အခ်ိန္တန္ေတာင္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္လြန္ခဲ့တဲ့
နာရီေတြေပ်ာက္တဲ့ ငွက္တို႔ရယ္
ရင္ခြင္မွာ ေ၀ဒနာေတြဖြင့္မေျပာရဲ
နာက်င္စရာေတြမ်ားလို႔ ခက္လွတယ္
ေလျပည္ေတြသာတဲ့ အခိုက္မွာ
ေလႏွင္ရာသာ ရြက္လြင့္သြားေတာ့မယ္....။
စက္ရံုကအလုပ္ထြက္လာရေတာ့ အဦးဆံုးစဥ္းစားမိတဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ေျပာေပးေသာ ဘားမွာ ေန႔ပိုင္းသြား အလုပ္လုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ေန႔ပိုင္းမန္ေနဂ်ာနဲ႕ေတြ႔ရတဲ့အခါ ဘ၀မွာ ဘယ္လိုမွမထင္မွတ္ထားတဲ့အလုပ္ေတြကိုလုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း စားေသာက္ခန္းမမွာ ၾကမ္းတိုက္ပါတဲ့။ ေနာက္မင္းလို ႏုႏုဖတ္ဖတ္ေကာင္ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႔ တန္ပါသတဲ့ .....ပန္းကန္ေဆးခဲ့ရပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာနဲ႔ ရတာက မတန္ပါလား။
တစ္ေန႔ေတာ့ မိန္းမရြယ္တစ္ေယာက္၊ လူရြယ္ ႏွစ္ေယာက္လာ စားေသာက္ၾကတယ္။ ပန္းကန္ေတြက သန္႕စင္မႈသိပ္မရွိ ေၾကာင္း ေစာဒကတက္ေတာ့ စားဖိုေဆာင္ မန္ေနဂ်ာ ဒီ ပန္းကန္ေလးေတာင္ေျပာင္ေအာင္ မေဆးတတ္ဘူးလား ဘယ္ လိုအလုပ္လုပ္ေနတာလဲတဲ့ လာျပီးေအာ္ဟစ္ အျပစ္တင္ အ ေျပာခံရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေဆးတဲ့ပန္းကန္ကို လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္ေတြက ၾကည့္ေတာ့လည္း ေၾကြေရာင္ေတာက္လို႕ပါ။ ဒါဟာ.... ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀အေျပာင္း အလဲတစ္ခုမ်ားျဖစ္ေရာ့ လား။
ေနာက္ဖက္ေဆာင္ ဟုတ္တယ္....ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ညေမႊး ပန္းဘားကလပ္ရဲ႕ အတြင္းခန္းတံခါးကိုဖြင့္၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ ညပိုင္း မန္ေနဂ်ာကိုရွာဖို႔ကိုေလ။ Reception ေကာင္တာကိုအ ေရာက္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဖုန္းလာပါတယ္။ ဘယ္သူမ်ား လာ ကိုင္မွာပါလိမ့္....။ ဖုန္းရဲ႕တီတီျမည္သံအဆံုးမွာ အတြင္းခန္း တစ္ခုမွာ လူတစ္ဦး ဟန္ပါပါလွမ္းလာရင္းဖုန္းေကာက္ ကိုင္ျပီး ေဖာက္သည္ဆိုသူတစ္ေယာက္နဲ႔ အတန္ၾကာစကားေျပာေနပါ ရဲ႕။ လူကိုဂရုမစိုက္တာလား ဒါမွမဟုတ္ အလုပ္မွာ ေနရာတစ္ ေနရာစာ ရထားသူမ်ားဟာ ဒီလိုပဲေနတတ္ၾက သလား။
"ဒီမွာ ႏုဖပ္ေနတဲ့ေကာင္ေတြကို မခန္႔ဘူး...မိန္းမဆန္တဲ့လူေတြ အလိုမရွိဘူးကြ"
"ျပီးေတာ့ ဧည့္သည္ေတြကလည္း ေယာက္်ားဆန္ဆန္ေတြကိုပဲ သေဘာက်ၾကမွာ။"
သူ႔စကားကဘာလည္း အလိုရွိတာလား မလိုလားတာလားမသိ တစ္မ်ိဳးမွ တကယ့္ကိုတစ္မ်ိဳး။
"ေက်ာ္ေက်ာ္ကို မေျပာပါနဲ႔ဗ်ာ၊ကြၽန္ေတာ္ ဒီမွာအလုပ္လုပ္တာ ကိုမသိေစခ်င္ဘူး။"
အစဦးပိုင္းကေတာ့ ကိုယ့္ကိုပဲ အလုပ္မခန္႔ခ်င္ သေဘာမက်တဲ့ ပံုစံ အထာကိုင္တဲ့စကားေတြေျပာေနျပီး ေနာက္ဆံုး သူကိုယ္တိုင္က လည္း ေဂးပါတဲ့။ သေဘာမက်ေပမဲ့ အလုပ္တစ္ခုရမွ ျဖစ္မယ္မဟုတ္ လား။ ဖုန္းကလည္းေျပာေသး ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ ခႏၶာအစိတ္ အ ပိုင္းေတြကိုလည္း မ်က္လံုးနဲ႔ ေစငုလိုက္ေသးေတာ့တာ။
ဆိုဖာဆက္တီေပၚမွာထုိင္ေနၾကေသာလူတစ္ခ်ိဳ႕......တီးလံုးသံေတြ ကာရာအိုေကသီခ်င္းဆိုသံေတြ ဘာကိုသေဘာက် ေနၾက မွန္းမသိ တဟီဟီတဟာဟာ အသံေတြလည္း လြင့္ပ်ံလို႔ အခန္း က်ယ္တစ္ခုထဲမွာ ။ ကြၽန္ေတာ့္လိုဘား၀န္ထမ္းေကာင္ေလး တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဧည့္သည္ေတြရဲ႕ေဘးမွာ အတြင္းခံေဘာင္းဘီ တိုေလးေတြႏွင့္။ သူတို႔မွာ ရွက္ရႊံ႕တဲ့အမူအရာ မရွိၾကသလို ေပ်ာ္ရႊင္မႈရယ္သံေတြၾကားမွာ ေမ်ာပါၾကလို႔။ ကြၽန္ေတာ့္မွာေတာ့ က်ားေတြအလယ္ သားသမင္ေရာက္ေနသလို ရွက္ရြံ႕ျပီး ခပ္တြန္႔တြန္႔ ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္.... ကြၽန္ေတာ္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးကို စတင္ရေတာ့မွာပါလား။
အက်ႌက ၾကယ္သီးေလးကို တစ္လံုးျခင္း တစ္လံုးျခင္း ျဖဳတ္ .....ရင္အုပ္ၾကြက္သားေတြတျဖည္းျဖည္းေပၚလာခ်ိန္ ရင္ထဲ အတိုင္းမသိရွက္ရြံ႕ ျပီး ဆက္လုပ္ဖို႔တုန္႔ဆုတ္ေနမိတဲ့ ကြၽန္ ေတာ္ ကာရာအိုေကသီခ်င္းဆိုျပရင္း ထိန္းေနတဲ့ စီနီယာတစ္ ေယာက္က တင္ပါးကိုစသလိုလိုနဲ႔ ခပ္ဆတ္ဆတ္ရိုက္ရင္း ဆက္လုပ္ဖို႔တြန္းအားေပးခ်ိန္မွာေတာ့ သြားစမ္းကြာ.....အက်ႌ ေတြ.....။
ေနာက္ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ လူအုပ္ထဲ မွာ ၀တ္လစ္စလစ္ မေနဖူးတဲ့ကြၽန္ေတာ္ အခုေတာ့ဂ်င္းေဘာင္းဘီကိုခြၽတ္ ေဘာင္း ဘီတိုအျဖဴ ေကာက္ေၾကာင္းအတိုင္းသားနဲ႔ ဂီတသံနဲ႔ အတူ ခႏၶာကိုယ္ကို ယိမ္းႏြဲ႕...ယိမ္းႏြဲ႕ရင္း။
