Monday, June 10, 2024

လိင်တံ သန့်ရှင်းရေး ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ

 လိင်တံ သန့်ရှင်းရေး ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။




အမျိုးသားကျန်းမာရေး

လိင်တံပြဿနာများ


(Dr. Htet Htet Zaw Win မှ အချက်အလက် စစ်ဆေးထားပါသည်။ 

Dr. Htet Htet Zaw Win မှ ရေးသားသည်။ )


လိင်တံ သန့်ရှင်းရေး ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။


မျိုးပွားအင်္ဂါသန့်ရှင်းရေးက အမျိုးသမီးတွေမှာပဲ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမျိုးသားတွေအတွက်လည်း အရေးကြီးပါတယ်။ အမျိုးသမီးတွေက မိန်းမကိုယ်အပြင်ပိုင်းကို သန့်စင်ကြသလို အမျိုးသားတွေကလည်း လိင်တံနဲ့ ကပ္ပာယ်အိတ်ကို သန့်စင်ဖို့ လိုပါတယ်။ လိင်တံ သန့်ရှင်းရေး ကို အကျယ်တဝင့် မရေးကြတော့ ဘယ်လိုမျိုး သေချာ သန့်စင်ရမလဲဆိုတာ မသိတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်ထင်ရာလုပ်ရင်း မရည်ရွယ်ဘဲ လိင်တံအရေပြားကို ထိခိုက်မိနိုင်ပါတယ်။


ဒါဆို လိင်တံ သန့်ရှင်းရေး ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။


အမျိုးသားတွေရဲ့ လိင်တံတို့ ကပ္ပာယ်အိတ်တို့ဆိုတာက သာမန်အရေပြားပါပဲ။ ဒါကြောင့် အမျိုးသမီးတွေလို သန့်စင်ဆေးရည်တွေ ဘာတွေ သုံးစရာမလိုပါဘူး။ ပုံမှန်အရေပြားကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်သလိုလုပ်လို့ ရပါတယ်။


လိင်တံထိပ်အရေပြား ဖြတ်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ မဖြတ်ထားသည်ဖြစ်စေ ခုပြောမဲ့ နည်းအတိုင်း သန့်ရှင်း‌ရေး လုပ်လို့ ရပါတယ်။


လိင်တံကို တစ်ရက်တစ်ကြိမ်တော့ ဆေးပေးဖို့ လိုပါတယ်။ အလွယ်ဆုံးကတော့ ‌ရေချိုးရင်းနဲ့ ဆေးလိုက်တာပါ။


လိင်တံထိပ် အရေပြား ဖြတ်မထားဘူးဆိုရင် အရေပြားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အနောက်ကို ဆွဲလိုက်ပါ။


ပြီးရင် ရေနဲ့ ဆပ်ပြာကို သုံးပြီး အသာအယာ ဆေးလိုက်ပါ။


ဆပ်ပြာက ကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာလောက်ဆို ရပါပြီ။ ဆပ်ပြာအပြင်းစားတွေတော့ မသုံးရပါဘူး။


တစ်လက်စတည်း ကပ္ပာယ်အိတ်ကိုပါ ဆေးလို့ရပါတယ်။


လိင်တံအရေပြားအောက်မှာ ပုံမှန်ရှိတတ်တဲ့ smegmaလို့ခေါ်တဲ့ အကျိအချွဲတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ အဲ့တာကို ပြောင်အောင်ဆေးပါ။


ပြီးရင် ရေသေချာဆေးချပါ။


လိင်တံ၊ ကပ္ပာယ်အိတ်နဲ့ လိင်တံအရေပြားအောက်က နေရာတွေကို ခြောက်အောင် သုတ်ပါ။


လိင်တံအရေပြားကို ပြန်ဆွဲချဖို့လည်း မမေ့ပါနဲ့။


ဒါပါပဲ။ လိင်တံ သန့်ရှင်းရေး လုပ်တာက အင်မတန်ရိုးရှင်းပါတယ်။ အမျိုးသမီးတွေလောက်လည်း ကရိကထမများတဲ့အတွက် ပုံမှန်သန့်ရှင်းရေး လုပ်လို့ ရပါတယ်။


လိင်တံသန့်ရှင်း‌ရေး လုပ်ခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူး -


လိင်တံကို ပုံမှန်သန့်ရှင်း‌ရေး လုပ်တာက ဒီတိုင်း သန့်သွားတာတင် မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားကျန်းမာရေး အကျိုးကျေးဇူးတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ 


ဥပမာ -

လိင်တံအရေပြားပြဿနာတွေ အဖြစ်နည်းသွားတာ

လိင်တံအရေပြား ပိုးဝင်တာတွေ နည်းသွားတာ၊

သန့်ရှင်းနေတာကြောင့် အိပ်ရာပေါ်မှာ ယုံကြည်မှုရှိတာ၊

လိင်တံ ဒါမှမဟုတ် ကပ္ပာယ်အိတ်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခုရှိရင် စောစောသိနိုင်ပါတယ်။


လိင်တံသန့်ရှင်းရေး လုပ်တဲ့အခါ ဘာတွေသတိထားရမယ် -

လိင်တံ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရတာ လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်တွေ လုပ်မိရင်တော့ လိင်တံကို ထိခိုက်နိုင်ပါတယ်။


လိင်တံကို သန့်အောင်၊ ဖြူအောင် ဆပ်ပြာအပြင်းစားတွေ သုံးတာ -

လိင်တံကို ကုတ်ဖဲ့တာ၊ အားနဲ့ ပွတ်ပြီး ဆေးတာတွေ

လိင်တံအရေပြား ပြန်မအုပ်တာ (ကလေးငယ်လေးတွေမှာဆိုရင် လိင်တံထိပ်ပေါက် ကျဉ်းတဲ့အတွက် လိင်တံအရေပြား မဆွဲဘဲ သန့်ရှင်း‌ရေး လုပ်ပေးပါ။)

နောက်ပြီး လိင်တံကို မကိုင်ခင်မှာ လက်ဆေးပါ။ အထူးသဖြင့် ပူလောင်စေတတ်တဲ့ ငရုတ်သီး၊ ပရုပ်ဆီ၊ ဓာတုပစ္စည်းတွေ ကိုင်ထားရင် ပိုပြီးတောင် ဆေးသင့်ပါတယ်။


လိင်တံ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရင်း အဖြူရောင် အကျိအချွဲလေးတွေ ထွက်လာလို့

အဲ့တာကို smegma လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအကျိအချွဲလေးတွေမှာ ဆဲလ်သေတွေနဲ့ အဆီတွေ ပါဝင်ပါတယ်။ လိင်တံထိပ်အရေပြား မဖြတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားတွေမှာ ပိုတွေ့ရတတ်ပါတယ်။ အဲ့တာက သဘာဝပါ။ လိင်တံအတွက် ချောဆီဖြစ်ပြီး လိင်တံကို မထိခိုက်အောင် ကာကွယ်ပေးပါတယ်။ အမျိုးသမီးတွေမှာ အဖြူဆင်းတာနဲ့ အလားတူပါတယ်။ အနံ့တစ်မျိုးရှိပါတယ်။ ပုံမှန်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရင် ပြဿနာ မရှိပါဘူး။


တချို့အမျိုးသားတွေနဲ့ အဆီပြန်တဲ့သူတွေမှာတော့ ပိုပြီး များများထွက်တတ်ပါတယ်။ များများထွက်တော့ အနံ့လည်း ပိုပြင်းပါတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် ခဲနေတာကြောင့် အရေပြားကို နောက်ဆွဲဖို့တောင် ခက်တတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် လိင်တံသန့်ရှင်းရေး လုပ်တဲ့အခါ အဲ့သည် အကျိအချွဲတွေကို သေချာသန့်ရှင်းရေး လုပ်ပါ။ ပမာဏများတယ်ဆို တစ်နေ့ ၂ခါလောက် သန့်ပေးပါ။


ဒီလိုလက္ခဏာတွေ တွေ့လာရင် ဆရာဝန်နဲ့ ပြသပါ။

လိင်တံသန့်ရှင်းရေး လုပ်တာက လိင်တံ ပုံမှန်စစ်ဆေးနေသလိုပါပဲ။ 


လိင်တံ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရင်းနဲ့ -


လိင်တံထိပ်က ‌နီရဲရောင်ရမ်းတာ

လိင်တံကနေ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရည်တွေ စိမ့်ထွက်တာ

လိင်တံအရေပြား ပြောင်းလဲမှု ရှိတာ

ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အဖုအကျိတ်တွေ စမ်းမိတာမျိုး ရှိရင် ဆရာဝန်နဲ့ ပြသဖို့ လိုပါတယ်။


အကြံပြုချက်

အမျိုးသားတွေကလည်း အမျိုးသမီးတွေလိုပဲ လိင်တံသန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့ လိုပါတယ်။ လိင်တံသန့်ရှင်းရေး လုပ်တာက ရောဂါပိုးတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့အပြင် ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ရောဂါတွေကိုလည်း စောစောစီးစီးသိစေနိုင်ပါတယ်။




*** Hello ဆရာဝန် စာမျက်နှာမှ ကူးယူဖော်ပြသည်။ 

Wednesday, June 5, 2024

ဒေါင်းဝေ (Season One Ending)

​ရေးသားသူ - Shine (ရှိုင်း)
..............................................

ဒေါင်းဝေ ခေါင်းတစ်ခုလုံးမူးနောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ခုလုံးက ချာချာလည်နေ သည်။

" ဒေါင်းဝေ"

" ငါ သူ့ဆီသွားမယ်"

" ဟိတ်ကောင် မင်းရူးနေပြီလား မင်းသွားရင် မင်းသေသွားလိမ့်မယ်ကွ"

ဒေါင်းဝေရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေက တုန်ရီနေသည်။

" ဘာလို့လဲ...ဘာလို့ငါကသေမှာလဲ...ကွသူက ငါသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲလေကွာ..."

" ဟုတ်တယ်...မင်းကပဲသူ့ကိုသိတာ သူကမင်းကို သိချင်မှသိတော့မှာကွ"

" ငါသူ့ကိုယုံတယ် သူ့ငါ့ကိုဒုက္ခရောက်အောင် ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး"

ဖိုးဇော်က ဒေါင်းဝေရဲ့လက်မောင်းအား တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

" ငါ့ကိုလွှတ်ကွာ..."

ဖိုးဇော်က ဒေါင်းဝေရဲ့လက်အားပို၍ပင်တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
သူသွားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ သူသာသွားရင်ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ဒေါင်းဝေလဲသိတာပဲ။

" ဒိုင်း!"

သေနတ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ သူတို့နှစ်ယောက်ပုန်းခိုနေရာသစ်ပင်ဆီသို့ တစ်ခုခုက လာထိမှန်သွားတာကို အထိတ်တလန့်ကြားလိုက်ရသည်။

" ဘယ်သူတွေလဲအခုချက်ချင်းထွက်လာခဲ့ကြ"

သေချာပေါက် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တွေ့သွားပြီပဲ။

" ပြောနေတာကြားလား အခုထွက်မလာရင် မင်းတို့အဲ့သစ်ပင်မှာပဲ ရုက္ခစိုးတွေဖြစ်သွားမယ်နော်"

သစ်ပင်နံဘေးတွင် တစ်ပိုင်းတစ်စတွေ့နေရတဲ့လက်မောင်းအား သေနတ်ဖြင့်ချိန်လိုက်သည်။

ထိုစဥ်မှာပဲ လူတစ်ယောက်သစ်ပင် အ နောက်မှထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူအနောက်တွင် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ထွက်လာတာကိုလဲတွေ့ရ ၏။

နှစ်ယောက်သား ခြံစည်းရိုးအတိုင်းလျှောက်လာကြပြီး ခြံထဲသို့ဝင်ရောက် လာကြသည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင်က ချိန်ရွယ်ထားတဲ့ လက်တွေကို ချလိုက်ပေမယ့်ဓားပြတစ်ယောက်ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်အား သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားဆဲပင်

ဒေါင်းဝေ တစ်ယောက် ဓားပြဗိုလ်ဖြစ်သူကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။သူတစ်ချိန်ကသိခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝကိုမတူခြားနားသွားပြီပဲ။ သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ဒေါင်းဝေဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိမှရှိသေးရဲ့လား။

" အစ်ကို..."

ထိုလူက ဒေါင်ဝေအား ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့သာကြည့်နေသည်။

" အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိတယ်မဟုတ်လား ကျွန်တော်အစ်ကိုပြန်လာမယ့်အချိန်ကို နေ့တိုင်းမျှော်နေခဲ့ရတာ သိလား"

ထိုလူက အလျင်အမြန်ပဲ ဒေါင်းဝေရဲ့နှဖူးတည့်တည့်အားသေနတ်ဖြင့်ချိန်လိုက်ကာ

" မင်းဘာတွေလာပြောနေတာလဲ သေချင်လို့လား သွား...ဟိုမှာသွားထိုင် မဟုတ်ရင်ငါ့သေနတ်ထဲက ကျည်ဆံက မင်းခေါင်းထဲမှာနေရာယူသွားလိမ့်မယ် သွား..."

ဒေါင်းဝေက တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်

" အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲမမှတ်မိတော့တာလား"

" ဟာကွာ...ဒီကောင်"

" အာ့!..."

ဘေးနားမှ ဓားပြတစ်ယောက်က လက်ထဲမှသေနတ်နဲ့ ဒေါင်းဝေရဲ့ဦးခေါင်းအား ထုချလိုက်သည်။ ဖိုးဇော်က

" ခင်ဗျားဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"

ဖိုးဇော် ဒေါင်းဝေအနားသွားမည် အလုပ်မှာ

" ဟိတ်လူ မလှုပ်နဲ့ အသက်မသေချင်ရင်ငြိမ်ငြိမ်နေ"

ဖိုးဇော် ဘာမှမတက်နိုင်ပဲ ငြိမ်နေလိုက်ရသည်။ ထိုလူ ဒေါင်းဝေရဲ့လက်အားခပ်ကြမ်းကြမ်းပင်ဆောင့်ဆွဲသွားကာ လူအုပ်ရဲ့တစ်နေရာတွင် ထိုင်စေလိုက်သည်။

" ဒီမှာထိုင်နေ ထွက်ပြေးဖို့တော့ မစဥ်းစားနဲ့ ဟိုကောင်...မင်းလဲဒီမှာလာထိုင်"

ဖိုးဇော်တစ်ယောက် ဒေါင်းဝေအနား အ လျင်အမြန်ပင် သွားလိုက်ပြီး

" ဒေါင်းဝေ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား"

" ရတယ်... ငါဘာမှမဖြစ်ဘူး "

ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့သာဆိုတာ ခေါင်းပေါ်မှသွေးစက်တို့က မျက်နာပေါ်သို့စီးကျနေသည်။

" လုပ်ရက်လိုက်တာကွာ...ဒီလူတော်တော်ရက်စက်တာပဲ"

ဖိုးဇော်ပြောပြီး တစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က သူ့ရဲ့ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့သတိုးသမီးက အခုသူမရဲ့သတိုးသား ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုလုံကာကြောက်နေရှာလေရဲ့။

သတို့သားကလဲ သူမအားထွေးပွေ့ထားတာကို တွေ့ရသည်။ ဖိုးဇော်ပြုံးလိုက်သည်။ သူမကို တစ်ကယ်ချစ်ပေးမယ့်သူနဲ့ အတူရှိနေနိုင်တာပဲ သူမုဒိတာပွားနိုင်ရမှာပေါ့။

အချိန်တစ်ခုရောက်တော့ ရွာလူကြီးနဲ့အ တူ လူအချို့ပြန်ရောက်လာကြ၏။

ဓားပြတစ်ယောက်ရဲ့လက်ထဲမှာတော့အ ထုပ်ကြီးကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
ထိုအထုပ်အား ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ ထိုလူလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးသည်နှင့်

" မင်းတို့ မယူထားပါဘူးနော်"

" စိတ်ချပါ ကျွန်တော်တို့ ရွှေစတစ်စတောင်မယူထားပါဘူး"

" ပြီးရော...ကဲ...ငါတို့အလုပ်ပြီးပြီဆိုတော့သွားကြမယ်"

ထိုလူပြောလိုက်သည်နှင့် ဓားပြအချို့မြင်းပေါ်သို့ ကိုယ်စီတက်လိုက်ကြသည်။
ထိုလူကတော့ ဒေါင်းဝေရှိရာသို့လျှောက်လာလိုက်ပြီး ဒေါင်းဝေရဲ့လက်တစ်ဖက်အားဆွဲလိုက်သည်။

" ထ...ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"

" ခင်ဗျား သူ့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ"

" မင်းပါးစပ်ပိတ်ထား သူ့ကိုငါတို့စခန်းမှာအသုံးချစရာရှိတယ်"

" ခင်ဗျား တော်တော် ရက်စက်ပါလား"

ထိုလူက ဖိုးဇော်အား သေနတ်ဖြင့်ချိန်ကာ

" မင်းပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ငါပြောနေတယ်"

ထိုလူ ဒေါင်းဝေရဲ့လက်အားဆောင့်ဆွဲကာ

" လာခဲ့...မင်းငါနဲ့လိုက်ခဲ့ရမယ်"

ဒေါင်းဝေ ဘာတစ်ခွန်းမှမပြောပဲ ထိုလူခေါ် ရာနောက်သာ လိုက်သွားတော့သည်။

ခေါင်းကလဲ ဒဏ်ရာ​အရှိန်ကြောင့် ထိုးကိုက်လာ၏။

ထိုလူ ဒေါင်းဝေအား သူ့မြင်းပေါ်သို့အရှေ့မှတက်စေကာ သူကတော့နောက်မှနေ၍ သိုင်းဖက်ကာ ကြိုးစအားဆွဲထားလိုက်သည်။

ဓားပြအုပ်ကြီးထွက်သွားသည်နှင့် ထိုင်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးမှာလဲ လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်ကုန်ကြပြီး တစ်ယောက် တစ်ပေါက်နှင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်ကုန်ကြသည်။

ဖိုးဇော်တစ်ယောက်မှာတော့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူပါသွားတာကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအပြစ်တင်လို့မဆုံး ဖြစ်နေရရှာသည်။

သူသာမခေါ်လာရင် ဒီလိုအဖြစ်မျိုးတွေကြုံရမှာမဟုတ်ဘူး။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

" ဘာကွ!...တောက်!"

အောင်စိုးတစ်ယောက် လက်သီးကိုကျစ် ကျစ်ပါအောက်ဆုပ်ထားသည်။

" ဟိုတစ်ခေါက်တည်းက သေအောင်လုပ်လိုက်ရမှာ ဒီကောင်တော်တော်ကျေးဇူး မသိတတ်တဲ့ကောင်ပဲကွ သူသင်္ချိုင်းမှာသေ မလို့ဖြစ်နေလို့ ဒေါင်းဝေက ကျောင်းကိုခေါ်ပြီးကယ်တင်ထားတာ ရွာလူကြီးပြောတာတောင် ဒေါင်းဝေက ဂရုစိုက်တာ မ ဟုတ်ဘူး အခုတော့ကွာ..."

" ငါလဲ အဲ့ကောင်ကို တစ်ကိုယ်လုံး စုတ် ပြတ်သက်သွားအောင်လုပ်ပစ်လိုက်ချင်တာ သူ့လက်ထဲမှာ သေနတ်နဲ့မို့လို့ပေါ့"

" သူဒေါင်းဝေကိုတော့ မသတ်လောက်ပါဘူးနော်"

" အဲ့တာတော့ မထင်ဘူးကွ သူသတ်ချင်ရင် နေရာမှာတင်သေနက်နဲ့ ပစ်သက်သွားပြီပေါ့ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...ငါတို့သူကြီးကိုတော့သွား အကြောင်းကြားရမယ်ကွ"

" ပြောနေတာကြာတယ်ကွာ လာအခုပဲသွားရအောင်"

ဖိုးဇော်နဲ့ အောင်စိုး သူကြီးဦးသောင်းစံထံသို့ ခြေကုန်သုတ်လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူကြီးအိမ်သို့ရောက်တော့၊အိမ်ရှေ့မှာဘယ်သူမှမရှိ။

" သူကြီး...ဗျို့သူကြီး"

ဖိုးဇော်အော်ခေါ်နေပေမယ့် အိမ်ထဲကတစ်ယောက်မှထွက်မလာ

" ငါလိုးးမအိမ်သားတွေ၊ဘယ်ရောက်ကုန်ကြလဲမသိဘူး"

" မင်းအမေလင်က ဒီမှာဟ"

သူကြီးဖြစ်သူဦးသောင်းစံက အိမ်အ နောက် ဘက်မှထွက်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

" မအေဘေးတွေ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ဖိုးဇော် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို သူကြီးနာလည်အောင်ပြောပြလိုက်သည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်က ကံကောင်းဆိုတဲ့သူဆိုတာရောပေါ့။ ဦးသောင်စံ စားပွဲပေါ်မှခရားထဲမှအကြမ်းရည်အား လက်ဖက် ရည်ပန်းကန်ထဲသို့ငှဲ့ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး

" နည်းတောင်နည်းသေးတယ် ငါသူ့ကိုသတိပေးခဲ့သားပဲ လူစိမ်းဆိုတာ..."

" သူကြီး အခုကအပြစ်တင်နေရမယ့် အ ချိန်မဟုတ်ဘူး ကျုပ်တို့ဒေါင်းဝေကိုကယ်ရမယ်"

သူကြီးဦးသောင်းစံ လက်ထဲမှ ပန်းကန်အား စားပွဲပေါ်သို့ဆောင့်ချလိုက်သည်။

" ငါတို့က ဘယ်မှာလိုက်ကယ်ရမှာလဲ သူတို့စခန်းက ဘယ်မှာဆိုတာလဲ ဘယ်သူမှမသိကြဘူး ဒါကို ငါက ဘယ်ကိုသွားပြီးဘယ်လိုကယ်ရမှာလဲ"

" သူကြီးတစ်ခုခုတော့ စီစဥ်ရမယ်လေဒေါင်းဝေက ဒီရွာသားပဲ ဒီကိစ္စသူကြီးမှာတာဝန်ရှိတယ် သူကြီးအပြည့်အဝတာဝန်ယူပေးရမှာ"

" ဟိတ်ကောင် အောင်စိုး! မင်းငါပြောနေတာနားမလည်တာလား ဒီကိစ္စကိုဖြေရှင်းနိုင်မယ့်နည်းလမ်းငါ့မှာမရှိဘူး ဘယ်ကိုလိုက်ရမှန်းလဲ ငါမသိဘူး"

" သူကြီး ပုလိပ်တွေကို အကြောင်းကြားရမယ်လေ"

" အကြောင်းကြားတာပေါ့ အရင်ဓားပြမှုတွေကတည်းကအကြောင်းကြားထားပြီးသား ဒါပေမယ့်သူတို့အခုအချိန်ထိရောက်မလာဘူး ဒီတော့ ငါဘာတက်နိုင်မှာလဲ"

" သူကြီး..."

