ရပါတယ္။

ရုပ္ရွင္လည္းၿပီးေရာ ကြၽန္ေတာ္ရွက္သလို  ရြံ႔သလို နဲ႔ လူေတြၾကားတိုးထြက္ ကားဂိတ္အေျပးသြားျပန္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း ကြၽန္ေတာ္ အခ်ိန္ရရင္ရသလို ၿမိဳ႔မ / ဂုဏ္/ သြင္ နဲ႔ ဆုထူးပန္ ရုပ္ရွင္ရံုေတြမွာ က်င္လည္ခဲ့ဘူးတာ ဝန္ခံပါတယ္။


အဲ့သည္ႏွစ္က ကြၽန္ေတာ္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ က်ပါတယ္။


ေနာက္တစ္ႏွစ္စာေမးပြဲအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ၿမိဳ႔ထဲကို တစ္လ တစ္ေခါက္၊ ရုပ္ရွင္ရံုကို တစ္လ တစ္ေခါက္ေတာင္မေရာက္ဘဲ စာႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။

ခက္တာ စိတ္က စာထဲႏွစ္ထားေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ သြားခ်င္စိတ္ျပင္းျပလြန္းပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ အဆက္အစပ္ အေတာ္ျပတ္သြားတယ္။


ေနာက္…ဒုတိယအႀကိမ္စာေမးပြဲ ေျဖၿပီးၿပီးခ်င္း ပထမဆံုးသြားခဲ့တာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမေပၚက ရုပ္ရွင္ရံု သံုးရံုကို အခ်ိန္ဆက္တိုက္ဝင္ၿပီး ထင္တိုင္းက်ဲ ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

တစ္ႏွစ္နီးပါးမေရာက္တဲ့ ၾကားကာလမွာပဲ ရုပ္ရွင္ရံုထဲမယ္ လိင္တူႏွစ္သက္သူမ်ား နဲ႔ ျပၫ့္တန္ဆာေတြ ထင္သေလာက္ သိပ္မရိွေတာ့ဘူး။

ေနာက္ သံုးရက္ျခားေလာက္မွာ ေန့လည္ပြဲ ရုပ္ရွင္ကျပေနခ်ိန္ လက္မွတ္ဝယ္ၿပီးဝင္မယ္လုပ္ေတာ့ ပါတိတ္ဝမ္းဆက္နဲ႔ မိန္းမပံု မိန္းမလ်ွာက ခပ္သုတ္သုတ္ လိုက္ကာ မထြက္လာၿပီး

"ဟဲ့ ဟဲ့ လာ လာ ဂဠုန္ေတြ ေရာက္ေနတယ္....."


ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္ယပ္ေခၚၿပီး ရံုအျပင္ ဘာဂ်ာတံခါး သူ႔ဖာသာဖြင့္ထြက္သြားေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္က ဘူမသိ ကိုးမသိ အထဲကို ဝင္ျဖစ္ေအာင္ ဝင္ လိုက္ပါတယ္။

လူသိပ္မမ်ားပါဘူး။ အေျခအေနကို လွၫ့္ပတ္ၾကၫ့္ၿပီး လက္မွတ္ေပၚက ခံုနံပါတ္ကို ရွာထိုင္လိုက္တာ ကံေကာင္းတာပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးတန္းကေန ဓာတ္ခဲသံုးေထာင့္ထိုး လက္ႏိွပ္ဓာတ္မီးနဲ႔ လူေတြထိုး လက္မွတ္စစ္တာပါ။ ရံုေစာင့္ရယ္၊ အဲ့အခ်ိန္က ဂဠုန္လို႔ေခၚတဲ့ ျမဴနီစပယ္ရဲရယ္၊ လက္မွတ္စစ္ရယ္ကို လူေတြစစ္ေဆးေနတာေတြ့ရပါတယ္။ ရင္ေတြလဲတုန္ ေၾကာက္လဲေၾကာက္ စိတ္ထဲက ငါ့ကိုမ်ား ခဏခဏလာလို႔ သိေနမလား၊ ဖမ္းမလား ခုမျွပန္ထြက္လည္း ဓာတ္မီးနဲ႔ထိုး လိုက္ဖမ္းမလား ေခြၽးအေတာ္ျပန္ေနပါေရာ။