စားပြဲခံုေပၚက ရမ္တခြက္ကို ရဲေဆးတင္တဲ့သေဘာ ေကာက္ ေသာက္ရင္း မသိမသာ လႈပ္ရွားမိေနစဥ္မွာ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ပူေႏြးလာျပီး ဘာမဆိုလုပ္ဖို႔အသင့္ျဖစ္သြားခဲ့ရေပါ့။ သူတို႔မ်က္စိပသာဒျဖစ္ဖို႔ ေဖ်ာ္ေျဖေနရတဲ့ အျဖစ္ဟာရင္ထဲ ဟာ လာလင္းေနေအာင္ျဖစ္ေနခံစား ေနရတာ ဘယ္တုန္းကမွ မခံ စားဖူးေသးတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔မ်ားေတာ့ ပိုက္ဆံေတြကိုသုံးျပီး မိမိစိတ္အပန္းေျဖသာယာဖို႔ လက္ခုပ္ လက္၀ါးတီးျပီးေတာ့ေတာင္ သေဘာမ်ားက်ေနရဲ႕ေလ။
ကြၽန္ေတာ္ကေရာ ပိုက္ဆံအတြက္....။
ဟိုးတစ္ခ်ိန္က အိမ္မွာေနရင္း ဗီဒီယိုၾကည့္မိခဲ့စဥ္က ေကာင္မ ေလးေတြဒီလိုကလပ္မ်ိဳးမွာ လူေတြေရွ႕မွာ ခုႏွစ္လႊာအကက ေဖ်ာ္ေျဖေန တာကို သေဘာမ်ားပင္က်ျဖစ္ခဲ့မိေသး။ သူတို႔... သူတို႔ေနရာမွာ ဘယ္တုန္းကမွ ၀င္ေရာက္မခံစားမိခဲ့ဖူးပါဘူး။ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ လူမ်ားစြာရဲ႕ေရွ႕မွာ စားပြဲခံုရွည္ေပၚမွာ ခပ္ပါးပါးေဘာင္းဘီတိုတစ္ထည္နဲ႔ သူတို႔လိုပဲ ခႏၶာကိုယ္ကို လႈပ္ရွားရင္းေဖ်ာ္ေျဖေနရပါေပါ့လား။ ကစမ္း...ကလိုက္စမ္း ......ရမ္းစမ္းခါးေတြရမ္းလိုက္စမ္း....ခံစားေနလို႔ေရာ ဘာေတြ ထူးလာမွာလည္း။
ေဘးကသာၾကည့္ ေနရင္ မ်က္ရည္ေတြခပ္ေ၀့ေ၀့ျဖစ္ေနတဲ့ နည္းနည္းယိုင္တိုင္တိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတြ႕ရမွာ အမွန္ပါ။ ဘ၀တစ္ခုကို ေဆာက္တည္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ့္ အတြက္ ဒီလိုဖန္တီးထားပါသလား။ ေဘာင္းဘီၾကားထဲမွာေတာ့ ပိုက္ဆံ ေတြကအမ်ားသား... အိုး.....ေလာကၾကီးရယ္။
"ေက်းဇူးပါ....ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္။"
ခြၽတ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီရွည္ေရာ အတြင္းခံေရာ အက်ႌကိုေရာစု ကိုင္ျပီး အခန္းတံခါးကို အသာပိတ္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေဖ်ာ္ ေျဖမႈအလွည့္ ျပီးဆံုးခဲ့ျပီေလ.....အခန္းထဲမွာေတာ့ ေပ်ာ္ပြဲျပင္ ဆင္ေနတဲ့အသံေတြမဆံုးႏိုင္ေသးပါဘူး။ အ၀တ္ေတြလဲလွယ္ အိမ္ကိုျပန္ခဲ့ခ်ိန္ဟာ မနက္ ခင္း ေ၀လီေ၀လင္းအခ်ိန္ေလးပါ။ နီယြန္မီးေတြထိန္ထိန္ညီးေနတဲ့ လမ္းမၾကီး၊ ဆက္လက္ျပီး ေကာင္းကင္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ကိုယ္တည္း အ ထီးက်န္ေနတဲ့ေငြေရာင္လမင္းၾကီး...သူလည္းကိုယ့္လိုပါပဲလား။ သူ႔ေတာက္ပမႈေတြနဲ႔ ကမၻာၾကီးကိုေပးဆပ္ေနေပမဲ့ ကမၻာက နီယြန္မီးေတြအေပၚ ေအးျမတဲ့အလင္းတန္း မထိုးေဖာက္ႏိုင္ ေတာ့ပါေလ။
x x x
ေနာက္ေန႔ည....ေနာက္ေန႔ညေလးမွာေတာ့ အိမ္ကိုတန္းမျပန္ျဖစ္ရပဲ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ဟိုတယ္တစ္ခုကို လိုက္လာခဲ့ရတာဗ်။ ညဟာေမွာင္မိုက္ေနသလား လင္းေနသလား မသိ အခန္းထဲမွာေတာ့ ဒင္းမ္လိုက္ေလးက ခပ္မိွန္မွိန္ပါ။ အဲဒီအခန္း ေလးထဲမွာ ပက္လက္အိပ္ေနတဲ့ကြၽန္ေတာ္ ျပီးေတာ့ ေပါင္ၾကား က ေရခဲေခ်ာင္းကို အားရပါးရစုပ္ေနတဲ့ ေရႊဧည့္သည္ ၾကီးရယ္ ရွိပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ေသြးသားအလိုအတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ေသြးေတြကို သူစုပ္ယူေနပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ႏွာမွာေတာ့ ခံစားခ်က္မဲ့ အမူအယာမ်ားျဖစ္ ထြန္းစျဖစ္ေပၚေနျပီ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူမဟုတ္တဲ့သူမ်ားရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲ အျပံဳးမေ၀တတ္ဘဲေနတတ္ပါျပီ။
" ဒီမွာ ေဂးေတြၾကာရွည္မလုပ္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ေတြက ေဖာက္သည္ေတြ သူ႔တို႔ေဖာက္သည္ေတြနဲ႔ လက္ထပ္သြားျပီး ဒီဘ၀ကထြက္ေျပးသြားၾကတယ္။"
"အင္း...ငါတို႔ဒီမွာ ပိုက္ဆံရွာဖို႔ရွိေနၾကတာပါပဲ။"
"Dam it!" ဘ၀..ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘ၀ဟာဒီလိုျဖစ္တည္ေနသလား။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ေယာက္ရယ္ကြၽန္ေတာ္ရယ္ ဘားကလပ္ ရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚမွာ ထိုင္ျပီးစကားေျပာေနျဖစ္တာပါ ဧည့္သည္ ေတြမက်ခင္ေပါ့။ စကားေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သက္ျပင္း ျပိဳင္တူခ်မိၾကတာ မထူးဆန္းလွပါဘူးေလ။ ဒီဘ၀မွာက်င္လည္ ေနၾကသူျခင္းပဲမဟုတ္လား။
"ငါကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ပိုင္းေပးမခ်ဘူးလို႔ ေတြးထားတယ္။"
"စကားမစပ္ မင္းပထမဦးဆံုး ဆားဗစ္ကဘယ္လိုလည္း အိုေက ရဲ႕လား။"
ဒီေမးခြန္းကို ....သူ႔ကိုမၾကည့္မိပဲ မ်က္၀န္းကိုမဆိုင္ျဖစ္ဘဲ ဟိုး အေ၀းကိုၾကည့္ျပီး အေျဖမေပးမိပါဘူး။
"မင္းကေရာ ဒီမွာဘာေၾကာင့္လာလုပ္ရတာလည္း။"
"ငါ့အေမ...ငါ့အေမမွာ ကင္ဆာျဖစ္ေနတယ္။ သူေဆးကုဖို႔ေငြလို တယ္ေလ။ ေငြရဖို႔အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့အရြယ္ဆိုတာ ငါပဲရွိ တာ။ အခုေတာ့ အေမဆံုးသြားပါျပီ အေမေသသြားေတာ့လည္း ငါ...ငါဆက္လုပ္ျဖစ္ေနတာ...က"
"တီ...တီ" ဆိုတဲ့ဖုန္းမည္သံ။ "သြားစို႔ အထိန္းေတာ္ၾကီးကေခၚ ေနျပီ၊ ငါတို႔ကို ေဖာက္သည္ေတြေစာင့္ေနၾကျပီတဲ့ေလ။ "lets go!"
အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ ေနသားက်လာျပီ ညပိုင္းအလုပ္လုပ္တယ္ ေန႔ပိုင္းအနားယူတယ္ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာကိုသြားတယ္။ ခံစားခ်က္ရင္ထဲသို၀ွက္တတ္လာျပီဆိုပါေတာ့။
ဒီခံစားခ်က္.....ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ.... ႏွစ္ဦးသားမ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္မ်ားေ၀့ေနသလား။ အေခၚေတာ္ရွိျပီဆိုေတာ့ သြားၾကရမွာေပါ့။
"ဒီညေတာ့ ေစာက္႐ူးေဂးတစ္ေယာက္ကိုရွာျပီး သူ႔ေသြးတစ္စက္က်န္တဲ့အထိ စုပ္မ်ိဳပစ္လိုက္မယ္...ဟာဟ"
" ငါပိုက္ဆံေတြစုမိရင္ ျပိဳင္ကားေတြ၀ယ္မယ္၊ အမိုက္စားေလးေတြ၀ယ္မယ္ကြာ။ ငါဒီလုိအလုပ္လုပ္ေနတာ အခုခ်ိန္ေတာ့ ငါ့ေကာင္မေလးအတြက္ပဲ။"
ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ဘာမွမေျပာမိေပမဲ့ မဲ့ျပံဳးျပံဳးျပီးနားေထာင္ေနျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုတက္ၾကြစြာေျပာေနဟန္ေလးက သေဘာက်စရာ ခင္စရာေကာင္းတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေလးကို သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေစမိတယ္လို႔ထင္မိသား။
"မင္းေကာင္မေလးရွိလား"
" မရွိဘူး"
"မရွိဘူး၊ ဒါဆိုဘာေၾကာင့္လုပ္ေနတာလည္း"
"ပိုက္ဆံ၊ ဟုတ္တယ္ ပိုက္ဆံရဖို႔ပဲ" သူကြၽန္ေတာ့္စကားကိုနားေထာင္ျပီး ေခါင္းကိုရမ္းတယ္။ ျငင္းပယ္လိုတဲ့အမူအရာျပတာ မဟုတ္ေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့အမူအယာလည္း မဟုတ္ပါဘူးေလ။
ေနာက္ "ပိုက္ဆံဟုတ္တယ္.....မင္းငါ့ကိုပိုက္ဆံေပးရင္ မင္းဒစ္ကိုငါစုပ္ေပးမယ္..ဟာ ဟ" ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းကိုခ်စ္စႏိုးကိုင္ရင္းေျပာေတာ့ သူ႔မ်က္၀န္းကို အံၾသရိပ္နဲ႔စိုက္ၾကည့္မိရတယ္။
မီးခိုးေတြေ၀့၀ဲေနၾကတဲ့အခန္းထဲ... စီးကရက္မီးခိုးေတြေလ......မ႐ွဴခ်င္လည္း အဆုတ္ထဲေရာက္ေနတာပါပဲ။ အရက္ဖန္ခြက္ျခင္း ထိခတ္သံေတြ တို႔ထိလႈပ္ရွားရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့အခန္းက်ယ္ထဲမွာ ေန႔တိုင္းလိုလိုက်င္လည္ေနရတာ။ မျမင္ခ်င္လို႔မရ ျမင္ေနရတဲ့ ကိုယ္လံုးတီးေတြ...ကြၽန္ေတာ္ကေရာဘာထူးလို႔လည္း အရွက္ဆိုတာသိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ အခုလည္း .......စားပြဲခံုေစာင္းမွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေလးတစ္ေယာက္ masturbation လုပ္ေနတာကို သေဘာတက်ၾကည့္ေနၾကတယ္ ၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ႏွစ္ဦးသား ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးဖက္ျပီး ဂီတနဲ႔ေမ်ာေနတဲ့သူေတြလည္းရွိသလို... ဘာမွဂရုမစိုက္ပြတ္သပ္ ေနၾကသူေတြလည္းရွိရဲ႕။
ေဖာက္သည္ တစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ပုခံုးမွာမွီတြယ္ရင္း လက္တစ္ဖက္ကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ ေဘာင္းဘီထဲလက္သြင္းကစားရင္း သူ႔ဘ၀သူ႔ အေၾကာင္းကိုေျပာျပေနျပန္ေရာ။ အနားယူရင္း အရသာခံရင္း သူ႔အထီးက်န္ ခံစားမႈ ဘ၀အေမာေတြကိုေ၀မွ်ေနျပန္ေရာ။ လက္မခံခ်င္ လည္း နားေထာင္ေနရတာ ထံုးစံျဖစ္ေနပါျပီကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ေလးမွာ။
"ကိုၾကီးေလ အေဖ့ကိုသိပ္ခ်စ္တာ၊အေဖအရက္ေသာက္ျပီး ကားေမာင္းျပန္လာရင္း ကားတိုက္မႈျဖစ္ျပီးဆံုးသြားတာေပါ့။ မိသားစုထဲမွာ ကိုယ္ကဦးစီးဦးေဆာင္ဆိုေပမဲ့ အိမ္ေထာင္မျပဳျဖစ္ပဲ အခ်ိန္ရရင္ဒီကလပ္ကိုလာလာျဖစ္ေနေတာ့တာ။ မင္းေလးက ေတာ္ေတာ္စြဲေဆာင္ အားျပင္းတဲ့ေကာင္ေလးပဲ။"
"မင္းေကာ ဒီဘ၀မွာေပ်ာ္ေနသလား။" အေျဖကိုတကယ္ၾကားခ်င္တာလား ဟာ..ဟ။ သူ႔ကိုျပံဳးျပရုံပဲျပံဳးျပကာအေျဖမေပးေတာ့ သူလည္းအေရးတယူျပန္မေမးေတာ့ပါဘူး။
ထံုးစံအတိုင္း ညေလးနက္လာေတာ့ ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ လိုက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာဘားကိုလာရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွမရွာဘဲ ကြၽန္ေတာ့္ကိုသာရွာတယ္။ ေနာက္သံေယာဇဥ္အရိပ္အေယာင္ေတြျပသူပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုမခြဲႏိုင္ေတာ့ပါတဲ့။ ခုတင္ေပၚကိုတက္ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲတိုး၀င္ကာ မီးကိုအေမွာင္ခ်လိုက္ျ႔ပီးတဲ့ခဏ ပူေလာင္ျပင္းျပတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ...အား...။
ခုတင္ေဘးက မီးအိမ္ေလးကိုထြန္းျပီးခုတင္တစ္ဖက္စြန္းမွာထိုင္ေနရင္း ျပတင္းေပါက္ကတစ္ဆင့္ ၾကယ္ေတြကိုေငးၾကည့္ ေနမိပါတယ္။ ေဖာက္သည္ၾကီးက အတန္ၾကာ ျငိမ္သက္ေနရင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို တမ္းတမ္းတတ ၾကည့္ကာ]] I'm think I'm falling in love with you.}} တဲ့။
အခ်စ္တဲ့လား... .သူ႔အေပၚရင္ခုန္ သံေတြတိတ္ဆိတ္ေနရဲ႕။ ဒီလိုပဲေျပာ ဒီလိုပဲေတြ႕ ေရရွည္ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ခုတင္စြန္းကထ အ၀တ္ေတြကို၀တ္ဆင္ ၾကယ္သီးေတြကိုတပ္ရင္း "အစ္ကို ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတြ႕ခ်င္ရင္ ဘားကိုလာေတြ႕ ႏိုင္ပါတယ္။" ။
လမ္းသြယ္ေလးက ခပ္ေမွာင္ေမွာင္...အိပ္ေရာက္ေတာ့လည္း ၾကိဳဆိုမယ့္သူကမရွိ....ဘ၀ဟာ အထီးက်န္...