" တော်ပြီကွာ မင်းတို့အိမ်ပြန်ကြတော့"

ဖိုးဇော်နှင့်အောင်စိုး ထိုနေရာမှာသာ ပေရပ်နေမိသည်။

" ပြန်ကြတော့...!"

" လာ...လာ...ဟိတ်ကောင်ပြန်မယ်"

" ငါတို့သူ့ကိုကယ်နိုင်မယ့်နည်းလမ်းတော့ရှာတွေ့မှာပါ"

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

မြင်းစီးရတဲ့အရှိန်ကြောင့်ခေါင်းကဒဏ်ရာပို၍နာကျင်လာရသည်။ ဒဏ်ရာ တဆစ်ဆစ်နဲ့ကိုက်နေပြီး လူမှာလဲအားအင်တွေမရှိတော့သလိုခံစားရသည်။

တစ်နေရာအရောက်မှာတော့ ဖက်ရွက်များမိုးထားတဲ့ တဲစုတစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါသူတို့စခန်းပဲဖြစ်မှာပေါ့။

စခန်းသို့ရောက်သည်နှင့် ထိုလူကမြင်းပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး ဒေါင်းဝေအား

" ကဲ...ရောက်ပြီ ကိုယ့်ဖာသာဆင်းလာခဲ့တော့"

ပြောပြီး ထိုလူက ကွပ်ပျစ်တစ်ခုရှိရာသို့လျှောက်သွားလိုက်သည်။

" ဘယ်လိုလဲ ဗိုလ်စောလူ ဓားပြပြန်တိုက်ရတာ အခြေအနေဘယ်လိုရှိလဲ"

" စောလူဆိုတဲ့ကောင်က ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ်အဆင်မပြေဘူးဆိုတာမရှိဘူးကွဒီအလုပ်က ငါ့အတွက် ထမင်းစား ရေ သောက်သလောက်ပဲရှိတယ်"

ပြောပြီး လက်ထဲကအထုပ်အား ကွပ်ပျစ်ပေါ်သို့ပစ်ချလိုက်သည်။

" ဘုတ်!"

အထုပ်ကျသံနဲ့အတူ အနောက်ဘက်မှအသံတစ်ခုကိုပါကြားလိုက်ရသည်။
စောလူလှည့်ကြည့်လိုက်တော့

" ဟာ...ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

ဒေါင်းဝေမြင်းပေါ်ကပြုတ်ကျတာပါ ဒဏ် ရာကအရမ်းနာနေတာကြောင့် သူ့ကိုယ့်သူ မထိန်းနိုင်ပဲဖြစ်သွားတာ။

" မြင်းပေါ်ကတောင်မဆင်းတက်ဘူးလားတော်တော်အသုံးမကျတာပဲ ဗိုလ်စောလူခင်ဗျားဘာဖြစ်လို့ ဒီလူကို စခန်းခေါ်လာရတာလဲ"

" အဲ့ဒါ ငါ့ကိစ္စပါ မင်းတို့ဘာတစ်ခုမှဝင်ပြောစရာမလိုဘူး"

စောလူ ဒေါင်းဝေအနားသို့သွားကာ ဒေါင်းဝေရဲ့လက်အားဆွဲလိုက်ပြီး

" လိုက်ခဲ့... ဟိတ်ကောင်တွေ အထုပ်ထဲကပစ္စည်းတစ်ခုခုယူထားမယ် စိတ်မကူးနဲ့နော် မိလို့ကတော့မင်းတို့ကောင်တွေ ငါနဲ့တွေ့ပြီ"

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ စောလူ ဒေါင်းဝေအား သူနေရာ တဲဆီသို့ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ တဲရဲ့ဘေးပပတ်လည်မှာ ဖက်များနဲ့ ကာရံထားပြီး တဲတစ်ခုလုံးမှာဝင်ပေါက်မှလွဲပြီး နေရောင်မရ။

" ဒီမှာခဏနေခဲ့ ပြီးရင် ငါပြန်လာခဲ့မယ် မင်းထွက်ပြေးမယ်လို့တော့ ငါမထင်ပါဘူး"

စောလူ တဲအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

" အစ်ကို့နာမည်က စောလူတဲ့လား"

" အင်း..."

" ဟင့်...ဗိုလ်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲမမှတ်မိတော့တာလား ဟုတ်မှာပါ ခင် ဗျားက လူတိုင်းအပေါ်မှာတောင် ရက်စက်နိုင်သေးတာပဲ ကျွန်တော့်ကို လွယ်လွယ်နဲ့မေ့နိုင်သွားတာ မဆန်းပါဘူး"

" ဒေါင်းဝေ အစ်ကိုတို့နောက်မှစကားအေး ဆေးပြောကြရအောင် အခုတော့ အစ်ကို့ကို ခဏလောက်ခွင့်ပြုဦး"

ဟင်...

' သူငါ့နာမည်ကိုမှတ်မိနေတာပဲ ဒါဆို...သူငါ့ကိုမေ့သွားတာမဟုတ်ဘူးပေါ့ '

..............................................

လူတစ်ယောက် တဲထဲသို့ဝင်လာသည်။

" ဗိုလ်ကြီးက ခင်ဗျားခေါင်းက ဒဏ်ရာကိုဆေးထည့်ခိုင်းလိုက်လို့"

ထိုလူက စင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးဒေါင်းဝေရဲ့ခေါင်းက ဒဏ်ရာအား ထိလိုက်သည်။

" အာ့!"

" ခင်ဗျားကလည်း အသည်းငယ်လိုက်တာ ဆေးတောင် မထည့်ရသေးဘူး"

" ဟို...ကျွန်...ကျွန်တော့် ဖာသာထည့်လိုက်မယ်"

" ပြီးရော ကျုပ်လဲ လုပ်ပေးရသက်သာတာပေါ့"

ထိုလူ ဆေးထည့်ထားတဲ့ ခွက်အားကြမ်း ပြင်ပေါ်ချခဲ့ပြီး အပြင်သို့ထွက်သွား၏။
ဆေးက ဆေးရွက်ကိုအမှုန့်ကြိတ်ပြီး အ ရည်တစ်ခုခုနဲ့ ရောမွှေထားတဲ့ပုံပဲ။

ဒေါင်းဝေ ကိုယ့်ဖာသာပဲ ဆေးထည့်ရန်ပြင်ရတော့သည်။

" အာ့..."

ဆေးက အရမ်းစပ်လွန်းနေတာကြောင့် သူဆက်မထည့်တော့ပဲ ဆေးခွက်ကိုဘေးနားတွင်သာချထားလိုက်သည်။

စောလူကိုစောင့်နေပေမယ့် အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ စောလူက ရောက်မလာချေ။
ဒေါင်းဝေ တဲအပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ရန်ဆုံး ဖြတ်လိုက်သည်။ ဒေါင်းဝေ စင့်အပေါ်မှဆင်းကာ တဲအပြင်သို့ ထွက်လိုက်စဥ်မှာပဲ

" ကျုပ်တောင်းပန်ပါတယ် ဗိုလ်ကြီး ကျုပ်ကဗိုလ်ကြီးကို ရန်ပြုမယ်ထင်လို့လုပ်လိုက် မိတာပါ"

" နောက်ဆို ငါ့အမိန့်မပါပဲနဲ့ ဘာမှလုပ်ဖို့မစဥ်စားနဲ့ ကြားလား"

သူ့ရဲ့ခေါင်းအားသေနတ်ဖင်နဲ့ထုခဲ့တဲ့သူ ထိုသူက စောလူအား ခခယယပင်တောင်း ပန်နေရှာသည်။

စောလူရဲ့ပုံစံကတော်တော် ဒေါသထွက်နေပုံပဲ။ ဒေါင်းဝေ တဲထဲသို့ပြန်ဝင်ရန်ဆုံး ဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီလောက်ရက်စက်ကြမ်းတမ်းတဲ့လူတွေရဲ့ ဒေါသကို ရင်မဆိုင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပြန်ထိုင်နေလိုက်သည်
။ ကြမ်းက ဝါးပိုးဝါးအား အစိပ်စိပ်ပေါက်ခွဲကာခင်းထားတာကြောင့် တစ်ချက်တစ်ချက် တင်ပါးမှအသားစိုင်တွေက ကြမ်းကြားထဲသို့ညှပ်သွားတက်သေးတယ်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ စောလူတဲ အတွင်းသို့ဝင်လာသည်။ ပြီးတော့ သူ့ခေါင်းက ဆံစတွေကိုဖယ်လိုက်ပြီး

" ဟိုကောင်ဆေးမထည့်ပေးသွားဘူးလားဒီကောင်တော့"

" မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်က မထည့်ခိုင်းတာပါ ဆေးကအရမ်းစပ်တော့..."

" စပ်လဲထည့်ရမှာပေါ့ မဟုတ်ရင်အနာကရင်းသွားလိမ့်မယ် ဒါပေမယ့်...ဒဏ်ရာကရေဆေးမှရမှာ၊မျက်နာမှာလဲ သွေးတွေပေနေတာ လာခဲ့...ရေသွားချိုးရအောင်"

" ဟင်..."

" လာပါ...အစ်ကိုလဲရေချိုးချင်နေပြီ"

" ရေကဘယ်မှာချိုးရမှာလဲ"

" ဟိုရောက်ရင် သိလိမ့်မယ် လာ"

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
စခန်းကနေ အနည်းငယ်သွားလိုက်တော့တသွင်သွင်စီးဆင်းနေတဲ့စမ်းချောင်းတစ်ခု ရေကကြည်လင်နေပြီး ရေစီးကလဲ အ ရမ်းမသန်ပါ။

" လာ ဒီမှာထိုင်လိုက်"

ဒေါင်းဝေ ရေကမ်းစပ်နားကျောက်တုံးတခု ပေါ်ထိုင်ချလိုက်သည်။ စောလူ အဝတ်အားရေစွတ်လိုက်ကာ ဒေါင်းဝေရဲ့ဒဏ်ရာအား ရေစိုဝတ်နဲ့သုတ်ပေးလိုက်၏။ မျက်နာနှင့် ဒဏ်ရာအား ရေဆေးကျောပြီးတော့ အသင့်ပါလာတဲ့ လွယ်အိပ်ထဲကဆေးဗူးယူလိုက်သည်။

" နာနေလား ကိုယ်ထည့်လို့ အဆင်ပြေပါ့မလား"

" ဟင်... သြော်...ရ...ရပါတယ်"

ရပါတယ်သာပြောတာ ဒေါင်းဝေမျက်နာကတစ်ချက်တစ်ချက်မဲ့ရှုံ့သွားသေးတယ်
ဆေးထည့်ပြီးတော့ အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ ဒဏ်ရာအား စည်းပေးလိုက်၏။

ပြီးနောက် စောလူသူ့ကိုယ်မှ အင်္ကျီအားချွတ်လိုက်သည်။ဒေါင်းဝေရှိနေတာကြောင့်၊ဘောင်းဘီကိုတော့ ချွတ်မနေတော့ပဲဒူးခေါင်းအထက်ထိ လိပ်တင်ကာ ရေထဲဆင်းသွားလိုက်သည်။ ရေကပေါင်အရင်းလောက်တော့ရှိမည်။

" ဆင်းခဲ့လေ ဒေါင်းဝေ အဲ့မှာဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ အဝတ်တွေ ချွတ်ပြီးဆင်းလာခဲ့လိုက်"

ဒေါင်းဝေ ကြယ်သီးများအား ဖြုတ်ပြီး၊အင်္ကျီအားချွတ်လိုက်သည်။ရေကအရမ်းကိုအေးနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ခ ဏအတွင်းပြေ​ပျောက်သွားစေ၏။

" ဘယ်လိုလဲ နေသာထိုင်သာရှိရဲ့လား"

" အင်း အဆင်ပြေပါတယ်"

" ဒဏ်ရာကိုတော့ ရေမထိစေနဲ့"

" အင်း..."

စောလူ ဒေါင်းဝေရဲ့မျက်နာအားစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မိမိကအတင်းအဓမ္မ ဖမ်း ဆီးခေါ်လာတာတောင် သူ့အပေါ်ကို စိတ် ဆိုးတဲ့ပုံမပေါ်

" ဒေါင်းဝေ..."

" ဟင်..."

" ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ဒေါင်းဝေရဲ့ဆန္ဒမပါပဲခေါ်လာမိတာ"

" ........."

" ဒေါင်းဝေ အစ်ကို့ကိုမမုန်းဘူးလား အစ် ကို မင်းကို ဖမ်းခေါ်လာတာ"

" မ...မမုန်းပါဘူး ကျွန်တော်ကတစ်ကောင် ကြွက်လေ ကျွန်တော်ပျောက်သွားလို့ကျွန်တော့်ကိုစိတ်ပူနေမယ့်မိသားစုလဲ မရှိပါဘူး ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ရောက်နေတဲ့နေ ရာကဓားပြစခန်းဖြစ်နေတာကိုတော့ ကျွန် တော်စိတ်မကောင်းဘူး လူတွေမျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ်ကျပြီးမှ ထမင်းစားရတဲ့ဘဝမျိုးနဲ့ အစ်ကို့ကိုမမြင်ချင်ဘူး ကျွန် တော်လဲ အဲဒီလိုမနေနိုင်ဘူး"

" အစ်ကိုသိပါတယ် ဒါပေမယ့် ဒီလောကထဲကပြန်ထွက်ဖို့ဆိုတာကပြောသ လောက် မလွယ်ဘူးဒေါင်းဝေ"

" နိုင်ငံတော်က အစ်ကိုတို့ကို အလင်းပြန်ဝင်ဖို့..."

" တော်ပြီဒေါင်းဝေ... သူတို့နောက်ကွယ်မှာဘာတွေ စီစဥ်ထားလဲဆိုတာ အစ်ကိုတို့မသိနိုင်ဘူး မဟုတ်ရင် အစ်ကိုတို့ အသက်တွေပါဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်"

" အစ်ကိုက သူများအသက်တွေကျတော့ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးသတ်သလိုသတ်ပြီးတော့ ကိုယ့်အသက်ကျမှ..."

" ဒေါင်းဝေ...ဒီနေ့ ဒီအချိန်ထိအစ်ကိုဘယ်သူ့အသက်ကိုမှ မသက်ခဲ့ဖူးဘူး ဒေါင်းဝေယုံချင်ယုံမယုံချင်နေ ဒါကတော့ အကိုအ မှန်တိုင်းပြောတာ တော်ပြီကွာ...အစ်ကိုသွားတော့မယ် ဒေါင်းဝေလဲ ရေချိုးလို့ပြီးရင်တက်ခဲ့လိုက်တော့"

ဒေါင်းဝေလဲ အနောက်မှ တက်လိုက်လာခဲ့၏။ စောလူ သူ့အားစိတ်ဆိုးသွားပြီလားမတက်နိုင်ဘူး။ ကိုယ်စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ သူနဲ့ပြန်ဆုံရတာပျော်ပေမယ့် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာတော့ သူမနေချင်ဘူး။

စခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ လူတစ်ယောက်သူတို့ နှစ်ယောက်အရှေ့ရောက်ချလာသည်။ စခန်း စရောက်ကတည်းက ဒီလူကို ဒေါင်းဝေ မတွေ့ဖူးသေးပါ။

" ကျုပ်က ခင်ဗျား ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ် ကြားလို့လာကြည့်တာ ဘာလဲ ဒီစခန်းမှာထမင်းချက်ခိုင်းမလို့လား ဒါမှမဟုတ် ဗိုလ်စောလူအတွက်တစ်ကိုယ်ရည်ပြုစုဖို့လား"

ထိုလူရဲ့ စကားက ခနှဲ့တဲ့ဘက်ရောက်နေတယ်။ ပြီးတော့သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက စောလူအပေါ် မကျေနပ်တဲ့ အကြည့်တွေ ပါနေတယ်။

" ဟုတ်တယ် သူ့ကို ငါတစ်ယောက်တည်းကိုပြုစုဖို့ ခေါ်လာတာ ဒါကြောင့်...မင်းကိုအခုကတည်းကကြိုပြီးသတိပေးထားလိုက်မယ် မင်းသူ့ကို နာကျင်အောင်လုပ်ဖို့မပြောနဲ့ လက်ဖျားနဲ့တောင်ထိဖို့မကြိုးစားနဲ့၊ကြားလား"

" ဟား စိုးရိမ်တက်နေလိုက်တာဗျာ စိတ်ချပါ...ခင်ဗျားလူကိုကျုပ်လက်ဖျားနဲ့တောင်မထိဘူး ဒါပေမယ့်...ဒီစခန်းအပေါ် သစ္စာ ဖောက်မယ်ကြံလို့ကတော့ ကျုပ်ကိုအပြစ်မတင်နဲ့ ဗိုလ်စောလူ ခင်ဗျားလဲသတိထား နေ ခင်ဗျားပျောက်သွားတဲ့အချိန်အတော အတွင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျုပ်တို့မသိဘူး ခင်ဗျားပါ ကျုပ်တို့အပေါ် သစ္စာ ဖောက်မယ် ကြံလို့ကတော့ ကျုပ်လက်ထဲက သေနတ်က လူရွေးမှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုလူကပြောပြီး ချာခနဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

" တောက်!"

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

ညဥ့်ငှက်သံတွေက ခပ်လှမ်းလှမ်းတစ်နေ ရာမှ တစီစီနဲ့ကြားနေရသည်။

လေတဖြူးဖြူးတိုက်နေပေမယ့် တဲကအလုံပိတ်ဖြစ်နေတာကြောင့် တဲအတွင်းပိုင်းတွင်တော့ လေမဝင်ပဲ ငြိမ်သက်နေတယ်။

သို့ပေမယ့်လဲ ရာသီဥတုက အေးစိမ့်နေတာကြောင့် ဒေါင်းဝေ စောင်တစ်ထည်အားခါးအပေါ်ပိုင်းလောက်ထိ ခြုံထားလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက် တဲထဲသို့ဝင်လာတာကိုသတိထားမိလိုက်၏။

" အိပ်နေပြီလား ဒေါင်းဝေ"

" မအိပ်သေးပါဘူး"

စောလူ တဲစင့်ပေါ်သို့တက်ကာ၊ ဒေါင်းဝေနံဘေးတွင် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး ဒေါင်းဝေခြုံထားတဲ့စောင်အထဲဝင်အိပ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဒေါင်းဝေရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အားဖက်ထားလိုက်၏။

" အဲ့ဒီညက ဘာလို့ထွက်သွားတာလဲ"

"​ ဟင်...အဲ့တာကအစ်ကို ရှင်းပြဖို့မလိုဘူးထင်တယ် ဒေါင်းဝေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဓားပြတစ်ယောက်မှန်းသိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာအစ်ကိုဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒေါင်းဝေ အနားမှာ ဆက်ပြီးနေနိုင်မှာလဲ"

" ဒါဆိုအခုကျတော့ရောကျွန်တော့်ကို ဘာ လို့ ခေါ်လာတာလဲ"

" အစ်ကိုလဲမသိဘူး အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အ ကို ကိုယ့်ခံစားချက်ကိုပဲ ဦးစားပေးခဲ့မိတာ အစ်ကိုတောင်းပန်ပါတယ် ဒါပေမယ့်စိတ်ချပါ အစ်ကို ဒေါင်းဝေကို ပြန်ပို့ပေးမှာပါ"

ဒေါင်းဝေ စောလူနဲ့ မျက်နာချင်းဆိုင်ဘေးတစောင်းအိပ်လိုက်ပြီး

" အစ်ကိုပါ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့လေ"

စောလူပြုံးလိုက်သည်။

" ဒေါင်းဝေကလဲကွာ...အစ်ကိုကဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒေါင်းဝေနဲ့ အတူ လိုက်နေလို့ရမှာလဲ"

" ရတာပေါ့ ကျွန်တော် အဲ့ဒီရွာကိုမပြန်တော့ဘူး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်တစ်နေရာရာကို ထွက်သွားကြမယ်လေ"

" ဒေါင်းဝေ...ဒေါင်းဝေစေတနာကို အစ်ကိုနားလည်ပါတယ် ဒါပေမယ့် အစ်ကို့ အ တွက်က ပြောသလောက်ကြီး မလွယ်ဘူးကွ"

" ဘာလို့လဲ...ဒီစခန်းမှာ အစ်ကိုမရှိလဲဖြစ်နေတာပဲ အစ်ကို ဒီနေရာက ထွက်သွားချင်စိတ်ရှိဖို့ပဲလိုတာပါ"

" ဒေါင်းဝေ အစ်ကိုပြောတာနားထောင်ဒေါင်းဝေအစ်ကို့ကိုစတွေ့တဲ့နေ့ကအစ်ကိုဘာကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့လဲဆိုတာသိလား"

" ဟင်အင်း"

"အစ်ကိုက တခြားနယ်ဘက်မှာ ဝရမ်း ထုတ်ခံထားရတာ အစ်ကို့ကိုဖမ်းချင်နေတဲ့သူတွေမှအများကြီး အဲ့တော့အစ်ကိုတို့ဒီဘက်ကို စခန်းပြောင်းလာခဲ့တာ ဒါတောင်ပုလိပ်တွေနဲ့တွေ့ပြီး ဒဏ်ရာရခဲ့သေးတယ် တော်သေးတာပေါ့ ဒေါင်းဝေသာမကယ်ရင် အစ်ကိုသေတာကြာပြီ"

" ဒါဆို... အစ်ကိုဒီဘဝနဲ့ပဲ တစ်သက်လုံးနေသွားတော့မှာလား အစ်ကို့ ဘဝကို ရိုးရိုးသားသားလုပ်ကိုင်စားဖို့အစီအစဥ်မရှိတော့ဘူးလား"

" ကဲပါကွာ..အဲဒီကိစ္စကိုအစ်ကိုစဥ်းစားပါဦးမယ် အခုတော့အိပ်လိုက်ဦးနော် ဒေါင်းဝေ ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းထားတာ မ ဟုတ်လား"

ဒေါင်းဝေ စောလူကို ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့တ ကယ်ကို မမြင်ချင်တာပါ။ သူ့ဘဝအခြေ တကျဖြစ်ဖို့အတွက် ဒေါင်းဝေဘက်က တခုခုပေးဆပ်ရမယ်ဆိုရင်လဲ အဆင်သင့်ပါပဲ။

စောလူက သူ့အားတင်းကြပ်စွာဖက်ထား ၏။ ပြီးတော့မျက်နာကို ဒေါင်းဝေရဲ့မျက်နာနှင့် ထိကပ်ထားသေးတာ။

စောလူရဲ့ဝင်သက်ထွက်သက်လေတွေကဒေါင်းဝေရဲ့ပါးပြင်သို့ရိုက်ခက်နေသည်။

" ဒေါင်းဝေ...အစ်ကိုမင်းကိုအရမ်းလွမ်းနေခဲ့ရတာ သိလား..."