မၾကာပါဘူး ဆူညံဆူညံၾကားရတာက ကုလားမျပၫ့္တန္ဆာမကို ဖမ္းတာ ရုန္းရင္းဆံခတ္ေအာ္ဟစ္ဆူညံေနတာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး ရံုအျပင္ကို ဆြဲထုတ္သြားတာေတြ့ၿပီး မၾကာခင္ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ကို ထပ္စစ္ပါတယ္။


ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို မသိမသာ လက္ႏိွပ္မီးထိုးၾကၫ့္ၿပီး လက္မွတ္ျပခိုင္းပါတယ္ ၿပီးေတာ့ျပန္ေပးပါတယ္။

"လက္မွတ္မွာပါတဲ့ ခံုပဲထိုင္ေနာ္ ေနရာေလ်ွာက္မေျပာင္းနဲ႔ေနာ္....."

ဟုေလသံ ခပ္မာမာေျပာတယ္ဗ်။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ၿပီး လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ရဲဘဲ ရုပ္ရွင္အၿပီး အေပါ့သြားမွပဲ စိတ္ေအးရေတာ့တာပါ။

"ဟာ ငါ့ညီ ေပ်ာက္ေနပါလား....."

ကြၽန္ေတာ့္ ပုခံုးကိုလက္နဲ႔ပုတ္ေခၚလိုက္တာေၾကာင့္ အေတာ္လန႔္သြားတာပါ။ ေနာက္ ေသျခာစဉ္းစားမွ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္အတူ လက္မွတ္ဝယ္ထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့အကိုျဖစ္ေနတယ္။

အမွန္ေတာ့ သူ ရံုထဲေစာေရာက္ၿပီး ဂဠုန္ေတြေၾကာင့္ သူလဲေနရာကမထဘဲ တစ္ေနရာမွာရိွေနတာလို႔ ရံုအျပင္ ေရာက္မွေျပာျပပါတယ္။

အဲေန့က ဆူေလးလမ္း၊ ေက်ာက္တံတားရဲစခန္းနား ေရ႔ွေဆာင္ရံုနံေဘးက တိုက္ေလွကားမွာဖြင့္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္အတူထိုင္ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ အခုလထဲမွာ ‘ ျပၫ့္တန္ဆာနဲ႔ မိန္းမပံု မိန္းမလ်ွာေတြ ရုပ္ရွင္ရံုထဲ အလြန္အမင္း မဆင္မျခင္ ေသာင္းၾကမ္းေနတယ္၊ အာသာလာေျဖတဲ့ေယာက္က်ားေတြနဲ႔ လူျမင္မေကာင္းစြာ ဆက္ဆံေနလို႔ ဖမ္းဆီးေပးပါ’လို႔ တိုင္သူမ်ားတာေၾကာင့္ ရက္ဆက္ ပြဲဆက္ ဆိုသလို ဝင္ဝင္ဖမ္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

သူ႔အေျပာအရ မေန့ကဆို အိမ္သာထဲေရာက္ လိင္တူအတြဲေတြကို အျပင္ထြက္ခိုင္းၿပီး မိဘေခၚ ခံဝန္လက္မွတ္ထိုးထုတ္ရတယ္လိုလည္း ေျပာျပလို႔ ၾကက္သီးေတြထၿပီး လအေတာ္ၾကာ အဆတ္ျပတ္သြားျပန္တယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ကမရိုးမရြ ေရာက္တဲ့အခါေတြ ရိွပါတယ္။


ေနာက္ရုပ္ရွင္ရံုေတြကေတာ့ ယခု တာေမြ Ocean နားက မရိုးဆန္းရံုနဲ႔ တာေမြအဝိုင္းနားက ေရႊဗဟိုရ္ ရံုေတြဟာလည္း လိင္တူေတြေပ်ာ္ပါးရာ ရုပ္ရွင္ရံုေတြအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့ပါေသးတယ္။

ပြဲစဉ္တိုင္း ေနာက္ဆံုးတန္းေတြဟာ လိင္တူ၊လိင္ကြဲ၊ျပၫ့္တန္ဆာေတြရဲ့ ေပ်ာ္ပါးရာ အေမွာင္ရိပ္ေတြပါ။

တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားဆို အနီးအနားမွာတင္ မ်က္ဝါးထင္ထင္ေတြ့ရတာေတြရိွသလို ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ ပံုစံေတြလဲ အတပ္ေတြ့ရပါေသးတယ္။