။x x x
It's a damn cold night
Trying to figure out this life
Won't you take me by the hand?
Take me somewhere new
I don't know who you are but I
I'm with you.
ေလျပည္ေလညင္းေလးေတြတိုက္ခတ္ေနေသာ ၀ရန္တာနားကတံခါးကိုထပိတ္လိုက္မိပါတယ္။ ေမြ႔ယာေပၚမွာထုိင္ရင္း တီဗီၾကည့္ ေနရာကေန ေလတိုက္တာၾကမ္းလာလို႔ ထပိတ္လိုက္ရတယ္။ အခန္းေထာင့္က အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ကလည္း တဒုန္းဒုန္း။ မီးဖိုေခ်ာင္က ေရေႏြးအိုးကလည္း တရႊီရႊီ ေလခၽြန္သံေပးေနျပီ။ အိုး.....အလုပ္ရႈပ္လိုက္တာ ...မရွိခင္တုန္းကလည္း ရႈပ္...အခုေတာ့ျပည့္စုံေနလို႔ရႈပ္ တယ္ထင္ပါ့။
ဘ၀ဟာ ၀ရန္တာက ေလညင္းေလးေတြလို သာယာလာပါျပီ။ ကိုယ္ပိုင္တိုက္ခန္းေလးလည္း၀ယ္ႏိုင္ျပီ၊ ကိုယ္၀တ္ခ်င္ တဲ့ အ၀တ္အစား ေလးေတြကို ၀ယ္ျပီးေတာ့လည္း၀တ္ႏိုင္ျပီ၊ အထီးက်န္ဘ၀ကိုေျဖေဖ်ာက္ရာ ေခြးအေမႊး စုတ္ဖြားေလးကိုလည္းေမြးႏိုင္ျပီ။ ျမိဳ႕ၾကီးဟာ အခ်ိဳအရသာကို အနည္းငယ္ေတာ့ေကၽြးပါရဲ႕ေလ။ ဒါေပမဲ့ စားခါစေတာ့ ခါးသက္ပါရဲ႕ မ်ိဳခ်လိုက္မွ ခ်ိဳသကိုး။
"ရွဴး"ခနဲ ေရေမႊးတစ္ခ်က္ဆြတ္အျပီး အခန္းတံခါးပိတ္ခါ နီယြန္ေတြေတာက္ပေနမယ့္ လမ္းသြယ္ရွိရာကိုလွမ္းလာခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ကိုျမဴး ၾကြေစတဲ့ တီးလံုးသံေတြလြင့္ပ်ံရာ ၊ ေဆးလိပ္မီးခိုးေတြ ေ၀့၀ိုက္ေနတဲ့ အခန္းငယ္ေလးေတြရွိရာ ညေမႊးပန္းဘား ကေလးကေတာ့ ဧည့္သည္ေတြရဲ႕ ကားနဲ႔အတူျပည့္က်ပ္ေနျပန္ပါတယ္။ အေနာက္ဖက္ေဆာင္တံခါးနားကို အသြား အထိန္းေတာ္ၾကီးနဲ႔ ခပ္ထြားထြားလူ တစ္ေယာက္ စကားမ်ားေနေရာ့သလား။ ေခါင္းတခါခါလည္တခါခါေတြ ေဒါမာန္ထတဲ့ စကားေတြ မၾကားတၾကား။
"ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကိုရူးေအာင္လုပ္ေနရတာလည္း၊ သူ႔ကိုဒီမွမလုပ္ဖို႔ေျပာေသးတာပဲ သူ႔ဘာသာလုပ္တာငါတားလို႔ရပါ့မလား။"
" သူ႔ဘာသာလာအလုပ္လုပ္ေနတာေလကြာ၊ မင္းသူ႔ဘ၀ကိုတာ၀န္ယူႏိုင္လို႔လား။"
ဘာေတြျဖစ္ေနၾကသလည္း တံခါး၀နားမွကပ္ျပီး။ အဲဒီလူစိမ္းကို ရင္းႏွီးသလိုပါပဲ မီးကနည္းနည္းေမွာင္ေနေတာ့ ဘယ္သူ မ်ားပါလိမ့္။
"ေျဖာင္း"ကနဲ႔ျမည္သံနဲ႔အတူ ကြၽန္ေတာ့္ပါးျပင္ကနာက်င္မႈနဲ႔အတူ တစ္ပတ္လည္သြားရတယ္။ "မင္းကိုဒီလိုလုပ္ခိုင္းခဲ့သလား ေဆြမင္း၊ မင္းကိုေန႔ပိုင္းမွာ စားေသာက္ခန္းမမွာအလုပ္ရျပီးအဆင္ေျပဖို႔ကိုသာ ငါေျပာေပးမိခဲ့တာ။ ျမိဳ႕တက္လာတာ ဒီကိစၥ လုပ္ဖို႔လားေျပာစမ္းပါ ငါ့ကို။"
ေက်ာ္ေက်ာ္ – သူအရမ္းကိုေဒါသထေနပါလား။ သာမန္အလုပ္ေလးရတယ္ ၀င္ေငြနည္းနည္းပဲရမည့္အလုပ္ကို သူေစတနာ ထားတာ မွန္ေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ မတင္းတိမ္ႏိုင္ခဲ့တာပဲေလ။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုစိုက္ၾကည့္ေနရင္း သူ႔မ်က္၀န္းမွာ တစ္ခုခုကို ဆံုးရႈံးသြားတဲ့ခံစား မႈေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ပခံုးကိုလွမ္းကိုင္လိုက္ကာ ...ကလပ္ျပင္ပ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းတစ္ခုဆီသို႔ဦး တည္ခဲ့ၾကပါတယ္။
မဟာလူတန္းစား အိပ္မက္တစ္ခုမက္ဖို႔ ေတာင္တန္းေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ တစ္ခါတစ္ရံလည္း မီးေတာက္ေတြၾကား ခုန္ဆင္း ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေတြဟာပံုစံမ်ိဳးစံုပါလားဗ်ာ။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြလို ျငိမ့္ေညာင္းတဲ့ ေရစီးကိုမပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရပါဘူး။
အေမရယ္......အိမ္ကိုလြမ္းလိုက္တာ။
"ငါမင္းကိုေျပာခဲ့တာေတြ ဒီကလပ္မွာအလုပ္လုပ္မလားေျပာခဲ့တာေတြက မင္းကို စကားအျဖစ္သာေျပာခဲ့တာ။ တကယ္တမ္းေတာ့ မင္းကိုမလုပ္ေစခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ ေန႔ပိုင္းရရာအလုပ္ေလးကို မင္းရရင္ေတာ္ျပီေပါ့။ ဒါေပမဲ့ညီရာ... ..ငါေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြက မင္းကိုပံုစံ ေျပာင္းေပးလိုက္သလိုမ်ားျဖစ္ေနသလား။"
"မင္းအဆင္မေျပျဖစ္ေနတာကို ကူညီဖို႔ေျပာမိတာ ေနာက္ဆံုးမင္းဒီလိုျဖစ္သြားစရာလားကြာ။"
သူဒီေလာက္ခံစားစရာလိုသလားမသိဘူး။ ညီလိုခင္လို႔ ၀မ္းနည္းေနသလား ရပ္ေဆြရပ္မ်ိဳးမို႔ ရပ္ရြာနာမည္ပ်က္မွာစိုးလို႔မ်ားလား။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ ကိုယ့္အေပၚ ဒီလိုစိတ္ထားေလးရွိေပးတာကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ သူေသာက္ေနတဲ့ အရက္ဖန္ခြက္ေလး ထဲ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ေလးငွဲ႔ေပးအျပီးမွာ သူ႔ကိုလိုက္ပို႔ဖို႔ ကားငွားလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့သူ႔ကို သိပ္မစိုးရိမ္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ဒီဘ၀မွာ ၾကာရွည္မေနပါဘူးဆိုတာ...ဆိုတာ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။
"ငါ့ဘ၀ဟာ ....လူ႔အသံုးခ်ပစၥည္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ငါပိုက္ဆံခ်မ္းသာျပီး ေကာလိပ္မွာအဆင္ေျပေျပတက္ႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ခဲ့လို႔ေပါ့။"
"ေကာလိပ္...ေကာလိပ္ကိုသြားမယ္။"
ဘုရားသခင္ေရွ႕ ဒူးေထာက္ျပီး ဆုမြန္ေျခြမယ္ "အဘဘုရားသခင္ တပည့္ေတာ္အား ခြန္အားေပးသနားပါ။ အခ်ိန္နည္းနည္းေလးေပးပါ ခဏ...ခဏေလးပါဗ်ာ။"
x x x
ရုတ္တရက္၀ုန္းကနဲျမည္သံေၾကာင့္ အလန္႕တၾကားျဖစ္သြားမိပါတယ္။ သူရ ဖရုိဖရဲေဘာင္းဘီ ႏွင့္အခန္းတြင္း၀င္လာျပီး အက်ႌကိုဆိုဖာေပၚပစ္တင္လိုက္တာေၾကာင့္ပါ။
"Fuck! Damn it!"