စောလူရဲ့အသံတွေကတိုးဖျော့ပြီး အနည်း ငယ်တုန်ယင်နေ၏။ အသက်ရှုသံတွေကလဲ ပုံမှန်ထက်ပြင်းထန်လာသည်။

" အခုလို ဒေါင်းဝေနဲ့ ပြန်ဆုံလိုက်ရတော့အစ်ကို ဘယ်လောက် ပျော်နေလဲဆိုတာ၊ဒေါင်းဝေသိမှာမဟုတ်ဘူး အစ်ကိုမင်းကိုချစ်တယ်ဒေါင်းဝေ ဘယ်လိုအချစ်မျိုးလဲ ဆိုတာတော့ မသိပေမယ့်ဒေါင်းဝေအပေါ် ထားတဲ့ခံစားချက်တွေက အချစ်လို့အဓိပ္ပါယ်တပ်ရလောက်အောင် လေးနက်တယ် ဆိုတာတော့ အစ်ကိုသိတယ်"

စောလူ ဒေါင်းဝေရဲ့နဖူးပြင်အား ဖွဖွလေးနမ်းလိုက်သည်။

ဒေါင်းဝေကတော့ မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်ထား၏။

သူအိပ်ပျော်မနေဘူးဆိုတာတော့ စောလူသိတယ်။ စောလူတစ်ယောက် ဒေါင်းဝေရဲ့နဖူးအားတစ်ဖန်ပြန်နမ်းလိုက်သည်။

ပြီးနောက်...မျက်နာတစ်ခုလုံးကို အနမ်းမိုးရွာချပစ်လိုက်တော့၏။
..............................................

မနက်မိုးလင်းလို့ ဒေါင်းဝေနိုးလာတော့စောလူက ဘေးနားမှာ မရှိတာကြောင့်ဒေါင်းဝေလဲ အိပ်ယာမှထကာ တဲအပြင်ဘက်သို့ထွက်လိုက်သည်။

အပေါ်ပိုင်းဗလာနဲ့ သစ်ငုတ်ကြီးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သေနက်အား အဝတ်တခုနှင့် သန့်စင်နေတဲ့ စောလူအား တွေ့လိုက်ရ၏။

" နိုးလာပြီလား ဒေါင်းဝေ...ဒဏ်ရာရောဘယ်လိုနေသေးလဲ "

" သက်သာ လာပါပြီ"

" လာ...အစ်ကို့နားမှာလာထိုင် ပြီးမှပဲစိုက် ခင်းထဲသွားကြတာ​ပေါ့"

ဒေါင်းဝေ စောလူ နံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး

" ကျွန်တော် နားကြားမှားလိုက်တာလား"

" ဘာကို"

" အစ်ကိုတို့ ဓားပြတွေက စိုက်ခင်းရှိသေး တာလား"

" မဟုတ်ပါဘူး ဒီအတိုင်းစားဖို့နည်းနည်း ပါးပါးစိုက်ထားတာပါ"

ဒေါင်းဝေ တိုးဖျော့စွာ တစ်ချက်ရယ်လိုက်သည်။

" ဘာရယ်တာလဲ"

" မဟုတ်ပါဘူး ဓားပြတွေက ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးစားတယ်ဆိုလို့ပါ"

" ဒေါင်းဝေ... ကိုယ်တို့က ရွှေတွေငွေတွေကိုပဲ ဓားပြတိုက်လို့ရတာလေကွာ စားဖို့အတွက်ကျတော့ကိုယ့်ဖာသာပဲ ဖန်တီးရတာပေါ့ တစ်ချို့ရိက္ခာတွေကျတော့ ရွာပေါ်တက်ဝယ်ရတာပေါ့"

" သူများရဲ့ချွေးနှဲစာနဲ့ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့လား ကျွန်တော်မေးပါဦးမယ် အကိုတို့ ဓားပြတိုက်ထားတဲ့ ရွှေငွေတွေက နည်းတာ မဟုတ်ဘူး အဲ့တာတွေကဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ"

စောလူ ဒေါင်းဝေအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သေနက်ကိုသာ အဝတ်ဖြင့်သုတ်ရင်း

" ဓားပြတိုက်လို့ရတဲ့ဟာတွေကို အစ်ကိုတို့ဝေစုပြန်ခွဲတယ် ဒေါင်းဝေမြင်တဲ့ အတိုင်းပဲ ဒီစခန်းမှာ လူတွေကနည်းတာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့...အစ်ကိုတို့ကအမြဲတမ်းဓား ပြထွက်တိုက်နေတာမဟုတ်ဘူး နေရာတခုကို အရင်လေ့လာတယ် ပိုင်ပြီဆိုမှတိုက် တာ ဒီစခန်းက တစ်ချို့လူတွေမှာ သူတို့မိ သားစုရှိကြတယ်"

" ဘာ..."

" ဟုတ်တယ်...လက်ကြောတင်းအောင်မလုပ်ချင်တော့ အစ်ကိုတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်လာတာ"

" ဒါဆို အစ်ကိုကရော...ဘယ်လိုလုပ်ပြီးဓားပြဖြစ်လာတာလဲ"

" အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ အစ်ကိုပြန်မပြောချင်ဘူး ဒေါင်းဝေစိတ်ချပါ..အစ်ကိုဆုံး ဖြတ်ပြီးပြီ ဒီနေရာကနေ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်အမြန်ဆုံးထွက်သွားကြမယ် ပြီးရင် ဒေါင်းဝေနဲ့အတူတူဘဝကို ရိုးရိုးသားလုပ်ကိုင်စားမယ်"

ဒေါင်းဝေရင်ထဲမှာ အတိုင်းမသိကို ပျော်ရွှင်သွားရ၏။

" တကယ်လား"

" အစ်ကိုတကယ်ပြောနေတာ ဒေါင်းဝေကရော... ဒေါင်းဝေဘဝကို အစ်ကို့လိုလူတစ်ယောက်နဲ့ဖြတ်သန်းနိုင်ပါ့မလား"

" မေးနေစရာမလိုပါဘူး အစ်ကိုသာဒီအ လုပ်ကြီးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်ဆို ကျွန် တော်အစ်ကိုနဲ့ ဘယ်လိုဘဝမျိုးကိုမဆိုဖြတ်သန်းနိုင်ပါတယ် အစ်ကို့ဘက်ကသာဒီနေရာက အမြန်ဆုံးထွက်သွားနိုင်အောင်ကြိုးစားပေးပါ"

" စိတ်ချပါ...၊အစ်ကိုအမြန်ဆုံးဖြစ်အောင်ကြိုးစားပါ့မယ်"

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်မျက်နာတစ်ယောက်ကြည့်ပြီးပြုံးနေကြသည်။

ဒေါင်းဝေကတော့ အဲ့ဒီနေ့ကိုသာ အမြန်ဆုံး ရောက်ချင်နေမိတယ်။

" ဗိုလ်ကြီး...ကျုပ်ရွာထဲရိက္ခာတွေသွားဝယ်မလို့ ဗိုလ်ကြီးမှာချင်တာရှိသေးလား"

" သြော်...သက်နိုင်အေးကွာ...မှာစရာတော့မရှိပါဘူး မင်းကိုပဲအသွားအလာ သတိ ထားဖို့မှာရမှာ မြင်းကိုလဲရွာရဲ့ခပ်လှမ်း လှမ်းမှာပဲ ပထားခဲ့ကြားလား"

" စိတ်ချပါဗိုလ်ကြီးရ၊ဒီကိစ္စကကျုပ်တာဝန်ယူနေကျပါဗျ၊ဗိုလ်ကြီးစိတ်မပူပါနဲ့"

" အေးပါ...သွားမယ်ဆိုလဲ မြန်မြန်သွား ပြီးရလည်း မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့"

" ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်ကြီး"

သက်နိုင်ဆိုတဲ့လူ အနားမှထွက်သွားကာ၊မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး စ ခန်းအပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

" ဒေါင်းဝေ ဒီမှာခဏစောင့် အစ်ကိုမြင်း
သွားယူလိုက်ဦးမယ်"

" မြင်းနဲ့သွားမှာလား"

" ဟုတ်တယ် ဒေါင်းဝေကို ဟိုနားဒီနားလျှောက်ပြမလို့"

ပြောပြီး စောလူ မြင်းရှိရာသို့ထွက်သွားသည်။ တော်သေးတာပေါ့ ဒေါင်းဝေစောလူရဲ့ဘောင်းဘီကိုယူဝတ်ထားလို့ မဟုတ်ရင်...ပုဆိုးနဲ့မြင်းစီးရတာအဆင်မပြေလှ။

စောလူမြင်းတစ်ကောင်အားဆွဲကာ ဒေါင်းဝေအနားပြန်ရောက်လာသည်။

ဒေါင်းဝေအား အရှေ့မှတက်စေပြီးစောလူကတော့ အနောက်မှနေ၍ ဒေါင်းဝေအားသူ့ရင်ခွင်ထဲ၌ သိုင်းဖက်ထားလျက်ပေါ့။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

မြင်းကို​​ဖြေးဖြေးညှင်ညင်သာသွားစေ၏။
မြင်းစီးနေရင်းနှင့်ပင် ဒေါင်းဝေရဲ့ပါးပြင်အားနမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

" ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ"

" ဘာဖြစ်လို့လဲ နမ်းလို့မရဘူးလား"

ဒေါင်းဝေ ဘာမှပြန်မပြော

" ပြောလေ နမ်းလို့မရဘူးလားလို့"

" အခုကမြင်းပေါ်မှာလေ ဒီကလူကပြုတ်မကျအောင် မနည်းနေ,နေရတာ"

" ပြုတ်မကျပါဘူးဗျာ အစ်ကိုတစ်ယောက် လုံးရှိနေတာပဲ"

မြင်းကခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကလဲ ပို၍နီးကပ်သွားရစမြဲ။
ထိုအရာက ဒေါင်းဝေအားအနေရခက်စေ၏

" အနောက်နည်းနည်း ဆုတ်ထိုင်ပေးလို့မရဘူးလား အနေရခက်လို့"

" မရဘူး ဖြစ်နိုင်ရင် ဒေါင်းဝေနဲ့ ဒီထက်ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ်နေချင်တာ"

" အခုကရော မနီးကပ်လို့လား ဒီလောက်ပူကပ်နေတာ"

" ဒီထက် ပိုပြီးပူကပ်ချင်သေးတာ"

ပြောပြီး ဒေါင်းဝေရဲ့ပါးပြင်အားနမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။

" ဒေါင်းဝေ..."

" ဟင်..."

" ချစ်တယ်"

ဒေါင်းဝေ ဘာမှ ပြန်မပြောမိပေမယ့် စောလူထံမှ ဒီစကားကိုကြားလိုက်ရတိုင်း သူ့ရင်ထဲမှာ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်မိတာတော့ အ မှန် ထိုစကားကို ထပ်ကာတလဲလဲကြားချင်နေမိတယ်။

" ဒေါင်းဝေရော... အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုခံစားရလဲ အစ်ကိုချစ်သလိုမျိုး ဒေါင်းဝေလဲ အစ်ကို့ကိုချစ်တယ်မဟုတ်လား"

" အင်း..."

ဒေါင်းဝေ ခေါင်းတစ်ချက် ညိမ့်လိုက်သည်။ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီမဟုတ်လား။ သူ့အား ဖမ်းခေါ်လာခြင်းကိုတောင်၊အပြစ်မတင်ပဲ သူနဲ့တစ်ဘဝလုံးဖြတ်သန်းဖို့တောင်မှ ရည်ရွယ်ထားတာ။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

မိုးရွာလာတာကြောင့် မြင်းကိုသစ်ပင်ကြီးတစ်ခုအောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး စောလူမြင်းပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်။

ဒေါင်းဝေအား မြင်းပေါ်မှ ဆင်းစေပြီးနောက် သစ်ပင်အောက်တွင် နှစ်ယောက်သားထိုင်လိုက်ကြ၏။

" အရမ်း အေးနေလား"

ခန္ဓာကိုယ်က အဝတ်အစားတွေက ရွှဲစိုနေပြီး ခိုက်ခိုက်တုန်အောင်ချမ်းနေရှာ၏။

" အင်္ကျီချွတ်ထားလိုက်ပါလား ဒေါင်းဝေအင်္ကျီက အစိုဓာတ်နဲ့ဆို ဒေါင်းဝေ ပိုပြီးချမ်းနေလိမ့်မယ်"

" အင်း..."

ဒေါင်းဝေ အင်္ကျီအား ချွတ်လိုက်တော့ စောလူကလဲ သူ့အင်္ကျီအား ချွတ်လိုက်ပြီး
ဒေါင်းဝေအား ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

" ဒီလိုဆို ပိုပြီးနွေးသွားတာပေါ့"

စောလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးကြောင့် ဒေါင်းဝေနေရတာနွေးနွေး ထွေးထွေးရှိလာ၏။

" ဒေါင်းဝေ..."

" ဟင်..."

" ချမ်းနေသေးလား"

" ဟင့် အင်း"

" ဒဏ်ရာကရော၊နာနေသေးလား"

" ဟင် အင်း"

စောလူ ဒေါင်းဝေရဲ့ရေစိုနေတဲ့ဆံစလေးများအားနမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက်ဒေါင်းဝေရဲ့မေးစေ့အား လက်ဖြင့် အသာ အယာမတင်ကာ နီးမြန်းနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းအား သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းသားတွေနဲ့ ထိတွေ့လိုက်သည်။

ဒီတော့ ဒေါင်းဝေရဲ့မျက်လုံးမှေးစင်းသွားပြီး သူလဲ အလိုက်သင့် စောလူနှုတ်ခမ်းအား အနမ်းချင်းဖလှယ်နေမိသည်။

တောအုပ်တစ်ခုလုံး ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းတွေက ထူထပ်နေပြီး လူသူကင်းမဲ့တဲ့နေရာမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲ ရှိနေ၏။
ထို့ကြောင့် ထိန်းချုပ်ထားရတဲ့ စိတ်တွေကို လွှတ်ချလိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

နှစ် ယောက်စလုံးရဲ့အနမ်းတို့က တဖြေး ဖြေးနဲ့ကြမ်းတမ်းလာပြီး ခေါင်းထဲမှာလဲဘာအတွေးမှမရှိတော့ပဲ အမှောင်အတိကျနေသည်။ အဝတ်မဲ့နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ချင်းထိတွေ့မှု​က သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့စိတ်တွေကို အစွန်းဆုံးထိတွန်းအားပေးနေ၏။

စောလူရဲ့အနမ်းတို့က နှုတ်ခမ်းတင် မ ဟုတ်တော့ပဲ ဒေါင်းဝေရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကျရောက်လာသည်။

တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ ဒေါင်းဝေရဲ့ဘောင်း ဘီကြယ်သီးအားဖြုတ်လိုက်ကာ အောက်သို့အနည်းငယ်ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အနမ်းတွေကို အောက်ပိုင်းတစ်နေရာမှအ သသားစိုင်ရှိသို့ တဖြေးဖြေးချင်း ယူ ဆောင်သွားလိုက်တော့သည်။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

နှစ်ယောက်သား စခန်းဆီသို့ပြန်ရောက်တော့ အချိန်က မှောင်စတောင်ပြုနေပြီ။

သစ်ပင်အောက်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်တော်တော်ကြာသွားခဲ့တာပဲ အချိန်တွေဘယ်လို ကုန်သွားမှန်းတောင်မသိလိုက်။

စခန်းပြန်ရောက်တော့ စခန်းကလူတွေရဲ့မျက်နာကပုံမှန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သတိ ထားမိလိုက်သည်။

ပြီးတော့...ကျောက်ထွန်းတစ်ယောက်ကိုလဲမတွေ့ အဲ့ဒီကောင်က သိပ်ယုံရတာ မ ဟုတ်ဘူး။ မနက်က ရိက္ခာသွားဝယ်တဲ့သက်နိုင်ကတော့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ် သည်။

" သက်နိုင်...ကျောက်ထွန်းရော"

သက်နိုင်မျက်နာက သိသိသာသာကိုပျက်နေသည်

" ဟို...ဟို...ဗိုလ်ကျောက်ထွန်း အပြင်ထွက်သွားတယ်"

" ဘယ်ကိုထွက်သွားတာလဲ"

" ဟို...အိမ်တစ်အိမ်ကို ဓားပြသွားတိုက်မလို့ဆိုပြီး၊ထွက်သွားတာပဲ"

" ဘာ...သူက ငါ့အမိန့်မပါဘဲ သူလုပ်ချင်ရာလုပ်လို့ရမလားကွ"

စောလူရင်ထဲ ဒေါသကထောင်းခနဲထသွားသည်။ ကျောက်ထွန်းဆိုတဲ့ကောင်က အစကတည်းက သူ့နေရာကိုလိုချင်နေတာစောလူဒီစခန်းက ပျောက်သွားတဲ့ အချိန် အ တော အတွင်းမှာလဲ သူပဲဒီစခန်းကို အုပ် ချုပ်နေခဲ့တာ စောလူပြန်ရောက်လာတော့ကျောက်ထွန်းစိတ်တွေမကျေမနပ်ဖြစ်နေတာကို စောလူသိတယ်။

" ကျုပ်လဲပြောပါသေးတယ် ဒါပေမယ့်ကျုပ်တို့က သူ့ကိုဘယ်လိုတားလို့ရမှာလဲ၊ဒီညက အဲ့ဒီအိမ်ကိုဓားပြတိုက်ဖို့အလွယ်ကူဆုံးပဲဆိုပြီးထွက်သွားတာ သူနဲ့အတူ၊သာဂိနဲ့ ကျော်မြိုင်တို့လဲပါသွားတယ်"

" တောက်!"

" ဘယ်ရွာကိုသွားတာလဲ"

" သစ်သုံးခွရွာကို"

" ဘာ..."

ထိုအသံကဒေါင်းဝေထံမှထွက်လာခြင်းပါ။

" သစ်သုံးခွရွာကိုဟုတ်လား"

" ဒေါင်းဝေ စိတ်ကိုအေးအေးထားနော်"

" ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီးစိတ်အေးနိုင်မှာလဲ ကျွန်တော့်ရွာကိုတော့ ဒုက္ခမပေးပါနဲ့ဗျာ ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်"

" ဒေါင်းဝေ... ဒေါင်းဝေစိတ်ချပါ ဒီကိစ္စကိုအစ်ကိုဖြေရှင်းပေးပါ့မယ် သက်နိုင် သူတို့ထွက်သွားတာကြာပြီလား"

" ကြာပြီဗိုလ်ကြီး ဗိုလ်ကြီးလိုက်လို့တော့မမှီလောက်တော့ဘူး"

"ရတယ်ငါလိုက်သွားမယ် သူတို့အရင်ငါမြင်းစီးလာတာ ဒေါင်းဝေ...ဒီမှာပဲနေခဲ့နော် စိတ်ချကြားလား အစ်ကိုသူတို့ကိုရအောင်တားပေးမယ်"

စောလူမြင်းပေါ်သို့အလျင်အမြန်ပင်တက် လိုက်ပြီးနေရာမှဒုန်းစိုင်းထွက်သွားတော့ သည်။

ကျောက်ထွန်းတို့ရွာထဲမရောက်ခင်တော့သူတို့ကိုမှီတန်​ကောင်းပါရဲ့ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ ရွာကိုတော့ ဒုက္ခမပေးချင်ဘူး။

ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဒေါင်းဝေသူ့အပေါ်ထားတဲ့အချစ်တွေကတစ်မျိုးတမည် ပြောင်း လဲသွားနိုင်တယ်။
                     
..............................................

ညနေက ရွာထဲကို ကုန်သည်ပွဲစားသုံးယောက်ရောက်လာတာကြောင့် အောင်စိုးက သူဌေးဦးလူလှ အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်သွားရ၏။

သူဌေးဦးလူလှနဲ့ အောင်စိုးတို့မိသားစုနဲ့ကဆွေမျိုးနီးစပ်တော်တယ်။

ညနေက ထိုလူသုံးယောက်နဲ့ ရွာထဲလမ်းမှာတွ့ပြီး သူတို့ကသူဌေးဦးလူလှအိမ်ကိုသွားချင်တယ် ပြောတာကြောင့် အောင်စိုးကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ပေးခဲ့တာ။

" ခင်ဗျားတို့ကလဲဗျာ... အခုချိန်က ဘယ်က 'ပဲ' က ရှိတော့မှာလဲဗျ"

" အေးဗျာ...ကျုပ်တို့ကလဲ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ မရောင်းရသေးပဲ လှောင်ထားတဲ့ပဲတွေများဦးမလားလို့ လာလိုက်တာဗျ"

ဘေးနားက ပွဲစားတစ်ယောက်က

" အခုကအချိန်လဲမနည်းတော့ဘူးဗျဘယ် လိုလုပ်ကြမလဲ ညဘက်ကြီးပြန်လို့လဲအ ဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစဥ် ကုန်သည်တစ်ယောက်က တစ်ခုခုကိုစဥ်းစားလိုက်ဟန်ဖြင့်

" သူဌေးဦးလူလှ ဒီတစ်ခုတော့ ကျုပ်တို့ကိုကူညီဗျာ အခုက ကျုပ်တို့လဲပြန်လို့အ ဆင်မပြေတော့ဘူး ဒီတော့...ကျုပ်တို့ကိုဒီမှာ တညလောက်တည်းခွင့်ပြုဗျာ..."

" ဟာ...မဖြစ်ဘူထင်တယ်နော်...အခုတစ်လော ဓားပြတွေကသောင်းကျန်နေတာဗျရွာမှာ လူစိမ်းညအိပ်လက်မခံရဘူးလို့လဲရွာလူကြီးကမှာထားတယ်ဗျ"

" ဟာဗျာ...သူဌေးကလဲကျုပ်တို့ကသူဌေးကို ဒုက္ခပေးမယ့်သူတွေလားဗျ ကျုပ်တို့လဲ တကယ်အကူအညီလိုနေလို့ပါ ကျုပ်တို့ကိုဒါတော့ကူညီပါဗျာ..နောက်နှစ်ပဲပေါ်ချိန်ကျရင် သူဌေးရဲ့ပဲတွေကို တခြားသူတွေထက် ဈေးကောင်းပေးဝယ်မယ်ဗျာ"

ဒီတော့ သူဌေးဦးလူလှရဲ့မျက်နာက အ နည်းငယ်ရွှင်ပျလာကာ

" အေးဗျာ...ခင်ဗျားတို့ကအခက်အခဲဖြစ်နေမှတော့ ကျုပ်ကူညီပါ့မယ် ပဲပေါ်ချိန်ကျရင်တော့ ခင်ဗျားကတိတည်ရမယ်နော်..."