ယခင္ေရႊဗဟိုရ္ရံုဟာ အမ်ိဳးသားအိမ္သာသြားတဲ့ ေဘးေလ်ွာက္လမ္းဟာသီးသန႔္မို႔ လိင္တူေတြ စႂကၤတေလ်ွာက္ရပ္ၿပီး အထာေပး၊ အိမ္သာထဲဝင္ အလုပ္ျဖစ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။

မရိုးဆန္းက်ေတာ့ လိင္တူ၊ မိန္းမလ်ွာ မရိွသေလာက္နည္းၿပီး ျပၫ့္တန္ဆာမိန္းမ အရြယ္စံုက်င္လည္တာမ်ားပါတယ္။ ရံုေရ႔ွမွာ ကြမ္းယာ ေဆးလိပ္သည္မွအစ မုန႔္ပဲသြားေရစာ ေရခဲေရေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အစားအေသာက္ထက္ ျပၫ့္တန္ဆာေခါင္းေတြအျဖစ္ ပြဲခယူ ရွာေဖြေပးတာကေတာ့ နာမည္ႀကီးပါပဲ။


ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ၿမိဳ႔ထဲက ရုပ္ရွင္ရံုအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ရံုအေနအထားျပင္ဆင္မႈ႔ေတြ၊ ဖမ္းဆီးမႈေတြေၾကာင့္ ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကားေလာက္သာ လုပ္ကိုင္ၾကသလို လိင္တူႀကိဳက္ေတြကလဲ အတင့္ရဲရဲ သိပ္မလုပ္ၾကေတာ့ပါဘူး။

သည္အထဲမွာ ေမာ္တင္နား စံျပရုပ္ရွင္ရံုကေတာ့ သိပ္နာမည္မထြက္ေပမယ့္ လိင္တူအတြဲေတြ ေအးေဆး ကလူ၏သို႔ျမဴ၏သို႔ သြားတတ္တဲ့ ရံုတစ္ရံုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေျမနီကုန္းကရုပ္ရွင္ရံု နဲ႔ ယခု သီတာလမ္းနားကရုပ္ရွင္ရံုေတြကေတာ့ ရံဖန္ရံခါေလာက္သာေရာက္ျဖစ္လို႔ တိတိပပမသိပါဘူး။ ဒါေတာင္ သီတာလမ္းရံု(ယခု မဂၤလာအဆင့္ျမင့္)ရံုေတြဟာ ကုလားသီးသန႔္လို႔ေတာင္ေျပာရမလို ကုလားႀကိဳက္တဲ့ လိင္တူေတြ အႀကိဳက္ရွာေဖြႏိုင္တဲ့ ေနရာလို႔ ေျပာသံေတာ့ၾကားဘူးပါတယ္။

ႏွစ္ကာလရွည္စြာ မျပဳမျပင္ဘဲ လိင္တူႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူေတြက်က္စားဆဲ ေရႊဗဟိုရံုကေတာ့ ၂၀၀၈ ခုေလာက္ထိ ညပြဲစဉ္ေတြမွာ အံုးအံုးက်က္က်က္ပါ။

အခုေတာ့ အဆင့္ျမင့္ရံုေတြအျဖစ္ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ေနာက္ပိုင္း ရုပ္ရွင္ရံုဇာတ္လမ္းေတြ မရိွသေလာက္ ရွားသြားမယ္ထင္ပါတယ္။

ေခတ္မွီလာတာနဲ႔အမ်ွ အဆင့္ျမင့္ Guest house ေတြဟာ အခ်ိန္ပိုင္းသာယာႏိုင္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ရံုထဲ က်င္လည္ရတာထက္ ပိုၿပီး အဆင့္အတန္းျမင့္လာၾကတယ္လို႔ယူဆရမွာေပါ့ေလ။



ေရးသားမ်ွေဝေပးသူ - ကိုသုတလုလင္ (ကိုေက်ာ္စြာ)

အမွာစကား (မည္သၫ့္ေနရာမဆို sex ျဖစ္လ်ွင္ Condom မျဖစ္မေနသံုးျခင္းျဖင့္ မိမိေရာ သူမ်ားကိုပါ ကာကြယ္ပါ)။