" ေခြးမသားေတြ ေတာ္ေတာ္လူပါး၀တဲ့ေကာင္ေတြ သူတို႔ခိုင္းလို႔လည္း အကုန္ခြၽတ္ျပီးကျပရေသးတယ္ ေသာက္ပိုက္ဆံက် ေတာ့မေပးခ်င္ဘူး။ျပီးေတာ့..."
"ျပီးေတာ့ဘာျဖစ္လို႔လည္းကြ..."
"ျပီးေတာ့ Threesome လုပ္ခ်င္ေသးသတဲ့။မင္းဆိုရင္ေရာလုပ္မွာလား။}}
"Why? Why not?
"ဧည့္သည္ေတြအလုိကို ျငင္းေနရင္ မင္းကိုဘယ္သူမွဖိတ္ေခၚေတာ့မွမဟုတ္ဘူး။သတိထားဦးေနာ္။"
ဘား၀န္ထမ္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအနားယူၾကတဲ့အခန္းထဲမွာ သူေသာင္းက်န္းေနတာပါ။ အထိန္းေတာ္ၾကီးေရွ႕မွာသူမလုပ္ရဲပါဘူး။ အခန္းထဲကလူေတြမွာ သူ႔စကားကို နားေထာင္ေနၾကတဲ့လူေတြရွိသလို မထူးေတာ့ပါဘူးဆိုတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ျငိမ္သက္ေနသူေတြလည္း ရွိတာေပါ့။
"ေျဖာင္း....ေျဖာင္း"
" ငါ့ေကာင္ေတြ လုပ္က်လုပ္က် ..ဟိုေကာင္ေဘာင္းဘီကိုသပ္ရပ္ေအာင္လုပ္။"
လက္ခုပ္သံေပးရင္း အထိန္းေတာ္ၾကီး၀င္လာတာေလ။ ဆိုဖာမွာထိုင္ေနရာကေန ထလိုက္ေတာ့ တျခားလူေတြလည္း အက်ႌေတြ ေဘာင္းဘီေတြသပ္ရပ္ေအာင္ဆြဲဆန္႔ၾကရင္း ထရပ္ၾကရျပန္တယ္။ ေရာင္းကုန္လွေအာင္ အသင့္ထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ၾကေလသတည္းေပါ့။ အခုလည္း လူေတြကို ကုန္နံပါတ္သတ္မွတ္ေပးေနျပန္ေရာ။ ဒီလူကနံပါတ္တစ္ အေကာင္းဆံုး လူၾကိဳက္အမ်ားဆံုး....နံပါတ္ႏွစ္က...။ ဒါဟာအထူးဧည့္သည္ေတြအတြက္ လုပ္ေနၾကထံုးစံတစ္ခုပါ။ သူစိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ဖို႔ ေပ်ာ္ပါးႏိုင္ဖို႔ေပါ့။
"သူရိန္ ကနံပါတ္တစ္၊ ေဇာ္ေဇာ္ကနံပါတ္ႏွစ္၊ေဆြမင္း နံပါတ္သံုး....." နံပါတ္သံုးတဲ့ ။ သူရကသူ႔နံပါတ္ကြၽန္ေတာ္ရ သြားလို႔မေက် မနပ္ျဖစ္ေနေသးတာ။ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ နံပါတ္ကအေရးမၾကီးခဲ့ပါဘူး။ နံပါတ္တစ္က ငါဆိုျပီးဘာလုပ္ရမွာတဲ့လည္း။
"နံပါတ္တစ္က သူရိန္ပါ" "ဟုတ္ကဲ့ ကြၽန္ေတာ္သူရိန္ပါ။" "နံပါတ္ႏွစ္က ေဇာ္ေဇာ္ပါ။" "ကြၽန္ေတာ္ေဇာ္ေဇာ္ပါ။"
လူၾကီးမင္းၾကိဳက္တဲ့သူကိုေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါတယ္။ အထူးေရြးခ်ယ္ထားတဲ့လူေတြပါပဲ။
"နံပါတ္သံုးက ေဆြမင္း။" "ဟုတ္ကဲ့....." သူ....သူပါလား ကြၽန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ရာ၀န္းက်င္ကိုအျမဲေရာက္ေရာက္လာတယ္။ အခုလည္းေရာက္လာျပန္ျပီ။
သူ႔မ်က္၀န္းညိဳက ကြၽန္ေတာ့္ဆီမွာရပ္တန္႔သြားရင္း...ျငိမ္သက္သြားတယ္ေလ။ "လူၾကီးမင္းမၾကိဳက္ေသးရင္ တျခားေရြးစရာရွိ ပါေသးတယ္ ခင္ဗ်"လို႔ဆိုေတာ့ သူလက္ကာျပလိုက္ရင္း ႏႈတ္ဖ်ားကထြက္လာ တယ္ "ေဆြမင္း.."။
အမိုက္စားအခိုက္စားေတြကိုေက်ာ္ျပီးကြၽန္ေတာ့္ကိုေရြးခ်ယ္တာဆိုေတာ့ အားလံုးရဲ႕မ်က္၀န္းဟာ ကြၽန္ေတာ့္ဆီဆိုက္ေရာက္လာၾကတယ္။ "ေတာက္" ဘာမွမေျပာ ထထြက္လာမိေတာ့တာပါ အထိန္းေတာ္မန္ေနဂ်ာၾကီးေအာ္ေခၚေနတဲ့ၾကားကေလ။
"မင္း...ဘယ္သြားမလို႔လည္း ေဟ့ေကာင္....မင္းငါ့စီးပြားဖ်က္ေနတာလား။" လူတစ္ေယာက္ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ့္ဘက္က ဘယ္ တုန္းကမွ မျငင္းဆန္ခဲ့တာ သူ႔က်မွ စိတ္ထဲမွာ မႏွစ္ျမိဳ႕ေနသလိုပဲ။ စိတ္ထဲမွာအားငယ္တာလား တကယ္ျငင္းဆန္ခ်င္ခဲ့တာလား မေသ ခ်ာခဲ့ပါဘူး။
စၾကၤန္ေထာင့္ခ်ိဳးေရာက္ေတာ့မွ....ဟူး....'ကြၽန္ေတာ့္အလုပ္က ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ရွိတဲ့အလုပ္မွမဟုတ္ခဲ့တာပဲ'လို႔ သက္ျပင္းအခါခါခ်မိခါ မန္ေနဂ်ာစကားေတြ တိုက္တြန္းတာေတြ ကိုနားပူခံရျပန္တယ္။ ေဇာ္ေဇာ္ အက်ႌပစ္ခ်ျပီးေပါက္ကြဲခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလး လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ရွိေသးတယ္ အခုကြၽန္ေတာ့္အလွည့္။ ဒီေတာ့လည္းလက္ထဲက ေရသန္႔ဘူးကို ပစ္ခ်ရင္း ေနာက္ျပန္လွည့္ခဲ့ရေပါ့ဗ်ာ။
ေက်ာ္ေက်ာ္ေျပာေျပာေနတဲ့ High Level ကလူပါပဲ။ သူကေရာ ဒီလိုကလပ္ကိုလာေနက်ပဲလား။ သူ႔ပိုက္ဆံနဲ႔သူလာေပ်ာ္ပါးတာပဲလို႔ စိတ္ထဲမွာဘာေၾကာင့္မ်ားကြၽန္ေတာ္မထားႏိုင္ရတာပါလိမ့္။ရင္ထဲ မေက်နပ္သလုိလို...တစ္ခုခုကိုအလိုမက်ျဖစ္မိေနသလိုပါပဲ။
"ငါအျပင္က ေစာင့္မယ္"လို႔သူကေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဘာမွမေျပာခ်င္ေတာ့ပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူကကြၽန္ေတာ့္အတြက္ဧည့္သည္ ျဖစ္သြားျပီမဟုတ္လားေလ။
x x x
အလင္းေရာင္မလင္းလက္တဲ့ ညမီးေမွာင္ေမွာင္အခန္းေလးထဲ တန္း၀င္လာခဲ့တယ္။ စကားေတြနဲ႔ ဧည့္ျမဴဖို႔ ၊ မထိတထိ ေထြးေပြ႔ ေနဖို႔လိုမွမလိုတာ ။ သူလိုတာက ကြၽန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ကို အသံုးျပဳေပ်ာ္ပါးဖို႔ပဲမဟုတ္လား။
ဟင့္အင္...ဒီလိုသေဘာထားမ်ိဳး ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ...။
အ၀တ္ေတြအားလံုးခြၽတ္ခုတင္တစ္ဖက္ျခမ္းမွာသြားထိုင္ရင္း သူအခန္းထဲ၀င္အလာကို အသင့္ေစာင့္ေနျဖစ္တယ္။ အခန္းထဲသူလိုက္မ၀င္ လာဘဲ ကြၽန္ေတာ္လႈပ္ရွား ေနသြားလာေနတာကို စိုက္ၾကည့္ျပီးဘာေတြခံစားေနတယ္မသိ ဧည့္ခန္းထဲမွာ အတန္ၾကာရပ္ျပီးျငိမ္သက္ လို႔ပါ။