" စိတ်ချပါဗျာ...ကျုပ်တို့ကကတိတစ်လုံးကို အသက်ထက်တန်ဖိုးထားတဲ့ သူတွေပါ...ဗျ"

" ကောင်းပြီ ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ဒီအိမ်မှာအေး ဆေးတည်းဗျာ၊သြော်...ဒါနဲ့အောင်စိုး ငါ့အိမ်မှာလူစိမ်းတွေ ရောက်နေတာမင်း ဘယ်သူ့ကိုမှလျှောက်မပြောနဲ့နော်တော်ကြာ သူကြီးသိသွားလို့ ငါ့ကိုပြဿရှာနေဦးမယ်"

" ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးလေး ကျုပ်ဘယ်သူ့ကိုမှမပြောပါဘူး ဒါဆို...ကျုပ်ပြန်လိုက်ဦးမယ်မိုးလဲ ချုပ်နေပြီဆိုတော့"

" အေးကွာ..."

အောင်စိုးတစ်ယောက် ခြံထဲမှထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

သူ့အတွေးထဲမှာ ဒီပွဲစားသုံးယောက်ကတစ်ခုခုထူးဆန်းနေသလိုပဲ ဒါပေမယ့် ဦးလူလှစကားဆိုတော့ သူဝင်ပြောလဲ ဘာမှထူးမည်မဟုတ်။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

စောလူ ကျောက်ထွန်းတို့ရွာထဲ မရောက်ခင်အမှီ မြင်းတစ်ကောင်နှင့် အပြေးနှင်လာခဲ့သည်။

နေရောင်ကွယ်ပျောက်လို့မှောင်ရိပ်တောင်သန်းနေပြီ။

မကြာခင်မှာပဲ ရွာရဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းတစ်နေ ရာမှာ မြင်းအုပ်တစ်အုပ်အားတွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ထွန်းနဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေကိုတော့တစ်ယောက်မှမတွေ့။

စောလူ ထိုမြင်းအုပ်တွေနဲ့အတူ သူစီးလာတဲ့မြင်းအား သစ်ပင်တစ်ခုတွင်ကြိုးချည်ထားကာ ရွာထဲသို့ဦးတည်ကာ အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။

ရွာအဝင်သို့ရောက်တော့ အချိန်ကတော်တော်ပင်မှောင်နေပြီ။

သူရွာထဲဝင်လို့မရ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့၊ရွာအဝင်ဝရဲ့မနီးမဝေးတစ်နေရာမှာ ကင်း တဲတစ်တဲအားတွေ့လိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ ထိုကင်းတဲပေါ်တွင် အမျိုးသားနှစ်ယောက်ထိုင်နေပြီးဘေးတွင်လဲလူတစ်ယောက်ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်လုပ်နေတာကိုတွေ့လိုက်သည်။

ဒီပုံစံနဲ့ဆိုရင်တော့ ရွာထဲဘယ်လိုမှဝင်လို့မရ။ တခြားဖက်က ကွေ့ပတ်သွားလို့လဲမရ။ လူနေအိမ်ခြံတွေက ရွာရဲ့ခြံစည်းရိုးလိုဖြစ်နေတာ ခက်တာပဲ...။

စောလူ သူ့ဘောင်းဘီအိပ်ကပ်ထဲ လက်နှိုက်ကြည့်လိုက်တော့ မီခြစ်ဆံဗူးတစ်ဗူးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

အကြံတစ်ခုကခေါင်းထဲကို ချက်ချင်းဝင်လာ၏။

စောလူ သူ့အနီးနားရှိ ထင်းကိုင်းအချို့အား ယူလိုက်ပြီး သစ်ရွက်အခြောက်တို့ဖြင့်မီးမွှေးလိုက်သည်။

သစ်ရွက်က စိုထိုင်းထိုင်းဖြစ်နေတော့ မီး ခိုးကထွက်တာပိုများ၏။ သိပ်မကြာလိုက် ပါ။ ကင်းတဲဆီမှလူသုံးယောက်က မီးခိုးမြင်ရာ စောလူရှိရာဘက်သို့ပြေးလာကြသည်။

ဒီတော့...စောလူလဲ တခြားဘက်မှ ကွေ့ပက်သွားလိုက်ကာ ကင်းတဲရှိရာ ရွာအဝင်လမ်းထဲသို့ ခြေကုန်သုတ်ပြေးလာခဲ့လိုက်သည်။

ညက မှောင်နေတော့ လမ်းလျှောက်ရတာအခက်အခဲတော့ရှိတယ်။

စောလူ ဝိုးတဝါးသာ မြင်ရတဲ့ ရွာလမ်း အ တိုင်းမှောင်ရိပ်ခိုကာ ဦးတိုးမြိုင်တို့ အိမ်ရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လာ လိုက်သည်။

ဦးတိုးမြိုင်ဆိုသူက ဒီရွာမှာအချမ်းသာဆုံး ဖြစ်တယ်လို့သိထားပြီးသား။

ကျောက်ထွန်းဆိုတဲ့ကောင်က အကွက်ကြီးကြီးမှ လုပ်တက်တဲ့ကောင်။

ဒီတော့...သူ ဦးတိုးမြိုင်အိမ်ကိုပဲ သွားမယ်ဆိုတာ သေချာသလောက်ရှိတယ်။

ရှေ့နားတွင် မီးအိမ်တစ်ခုနဲ့ လမ်းလျှောက်လာတဲ့လူနှစ်ယောက်အားတွေ့လိုက်ရတာကြောင့် စောလူ အုန်းပင်တစ်ပင်နောက် တွင် ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

ထိုလူနှစ်ယောက် အနားသို့ရောက်လာကြ ၏။

" ငါကတော့အဲ့ဒီလူတွေကိုသိပ်မသင်္ကာဘူး ကွ ဖိုးဇော်ရာ...ဦးလူလှတော့ ဒုက္ခ ရောက်မှာမြင်ယောင်နေသေးတယ်"

" အများကြီးမတွေးစမ်းပါနဲ့ တကယ် ပဲပွဲ စားတွေလဲ ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"

" ဟိုလူတောင်မှ ဓားပြခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေသေးတာပဲလေ လူတစ်ယောက်ကိုအ ပေါ်ယံကြည့်လို့မှမရတာကွ"

သူတို့နှစ်ယောက် ခပ်လှမ်းလှမ်းရောက်သွားတော့ စောလူလဲ ရှေ့သို့ဆက်သွားလိုက်သည်။


ထိုလူနှစ်ယောက်​က ဖိုးဇော်နှင့် အောင်စိုးပဲဖြစ်လိမ့်မည်။

ပြီးတော့... သူတို့နှစ်ယောက်ပြောသွားတဲ့စကားထဲမှာ ဦးလူလှအိမ်မှာ ပွဲစားတွေရောက်နေတယ်ဆိုပဲ။ ထိုပွဲစားတွေကကျောက်ထွန်းတို့အဖွဲ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

ဖိုးဇော်နဲ့ အောင်စိုး ရွာအဝင်ဘက်ကင်းတဲရှိရာသို့လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကင်းတဲရှိရာသို့ မရောက်ခင်မှာပဲ လူတစ်ယောက်လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

" ဟာ...ကိုစိုးကြီး ပြန်တော့မလို့လားဗျကျုပ်တို့ အရောက်တောင် မစောင့်တော့ဘူးလား"

" မဟုတ်ဘူးကွ ရွာထဲကို တစ်ယောက် ယောက်ဝင်သွားတယ် အဲ့ဒါ ငါသူကြီးကိုသွားပြောမလို့"

" ဘာ...ဘယ်လို"

" ရွာအပြင်မှာ မီးဖိုတစ်ခုတွေ့တယ်လူတစ်ယောက်ကတမင်ရှို့ထားတာပဲ ငါထင်တာမမှားရင် ရွာထဲကို သူခိုးတစ်ယောက် ယောက် ဝင်သွားတာပဲဖြစ်မယ်"

" ဒါဆိုကျုပ်တို့လဲ ကင်းတဲကို မသွားတော့ဘူး ကိုစိုးကြီးနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်"

" ကောင်းတယ် ဒါဆိုလဲ လာ"

သုံးယောက်သား သူကြီးအိမ်သို့ အလျင် အမြန်ပင် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

သူကြီးအိမ်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ မီး ခွက်ထွန်းပြီးထိုင်နေတဲ့ သူကြီးနဲ့သူကြီးကတော်အားတွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့သုံးယောက် ခြံထဲဝင်လိုက်ရင်ပဲ

" ဟိတ်ကောင်တွေ မင်းတို့ကို ဒီည ကင်းစောင့်ခိုင်းထားတာလေကွာ"

ဒီတော့ ဖိုးဇော်က

" သူကြီးက ဘာမှမသိပဲ ပြောတော့မယ်ကျုပ်တို့ ဘာကိစ္စနဲ့လာလဲ အရင်မေးပါဦးလား"

သူကြီးက ဖိုးဇော်အား ပြန်ပြောမည်ပြုစဥ်မှာပဲ စိုးကြီးဆိုတဲ့လူက ဖြစ်ကြောင်းကုန် စင်ကို သူကြီးအားပြောပြလိုက်သည်။

" အခု ကျုပ်တို့ ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ သူ ကြီး"

" ဘာလုပ်ရမှာလဲကွ ရွာထဲသူခိုးဝင်တယ်လို့ မင်းထင်တယ်မဟုတ်လား အဲ့တော့မင်းသွားရှာလေကွာ"

" သူကြီး ကရော"

" ငါက နေခဲ့မှာလေကွာ ငါကလိုက်စရာလိုသေးလို့လား"

ဖိုးဇော်က

" ဒါဆိုသူကြီးရဲ့ နှစ်လုံးပြူးသေနတ်ကျုပ်တို့ကိုပေးလိုက်"

" ဘာကွ ငါ့သေနတ်ကို မင်းတို့ကိုဘာကြောင့်ပေးရမှာလဲ"

" ဒါဆို သူကြီးပါ ကျုပ်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ဗျာ"

" ဟိတ်ကောင်"

" ကဲပါ ကိုသောင်းစံရယ်...ရှင်လဲလိုက်သွားလိုက်ပါ၊ဒါကရှင့်ရွာလေ"

" ဒါဆိုလဲခဏစောင့် ငါ့ သေနတ်သွားယူလိုက်ဦးမယ်"

" သူကြီးတို့များ မိန်းမပြောတော့ တစ်ညတောင် မကြာလိုက်ဘူး"

ဟု ဖိုးဇော်စိတ်ထဲ ပြောနေလိုက်သည်။

ဦးသောင်းစံ ပြန်ထွက်လာသည်နှင့် သူတို့လေးယောက် ရွာထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ရွာထဲဝင်လာတဲ့သူက ဘယ်နား နေမှန်းမသိသေးဘူး။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

" ရှင့်လူတွေက ယုံရောယုံရရဲ့လားတော် တော်ကြာ သူခိုးဓားပြတွေဖြစ်နေမှ ပြီးတော့...ရှင့်သားတွေကလဲ အိမ်မှာရှိတာမဟုတ်ဘူး"

အိပ်ယာထဲမှ ဦးလူလှရဲ့ ဇနီးဖြစ်သူကပြောလာသည်။

" စိတ်ချပါကွာ... သူတို့ကဒီတစ်ညထဲတည်းမှာပါ နောက်နှစ် ပဲပေါ်ချိန်ကျရင်သူများတွေထက် ငါကဈေးကောင်းရဦးမှာကွ"

" ရှင်ကလေ တော်တော်ကို လောဘကြီးတာ ကိုယ့်ဘေးကိုယ်မကြည့်တော့ဘူး"

" တော်စမ်းပါကွာ...ငါအခုလိုလောဘကြီးလို့လဲ မင်းတို့ကောင်းကောင်းနေနိုင် စားနိုင်တာ မဟုတ်လား"

ဦးလူလှရဲ့ဇနီးက ဘာမှမပြောတော့ပဲတ ဖက်သို့လှည့်ကာအိပ်နေလိုက်တော့သည်။

ထိုစဥ် အခန်းတံခါး ခေါက်သံကို ကြား လိုက် ရသည်

" ဒေါက်...ဒေါက်...ဒေါက်..."

" ဦးလူလှ...၊ဦးလူလှ"

" ဘယ်သူလဲကွ"

" ကျုပ်ပါဗျ ပဲအရောင်းအဝယ် ကိစ္စလေးကြိုပြီး တိုင်ပင်ထားရအောင်လို့ပါ တံခါးဖွင့်ပါဦး"

" ဒါများကွာ...မနက်ကျမှ ပြောလဲရတာပဲ"

" မနက်ကျရင် ကျုပ်တို့က အစောကြီးထပြန်မှာဗျ လုပ်ပါ...တံခါးခဏလောက်ဖွင့်ပါဗျ"

ဦးလူလှတစ်ယောက် အိပ်ယာမှထကာ တံ ခါးအားဖွင့်လိုက်စဥ်မှာပဲ ပွဲစားဆိုသည့်လူသုံးယောက်က အခန်းထဲ ဝရုန်းသုန်းကားနဲ့ဝင်ချလာသည်။

သူတို့လက်ထဲမှာလဲ သေနတ်ကိုယ်စီနဲ့

" အော်မယ်မကြံနဲ့ ဒါသေနတ်အတုတွေမဟုတ်ဘူး"

ဦးလူလှရဲ့ဇနီးဖြစ်သူကလဲ အိပ်ယာမှကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ထကာ ဦးလူလှရဲ့လက်မောင်းအား ကိုင်ထားလိုက်၏။

" ဟင်...မင်းတို့...မင်းတို့က..."

" ရှင့်ကိုကျုပ်ပြောသားပဲ သူတို့ကို ယုံလို့မရပါဘူးလို့"

" အဖွားကြီး ပါးစပ်ပိတ်ထား ကျုပ်တို့ကိုခင်ဗျားတို့ပိုင်တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကိုထုတ်ပေးရင် ခင်ဗျားတို့အသက်ကို ချမ်း သာပေးမယ် အေး အသာတကြည်မထုတ် ပေးလို့ကတော့ ကျုပ်သေနတ်ထဲကကျည်ဆံက ခင်ဗျားတို့ ခေါင်းထဲဝင်သွားမယ်"

" ကျွန်မတို့မှာဘာမှမရှိပါဘူးရှင် ဒီနှစ်ကပဲအရှုံးပေါ်တာနဲ့ရှိတာလေးတွေကိုရောင်း..."

" တော်စမ်း ကျုပ်ကို လိမ်ဖို့မကြိုးစားနဲ့ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက်ချမ်းသာတယ်ဆိုတာ ကျုပ်သိပြီးသား မြန်မြန်ထုတ်ဗျာကြာတယ် မထုတ်ရင် ပစ်သက်လိုက်မယ်နော်"

" ကြာပါတယ်ကွာ... တစ်ယောက်လောက်မသေရင်သူတို့ကထုတ်မှာမဟုတ်ဘူး"
​
ပြောပြီး သေနတ်ကိုမောင်းတင်လိုက်သည်။

" ထုတ်ပါ့မယ်ဗျာ...ထုတ်ပါ့မယ် အသက်ကိုတော့ချမ်းသားပေးပါ"

ဦးလူလှ တစ်ယောက် အိပ်ယာအောက်မှ၊အဝတ်စအနီနဲ့ထုတ်ထားတဲ့ အထုပ်တစ်ထုပ်အားယူလိုက်သည်။

" ဒါအကုန်ပဲလား"

" အကုန်ပါပဲဗျာ အကုန်ပါပဲ"

" ကျုပ်ကိုမလိမ်နဲ့ ခင်ဗျားတို့မှာ ဒီထက်မက ရှိတယ်ဆိုတာကျုပ်သိတယ်"

" မလိမ်ပါဘူးဗျာ ဒါအကုန်ပါပဲ မယုံရင်အိမ်ထဲမှာ လိုက်ရှာကြည့်လို့ရပါတယ်"


" အဖွားကြီး ခင်ဗျားနားကနားတောင်းချွတ်"

"မလုပ်ပါနဲ့ရှင်...ဒါက..."

" ချွတ်ဆို ချွတ်ဗျာ..."

" ချွတ်လိုက်ပါကွာ...တော်ကြာ ဟိုကမင်းကိုပစ်သက်သွားဦးမယ်"

သူမက နားမှနားတောင်းအား ချွတ်လိုက်ပြီး ဓားပြတစ်ယောက်ရဲ့လက်ထဲထည့်ပေးလိုက်သည်။

" ကဲ...ငါတို့သွားကြရအောင်"

" နေဦး သူတို့ပါးစပ်ကို တစ်ခုခုနဲ့ပိတ်ခဲ့ရမယ် ဒါမှ ကျုပ်တို့ထွက်သွားနေတုန်း သူတို့ မအော်တတ်မှာ"

အဝတ်စနှစ်ခုအား ယူကာ ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးလက်တွေကိုလဲ ကြိုးနဲ့ ချည်ထားလိုက်သည်။

ပြီးနောက်တွင်တော့ သူတို့ သုံးယောက်စ လုံး အိမ်အ​ပြင်သို့ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ထိုစဥ် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်ခြံထဲ ဝင်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

" ကျောက်ထွန်း"

လူရိပ်နှင့်အတူ အသံကိုပါ ကြားလိုက်ရသည်။

ဗိုလ်စောလူ...

ထိုလူက၊သူတို့အနားရောက်လာပြီး

" မင်းတို့ဒါဘာလုပ်တာလဲ"

" ဒါတွေပြောနေဖို့အချိန်မရှိတော့ဘူး ဗိုလ်စောလူ ကျုပ်တို့ဒီရွာက အမြန်ဆုံးထွက်သွားရမယ်"

" ထွက်သွားမယ်ဆို မင်းတို့ဓားပြတိုက်ထားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ထားခဲ့လိုက်"

" ခင်ဗျားရူးနေလား ကိုယ့်လက်ထဲရောက်ပြီးသားပစ္စည်းကို ပြန်ပေးစရာလားဗျ"

စောလူ ဘာမှပြောမနေတော့ပဲ ကျောက်ထွန်းလက်ထဲကအထုပ်အားဆွဲယူလိုက်သည်။

" ခင်ဗျား ဒါဘာလုပ်တာလဲ"

ထိုစဥ်မှာပဲ

" ဟိတ်ကောင်တွေ မပြေးနဲ့"

ခြံဝမှလူတစ်စုရဲ့အသံ ဒီတော့ ကျောက်ထွန်းတို့သုံးယောက်လဲ ခြံအနောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန်ပင် ပြေးသွားလိုက်ကြသည်။

" ဒိုင်း..."

သူကြီးရဲ့ နှစ်လုံးပြူးသေနတ်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လူတစ်စုအား ပစ်လိုက်ပေမယ့်လက်ချော်သွားခဲ့သည်။

စောလူတစ်ယောက်ကတော့ ပြေးချိန်မရလိုက်ပါ။

အထုပ်တစ်ထုပ်နှင့် နေရာမှာတင်ကြောင်ရပ်နေမိသည်။

" ဟင်...၊ခင်ဗျား"

စောလူ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ဖိုးဇော်ကလက်ထဲ အသင့်ပါလာတဲ့ တုတ်နဲ့ စောလူရဲ့ခေါင်း အားရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

ညအမှောင်ထဲ၊စောလူရဲ့အမြင်အာရုံတွေအမှောင် အတိ ကျသွားခဲ့သည်။

..............................................

ကျောက်ထွန်းတို့သုံးယောက် စခန်းသို့ပြန်ရောက်လာကြသည်။ စောလူကတော့ ပါမလာခဲ့။ အဲ့ဒါက အကြောင်းမဟုတ် ကိုယ့်လက်ထဲ ရောက်ပြီးသား ပစ္စည်း တခြားတစ်ယောက်လက်ထဲ ကျန်နေခဲ့တာကို နာတာ

" တောက်! အဲ့ကောင်ဝင်ရှုပ်လို့"

ကျောက်ထွန်း မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး ကွပ်ပျစ်တစ်ခုတွင် ထိုင်ရင်းပြောလိုက်သည်။ သက်နိုင် သူတို့အနားရောက်လာ ၏။

" ဗိုလ်ကြီးရော သူ ဗိုလ်ကျောက်ထွန်းတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တာ ဗိုလ်ကျောက်ထွန်းတို့နဲ့မတွေ့ဘူးလား"

" တွေ့တယ် တွေ့တယ် သူလုပ်လို့ငါတို့တိုက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ထားခဲ့ရတာ"

" ဒါဆို...ဗိုလ်ကြီးကရော အခုဘယ်မှာလဲ"

" သူလား အခုလောက်ဆို ရွာသားတွေရဲ့လက်ထဲမှာ အရိုးတခြား အသားတခြားဖြစ်နေလောက်ပြီ"

" ဗျာ..."

" ဟုတ်တယ်...သူအဖမ်းခံလိုက်ရတယ်နည်းတောင်နည်းသေးတယ်ကွာ ငါတို့ကိုဝင်ရှုပ်လို့ အခုလိုဖြစ်ရတာ"

ဒေါင်းဝေ ထိုအသံတွေကို တဲဆီမှကြားနေရသည်။ သူအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်ပြီး

" ကျွန်တော်ရွာပြန်မယ်"

ကျောက်ထွန်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး

" မင်းဘာပြောတာလဲ"

" ကျွန်တော်ရွာကိုပြန်မယ် မဟုတ်ရင်အစ်ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

" မင်းက ဒီနေရာကို ဇရပ်လို့ထင်နေတာလား ဒါဓားပြစခန်းကွ ဝင်ချင်တိုင်းဝင်ထွက်ချင်တိုင်းထွက်လို့ မရဘူးကွ"

" ခင်ဗျားတို့က အစ်ကိုတစ်ခုခုဖြစ်သွားတာကို ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေတော့မှာလား"

" အဲ့တော့ ငါတို့က ဘာလုပ်ရမှာလဲ မင်းကိုပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးငါတို့စခန်းရှိတဲ့နေရာကိုပြောပြလိုက်ရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဒီတော့မင်း ဒီနေရာက ဘယ်မှမသွားရဘူး ဟိတ်ကောင်တွေ ဒီကောင့်ကိုကြိုးတုတ်ထားလိုက် တဲထဲကနေ အပြင်ကိုမထွက်စေနဲ့"

လူနှစ်ယောက် ဒေါင်းဝေအနားရောက်လာပြီး တဲရှိရာသို့ အတင်း ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

" သူက ခင်ဗျားတို့ ခေါင်းဆောင်မဟုတ်ဘူးလား ခင်ဗျားတို့ တော်တော်သစ္စာမရှိတာပဲ"

ဒေါင်းဝေ ပြောလဲဘာမှမထူးတော့ သူတို့ဒေါင်းဝေကိုတဲဆီခေါ်သွားပြီးခြေထောက် နှင့်လက်တွေကို ကြိုးဖြင့်တုတ်ထားလိုက်ကြသည်။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

ဖိုးဇော်ရဲ့လက်သီးချက်က စောလူရဲ့မျက်နာပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာကျရောက်လာသည်။

" မင်းတို့ စခန်းဘယ်မှာလဲ"

" ငါပြောမှာ မဟုတ်ဘူး"

စောလူရဲ့မျက်နာတစ်ခုလုံးကရွာသားတွေထိုးကျိတ်ထားလို့စုတ်ပြတ်သက်နေပြီ။ ဒါ တောင် စောလူက သူ့စခန်းရှိတဲ့ နေရာကိုလုံးဝမပြော

" တော်လောက်ပြီ ဖိုးဇော်မင်းဘယ်လိုမေးမေး သူပြောမှာမဟုတ်ဘူး"

" မပြောရင် ငါသူ့ကို သက်ပစ်လိုက်မယ်"

" မင်းသူ့ကိုသက်လိုက်လို့ မရဘူးလေကွာမကြာခင် သက်ဆိုင်ရာပုလိပ်တွေက သူ့ကို လာဖမ်းကြတော့မှာ"

" ဒါဆို ငါတို့ကဘာလုပ်ရမှာလဲ ဒေါင်းဝေရော...သူ့စခန်းမှာ ဘယ်လောက်တောင်ဒုက္ခရောက်နေပြီလဲ"

" အဲ့ဒါက...ပုလိပ်တွေရောက်လာတဲ့အခါကျမှသူတို့ဖြေရှင်းပေးပါလိမ့်မယ်ကွ"

" ဟာကွာ..."

ဖိုးဇော် စောလူရဲ့မျက်နာကို ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးချလိုက်ပြန် သည်။

စောလူကတော့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးခံထားရတာကြောင့် နှာခေါင်းမှသွေးတို့အောက်သို့ယိုကျကာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျ နေသည်။

တစ်နေ့သာ ကုန်သွားတယ် စောလုထံမှစခန်းနှင့် သက်ဆိုင်တဲ့အဖြေ ဘာတစ်ခုမှမရ။ ပုလိပ်တွေက မနက်ဖြန်လောက်မှရောက်မှာ စောလူကို သူကြီးရဲ့အိမ်မှာဖမ်း ထားပြီး တိုင်မှာကြိုးနဲ့ချည်တုတ်ထား၏။

ထိုအနီးအနားက စားပွဲတစ်ခုမှာတော့ ရွာက ကာလသားသုံးယောက် လောက် ထိုင်ပြီး အရက်သောက်နေကျသည်။

ဖိုးဇော်နှင့် အောင်စိုးကတော့ အိမ်ပြန်သွားပါပြီ။ တစ်နေကုန် မလှုပ်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ထိုးကြိတ်ထားရတာကြောင့်ဖိုးဇော်ရဲ့လက်တွေက နာကျင်သလိုတောင် ဖြစ်နေပြီ။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

ဘာစားစရာမှလာမပို့သလို ရေတစ်ခွက်တောင်မတိုက်။ ဒေါင်းဝေ ကိုယ်တိုင်လဲဘာမှစားချင်စိတ်မရှိဘူး စောလူအဖြစ်ကိုတွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒေါင်းဝေ ရင်ဘက်ကအရမ်းကိုနာကျင်နေပါပြီ။

အခုဆိုတစ်နေ့ကုန်ဆုံးသွားလို့ညအမှောင် ဘက်တောင်ရောက်လာပြီ။ စောလူကို သူတို့ဘာတွေလုပ်ထားကြပြီလဲ သူအသက်မှရှိသေးရဲ့လား။

အို....ဒီအတွေးတွေမတွေးသင့်ဘူး။ သူတို့စောလူကိုတော့ မသက်လောက်ပါဘူး သူတို့မေးခွန်းတွေပဲ ထုတ်နေကြမှာ စောလူကိုတော့သူတို့အသေသက်မှာမဟုတ်ဘူး။

ထိုစဥ် တဲအဝမှာ ရပ်စောင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

ထိုမြင်ကွင်းနှင့်အတူ သက်နိုင်ဆိုသည့်လူတဲထဲ ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပြီးတော့...ဒေါင်းဝေအနားသို့ ရောက်လာကာ ဒေါင်းဝေ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြိုးတွေအားဖြည်ပေးနေရင်း

" ကျုပ် ခင်ဗျားကိုရွာထဲ ပြန်ပို့ပေးမယ်ဗိုလ်ကြီးကို ရအောင်ကယ်ပေး"

ကြိုးတွေ အားဖြည်ပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်တဲအပြင်သို့ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

စခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေ၏။

သူတို့အားလုံးက အိပ်မောကျနေကြတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သက်နိုင်ရဲ့အကြံအ စည် ပဲလား။ သူတို့မြင်းတစ်ကောင်အား ယူလိုက်ပြီး စခန်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဒေါင်းဝေက မြင်းမစီးတတ်တာကြောင့်သက်နိုင်ကိုပဲ အားကိုးရ၏။

ညကမှောင်နေတော့ အခက်အခဲတော့ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့်...ဒီတောလမ်းတွေကသက်နိုင်အဖို့တော့ ကျွမ်းကျင်ပြီးသားပါ။
အချိန်တော်တော်ကြာ စီးလာခဲ့ပြီး ရွာရဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းတစ်နေရာတွင် မြင်းကိုရပ်လိုက်သည်။

" ကဲ...ရှေ့မှာခဗျားရွာပဲ ရွာထဲဝင်ပြီးကျုပ်ဆရာကို ရအောင်ကယ်လာခဲ့ မဟုတ်လို့ကတော့ ခင်ဗျားကို ကျုပ်ကိုယ်တိုင်လာသတ်မယ်"

" စိတ်ချပါ ကျွန်တော်က ခင်ဗျား ထက်တောင် အစ်ကို့ကို ပိုစိုးရိမ်တာပါ"

ဒေါင်းဝေ ရွာဘက်သို့ အပြေးသွားလိုက် ၏။ ရွာအဝင်ရောက်တော့ မီးထွန်းထားတဲ့ကင်းတဲကို တွေ့လိုက်ရသည် ထိုကင်းတဲဘေးတွင် လူနှစ်ယောက်ကိုပါ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒေါင်းဝေ ထိုကင်းတဲရှိရာသို့ သွားလိုက် ၏။ ကင်းတဲဆီသို့ မရောက်ခင်မှာပဲ

" ဟိတ်! ဘယ်သူလဲ"

အသံက ဖိုးဇော်ရဲ့အသံပဲ

" ဖိုးဇော်...ငါပါ...ကွ"

" ဒေါင်းဝေ"

နှစ်ယောက်သား ဒေါင်းဝေထံသို့ ပြေးလာကြသည်။ ဖိုးဇော်နဲ့ အောင်စိုး သူတို့နှစ် ယောက်စလုံး ဒေါင်းဝေအား ဖက်ထားလိုက်ကြသည်။

" မင်းဘာမှမဖြစ်ဘူးနော် ဒေါင်းဝေ"

" ငါတို့က မင်းကို စိတ်ပူနေတာကွ"

" ဟင်အင်း ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

" တော်သေးပေါ့ကွာ မင်းအခု ထွက်ပြေးလာတာလား ဟိုကျေးဇူး မသိတက်တဲ့ကောင်ကိုတော့ ငါတို့ဖမ်းထားတယ်ဒေါင်း ဝေ...သူမင်းကိုဘာတွေ လုပ်သေးလဲ သူမင်း ကို နှိပ်စက်သေးလား"

"ဖိုးဇော်...မင်းတို့သူ့ကိုဘယ်မှာဖမ်းထားတာလဲ"

" သူကြီး အိမ်မှာ လေကွာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

" သူ့ကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပါ"

" ဘာကွ!"

ဖိုးဇော်ရင်ထဲ ဒေါသက ထောင်းခနဲထသွားသည်။ သူက ဓားပြတစ်ယောက်ကိုပြန်လွှတ်ပေးဖို့ပြောနေတာလား သူ့ကိုဖမ်းခေါ်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဒေါင်း ဝေ အဲ့ဒီကောင်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက်သံယောဇဥ်ရှိတယ်ဆိုတာ ဖိုးဇော်နဲ့အောင်စိုးနှစ်ယောက်စလုံးသိပါတယ်။

ဒါပေမယ့်...အပြစ်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ကိုပြန်လွှတ်ပေးဖို့ စကားတော့ မပြောသင့်ဘူး။

" မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ ဒေါင်းဝေ"

" ဒေါင်းဝေ မင်းရူးနေပြီလား"

" ငါအနူးအညွှတ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွာသူ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ"

" ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးကွ"

" ငါတို့မှာတော့ မင်းကိုစိတ်ပူလိုက်ရတာမင်းက အခုဓားပြတစ်ယောက်ကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ ပြောနေတယ် မင်းရူးသွားပြီလား"

ဒေါင်းဝေ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်
။ ဒါကို ဖိုးဇော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးတွေ့တယ်

" ဟုတ်တယ် ငါရူးနေပြီကွ သူ့အတွက်ဆိုငါဘာမဆိုလုပ်ဖို့အသင့်ပဲ သူ့အတွက်ဆိုငါ့အသက်ကိုတောင်ပေးရဲတယ်..ကွ တ ကယ်လို့ မင်းတို့သူ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် စခန်းရှိတဲ့နေရာကိုငါပြောပြမယ်"

ဖိုးဇော်နဲ့အောင်စိုး ခဏမျှငြိမ်သက်သွားကြပြီး

" မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒေါင်းဝေ"

" ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုလဲ ငါကိုယ်တိုင်သူ့ကိုသွားကယ်မယ်"

" ငါတို့ ခွင့်ပြုမယ်ထင်လား"

" ဟင်အင်း မထင်ပါဘူးသူ့အတွက်ဆိုရင်ဘဟ်အတားအဆီးမဆို ငါကျော်ဖြတ်မှာပဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘူး ဒီတစ်ရွာလုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုလဲ ငါဝန်မလေးဘူး"

" မင်းတော်တော် သူငယ်ချင်းစိတ် မရှိတာပဲ"

" ဒေါင်းဝေ...မင်းဘာဖြစ်သွားတာလဲ မင်းသူ့ကို အဲ့လောက်တောင် ဂရုစိုက်သွားတာလား သူက ဓားပြတစ်ယောက်ကွ"

" အဲ့တာတွေ ငါမသိဘူး အခုမင်းတို့ငါ့ရှေ့ကနေဖယ် မဟုတ်ရင် ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ့"

ဒေါင်းဝေက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်စဥ်မှာပဲ ဖိုးဇော် သူ့ရဲ့ပခုံးအားကိုင်ထားလိုက်ပြီး

" မင်း စခန်းရှိတဲ့နေရာကို ပြောပြမယ်ဆိုတာတကယ်လား"

" ဟုတ်တယ် မင်းတို့ ငါ့ကိုကူညီမယ်ဆိုရင်ငါပြောပြမယ်"

" ကောင်းပြီလေ ပြီးတော့...မင်းကတိတစ်ခုပေးရမယ် သူ့ကိုလွှတ်ပေးပြီးရင် မင်းသူ့နောက်ကိုမလိုက်သွားရဘူး မင်းဒီမှာပဲဆက်နေရမယ်"

အောင်စိုးက

" ဖိုးဇော်"

" ငါ့သူငယ်ချင်းကိုတော့ မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူးကွ ကိုယ်မုန်းတဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး ငါမင်းကို ကူညီမယ် ဒေါင်းဝေ"

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

အောင်စိုးနဲ့ ဖိုးဇော်သူကြီးရဲ့ခြံထဲဝင်လာသည်။ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ရွာသားသုံးယောက်က အရက်သောက်နေကြမြဲ
အောင်စိုးကခုံတန်းလျားပေါ်တွင်ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း

" မင်းတို့က ဒီမှာလာကောင်းနေတာပေါ့"

" ဘယ်ကသာ ကောင်းရမှာလဲကွာ..သူကြီးက အဲ့ဒီကောင်ကို တစ်ညလုံး မျက်ခြေမပျက်စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာ...ငါတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေ ကိုလဲ ကြည့်လိုက်ဦး"

သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေက ကောင်းကောင်းမဖွင့်နိုင်တော့ပဲ အောက်သို့ မှေးစင်းကျနေ ၏။

အိပ်ငိုက်လို့တော့ မဟုတ်။ သူတို့သောက်ထားတဲ့ချက်အရက်တွေက နည်းတာမှ မ ဟုတ်တာ။

" ဒါဆို မင်းတို့အိပ်ချင်လဲအိပ်လေကွာ သူ့ကို ငါတို့နှစ်ယောက်စောင့်ကြည့်ထားမယ်"

" ဟင်...မင်းတကယ်...ပြောတာလား"

" တကယ်လေကွာ မင်းတို့အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်ရင်အိပ်လိုက် ငါတို့သူ့ကို တစ်ညလုံးစောင့်ကြည့်ထားမယ်"

ဖိုးဇော်က

" ဟုတ်တယ် မင်းတို့ ဒီလောက်မူးနေတာတော်ကြာ ဟိုကောင်က မင်းတို့မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ထွက်ပြေးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

" ပြီးရောကွာ...ဒါပေမယ့်...ငါတို့အိမ်တော့မပြန်ဘူ့ ဒီမှာပဲအိပ်မယ်"


အမူးသမားတစ်ယောက်က လက်ညိုးတထောင်ထောင်နဲ့ ပြောပြီး တန်းလျားပေါ်လှဲချလိုက်သည်။ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကလဲထိုနည်းတူပင် အချိန်အနည်းငယ်ကြာတော့ အမူးသမားသုံးယောက်စလုံး အိပ် မောကျသွားကြပြီ။

သူကြီးလဲ ဒီအချိန်ဆိုရင် သူ့မိန်းမနဲ့အိပ်ယာထဲမှာ အိပ်ပျော်နေလောက်ရောပေါ့။

သူတို့နှစ်ယောက် စောလူအား ချည်ထားတဲ့ကြိုးတွေကိုဖြည်လိုက်ပြီး စောလူခန္ဓာ ကိုယ်အား ဆွဲထူလိုက်သည်။

ရိုက်နှက်ထားတဲ့ဒဏ်ကြောင့် စောလူရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ယိုင်နှဲ့နေ၏။ စောလူကသတိဝင်လာကာ

" ဘာ...ဘာလုပ်မလို့လဲ"

အားအင်တွေကုန်ခမ်းပြီး စောလူရဲ့အသံတွေက တိုးဖျော့နေသည်။

" ဘာမှမပြောနဲ့ ကျုပ်တို့နဲ့သာ လိုက်ခဲ့"

နှစ်ယောက်သား စောလူအား တွဲခေါ်သွားကြသည်။ သူကြီးခြံထဲက ထွက်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းရောက်တော့ အုန်းပင်တစ်ပင်အောက်မှာ ရပ်နေတဲ့လူရိပ်အားတွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးကပ် ရောက်မှပဲ

" ဒေါင်းဝေ..."

စောလူ ဒေါင်းဝေအားထွေးဖက်ထားလိုက်သည်။ အသားတွေကတဆက်ဆက်နဲ့တုန်နေ၏။

" မင်းတို့ သူ့ကိုဘယ်လောက်တောင် နှိပ် စက်ထားတာလဲ ကြည့်ပါဦး အစ်ကို့မျက် နာတစ်ခုလုံးလဲ ရစရာမရှိတော့ဘူး"

" အပိုတွေပြောမနေနဲ့တော့ ဒေါင်းဝေ သူ့ကို ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးခေါ်သွား သူ ကြီးနိုးလာလို့သိသွားရင် အကုန်ဒုက္ခ ရောက် ကုန်မယ် ဒါနဲ့...သူအန္တရာယ်ကင်းတဲ့နေရာ ရောက်သွားရင် ဒေါင်းဝေ...မင်းပြန်လာရမယ်နော်"

" စိတ်ချပါ ဒါဆို ငါသွားလိုက်ဦးမယ် ဖိုးဇော် ကျေးဇူးတင်တယ်ကွာ..."

" မလိုပါဘူး နောက်နေ့ကျရင် မင်းပြောပြထားတဲ့နေရာကိုသွားကြည့်မယ် ဘာစခန်းမှမရှိဘူးဆိုရင်တော့ မင်းနဲ့ငါနဲ့တွေ့မယ်ဒေါင်းဝေ"

" အေးပါကွာ ဒါဆို ငါသွားလိုက်ဦးမယ်"

ဒေါင်းဝေ စောလူအားတွဲခေါ်ကာ တောထဲဘက်သို့ဦးတည့်လျှောက်လာလိုက်သည်။

သူ ဘယ်သွားလို့သွားရမှန်းမသိ။

လောလောဆယ် စောလူအန္တရာယ်ကင်းဖို့သူတို့နှစ်ယောက် မျက်စိမှောက်ခဲ့တဲ့တော နက်တစ်နေရာပဲရှိတယ်။

စောလူတစ်ယောက်သည်လဲ ဒေါင်းဝေအား တွေ့လိုက်ရတော့ အားအင်တွေတိုးလာသလိုခံစားရသည်။

ကိုယ်ချစ်ရသူက ကိုယ့်အတွက် ဘာမဆိုရင်ဆိုင်ရဲတာသိလိုက်ရတော့ ဘဝမှာနောက်ထပ်ဘာမှမလိုတော့ပါဘူးသေမယ်ဆိုရင်တောင်သေပျော်ပါပြီ။
..............................................

ညအမှောင်ထဲမှာပင် သူတို့နှစ်ယောက်စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ညဥ့်ငှက်အသံတွေက တဂီးဂီးနဲ့မြည်နေပြီး ပုရစ်အော်သံတွေက လဲစီစီညံနေ သည်။

တခါတရံ သူတို့နှစ်ယောက်​ရဲ့ခြေထောက်နားမှ အကောင်တချို့က ထွက်ပြေးသွားတာကြောင့် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားရသေးတယ်။

" အစ်ကို လျှောက်နိုင်သေးရဲ့လား"

" အင်း...လျှောက်နိုင်တယ်"

" အာ့!"

" ဘာဖြစ်တာလဲ၊"

ဒေါင်းဝေ ခြေဖဝါးတွင် ဆူးခနဲဖြစ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖီနပ်မပါတာကြောင့် ဒေါင်းဝေရဲ့ခြေဖဝါးအား သစ် ငုတ်တစ်ခုထိုးစိုက်သွားခြင်းပင်။

" ငုတ်ထိုးမိတာ"

" ဟင် လာ...လာ ခဏထိုင်လိုက်"

" ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွားကြရအောင် ရွာသားတွေလိုက်လာရင်ခက်မယ်"

" မလိုက်လာလောက်ပါဘူး ခဏထိုင်လိုက်ပါ"

စောလူ ဒေါင်းဝေအား သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင်ထိုင်စေလိုက်၏။

ဒေါင်းဝေ သူ့ခြေထောက်အား လက်ဖြင့်ကိုင်စမ်းကြည့်လိုက်တော့ လက်မှာအရည်တချို့ပေကျံသွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သွေးတွေထွက်နေတာပဲ။ ဒဏ်ရာက အခုကျမှပဲ ပို၍နာကျင်သလိုလိုဖြစ်လာသည်။

" သွေးထွက်နေတာလား"

" အင်း..."

စောလူ သူ့ရဲ့ခပ်နွမ်းနွမ်းအင်္ကျီလက် မောင်းစအားဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး

" ဘယ်ခြေထောက်လဲ ဒါလား"

စောလူ ဒေါင်းဝေ​ရဲ့ခြေဖဝါးတစ်ဖက်အား စမ်းကြည့်လိုက်တော့သွေးတွေကအတော်ပင်ထွက်နေတာကို သိလိုက်ရသည်။

အဝတ်စနှင့်ဒဏ်ရာအား စည်းပေးလိုက်ပြီး

" နာနေလား"

" ဟင်အင်း မနာပါဘူးအဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်"

" ဒီမှာခဏနားလိုက် ပြီးမှ ကိုယ်တို့ဆက်သွားကြတာပေါ့ ဒါနဲ့အစ်ကိုတို့ကဘယ်ကိုသွားကြမှာလဲ"

" ကျွန်တော်မသိဘူး အစ်ကိုနဲ့သာ ဆိုရင်ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေတယ်"

" ဒေါင်းဝေ ရွာမပြန်တော့ဘူးလား အစ်ကိုနဲ့ တစ်သက်လုံးနေမလို့လား"

" ဘာဖြစ်လို့လဲ နေလို့မရဘူးလား"

" ရတာပေါ့ ဒါပေမယ့်..."

စောလူစကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဒေါင်းဝေသူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းအားနမ်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက်

" ဆက်မပြောနဲ့တော့ ကျွန်တော် အစ်ကိုနဲ့လိုက်ခဲ့မယ် ပြီးရင်တစ်ဘဝလုံး အစ်ကို့အနားမှာပဲနေမယ် ဟုတ်ပြီလား"

စောလူ ဒေါင်းဝေအား သူ့ရင်ခွင်ထဲထွေ့ပွေ့ထားလိုက်သည်။

" ဟုတ်ပါပြီကွာ... အစ်ကိုလဲ မင်းကိုကိုယ့်အနားကနေ ဘယ်ကိုမှသွားခွင့်မပြုတော့ဘူး ဒေါင်းဝေ...ကျေးဇူးတင်တယ်နော်"

" ဘာအတွက်လဲ"

" ဒေါင်းဝေအစ်ကို့ကို မပစ်ထားဘူးလေဒေါင်းဝေအစ်ကို့ဆီကို ရောက်အောင်လာခဲ့တယ်"

အစ်ကို့အတွက်နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကိုပါလိမ်ညာခဲ့မိသေးတယ်။

သူ ရွာကိုဘယ်တော့မှပြန်မှာမဟုတ်ဘူး။စောလူအနားကနေ ဘယ်ကိုမှမသွားနိုင်ဘူး။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

နှစ်ယောက်သား ထိုသစ်ပင်အောက်တွင်ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်မသိ နံနက်မိုးသောက်အလင်းရောင်တောင် ထွက်လို့လာပြီ။

ဒေါင်းဝေအား ကြည့်လိုက်တော့မိမိရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်ပျော်လို့နေ၏။ ဒီကောင်လေးနဲ့ဘဝကို ရှေ့ဆက်ဘယ်လိုလျှောက်လှမ်းရပါ့မလဲ။

သူ့ခမျာ ကိုယ်အတွက်နဲ့သူ့ရဲ့သာယာအေး ချမ်းနေတဲ့ဘဝလေးကိုစွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာ။သူ့ခမျာ ဘုးရားရိပ်အောက်မှာအေးအေးချမ်းချမ်းရှိနေတာ။ အခုတော့ကိုယ့်ကြောင့်သူ့ဘဝကြီး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်ကုန်ပြီ။

ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်နဲ့အတူတူ ကျီးလန့်စာစားနေရတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းရတော့မယ်။

တန်ရဲ့လား...