ျပဴတင္းေပါက္ကတစ္ဆင့္ ျမင္ေနရတဲ့ နီယြန္မီးေတြက ေတာက္ပမႈကင္းသလို လေရာင္ကလည္းရင္ထဲကို မေအးျငိမ္းေစဘဲေအး စက္လို႔ပါ။ ကိုယ္မခ်စ္မႏွစ္သက္သူရဲ႕ ရင္ခြင္ေပါင္းမ်ားစြာမွာခိုနားခဲ့ဖူးပါတယ္။ခိုနားေနရဆဲပါ။ ဒါေပမဲ့သူ႔အေပၚက်ေတာ့ေရာ ဘာေၾကာင့္တျခားသူေတြအေပၚမွာထားသလို သေဘာမထားႏိုင္....။
ျဖဴလြလြ အိစက္ညက္ေညာတဲ့ ေမႊ႕ယာေပၚအသာလွဲေလ်ာင္းေပးရင္း ကြၽန္ေတာ့္ေျခဖ်ားေလးေတြကတစ္ဆင့္ တစ္ကိုယ္လံုးကို အနမ္းေတြေပးရင္ တေျဖးေျဖးအေပၚတက္လာတဲ့သူ႔အျပဳအမူဟာ ရင္ေတြကိုခုန္လာေစသလိုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ တုန္႔ျပန္မႈကင္း ျငိမ္သက္ ေနျခင္းသာျပဳမိေနမိတာကကြၽန္ေတာ့္အျဖစ္ပါ။ သူ....သူ ႏႈတ္ခမ္းကိုနမ္းဖို႔ၾကိဳးစားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့...အို..ဟင့္အင္...ေခါင္းကို အသာငဲ့လိုက္ျပီးျငင္းဆန္မိ..။
ႏႈတ္ခမ္းသားေလးကိုနမ္းခြင့္ျပဳဖို႔ဆိုတာ လူတိုင္းအတြက္သတ္မွတ္ထားတာမွမဟုတ္တာေနာ္။
ျငင္းဆန္တာကိုသူအသာတၾကည္လက္ခံတာလား စိတ္ပ်က္သြားတာလား ညင္သာတဲ့ ႏူးညံ့တဲ့ ၾကင္နာခ်စ္ခင္မႈကိုသူမရႏိုင္မွန္း သိသြားဟန္တူပါတယ္။ တျခားအစိတ္ အပိုင္းေတြကိုထိကိုင္ရင္း သူ႔စိတ္ၾကြဖို႔သာၾကိဳးစားရေတာ့တာေပါ့။ က်စ္လစ္သန္မာတဲ့ေျခသလံုးေတြ ေပါင္တံေတြ ဘယ္လီၾကြက္သားေတြ...ေနာက္ျပီး တင္ပါးေတြကို အသာပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္ျပီးေနာက္ ဇာတ္လမ္းဆက္ဖို႔ၾကိဳးစားျပန္ေတာ့လည္း အလိုလိုျငင္းဆန္မိျပန္ေရာ။ သူလိုခ်င္တာမရမွန္းသိေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ခုတင္ေပၚေျခပစ္လက္ပစ္ေမွာက္အိပ္သြားျပန္ေပါ့။
ျဖဴစင္တဲ့အသားအေရ ႏူးညံ့တဲ့အသားဆိုင္ေတြနဲ႔ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့သူ႔ခႏၶာကိုယ္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚဆြဲေဆာင္တာေတာ ့အမွန္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တာေတာ့မဟုတ္ေပမဲ့ သူ႔တင္ပါးထြားထြားအသားဆိုင္ကို လွမ္းကိုင္လိုက္မိစဥ္မေတာ့ စိတ္ေတြဘယ္လိုမွ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အနမ္းမိုးေတြေစြမိေတာ့တယ္.....သူမျငင္းဆန္ပဲျငိမ္ေနေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တစ္ဆင့္တက္ကာ အျမင့္ဆံုးပန္းတိုင္ ဆီတက္ လွမ္းဖို႔ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသာလႈပ္ရွားပစ္ေပါ့။ "အား...အား..စက္ေသနတ္ပစ္သလို ေဆာင့္...အားအား" "မင္းရဲ႕ေရႊရည္ေတြ ငါ့အတြင္းထဲမွာပဲပစ္ထည့္လိုက္စမ္း..."အား.....သူေတာ္ေတာ္အေပးေကာင္းတာပဲ။
ျပီးသြားေတာ့ သူ႔ကိုၾကင္ၾကင္နာနာဖက္ျပီးေနတာမ်ိဳးမလုပ္မိျပန္ဘူး။ ျပီးျပီးခ်င္းထထိုင္ခါ ခုတင္တစ္ဖက္ကိုသြားထိုင္ေနမိျပန္ေရာ။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကြၽန္ေတာ္ မသိေတာ့ပါဘူး ဘာခံစားေနမိသလဲဆိုတာ။ ခုတင္ေပၚကထထိုင္ျပီးအ၀တ္လဲေနခ်ိန္မွာေတာ့ သူအိပ္ယာ ေပၚကေန ပက္လက္လွန္ရင္း မ်က္စိကကၽြန္ေတာ့္ကိုလိုက္ၾကည့္ေနေတာ့ ေက်နပ္မိသလားမသိ ။
"ေနာက္တစ္ခါ ခင္ဗ်ား...ဘားကိုမလာပါနဲ႔...ကြၽန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုမလာသင့္ဘူး....မလာခဲ့နဲ႔ေနာ္...သတ္ပစ္မွာဗ်"
"ငါ..ငါလည္းပိုက္ဆံရွိပါတယ္။ မင္းကိုေပးႏိုင္တဲ့လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ မင္းမ်က္စိထဲမျမင္မိဘူးလား။"
"မေရာင္းဘူး ခင္ဗ်ားအတြက္ဆိုရင္။"
ေလွကားထစ္ေတြအတိုင္း ခပ္သြက္သြက္ဆင္းလာ....ေလွကားထစ္ ေနာက္ဆံုးေလွကားထစ္ကိုနင္းအမိမွာေတာ့ ရင္ထဲဟာတာတာျဖစ္ မိသြားျပန္ေရာ။ နီယြန္မီးေတြေတာက္ေတာက္ပပ ျဖစ္ေနတဲ့ ကားလမ္းမတေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္လွမ္းလာျဖစ္ေနတာ ေညာင္းမွန္းမသိေတာ့ သလိုဘဲ။ အတန္ၾကာေလွ်ာက္မိေနရင္း တကၠဆီတစ္စီးကိုတားမိျပန္ေတာ့လည္း ခရီးသည္ႏွင့္ အျပည့္။ ႏူးညံ့ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္လက္ အလုပ္အကိုင္ၾကမ္းေတြမလုပ္ရလို႔နူးညံ့ေနတဲ့လက္...ေစ့ေစ့ငုငုၾကည့္မိမွ...ဟူူး။ ေလွ်ာက္စမ္း လမ္းမေပၚမွာ ေလွ်ာက္ရင္း .....ခပ္သြက္ သြက္ ဒီမွတစ္ဆင့္ ေျပးေျပး....အေျပး။
x x x
စတီဗင္ဆိုတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေလာကအလည္မွာ ျပည့္စံုျခင္းေတြနဲ႔ေမြးဖြားလာသူပါ။ အေဖ အေမ အာလံုးေသာသူေတြဟာ ခ်မ္းသာျခင္း ၾကြယ္၀သူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးတုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအျပည့္နဲ႔ေက်နပ္ခဲ့ပါတယ္။ အရြယ္ ေရာက္လာေတာ့ မိမိကိုယ္ ကိုသိလာတယ္ မိန္းကေလးေတြကို မႏွစ္သက္သူတစ္ေယာက္ ဆိုတာ။ ဒါဟာျဖစ္သင့္ပါသလား လို႔ ေတြးထင္မိၾကမယ္ထင္ရဲ႕။ ဒီမိဘႏွစ္ဦးမွာ တစ္ဦးတည္းေသာသား မ်ိဳးဆက္အေမြခံယူရမည့္သူက ဒီလိုလူမ်ိဳးျဖစ္သင့္ သလားလို႔ တစ္ေလာကလံုးက သတ္မွတ္ ထားပါတယ္။