ကိုယ့်လိုလူတွေကိုဒုက္ခပေးတဲ့ ဓားပြတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ သူ့ရဲ့ရိုးသားတဲ့ဘဝကိုစွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာတန်လို့လားကွာ။

တစ်ခုခုတော့ ဆုံးဖြတ်ရမယ်။

ကိုယ့်အတွက် မဟုတ်ပဲ ဒီကောင်လေးရဲ့ဘဝရှေ့ရေးအတွက်ကိုကြည့်ပြီး သူခိုင် မာတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချရတော့မယ်။

ထိုစဥ် သတိထားမိလိုက်တာက ဒေါင်းဝေရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ပူနွေးနေပြီး၊နဖူးအားလက်ဖြင့်စမ်းကြည့်လိုက်တော့...

ဟင် ဒေါင်းဝေရဲ့ နဖူးပြင်တစ်ခုလုံးက ပူ ချစ်နေ၏ ဒေါင်းဝေအဖျားဝင်နေတာပဲ။
ဒီအတိုင်းဆိုမဖြစ်တော့ဘူး။ သူနဲ့ အတူခေါ်သွားရင် ဒေါင်းဝေရဲ့အဖျားက ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်။

စောလူ ဒေါင်းဝေအား သူ့ရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှဖယ်ခွာလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်အသာ အယာချလိုက်သည်။

ဒီကောင်လေးကို သူနဲ့အတူမခေါ်သွားနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒေါင်းဝေရဲ့အခြေအနေကပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်။

" အစ်ကို..."

ဒေါင်းဝေနိုးလာသည်။ သူ့အသံကဖျော့တော့နေသည်။

" ဒေါင်းဝေ"

" ကျွန်တော်တို့ သွားကြတော့မလား"

ဒေါင်းဝေပြောပြီး အတင်းကုန်းရုန်းထလာသည်။ ယိုင်နှဲ့သွားတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စောလူထိန်းပေးလိုက်ရင်း

" ဒေါင်းဝေ မင်းအစ်ကိုနဲ့မလိုက်ခဲ့သင့်ဘူး"

" ဘာဖြစ်လို့လဲ"

" မင်းနေမကောင်းဖြစ်နေတယ် အစ်ကိုနဲ့လိုက်ခဲ့ရင် ဒေါင်းဝေဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

" ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ကျွန်တော်သွားနိုင်ပါတယ်"

" ဒေါင်းဝေ"

" အစ်ကိုအစ်ကိုမရှိတဲ့ဘဝမှာတစ်ယောက်ထဲရှင်သန်ရမယ့်အစား အစ်ကိုနဲ့ပဲ အတူနေပြီး ဒုက္ခတွေကို ရင်ဆိုင်ချင်တယ်"

" ဒေါင်းဝေ ပေးဆပ်ရမှာကမနည်းဘူး အဲဒါသိရဲ့လား"

" ကျွန်တော်သိပါတယ် ဒီလမ်းကိုကျွန် တော်ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ ဘယ်လိုဒုက္ခပဲဖြစ်ဖြစ်ကျွန်တော့်အနားမှာ အစ်ကိုရှိရင်၊အဆင်ပြေတယ်"

ထိုအချိန်မှာပဲ နားထဲအသံတစ်ခုကြား လိုက်ရသည်။

" သူတို့ ဒီဘက်ကို လာတာသေချာလို့လား"

" ရွာထဲက ခြေရာတွေကို ကြည့်ရင် သူတို့ဒီတောဖက်ကို ပြေးသွားတာသေချာတယ်"

အသံက သူတို့ရဲ့မလှမ်းမကမ်းမှာပဲ

" ကောင်းပြီ ဒေါင်းဝေ"

စောလူ ဒေါင်းဝေအားဆွဲထူလိုက်သည်။
သူတောင်မှ အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ရဲသေးတာပဲ။ ကိုယ်က ဘာကြောင့်မရဲရမှာလဲ။ နှစ်ယောက်သား ထိုနေရာမှထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဒေါင်းဝေ ခြေထောက်က ဒဏ်ရာကနာကျင်နေတာကြောင့် လမ်းကောင်း ကောင်းမလျှောက်နိုင်။

ရွာသားတွေကလဲ သူတို့ရဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာရောက်နေပြီ။ သူတို့ အတက်နိုင်ဆုံးတော့မြန်အောင်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ဒေါင်းဝေ ခြေထောက်ဒဏ်ရာမှာသွေးတွေက ထွက်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သွေးစတို့က မြေပေါ်တွင် ထင်ကျန်နေခဲ့တယ်။

ဒါကို သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မသိပါ။ ဒီနေရာနဲ့ ဝေးဝေးကို ရောက်ရန်သာ အာရုံ ထားလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

တစ်နေရာအရောက်မှာတော့ ဝါးရုံတောတစ်ခုအား တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖိုးဇော်နှင့်မျှစ်ချိုးလာခဲ့ရာ ဝါးတောသာဖြစ်၏။
နှစ်ယောက်သား ထိုဝါးရုံတောအနောက်ဘက်သို့ လျှောက်ခဲ့လိုက်ကြသည်။

ဝါးတောရဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းတစ်နေရာမှာရေတံခွန်တစ်ခုရှိနေတာကို သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသိတယ်။ ထိုရေတံခွန်ရဲ့အ နောက်ဘက်ကိုသွားလိုက်ရင်တော့ သူတို့ရဲ့လွတ်မြှောက်ရာလမ်းကို တွေ့တန်ကောင်း ပါရဲ့။

" ဒိုင်း "

ရေတံခွန်ရှိရာ ချောက်ကမ်းပါးနား အရောက်မှာပဲ သေနတ်သံတစ်ခုကြာလိုက်ရပြီး ဒေါင်းဝေ ကမ်းပါးနံဘေးမြေပြင်ပေါ်သို့ပစ်လှဲကျသွားတော့သည်။

" ဒေါင်းဝေ!"

စောလူ ဒေါင်းဝေအားအလျင်အမြန်ပွေ့ထူကာ အနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့
လူတစ်စုက ဝါးရုံအနားတွင် ရှိနေတာကိုတွေ့လိုက်ရသည် ထိုလူတစ်စု သူတို့နှစ်ယောက် ရှိရာဖက်သို့ လျှောက်လာကြသည်။

" ဒေါင်းဝေ!"

သေနတ်ကျည်ဆံက နှလုံးတည့်တည့်နောက်ကျောဘက်ကို ထိမှန်သွားတာ

" ဒေါင်းဝေ!"

"​ ပြေးတော့...အစ်ကို.. ကျွန်တော့်ကို ထား ခဲ့လိုက်တော့"

စောလူမျက်လုံးအိမ်မှ မျက်ရည်များစီးကျလာသည်။ ရင်ဘက်ဆီမှလဲ ပြောမပြတက်လောက်အောက်ပင် နာကျင်နေရတယ်။

" ဒေါင်းဝေ အစ်ကို မင်းကို ဘယ်လိုထားခဲ့ရက်မှာလဲကွာ..."

" ကျွန်...ကျွန်တော့်...အခြေအနေ...ကျွန် တော်သိတယ်..."

လူအုပ်က မလှမ်းမကမ်းတွင် ရောက်လာကြပြီ။

" ဟိတ်ကောင် ပြေးဖို့ မစဥ်းစားနဲ့"

စောလူ ဒေါင်းဝေအား​ သူ့လက်ပေါ်သို့ပွေ့ ချီလိုက်သည်။ မျက်နာမှာလဲ မျက်ရည်တွေက အဆက်မပျက်စီးကျနေ၏။

" မင်းမရှိတဲ့ဘဝမှာ ကိုယ်ဘယ်လိုအသက် ဆက်ရှင်ရမလဲ မင်းမရှိတဲ့ဘဝမှာ နာကျင်မှုကိုခံစားပြီးအသက်ဆက်ရမယ့်အတူတူတော့ ဘဝကို မင်းနဲ့အတူတူပဲအဆုံးသတ်လိုက်တော့မယ် ကျေးဇူးတင်တယ် ဒေါင်းဝေ...ကိုယ့်ဘဝမှာ မင်းကြောင့်အဓိပ္ပါယ်ရှိတဲ့နေ့တွေကို ပိုင်ဆိုင်ဖူးခဲ့တယ် မင်းကြောင့်ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတဲ့နေ့တွေ ရှိဖူးခဲ့တယ် ဒီလောက်နဲ့တင် ကိုယ့်အတွက် လုံ လောက်နေပါပြီ"

စောလူ ဒေါင်းဝေအား ပွေ့ချီလျက်ရေများတသွင်သွင်စီးကျနေတဲ့ချောက်နက်ထဲသို့ခုန်ဆင်း လိုက်တော့သည်။

ရေစီးက အရမ်းသန်နေပြီး ထိုအောက်တွင် ကျောက်တုံးကြီးတွေက အများအပြားပင်ရှိနေတာ။

ဒီလောက်အမြင့်က ခုန်ချလျင် အသက်ရှင်ဖို့က 'တစ်'ရာခိုင်နှုန်းပင်မသေချာ...

ထိုအအဖြစ်အပျက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့သူကြီးနှင့်ရွာသားတွေ ပါးစပ်အဟောင်း သားနှင့်သာဖြစ်နေတော့သည်။

ရွာသားများ ထိုကမ်းပါးဆီသွားကာချောက် ထဲသို့ ကြည့်လိုက်တော့ဘာလူရိပ်လူယောင်မျှမတွေ့တော့ နှစ်ယောက်စလုံးရေစီးနှင့်အတူပါသွားပြီဖြစ်သည်။

" မတွေ့တော့ဘူး သူကြီး"

" ဒါနဲ့သူကြီးက ဘာလို့ဒေါင်းဝေကိုပစ် လိုက် တာလဲ"

" သူကြီးလက်ချော်သွားတာ နေမှာပေါ့"

" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချောက်က ဒီလောက်နက်တာသူတို့အသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး ငါတို့ရွာပြန်ကြရအောင်"

သူကြီးနဲ့ ရွာသားတစ်ချို့ စိတ်ထဲလေးလံစွာနဲ့ပဲ သစ်သုံးခွရွာဘက်သို့ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ရဲ့အလောင်းတွေက ဘယ်အနားမှာကမ်းတင်နေမလဲ ထိုချောက်ကမ်းပါး တ လျှောက်လုံးက အန္တရာယ်များတာကြောင့်၊ဘယ်သူမှမသွားရဲ့ကြ။

ရွာထဲရောက်တော့ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်အား ရွာသူရွာသားတွေအားရှင်းပြရ၏။

" သူတို့ရဲ့အလောင်းတွေရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

" ရှာလို့တွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ရေစီးကဒီလောက်သန်တာ"

" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့တစ်နေရာမှာတော့ရှိနေမှာပဲလေ"

" မင်းက သူတို့အလောင်းတွေကိုရှာပြီး သဂြိုလ်ပေးမလို့လား ဓားပြတစ်ယောက်နဲ့ရွာအပေါ်သစ္စာဖောက်တဲ့ကောင် ဒါနဲ့ဟိုနှစ်ကောင်ရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ ဖိုးဇော်နဲ့ အောင်စိုး"

" ဟိုမှာ လာနေပြီ သူကြီး"

ဖိုးဇော်က သူကြီးဖြစ်သူအနားရောက်ရင်ပဲ

" ဘယ်လိုလဲ သူကြီးသူတို့ကို ဖမ်းမိခဲ့လားကျွန်တော်ပြောသားပဲ အဲ့လူကကျွန်တော်တို့ကိုတောင် ရိုက်နှက်ပြီးထွက်ပြေးသွားတာ သူကြီးတို့လိုက်လဲမှီမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့"

" နှစ်ယောက်စလုံး သေသွားပြီ"

သူကြီးပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် ဖိုးဇော်ခတ္တမျှငြိမ်သက်သွားပြီး

" ဟာ...မဟုတ်တာ အဲ့ဒါဆိုဘယ်မှာလဲသူတို့အလောင်း"

" ဟုတ်တယ်ဖိုးဇော် ဒေါင်းဝေရော ဓားပြကောင်ရော သေသွားပြီ"

ဘေးမှ ရွာသားတစ်ယောက်က သေချာအသေးစိတ်ရှင်းပြတော့မှပဲ ဖိုးဇော် လက် ခံလိုက်ရသည်။


ဖိုးဇော်နဲ့ အောင်စိုးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ ငူငူငိုင်ငိုင်နဲ့ ဖြစ်နေစဥ်မှာပဲ

" ကဲ မင်းတို့ကိစ္စလေးရှင်းစမ်းပါဦးဒေါင်းဝေက အဲ့ဒီဓားပြနဲ့အတူတူ ဘာလို့ရှိနေရတာလဲ"

ဖိုးဇော်မညာချင်တော့ပါ အခုဆိုဒေါင်းဝေလဲမရှိတော့ဘူး။ ဒီကိစ္စတွေကိုထိမ်ချန်မထားတော့ပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအားလုံးကိုပြောဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ ဓားပြစခန်းရှိရာ နေရာရော ဒီ ကိစ္စအတွက်တော့ သူတို့ဒေါင်းဝေကိုကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။

ဓားပြတစ်ယောက်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရပေမယ့်ကျန်တဲ့ဓားပြအဖွဲ့လိုက်ရှိတဲ့စခန်းနေရာကိုပြောပြပေးခဲ့တာ။

ဓားပြစခန်းရှိတဲ့ နေရာကို သိလိုက်ရတာကြောင့် ဖိုးဇော်တို့နှစ်ယောက်ကိုတော့သူ ကြီးအပြစ်မပေးတော့။

မြို့ဘက်ကပုလိပ်တွေ ရောက်လာသည်နှင့် ဖိုးဇော်ပြောပြတဲ့ ဓားပြစခန်းရှိတဲ့နေရာကိုသွားလိုက်ကြတယ်။

တကယ်ပဲ ဓားပြစခန်းတစ်ခုရှိနေပြီးတိုက် ပွဲတစ်ခုဆင်နွဲကာ ဓားပြတစ်ချို့အားဖမ်း မိခဲ့ကြသည်။ အသက်သေတဲ့သူရှိသလိုထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတဲ့သူတွေလဲရှိတယ်။

ဖိုးဇော်တစ်ယောက်ကတော့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာကြောင့် အချိန်တော်တော်များများကိုထန်းတောထဲမှာ ထန်းရည်သောက်ပြီးတော့ပဲ ကုန်ဆုံးနေတော့တယ်။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

ရက်ပိုင်း အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်

" ဒေါ်လုံး ကျုပ်တော့ မသွားရဲတော့ဘူးတော်...အဲ့ဒီနားမှာကိုဒေါင်းဝေနဲ့ဓားပြတစ်ယောက် သေထားတာ"

" နင်ကလဲ ငါတို့ကမျှစ်သွားချိုးရုံပဲလေပြီးရင်ပြန်လာမယ့်ဟာကို ဘာတွေကြောက်နေတာလဲ"

" မျှစ်က ရှိရောရှိသေးရဲ့လား"

" ရှိမှာပါအေ"

' ဒေါ်လုံး' နဲ့ မ'ပုတို'တို့နှစ်ယောက်ဝါးတောထဲရောက်လာခဲ့ကြသည်။

မျှစ်ရှားပါးချိန်ဆိုတော့ မျှစ်နုတွေကို ဟိုတစ်စဒီတစ်စသာတွေ့ရတော့သည်။

" လာ... ငါတို့ဝါးတောအနောက်ဘက်ကိုသွားးကြည့်ရအောင်"

မပုတိုက ဒေါ်လုံးလက်ကိုဆွဲထားလိုက်ပြီး

" ကျုပ် မလိုက်ရဲဘူး"

" ဒါဆိုနင်က ဒီမှာတစ်ယောက်ထဲနေခဲ့မလို့လား လာပါ..."

မပုတို့ရဲ့လက်အား ပြန်ဆွဲလိုက်ကာ ဝါးတောအနောက်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

" တွေ့လား... ဒီမှာမျှစ်နုတွေမှ အများကြီးပဲ"

နှစ်ယောက်သား ဝမ်းသာအားရနဲ့မျှစ်တွေအားဓားဖြင့်ခုတ်လိုက်ရာ အနောက်ဘက်ချောက်ကမ်းပါးဆီမှ အသံတစ်ခုအားကြားလိုက်ရသည်။

" ဒေါ်လုံး ရှင်အသံကြားလိုက်လား"

" ကြားတယ်လေ ရေကျသံလေ"

" မဟုတ်ဘူး တခြားအသံတစ်ခုခုပဲနော်"

မပုတိုအနောက်ဘက် ချောက်ကမ်းပါးရှိရာသို့ မဝံ့မရဲနှင့်လှည့်ကြည့်လိုက်စဥ်မှာပဲ

"အယ်မလေး..."

လူနှစ်ယောက်ချောက်ကမ်းပါးဆီ ခုန်ချသွားတာကို ဖျက်ကနဲတွေ့လိုက်ရသည်။

" ဘာဖြစ်တာလဲဟဲ့"

" ခုန်...ခုန်ချသွားလို့"

" ဘာခုန်ချတာလဲ"

" လူ...လူနှစ်ယောက်ခုန်ချသွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတာ"

" နင်နော်...ငါ့ကိုလာမခြောက်နဲ့"

" ကျုပ်တကယ်ပြောနေတာ ကျုပ်တော့ဒီမှာမနေရဲတော့ဘူးတော် ကျုပ်ပြန်တော့မယ်"

မပုတိုတစ်ယောက် ပြောပြီးနေရာမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

" ဟဲ့...ငါ့ကိုလဲစောင့်ဦးလေ"

ထိုနေ့ကစပြီး အဲ့ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှမလာရဲကြတော့။ ထင်းခွေ သစ်ခုတ်လာတဲ့သူတွေလဲ ထိုနေရာကိုရောက်ရင် လူနှစ်ယောက် ရေထဲခုန်ချသွားတာကို မကြာခ ဏတွေ့ကြရတယ်။

ရွာသားအချို့ကတော့ ထိုနေရာကို သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်နေရာအဖြစ်သတ် မှတ်ထားလိုက်ကြသည်။

အချိန်တွေကြာသည်နှင့်အမျှ ထိုနေရာကိုလူအရောက်အပေါက်ကနည်းသည်ထက်နည်းလာ၏။

နွေရာသီရောက်လို့ ရေရှားပါးတဲ့အချိန်မှာတောင် ထိုနေရာကရေက မပျက်စီးဆင်းနေပြီး ထိုအနီးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးစိမ်းလန်းစိုပြေနေတာ။

ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှာတော့ ရောင်စုံပန်းမျိုးစုံက အမြဲဖူးပွင့်လျက်ရှိနေသည်။

ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်လေးမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ပျော်ရွှင်ပါစေ။

ပြီးပါပြီ။

ဆက်ရန် (Season 2) .......

---------------------------------------------------
Note: ကျွန်တော်စာရေးပြီး အဆက်မပြတ် တင်ဖို့အဆင်မပြေချိန်မှာ စာဖတ်သူသူငယ်ချင်းတွေမပျင်းရအောင်အခြားသော စာရေးသူများ ရေးတဲ့စာတွေကို ကူးယူမျှဝေ ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။

Saturday, June 1, 2024

CHUCK THE PAINTER (Ending)

 


ကျွန်တော် Chuck ရဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးခပ်ပါးပါးရှိသော ချောမောခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို သေချာကြည့်မိတာတော့ဝန်ခံပါတယ်။ ကျွန်တော့် မျက်ဝန်းတွေကို အမှတ်တမဲ့ မှေးမှိတ်လိုက်ရင်တောင် အပြုံးရိပ်ခိုတွဲနေတဲ့ သူ့မျက်နှာကိုမြင်နေတဲ့အထိ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘဝမှာ ပြုလုပ်မိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားသော အပြုအမူတစ်ခုကို ကျွန်တော်စလုပ်မိခဲ့တယ်။ သူ့ပေါင်ကြားရှိရာကို ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းအား ငုံ့ကိုင်းရင်း သူ့ငပဲထိပ်ဝတဝိုက် လျှာနဲ့သရပ်ပြီး လျက်ပြုပစ်တာမျိုးလေ။ ဘယ်လိုအရသာ ဘယ်လိုအနံ့အသက်မျိုးကို မျှော်လင့်မိသည်မသိ သူ့လိင်တံ အရေပြားအနှံ့ လျှာနဲ့တို့ထိ အရသာခံသေးတာ။ Chuck ရဲ့ လိင်တံတလျောက် လျှာနဲ့အပြန်ပြန်အလှန်လှန် လျက်ပြုမိသလို ကွမ်းသီးခေါင်းကိုလည်း တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ပါတယ်။ သည်လို စူးစမ်းခြင်းမကင်းတဲ့အပြုအမူကို အချိန်အတော်ကြာပြုလုပ်နေရင်း သူ့ငပဲထိပ် အရည်ကြည် နောက်တစ်ကြိမ့် စိမ့်ထွက်လာမှ လုပ်လက်စအလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပါတယ်။


"yeaaaaah, that's it...mmmmmm....nice" ဆိုတဲ့ သူ့နှုတ်ဖျားက ခပ်တိုးတိုးညည်းညူသံကို ကျွန်တော်ကြားတဲ့အတွက် အကြိမ်ရေ အနည်းငယ်လောက်ထပ်ပြီး လျှာကိုအလုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ လူတကာပြောသော နုညံ့လှတဲ့ ကျွန်တော့်လက်အစုံနဲ့ သူ့ရွှေဥတွေကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးသလို လျှာထိပ်ဖျားလေးနဲ့လည်း မွှေနှောက်လျက်ပြုပေးဖြစ်တယ်။ အတန်ကြာလုပ်ကိုင်လို့ မောပန်းသလို ခံစားရချိန်မှ အိပ်ရာပေါ်ဝယ် ခန္ဓာကိုယ်မတ်မတ်ပြန်ထိုင်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းပစ္စယတွေအကြောင်း အရသာခံကြည့်ရှုပစ်တယ်။ တစ်ခါတရံ ဆီးခုံမွှေးခပ်ထူထူထဲ ထိုးထိုးထောင်ထောင်ခါရမ်းနေတဲ့ သူ့လိင်တံကြီးကို ကျွန်တော်လက်နဲ့လှမ်းကိုင်ဖျစ်ညှစ်သေးတာပါ။ ဆေးထိုးသီး မဟုတ် သဘာဝအတိုင်းထွားကျိုင်းသန်မာတာကြောင့် ကိုင်တွယ်ရတာကိုက စီးစီးပိုင်ပိုင်ရှိလှပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နာရီလောက်ကတော့ ကိုယ်မဟုတ်တဲ့ အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့လိင်အင်္ဂါကို ပယ်ပယ်နယ်နယ်ကိုင်တွယ်ရမယ်၊ နမ်းရှုံ့ရမယ်၊ လျှာနဲ့လျက်ပြုရမယ်လို့ မတွေးတောဖူးဘူးရယ်။ ရှည်လျား တုတ်ခိုင်လှတဲ့ သူ့လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့် ဆံပင်များအကြား နုညံ့စွာ ချစ်ခင်နှစ်လိုစွာ ထိုးဖွ ကိုင်တွယ်နေပါရဲ့။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ပါးနှစ်ဖက်ကို လက်အစုံနဲ့ဖေးကိုင်ကာ သူ့မျက်နှာအနားကို တိုးကပ်စေတယ်။


လှပဝိုင်းစက်ပြီး အရည်ကြည်တွေရွှန်းလဲ့နေတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းအစုံကို ကျွန်တော် တည့်တည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူက ‘OK, Jay… ကျုပ် အလှည့်ပေါ့’ဆိုပဲ။ ပခုံးပေါ် ခပ်တည်းတည်းလေးချိတ်နေတဲ့ ဝတ်ရုံကို သူ့လက်ကြီးနဲ့ထိုးချလိုက်တာ အိပ်ရာပေါ်ပုံကျသွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခြေအစုံကနေ သူ့လက်ကြီးနဲ့မချီပြီး အိပ်ရာပေါ်ကိုပွေ့တင်လိုက်တယ်လေ။ ဝတ်ရုံကိုလည်း အိပ်ရာနံဘေးက ဘီရိုပုလေးပေါ် ပစ်တင်ပါတယ်။ အိပ်ရာပေါ်က စောင်ပါးတွေကော အကုန်ဖယ်ပစ်တာပါ။


‘အိပ်ရာပေါ်မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင်နေပါ’ သူပြောချင်တာက ကျွန်တော် နေထိုင်လှဲလျောင်းလို့ အဆင်ပြေတဲ့ အနေအထားအတိုင်း နေပါပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ခေါင်းအုံးတစ်လုံးပေါ် ဦးခေါင်းကိုမှေးတင်ပြီး လှဲချလိုက်တယ်။ အဝတ်မပါ ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် Chuck ရဲ့ ခန့်ငြားချောမွေ့မှု၊ ယောက်ျားပီသမှုနဲ့ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းအကောင်းစား အလုံးစုံ ကို ငေးကြည့်နေရုံပေါ့။


‘အခန်းထဲ သည်နေရာက အတော်အေးတယ်ဗျ။ ကျုပ် အခန်းအပူချိန်မြင့်အောင် လုပ်လိုက်လို့ရတယ်မဟုတ်လား’

‘အာ…ရပါတယ် ခင်ဗျားအဆင်ပြေအောင်သာလုပ်ပါ။’ ကျွန်တော်အဲသလိုပြန်ဖြေလိုက်တော့ ပြတင်းပေါက်ရဲ့နံဘေးက ခလုတ်ရှိရာဘက်ကို သူတချက်ကြည့်တယ်။ ပြီးမှ ခလုပ်တွေကို စစ်ဆေးကာ နှိပ်သင့်တဲ့ခလုပ်တွေကို နှိပ်ပါတော့တယ်။


 ‘နည်းနည်း နေလို့ထိုင်လို့ကောင်းရုံအဆင့်လောက်လျှော့တာပါ၊ အိုကေတယ်နော်’


‘အိုကေ…’ သူလုပ်ဆောင်သမျှကို အိပ်ရာပေါ်လှဲလျောင်းရင်း ကျွန်တောင်စောင့်ကြည့်နေတာပါ။ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နောက်ပိုင်းဟာလည်း ရှေ့ တည့်တည့်က အစိတ်အပိုင်းတွေလို ပြည့်စုံလှပတောင့်တင်းပါတယ်။ ကျောပြင်ကျယ်ပြန့်သလို ကြွက်သားများနဲ့လည်းပြည့်နေပြီး ခပ်ကျဉ်း ကျဉ်းခါးဟာ လုံးဝန်းတဲ့ တင်သားဆိုင်တွေအနားမှာ အဆုံးသတ်သွားတယ်။ သူ့ဦးခေါင်းက ဆံပင်တွေသာ နီညိုရောင်ရှိတာမဟုတ် ကျောရိုး တလျှောက်မှာ ပေါက်နေတဲ့ အမွှေးနုလေးတွေကလည်း နီညိုရောင်လေးတွေပါ။ သူ့တင်သားဆိုင်တွေဟာ လုံးဝန်းနေသလို ချောမွေ့ နုညံ့နေ တဲ့ ပုံစံဖြစ်ပြီး နေလောင်ထားတဲ့ ခြေထောက်တွေရဲ့ အသားအရောင်နဲ့ အနည်းငယ်ကွဲပြားပါတယ်။ တင်ကွဲကြောင်း အောက်ပိုင်းနားကနေ လှမ်းမြင်ရတဲ့ ရွှေဥတွေကလည်း လုံးဝန်းနေသလို တွဲလျားကျနေတဲ့ ငပဲအရှည်ကြီးကလည်း အနောက်ဘက်က ကြည့်တာတောင့် အားရစရာ ဖြစ်နေတယ်။


ကျွန်တော့်ဘက်ကို သူမျက်နှာပြန်လှည့်လာကာ ‘အခုမှပဲ နေလို့ထိုင်လို့အဆင်ပြေတော့တယ်။ ခင်ဗျား အရမ်းပူနေတယ်ဆိုပြောနော်’လို့ ပြောပါတယ်။ သူ့ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်သက်သောင့်သက်သာမရှိမှာ စိတ်ထဲအဆင်မပြေဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်နေသလိုပဲ။ ကိုယ်မဟုတ်တဲ့ တစ်ဖက်သားကို အလွန်တရာ ဂရုတစိုက်ရှိတဲ့ ယောက်ျားမျိုးထဲကတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်လည်းဖြစ်မှာပေါ့ မပြောတတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က လည်း အတွန့်တက် ညည်းညူတတ်သူမဟုတ်ဘူးရယ်။ King Size အိပ်ရာအနားကို သူလှမ်းလာရင်း မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျွန်တော့်ကို ငေးမောစေ့ငုကြည့်နေသေးတာပါ။ Gym တစ်ခုထဲမှာ တွေ့ရတတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွေမှာ တွေ့ရတတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ပင်လယ်ကမ်းခြေတွေမှာ တွေ့ရတတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်များထဲမယ် တွေ့မြင်ရခဲတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံ တစ်မျိုးကို သူပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ်။ 


အမှားမလုပ်မိဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားရင်း ကျွန်တော့်လက်တွေနဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေရော။


သူ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်နေတာမို့ ‘ဘာဖြစ်လို့လဲ’ မေးလိုက်ပါတယ်။


‘ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဗျာ…ကျုပ်ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားနေမိရုံပါ’  ကျွန်တော့််အထင် သူ့အပြုံးရဲ့နောက်ကွယ်မှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ လွန်ကဲနေပုံရရဲ့။ 


‘ခင်ဗျားကိုနာကျင်အောင် ကျုပ်မလုပ်ပါဘူး။ အဲသလိုကိစ္စအတွက် ခင်ဗျားစိုးရိမ်ဖို့မလိုဘူးနော်။ ကျုပ်ဘယ်လို အစပျိုးပြီး လုပ်ရမယ် ဆိုတာကိုသာ တွေဝေနေတာပါ။ ခင်ဗျားအသွင်အပြင် အားလုံးက လုံး၀ အရသာအပြည့်….ရှယ်’


King Size အိပ်ရာကြီးပေါ် သူတွားပြီးတက်လာပါတယ်။


 ‘အိပ်ရာအလယ်ဘက်ကို ရွှေ့လိုက်’ ကျွန်တော်လည်း အိပ်ရာအလယ်ဘက်ကို ခန္ဓာကိုယ်အသာလှိမ့်ပြီး နေရာပြောင်းလိုက်တယ်။


‘ပိုကောင်းသွားပြီ…..ummm’


သူ ဒူးထောက်ပြီးထိုင်ချလိုက်တယ်ဗျ။ ရှည်လျားတုတ်ခိုင်လှတဲ့ သူ့ငပဲကြီးဟာ ကားထားတဲ့ ခြေထောက်တွေကြားမှ အိပ်ရာခင်းပေါ် တွဲလျားကျနေရော။ သည်တော့ ကျွန်တော်လည်း သူ့ငပဲကိုလှမ်းကိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ကို သူလှမ်းပြီးဖမ်းထိန်းလိုက်ကာ ‘No, ခင်ဗျား ဇိမ်ယူရမယ့်အလှည့်လေ….အိပ်ရာပေါ် အသာလှဲပြီးသက်သောင့်သက်သာနေစမ်းပါ’လို့ တားမြစ်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူပြောတဲ့ အတိုင်းနေလျက် ဘာတွေလုပ်မှာလဲ၊ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။


လုံးတုတ်လှပတဲ့ သူ့လက်ချောင်းတွေကို ကျွန်တော့်ဗိုက်သားပေါ် အသာအယာတင်ကာ ရင်အုပ်ကနေ ဆီးစပ်အထိအပြန်အလှန်ပွတ်သပ်ပါ တယ်။ ပေါင်ကြားက ကျွန်တော့်ညီဘွားခမျာ ရာနှုန်းပြည့် မာတောင့်လုနည်းပါး တဖန်ပြန်ဖြစ်လာရသလို သွေးခုန်နှုန်းကြောင့် တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခါလာတယ်။ သူ့လက်မကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်နို့သီးခေါင်းအစုံကို ခပ်ဖွဖွပွတ်သပ်ပြန်တော့ တိုးတိုးသက်သာ ညည်းညူမိရ သလို အထွဋ်အထိပ် ရောက်လုနည်းပါး ခံစားရပြန်တယ်ပေါ့။ 


"Mmmmm, you like that, huh?"


‘Y…yeah..’ အဲသလိုပဲပြန်ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ 


နုညံ့တဲ့ လက်မနဲ့လက်ချောင်းတွေကိုသုံးကာ အထိအခိုက်မခံတဲ့ ကျွန်တော့်နို့သီးခေါင်းအစုံကို သူဆော့ကစားနေပုံကလည်း ပညာပါတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ သူ့မျက်နှာကြီး ငုံ့ကိုင်းလာကာ ကျွန်တော့်နို့သီးခေါင်းတွေကို လျှာနဲ့ ကလိပါရော။ ဘယ်သူကြားကြား ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး ပါးစပ်ကနေ ညည်းညူသံခပ်ကျယ်ကျယ်ကို ကျွန်တော်ညည်းမိနေပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း မထိန်းနိုင်ဘူးရယ်။ နို့သီးခေါင်းအစုံကို ငြင်ငြင်သာသာနဲ့ သူစုပ်ပြုလိုက် လျှာနဲ့ကလိလိုက်လုပ်နေတာပါ။ နောက်တော့ မုတ်ဆိတ်မွှေးငုတ်စိတွေနဲ့ အသာအယာ ပွတ်တိုက်လာပြန်တော့ အခုပဲ အထွဋ်အထိပ်ရောက်ကာ သုက်ရည်တွေပန်းထုတ်မိမတတ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားမိရတယ်။ ကျွန်တော့်ငပဲခမျာ လည်း မာတောင့်ရလွန်းလို့ ခေါင်းငြိမ့်ပြနေပြီ။ ကျွန်တော့်နို့သီးခေါင်းကို သူ့နှုတ်ခမ်းနဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးငုတ်စိများအသုံးပြုကလိခြင်းရဲ့ ကောင်းမှုကြောင့် အိပ်ရာပေါ်မယ် တွန့်လိမ်ပြီး ကကြီး ခခွေးရေးမိတဲ့အဖြစ် ဖြစ်ပါရော။


‘ရပ်ရပ်လိုက်တော့….ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး’လို့ ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးလှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။


ကျွန်တော့်လည်တိုင်နဲ့ နို့သီးခေါင်းတဝိုက် သူ့ရဲ့လျက်ပြုပွတ်သပ်မှုကို ရပ်တန့်ပစ်တယ်။ ဟုတ်တယ်….နွေးပြီးစိုစွတ်နေတဲ့ သူ့လျာကြီးကို သုံးကာ ကျွန်တော့်လည်မျိုနဲ့လည်တိုင်တလျောက်ကို အထက်အောက် အပြန်အလှန်လျက်နေခဲ့တာပါ။ သည်လူက ဘယ်လိုလူကို ဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတာ အထာကောင်းကောင်းနပ်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်အစဉ်ထကြွလာအောင် ခလုပ်တွေနှိပ်တတ်သလို ပါးစပ်က မထိန်းနိုင် မသိမ်းနိုင် ညည်းညူလာအောင်လည်း ကယုကယင်ပွတ်သပ်တတ်တယ် တကယ်။ 


အာ….နုညံ့တဲ့ သူ့မုတ်ဆိတ်မွှေး၊နှုတ်ခမ်းမွှေးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာတပြင်လုံးကို ပွတ်သပ်လာပြန်ပြီ။ အစပထမတော့ ကလိထိုးစနောက် သလို ခံစားရပေမယ့် နောက်တော့ အထိအခိုက်မခံတဲ့ ဧရိယာတွေကို အရင်က ကလိသလိုပွတ်သလိုမျိုး ကျွန်တော်စိတ်လှုပ်ရှားရပါတယ်။ နုညံ့တဲ့အမွှေးလေးတွေက ကျွန်တော့်မျက်စိ၊ ပါးပြင်အစုံ၊ နှာခေါင်းနဲ့ နဖူးပြင်တဝိုက်ကို ယွယွလေးပွတ်သပ်နေခဲ့တာ။ အမွှေးငုတ်စိ သူ့မေးစိ နဲ့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်နံဘေးအိပ်ရာပေါ်လှဲချလိုက်ပါတယ်။ တဖန် ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်း အစုံပေါ်ကို ညင်သာစွာ အသာအယာလေး ပွတ်သပ်ပြန်တယ်။ နောက်တော့ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းအစုံကို ငြင်ငြင်သာသာနမ်းရှိုက်ပါတယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံဟာ နွေးထွေးနုညံ့နေပါရော။ 


အကြိမ်များစွာ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းရှိုက်တာကို ကျွန်တော် မငြင်းဆန်နိုင်ဘဲ ပြန်လည်နမ်းမိတာ အမှန်ပါ။ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းသား တွေကို အတန်ကြာ သူနမ်းနေပြီးမှ သူ့လျှာကြီး ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ အသာထိုးထည့်လာကာ လျာခြင်းပွတ်သပ်စမ်းပြုတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပါးစပ်လေးကို အသာဟပြီး သူပြုလုပ်တဲ့အတိုင်းပြန်လုပ်ပြီး အရသာစမ်းသပ်မှုပြုလုပ်ပါတယ်။ နှုတ်ခမ်းခြင်း နုနုညံ့ညံ့ နမ်းရှိုက်သည်နဲ့ မတူသလို ယခင် မိန်းကလေးများနဲ့အနမ်းပေးစဉ်ကနဲ့မတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုပိုတယ်။ သူ့ရဲ့သန်မာမှုကို လျှာဖျားကတစ်ဆင့် ကျွန်တော်ရိပ်မိ ရသလို နုညံ့မှု၊ အားသွန်ခွန်စိုက်ရှိမှုနဲ့ ကြင်နာတတ်မှုကို တချိန်တည်းမှာ ရိပ်စားမိလာတယ်။ တစ်ယောက်ပါးစပ်ကို အခြားတစ်ယောက်က ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာ စူးစမ်းနေပုံက နှုတ်ခမ်းခြင်းတေ့နမ်းတာ မရပ်တော့ဘူးဆိုတာထက်ပိုတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်လုံးပေါ် အုပ်မိုး အလုပ် ရှုပ်နေတဲ့ သူဟာ သူ့ဘာသာသူ ပြန်ဆွဲထူလျက် နံဘေးမှာ တစောင်းပြန်လှဲတယ်။ သူ့ရဲ့ရင်အုပ်အစုံက အမွှေးနုလေးတွေ ကျွန်တော့်ရင်အုပ် ပေါ် ပွတ်သပ်သွားတာကိုလည်း ခံစားမိလိုက်တယ်။ အိပ်ရာပေါ်လှဲလျောင်းနေစဉ်တလျောက် သန်မာတောင့်တင်းတဲ့ သူ့ကျောပြင်ကျယ်ကြီး ကို ကျွန်တော်ဖက်တွယ်ထားမိပါတယ်။ နှစ်ယောက်သား ထွေးဖက်ထားရင်း ဟိုဘက်လှိမ့် သည်ဘက်လှိမ့်လုပ်ကြ သေးတာ။ 


ကျွန်တော့်ပခုံးအစုံကို အိပ်ရာပေါ်တွန်းကပ်ထားရင်း သူ့အနမ်းပေးပြန်ခြင်းက ရူးခါလောက်တယ်။ နှုတ်ခမ်းကနေ လည်တိုင်၊ လည်တိုင်မှ သည် ရင်အုပ်အစုံက နို့သီးခေါင်းတွေစီ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် လွန်းထိုးနေခဲ့တာ။


သန်မာတဲ့ သူ့ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို မမှီမကမ်း လက်အစုံနဲ့ကျွန်တော်ထွေးဖက်ရင်း နှစ်ဦးသား အိပ်ရာပေါ် အသာအယာလူးလိမ့် ကြတာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပါတယ်။ သူ့အနမ်း သူ့အပွေ့အဖက်လုပ်နေချိန်ဆို ကျွန်တော့်ပခုံးအစုံကို အားပြုတတ်တာမို့ အိပ်ရာထဲ တကိုယ်လုံး နစ်မြုပ်မတတ်ဖြစ်သေးတာပါ။ နှုတ်ခမ်းအစုံကို နမ်းလို့အားရတော့မှာ ရင်အုပ်အစုံက နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို သူထပ်ကလိသလို၊ သည်က တဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ဆင်းချသွားတယ်။ ကျွန်တော့်ဗိုက်ကြွက်သားတဝိုက်ကို လျှာကြီးနဲ့လျက်ပြုသရပ်နေချိန် တပြိုင်နက်တည်း သူ့လက်အစုံက ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းအနှံ့စမ်းသပ်ရှာဖွေသလိုမျိုး ဟိုရောက်သည်ရောက် လက်ကစားပါတယ်။ သူ့ဦးခေါင်းကို ကျွန်တော့် ဗိုက်ကြွက်သားပေါ်မှာ လှဲလျောင်းထားပြီး ကျွန်တော့်ငပဲကို ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်တယ်။ နွေးထွေးစိုစွတ်နေတဲ့ သူ့အာခံတွင်းထဲ တရစ်ခြင်း ကျွန်တော့်ငပဲကြီးဝင်သွားရတဲ့ ခံစားချက်က ဘာနဲ့မှနှိုင်းလို့မရ မပြောပြတတ်အောင်ပါပဲ။ ကွေးကောက်နေတဲ့ သူ့ဆံနွယ်လေးတွေကို လက်အစုံနဲ့ထိုးဖွမိချိန် သူကတော့ ကျွန်တော့်ငပဲအရင်းကို အားရပါးရလက်နဲ့ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပါတယ်။


‘ဘော်ဒါကြီး….ခင်ဗျားပစ္စည်းက တုတ်လှချည်လား….Jay….ပြီးတော့ ရွှေဥတွေကလည်း ခပ်ကြီးကြီးပဲနော်’ ကျွန်တော့်ရွှေဥတွေကို သူ့လက်ဖဝါးထဲထည့်ကာ ချိန်ဆရင်း ပြောလာတယ်။ ကပ္ပာယ်အိတ်ကို သူအသာအယာဖျစ်ညှစ်သလို ကျွန်တော့်လိင်တံကိုလည်း လက်နဲ့ အားရပါးရဆုပ်ကိုင်ပြီး ကစားပါတယ်။ ခပ်ကားကားလုပ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်အစုံကြား သူနေရာဝင်ယူလျက် လိုချင်တဲ့ ပုံစံ အနေအထားဖြစ်အောင် ပြုပြင်တယ်။ ဘယ်လိုပြောမလဲ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်စီကွေးတင်တဲ့အနေအထားပေါ့။ 


မကြာပါဘူး ကျွန်တော့် ငပဲနဲ့ ရွှေဥတွေကို သူ့မုတ်ဆိတ်နဲ့ မေးစိအသုံးပြု ပွတ်သပ်လာတယ်။ သူပေးလာတဲ့ ဖီလင်ကို ရင်တဖိုဖို ခံစားရပုံက ယုံတောင် မယုံနိုင်ဘူးရယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ပူနွေးတဲ့ သူ့လျှာကြီးရဲ့အထိအတွေ့ကို ကျွန်တော့်ရွှေဥတွေပေါ် စတင်ခံစားရတော့တာပဲ။ လျှာကို အပြားလိုက်ထားပုံက တစ်မျိုး၊ ခပ်ယွယွလေး သုံးပုံကတစ်သွယ်၊ ပုံစံအစုံ သူကစားပါတယ်။ အို…ငါ့လူရေ ဘာပြော ကောင်းမလဲ အရမ်းကောင်း။ ခပ်တုတ်တုတ် ကျွန်တော့်ငပဲအောက်ပိုင်းသာမက ထိပ်ပိုင်း ကွမ်းသီးခေါင်းအပေါက်ပါမကျန် သူ့လျှာ ကြီးနဲ့ လျက်ပြုကလိတာ။ ထူးဆန်းတာက သူဘယ်လိုကလိကလိ အရည်ကြည်စို့ထွက်တာမျိုး အခုထိမဖြစ်သေးတာပါ။