အလုပ္သြားမယ္ အိမ္ျပန္မယ္ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္လုပ္ငန္းခြင္ေတြထဲ လွည့္လည္စစ္ေဆးမယ္....ဒါဟာ တစ္သက္လံုး လုပ္လာခဲ့ တဲ့အလုပ္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္အလိုအတိုင္း ျငင္းဆန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ လံုး၀မရွိခဲ့ဘူးပါ။ ဒါကိုလည္းေက်နပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့.... တစ္ရက္ သား စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ဘားမွာ အရက္မူးရင္း ကားမေမာင္းႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ တကၠဆီလုပ္ငန္းတစ္ခုက အခ်ိန္ပိုင္းအငွားသမားေလးကို ငွား ရမ္းလိုက္မိစဥ္မွာ....ဒီေကာင္ေလးကို ၾကည့္ရင္း မိမိဘ၀အတြက္အေဖာ္မြန္ သူျဖစ္မွာပဲလို႔ ခံစားမိခဲ့ေတာ့...အလြန္ေတာ့မထင္မွတ္မိခဲ့။
မာနတစ္ခြဲသားသူေဌးသားတဲ့လား မိမိဖခင္ပိုင္တဲ့စက္ရုံတစ္ခုမွာ သူ႔ကိုျပန္ေတြ႔စဥ္မွာ နီးစပ္ဖို႔ေျခလွမ္းစခ်င္ေပမယ့္ သူကေတာ့စကား ေျပာခြင့္ေတာင္မရ လွမ္းထြက္သြားပါေရာလား။ ေနာက္တစ္ေန႔ရုံးခန္းထဲ၀င္လာတဲ့သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္စကား ဆိုရင္း လိပ္စာကဒ္ေလး ေပးမိျပန္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အလုပ္ထြက္ေတာ့မတဲ့။
ငါ...ဒီေလာက္သိမ္ငယ္ရသလားသူ႔အတြက္ေလ....။
သူ..သူ႔ရဲ႕ေနာက္ေၾကာင္းကို စံုစမ္းေတာ့ နယ္ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ကတက္လာသတဲ့....ေကာလိပ္တက္ဖို႔ၾကိဳးစားေငြစုေနသတဲ့။ အခု..အခုေငြရလြယ္တဲ့ ညေမႊးပန္းလို ဘားတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနျပီတဲ့။ တစ္ခုခုဆံုးရႈံးသြားသလို ခံစားရေပမယ့္.....သူ.. သူရွိရာကိုသြားေတြ႔မိခဲ့ျပန္ေရာ..။သူ႔အတြက္အၾကင္နာဆိုတာ ေငြပဲလား.....မိမိအေပၚဆက္ဆံမႈက ၾကမ္းတမ္းေလရဲ႕။ ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔ဆီမလာပါနဲ႔တဲ့ေလ။ ဟူး.....။
ေလျပည္ေလး ခပ္ေနာ့ေနာ႕တိုက္ခတ္ေနတဲ့ ရႊန္းျမျမလေရာင္ေတြျဖာက်ေနတဲ့ ျပဴတင္ေပါက္ကတစ္ဆင့္ အေ၀းကိုလွမ္းၾကည့္ရင္း ရင္ခြင္ထဲအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေႏြးေႏြးကို အသာဖယ္လိုက္ရင္း ထထိုင္မိပါတယ္။ ဒီေကာင္မေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ရုပ္ရည္ေခ်ာတယ္ အရည္အခ်င္းျပည့္တယ္ ေငြေၾကးခ်မ္းသာတယ္....။ မိဘေတြသေဘာတူထားသူေလးေပါ့။
မနက္ခင္းေနျခည္အလင္းေတြနဲ႔ထျဖစ္ခဲ့တဲ့အခါ ခပ္သြက္သြက္ အ၀တ္အစားလဲ ျမိဳ႕ထဲက မဂၤလာ၀တ္စံုဆိုင္ကို ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းလာ တဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ခ်စ္သူစံုတြဲ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြ မဂၤလာပြဲက်င္းပဖို႔ စီမံကိန္းေတြခ်ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေနၾကေလရဲ႕။ မင္မိုရီဆိုတဲ့ မဂၤလာ၀တ္စံုဆိုင္ေလးမွာ ... ၾကြၾကြရြရြ ေလး လွလွပပမွန္ေရွ႕မွ ဟန္တျပျပနဲ႔ ေႏြးေႏြးကို အေမနဲ႔အတူ ၾကည္ႏူးေနတာ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ အေမကေတာ့ ခ်ိန္းထား တဲ့သားကို တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ပါ....ဒါကိုကြၽန္ေတာ္ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာဘာျဖစ္မွန္းမသိ ဆိုင္တြင္းမ၀င္ခ်င္ေတာ့ဘဲ ျပန္လွည့္ လာျဖစ္ရပါတယ္။
စိတ္ထဲတင္းက်ပ္မႈကို ခံစားရတဲ့အခါ လူတစ္ခ်ိဳ႕က လူသူကင္းရာကိုသြားျပီး ေအာ္ဟစ္လိုက္ရင္ သက္သာသြားသလိုပဲတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေသနတ္ပစ္ကြင္းကိုသြား စက္၀ိုင္းအလယ္ဗဟိုေတြကို အေပါက္ေပါင္းမ်ားစြာျဖစ္ေအာင္
" ဒိုင္း....ဒိုင္း"။
x x x
လတ္ဆတ္တဲ့ ေလေတြ အရွိန္ျပင္းျပင္းတိုက္ခတ္တတ္တဲ့ မနက္ခင္းမွာ အေျပးေလ့က်င့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲ လန္းဆန္း တက္ၾကြေစတဲ့အျပင္ ေခြၽးသိပ္မထြက္ေတာ့ သိပ္မဟုိက္ဘူးေပါ့ဗ်။ ေခြၽးေတြလည္းရႊဲ ခရီးလည္းအေတာ္ေပါက္ ေတာ့မွ ျပန္လွည့္ လာျဖစ္ပါတယ္။ ဟူး...ခပ္ဆာဆာရွိတာနဲ႔ အိမ္မေရာက္ခင္ ပဲႏို႕နဲ႔ ေပါင္မုန္႔ကို အစာေျပစားျပီး ခပ္သြက္သြက္ျပန္အလာ ကြၽန္ေတာ့္ တိုက္ခန္းရွိရာလမ္းၾကားအေရာက္ သီဟကိုအိတ္တစ္လံုးနဲ႔တံခါးေရွ႕ ေမွာက္အေရာက္ေတြ႔ ေတာ့တာပါပဲ။
သူ႔ကိုရုတ္တရက္ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ၀မ္းသာသြားတာေတာ့အမွန္။ ေဘာင္ထူထူမ်က္မွန္ေလးနဲ႔ သူ႔ပံုစံကစာၾကမ္းပိုးရုပ္ေလး ပါ။ လိပ္စာကဒ္ေလးတကိုင္ကိုင္နဲ႔ အိမ္ခန္းကိုၾကည့္လိုက္ လမ္းမေပၚကိုေမွ်ာ္လိုက္နဲ႔သူ႕ခမ်ာ မုန္႔ေပ်ာက္ေနတဲ့ ကေလးေလးလိုပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတြ႔သြားေတာ့ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေျပးေတာင္လာၾကိဳပါရဲ႕။ ထို႔ေနာက္မွာေတာ့...
ထံုးစံအတိုင္း နားေနခန္းထဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔စုထိုင္ေနတဲ့ေန႔ေလးတစ္ေန႔ရဲ႕ညေနခင္းမွာ သီဟလည္းအတူတူထုိင္ေနျဖစ္ပါတယ္။ စားပြဲခံုေပၚမွာလည္း သူ႔အ၀တ္ထုတ္နဲ႔ လက္ထဲမွာလည္း ေခြးရုပ္ကေလးကိုကိုင္ထားေသးတယ္။ တျခားလုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္ေတြကသူ႔ကို ညီငယ္တစ္ေယာက္လို စေနတာ....ဗ်။
"ေျဖာင္းေျဖာင္း"ဆိုတဲ့လက္ခုပ္တီးသံႏွင့္အတူ အထိန္းေတာ္ကအခန္းထဲ၀င္လာေလတယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာလည္း စမတ္က်က်၀တ္စံုတစ္ခုကို ကိုင္ဆြဲလို႔။
"မင္းက ဒီေန႔အလုပ္စဆင္းမဲ့ အသစ္မဟုတ္လား...။ မ်က္မွန္ၾကီးခြၽတ္ပစ္စမ္းပါကြာ....ေရာ့ဒီ၀တ္စံုကိုသြားလဲလာခဲ့။"
"ဟုတ္"ဆိုတဲ့စကားသံန႔ဲအတူ သူ၀တ္စံုကိုကိုင္ၾကည့္ျပီး သီဟက်န္ခဲ့တာေပါ့။ ဒီလို၀တ္စံုမ်ိဳးသူမွ၀တ္ေနမက်တာပဲေလ။ သူဟာ အရင္က Sauna တစ္ခုမွာအလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးသူပါ။ ဒီမွာ သူတို႔အလုပ္နဲ႔မတူတာကေတာ့ လက္ေတြ႕က်က်ေလးကို အလုပ္လုပ္ၾက ရတာမဟုတ္လား။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေတာ့ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္ခန္းေတြဆီ ထြက္လာျဖစ္ၾကပါ တယ္။သူ႔ကိုအကူအညီေပးဖို႔လိုမွ မလိုတာပဲေနာ္။
မနက္ခင္း က်ီးမႏိုးခင္ မီးမွိန္စျပဳတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ သီဟရယ္ေလ ကြၽန္ေတာ့္အ၀တ္အိတ္ကိုေရာ သူ႔အိတ္ကိုေရာ ဆြဲကိုင္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ ေနာက္ကခပ္ကုပ္ကုပ္ လိုက္လာပါရဲ႕။ အစတုန္းက ကြၽန္ေတာ္စအလုပ္လုပ္တုန္း ကလည္း ဒီလိုညပိုင္းကို ၾကံဳခဲ့ ရတာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္သတိရျဖစ္မိပါတယ္။
ေနာက္က ရွဴးသံတေဒါက္ေဒါက္ၾကားရလို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဇာ္ေဇာ္တစ္ေယာက္ ခပ္သြက္သြက္လိုက္လာတာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဒီေန႔ သူ႔ေကာင္မေလးေမြးေန႔တဲ့ လာမယ့္ညက်ရင္ အလုပ္မဆင္းဘူးဟုဆိုကာ အထိန္းေတာ္ၾကီးကို ေျပာေတာ့ အထိန္းေတာ္ၾကီး ေအာ္ဟစ္ျပီးက်န္ခဲ့ေလရဲ႕။ ေဇာ္ေဇာ္က ေဖာက္သည္ေတြကိုအမ်ားဆံုးေက်နပ္မႈ ေပးႏိုင္တဲ့သူေတြထဲကတစ္ေယာက္မဟုတ္လား။
ေရာင္နီေပၚစ နီယြန္မီးေတြမွိန္စျပဳေနတဲ့ လမ္းမၾကီးရဲ႕ ေဘးပလက္ေဖာင္းကေန ခပ္ျဖည္းျဖည္းလမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာၾကရင္း သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္စကားေျပာျဖစ္ပါရဲ႕။ သီဟ ...သူဟာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔မတူတဲ့အခ်က္က နီယြန္မီးေတာက္ပေနတဲ့ျမိဳ႕ေတာ္ ကိုသေဘာအက်ၾကီးက်ေနျပီဆိုတာပါပဲ။ျဖစ္ႏိုင္ရင္ တစ္ျမိဳ႕လံုးထိန္ထိန္ညီးေနေစခ်င္သတဲ့။
"ငါေတာ့ အဲဒီမီးလံုးၾကီးေတြကို အရမ္းသေဘာက်တာပဲကြ.....ျမိဳ႕ၾကီးဟာ အရမ္းရင္ခုန္ဖို႔ေကာင္းတာပဲေနာ္။"
"အင္း....မင္းကိုေျပာလိုက္ဦးမယ္ ျမိဳ႕မွာ မင္းဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုနဲ႔၊ မင္းဒီျမိဳ႕ၾကီးကို ဘာလို႔လာတာလည္း"
" ပိုက္ဆံရွာဖို႔ေပါ့။ ေတာမွာ ဘာမွလုပ္စရာမွ မရွိတာကို ၊ စကားမစပ္ မင္းငါ့ကိုဘာေၾကာင့္ ၾကင္နာရတာလည္း။"
"မင္းက ငါ့ကို တစ္ေယာက္ေယာက္ကို သတိရေအာင္လုပ္ေပးလို႔။"
"သီဟ၊ တစ္ခုခုသြားစားရေအာင္။"
"ဆူရွီ၊ ေၾကးအိုး Yummy!"
To be continued....