 သူကလိလို့ဝတဲ့အချိန် ကျွန်တော့်ငပဲကြီးတစ်ခုလုံးကို သူ့အာခံတွင်းထဲထိ ငုံခဲလိုက်ပါတယ်။ ပူနွေးပြီး စွတ်စိုသလို နုညံ့တဲ့သူ့အာခံတွင်းထဲ ကျွန်တော့်ငပဲ ခပ်တုတ်တုတ် အဝင်အထွက်ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကြောင့် ကျွန်တော့်အသက်ရှူနှုန်းတွေ မြန်ဆန်လာရင်း သက်ပြင်းချသံ ခဏခဏ ဖြစ်စေတဲ့အထိ ရင်ခုန်ရပါတယ်။ သူပုလွေစပေးပုံကလည်း ပညာပါတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်ငပဲထိပ် ကွမ်းသီးခေါင်းကို ခပ်ယွယွလေး ငုံစုပ်နေတာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတယ်။ တစ်ချက် တစ်ချက် ကွမ်းသီးခေါင်းကနေ အောက်ခြေထိ စုပ်မျိုချလိုက်တာ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ကျွန်တော့် ဆီးစပ်ထိတဲ့အခါမှ ရပ်တာလည်းရှိတယ်။ ငပဲအောက်ခြေအရင်းကို လက်နဲ့တင်းနေအောင်စုပ်ကိုင်ထားရင်း ငပဲတစ်ခုလုံး သူ့ပါးစပ်ထဲ အသွင်းအထုတ်လုပ်တာများ အတော့်ကို ဆရာကျပါတယ်။ နောက်တော့ ပုလွေမှုတ်တာများ နည်းပေါင်းအစုံ အနှေးအမြန် အထုတ်အသွင်း မျိုးစုံလုပ်ပါတော့တယ်။ သူ့ပါးစပ်က ပူနွေးစိုစွတ်လှပြီး သူ့လျှာက အလွန်နုညံ့ပါတယ်။ အနှေးအမြန် နုညံ့တာ ကြမ်းတမ်း တာ ထောက်ပြစရာမလို စံချိန်ကိုက်ပါပဲ။ သိနေတယ် သည်လူပညာပြပုံမျိုးနဲ့ဆို ကျွန်တော်ကြာရှည်ထိန်းသိမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ တပြိုင်တည်းလိုလို သူ့လက်က ကျွန်တော့်ရွှေဥတွေကို နုညံ့ငြင်သာစွာကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်တာပါ။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်တော့်ငပဲ ကို စုတ်မှုတ်ပြီး ရွှေဥတွေကို တလှည့်ပြန်လျက်ပြု စုပ်မျို ငုံခဲသေးတာပါ။ ပူနွေးနေတဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို အသုံးပြုတဲ့အကြိမ်တွေရှိသလို တစ်ချက် တစ်ချက် သူ့လျှာကြီးအသုံးပြုတဲ့အကြိမ်လည်းများပါတယ်။


မျက်ဝန်းများကို မှေးမှိတ်လိုက်တဲ့ခဏ သူ့လက်အစုံရဲ့ရွှေ့လျားမှု  ခန္ဓာကိုယ်အလှည့်အပြောင်းကို အလိုလို ထိသိအာရုံခံစားမိနေပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ပေါင်တံတွေအောက်လက်လျှိုသွင်းပြီး ပင့်မချင်နေတာ။ “ခင်ဗျား ဒူးတွေကို ရင်ဘတ်ထိရောက်အောင် ကွေးတင်လိုက်ပါ လား’ တွေးနေတာနဲ့အံကိုက် သူ့တောင်းဆိုသံကိုကြားရပါပြီ။ သူဘာကိုလိုချင်နေတယ် ဘာလုပ်ချင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်အတိအကျ တော့မသိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ခြေကျင်းဝတ်အစုံကို သူ့လက်နဲ့ထိန်းကိုင်ကာ အပေါ်ကိုတွန်းတွင်လိုက်တာမို့ ဒူးအစုံဟာ လေထဲမှာမြောက် ကနဲ။ 


"Yeah, perfect..." တဲ့လေ။ 

စိတ်ကြိုက်အနေအထားပြင်ပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော့်ရွှေဥတွေကို သူ့လျှာကြီးနဲ့လျက်ပြုတာမျိုး ပြန်လုပ်ပါတယ်။ ရှည်သွယ်တုတ်ခိုင်တဲ့ သူ့လက်ချောင်းများဟာ ကျွန်တော့်ငပဲကို အားရပါးရဆုပ်ကိုင်ပွတ်သပ်သလို ရွှေဥအစုံကို အသာအယာဖျစ်ညှစ်ဆုပ်ကိုင်တာကိုလည်း လုပ်ပါတယ်။ ပူနွေးစိုစွတ်တဲ့ သူ့လျှာကြီးဟာ ကပ္ပာယ်အိတ်နဲ့ ခရေအကြားဧရိယာတဝိုက်ကို တို့ထိကလိရင်း လျက်ပြုတာက ကျွန်တော့် စိတ်ထဲ ကလိကလိဖြစ်ရတဲ့အထိ စိတ်လှုပ်ရှားစေပါတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ကို နိုးဆွတာပေါ့။ ဟိုးယခင်ကနေ အခုအချိန်ထိ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ သည်လို မကလိပေးဖူးဘူး မလျက်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထိအခိုက်မခံနိုင်တဲ့ ဧရိယာကို သူသိရှိသွားလို့ ဒါမှမဟုတ် ယောက်ျားလေးအတော်များများရဲ့ အထိအခတ်မခံတဲ့ ဧရိယာဖြစ်နေလို့များလား။ အခုအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ တိမ်တွေပေါ်လွင့်နေပါတယ်။ သူ့လျှာကြီးကို ပုံစံအစုံ မာလိုက်ပျော့လိုက် ပြားလိုက် လုံးလိုက် လုပ်ကာ ကျွန်တော့်ရဲ့အထိအခိုက်မခံနိုင်တဲ့ ဧရိယာတဝိုက်နဲ့ ရွှေဥတွေကို လျက်ပါရော။


Chuck တစ်ယောက် ကျွန်တော့် ဒူးအစုံအောက်နေရာကို သူ့လက်နဲ့ပင့်ကိုင်မလျက် ဖင်ကိုကြွကာ ခရေဝအား ပိုမိုမြင်သာအောင် ပြုလုပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဒူးအစုံကို ရင်အုပ်မှာ ပူးကပ်နေအောင် သူတွန်းဖိထားတာမို့ ကျွန်တော့်ခရေဟာ ကြိုဆိုပါ၏ ဆိုင်းဘုတ် ချိတ်စရာမလိုဖြစ်လာတယ်။ 


"Mmmmmm” သူ့ညည်းညူလိုက်သံကို ကျွန်တော်ကြားတယ်။ စိုစွတ်ပူနွေးနေတဲ့ သူ့လျာကြီးဟာ ကျွန်တော့်ရွှေဥနဲ့ ခရေဝကြား ဧရိယာတဝိုက် အစုန်အဆန် အသာအယာ ချော်ထွက်လမ်းချော်နေပါတယ်။ တစ်ချက် တစ်ချက် ယင်ဖို မသန်းဖူးသေးတဲ့ ကျွန်တော့်ခရေ၀ အနားကို သူ့လျာကြီးကိုတိုးတိုးလာတာ။ ရူးတော့မှာပဲ….ကြက်သီးများတေင် တဖြန်းဖြန်းထတယ်။ အရင်က သည်လိုခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့စဖူး။ 


စက္ကန့်သိပ်မခြားဘဲ အချက်ပြတာ မရှိဘဲ သူ့လျှာကြီး ကျွန်တော့်ခရေဝစီ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ရောက်လာပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ရုတ်ခြည်းလျှပ်စစ်ဓာတ် စီးဆင်းသွားသလို ဖြစ်သွားတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်က တအအ အော်ညည်းသံ ထွက်သွားသလို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြစ်သွားပါတယ်။ 


သူ့လျှာကြီးက ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် အထပ်ထပ်အခါခါ ပြေးလွှားနေခဲ့တာပါ။ အချိန် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာကို ကျွန်တော် သက်ပြင်း အခါခါ ချရတဲ့အဖြစ်ပေါ့။ သိပ်များမကြာခင် သူ့လျှာထိပ်ဖျားကို ရစ်ဝိုင်း သုံးသပ်ကာ ကျွန်တော်နေမထိ ထိုင်မသာဖြစ်ရအောင် ကစားလာ တယ်။ ကျွန်တော့် တင်သားဆိုင်နှစ်ဖက်ကို သူ့လက်အစုံနဲ့ထိန်းကိုင်ဖြဲရဲပြီး ခရေဝပိုမိုကျယ်အောင်ဖြဲတယ်။ 


အိုး….သူ့လျှာကြီးက ကျွန်တော့် ခရေဝကို တွန်းတိုက်ကလိချိန်ဆို သူ့မုတ်ဆိတ်မွှေးငုတ်စိတွေက ကျွန်တော့်ရွှေဥတွေကိုပါ ကလိထိုးနေ  ပါတယ်။ ကျွန်တော့် တင်ပါးအကွဲကြောင်းတလျောက် သူ့မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေက ယားကျိကျိ ကလိ ကလိဖြစ်အောင် အလိုလိုလုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေတယ်ပြောရမယ်။ သူ့လျှာကလည်း ကျွန်တော့် ခရေဝကို တို့ဆိတ်ကလိရုံသာမက အတွင်းထဲကို တွင်းနှိုက်လို့ရအောင် တွန်းထိုး မွှေနှောက်ပါတယ်။ ကိုယ်ကသာ အခြားသူကို ကလိတာ ကယုကယင်နှိုးဆွတာတွေလုပ်ခဲ့တာ အခြားသောယောက်ျားတစ်ယောက်က အခုလိုလုပ်ပေးတဲ့အတွေ့အကြုံမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဘူး မခံစားဖူးဘူး။ သည်ခံစားချက်က အလွန်ကောင်းသလို ကွဲပြားခြားနားပြီး ကာမခလုပ် တွေကို တိုက်ရိုက်တို့ထိနေပါတယ်။ သူ့လျှာနွေးနွေးကြီးက ကျွန်တော့်ခရေဝထဲ တွန်းထိုးကလိုတာမို့ ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်ကြား သူ့မျက်နှာအပ်ထားသလိုဖြစ်နေတယ်လေ။ ခရေဝအတွင်းထဲထိ သူ့လျှာကြီးထည့်သွင်းထိုးမွှေဖို့ သူကြိုးစားတာဗျ။


ကျွန်တော့်စိတ်ခန္ဓာအတွင်းဝယ် အတွေးသံသရာတွေ စတင်လည်ပတ်ခဲ့ပါတယ်။ ရိုးရိုးလေးပါ….သူ ကျွန်တော့်ခရေဝထဲ ဘာများထူးထူး ထွေထွေလုပ်ချင်လို့ပါလိမ့်။ ကျွန်တော်ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးတဲ့ အင်္ဂလန်ပို့ခံရမယ့်ကိစ္စကို သူလုပ်ချင်နေတာဖြစ်မယ်လို့ နားလည် သဘောပေါက်ရပါတယ်။ 


အိုး…..ကျွန်တော့်ခရေဝထဲ လက်ခလယ်ထည့်ပြီးကလိဖူးတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ဒိတ်ဖူးခဲ့တာတော့ ဝန်ခံပါတယ်။ သူတို့လက်ချောင်း ကလေးတွေက ခပ်သေးသေးဆိုတော့ ခံရသိပ်မခက်ခဲ့ပါဘူး။ အခုဒိတ်တဲ့ဘဲကြီးရဲ့ ငပဲကတော့ ဆိုဒ်လွန် ကြီးလေ။ သူ့လျှာနွေးနွေးကြီးနဲ့ အတွင်းလှမ်းနှိုက်တာတို့ ကလိတာတို့ကို ကျွန်တော် အေးအေးသက်သာလက်ခံဖြစ်တာမှန်ပါတယ်။ ခရေဝတလျှောက် သူ့လျှာကြီးနဲ့ ကလိနေတုန်း ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်တွေကို လက်အစုံနဲ့ဖျစ်ညှစ်ခဲ့သေးတာ။ ပြီးတော့ မနာကျင်စေတဲ့ ရိုက်ခတ်မှုမျိုးကို ကျွန်တော့် တင်သားတွေပေါ် တဖတ်ဖတ်ရိုက်ခဲ့တယ်။


‘Sorry, man, ကျုပ် ဆီးသွားလိုက်ဦးမယ်’ သူပြောပြောဆိုဆို သန့်စင်ခန်းရှိရာဘက်ကို လျှောက်သွားပါတော့တယ်။ ဖြောင့်စင်းတောင့်တင်း တဲ့ ခြေတံတွေနဲ့အသာအယာလှမ်းသွားခဲ့ရာ လုံးဝန်းတွဲလျားကျနေတဲ့ သူ့ရွှေဥတွေကို ပေါင်ကြားကနေ လှမ်းမြင်ရသလို အိမ်သာခန်းထဲ ဝင်လိုက်တဲ့ ထောင့်အချိုးမှာလည်း ရှည်လျားမတ်ထောင်နေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးကို တရမ်းရမ်းမြင်လိုက်ရပါတယ်။ 


အိပ်ရာပေါ်ကို ကျောဆန့်လှဲ လျောင်းလိုက်ပြီး သူပြန်အလာကို ကျွန်တော်စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။ အိမ်သာရေပန်းခလုပ်ဖွင့်သံ ဆေးကျော သံတွေကို ကြားရပါတယ်။ အားရစရာ သူ့ငပဲကြီးတရမ်းရမ်းနဲ့ အိပ်ခန်းထဲသူဝင်လာတယ်။ တဘက်တစ်ထည်ကိုလည်း သူ့လက်ထဲမှာ ကိုင်လို့ပါ။



အိပ်ရာအစွန်မှာ သူထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။ ‘ဘာလို့မှောက်ရက်အနေအထား မပြောင်းကြည့်တာလဲ ဘော်ဒါရဲ့။ ခင်ဗျားနာကျင်အောင် ဘာမှ ကျုပ်မလုပ်ပါဘူးဗျ’ ကျွန်တော့်အသွင်အပြင် အမူအယာက သူပြောသလို အနည်းငယ်ကြောက်လန့်စိတ်ပေါ်နေပုံရတယ်။ သူ့ကိုစကားပြန် မပြောဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုက်သင့်လှိမ့်ရင်း မှောက်လိုက်ပါတယ်။ မတ်ထောင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကြီးနဲ့ အိပ်ရာခင်းအဆင်ပြေအောင် တော့ ချိန်ညှိရတာပေါ့။ 


ခပ်မို့မို့ခေါင်းအုံးပေါ် ကျွန်တော်မျက်နှာအပ်ရင်း သူဘာလုပ်ဆောင်မလဲဆိုတာ စောင့်ဆိုင်းမိပါတယ်။ Chuck ရဲ့ သန်မာတဲ့ လက်အစုံဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးကနေ တင်သားဆိုင်အပေါ်ထိ အထက်အောက် စုန်ဆန် ပြေးလွှားနေတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်လည်တိုင် နောက်ဘက်  ဂုတ်ကျော တဝိုက်ရှိရာကို သူ့ငုံ့ကိုင်းလျက် မက်မက်မောမောနမ်းရှုံ့သလို လျှာကြီးနဲ့လည်းလျက်တယ်။ ကျွန်တော့် ကျောပြင် တဝိုက်ကို အသာအယာ နှိပ်နယ်သလို ပေါင်တံတဝိုက်ကိုလည်း ငြင်ငြင်သာသာနှိပ်နယ်ပါတယ်။ သူနှိပ်နယ်ပုံက တင်းသမျှအကြောလျှော့ ပေးရုံသာမက လိင်စိတ်  နှိုးဆွတဲ့သဘောရောက်အောင် ပညာသုံးတယ်။ ကျွန်တော့် ကြောရိုးတလျောက်ကို နှုတ်ခမ်းအစုံနဲ့ လျှာကိုသုံးလျက် ထပ်ကာ ထပ်ကာ ကလိသေးတာပါ။ 


တင်သားဆိုင်နှစ်ခုကြား အကွဲကြောင်း တဝိုက်ကော ပေါင်တံတလျှောက်ကော အနမ်းဖွဖွပေးသေးတာ မို့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ နွေးကနဲ ခံစားရသလို ကြက်သီးများပင် ဖြန်းကနဲ ဖြန်းကနဲ ထပါသေးတယ်။ တော်တော်ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားမှုမျိုး ခံစားရတယ်။ ခဏအကြာမှာ ကျွန်တော့်ကျောပြင်ပေါ် တင်သားဆိုင်တစ်စုံရဲ့ အိကနဲ အိကနဲအထိအတွေ့ခံစားရတာမို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွထိုင်လျက် ခြေအစုံဘက်ကို သူမျက်နှာမူလိုက်မှန်းသိရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ပခုံးတဝိုက်ကို သူ့တင်ပါးတွေတို့ထိနေတာကို ခံစားရသလို ခပ်ပျစ်ပျစ် သုက်ရည်ကြည် အချို့ စိမ့်ကျလာတာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သိလိုက်တယ်။ 


သူ့လက်အစုံဟာ ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်အနှံ့ ပြေးလွှားနေသလို သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တင်သားတဘက်စီမှာ လက်တစ်ဘက်စီတင်ပြီး အကွဲကြောင်းကို ဖြဲဟလိုက်ပါတယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ပူနွေးတဲ့ သူ့လျှာကြီးဟာ ကျွန်တော့်ခရေဝထဲတိုးဝင်မတတ် ဖိလိုက် ဖွလိုက်လုပ်သလို သူ့မုတ်ဆိတ်မွှေးခပ်နုနုတွေဟာ ကျွန်တော့် တင်အကွဲကြောင်းတဝိုက်ကို ကလိကလိ ဖြစ်အောင် တွန်းတိုက်တာမို့ ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိတဲ့ ခံစားချက်တွေ ခံစားရပါတယ်။ နမ်းတယ်၊ လျက်တယ် ပြီးတော့ လျှာကို အသွင်းအထုတ်လုပ်ပြီး ကလိတယ်ဆိုတဲ့ အပြုအမူကို သူအစဉ်လိုက် တာဝန်ကျေအောင်လုပ်တာပါ။ 


ခဏနေကရော အခုရော သူ့လက်ချောင်းလေးတွေကို အနားမပေးပါဘူး။ တင်သားတဝိုက် သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံနဲ့နမ်းနေစဉ် လက်ချောင်း  လေးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ခရေဝကို အသာအယာပွတ်သပ်တယ်လေ။ တကယ့်ကို ညင်ညင်သာသာလေးပွတ်တာများ ကြွေခွက် နှုတ်ခမ်းကို လက်ချောင်းလေးနဲ့ရစ်သိုင်းပွတ်သပ်သလိုပါပဲ။ စိတ်တွေလည်း ထကြွ၊ ခံစားမှုရေချိန်တွေလည်းမြင့်ရတာကြောင့် ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်စွာ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ညည်းညူမိတယ်။ နောက်တော့ ခပ်အေးအေး ပျစ်ချွဲချွဲခံစားမှုအသစ် ကျွန်တော့်ခရေဝထဲ ခံစားလာရတယ်ဗျ။ တစ်ခုခု ကျွန်တော့်ခရေဝထဲ ညှစ်ထည့်ပုံပါပဲ။ 


သူ့လက်ချောင်းလေးနဲ့ ခရေဝကို အသာအယာဆက်လက်ပွတ်သပ်နေပြီးနောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း အတွင်းထဲကိုဖိသွင်းလာတယ်။ တစ်ထစ် ခြင်းဖိသွင်းဖို့ကြိုးစားရင်း တင်းကြပ်ဖျစ်ညှစ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ခရေကြွက်သားတွေကို လျော့ထားဖို့ စိတ်တင်းမထားဖို့ သူဖျောင်းဖြပါတယ်။ Chuck တစ်ယောက် သူ့လက်ချောင်းတွေ ကြပ်သိပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ခရေဝထဲ အဆင်ပြေပြေ ထုတ်သွင်းလို့ရအောင် ဆက်ကြိုးစားတယ်။ သူ့လက်ချောင်းကြီး ကျွန်တော့်ခရေထဲကို နက်သထက်နက်အောင် ဝင်ရောက်သွားသလို ပျစ်ပြီး စေးကပ်တဲ့ ခံစားချက်ပေးတဲ့အရာကလည်း လိုက်ပါဝင်ရောက်နေပါတယ်။ ခေါင်းအုံးကိုမျက်နှာအပ် ပါးစပ်ကအော်ညည်းရင်း သူကလိနေတဲ့ သူပေးနေတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အထိအတွေ့   ကို ခံစားနေရရော။ အာ…..သူ့လက်ချောင်းအရှည်ကြီးက ရှည်လည်းရှည် တုတ်လည်းတုတ်သလို အသွင်းအထုတ်လုပ်တဲ့ လုပ်ဆောင်မှုကလည်း ပညာပါတော့ တဆုံးဝင်သွားတာကို မရုန်းကန်မိတော့ပါဘူး။


‘ဘယ်လိုနေလဲ…အဆင်ပြေရဲ့လား’ သူက စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုမေးလာတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ စကားပြန်ဖို့လည်း စကားလုံးရှာမရ လုပ်နိုင်တာက ခပ်တိုးတိုး တဖန်ညည်းညူခြင်းပါပဲ။ 


သူ့လက်ချောင်းကို ကျွန်တော့်ခရေထဲကနေ အသာအယာပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်လည်ထိုးသွင်းပြန်တယ်။ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ဟာ  ကျေနပ်သာယာမှုနဲ့အတူ အိပ်ရာပေါ်မှာ လူးလွန့်နေပါတယ်။ လက်ချောင်း အထုတ်အသွင်းအဆင်ပြေအောင် သူလိမ်းကျံထားတဲ့ အေးစက် စေးကပ်တဲ့ အရည်ပျစ်ပျစ်များကြောင့် လုပ်သမျှ မနာကျင်ဘဲ သက်သောင့် သက်သာရှိသယောင်ခံစားရတယ်ပြောရမယ်။ သူ အထာနပ်ပုံက ကျွန်တော်နာကျင်မှုမရှိမှန်းသိတာနဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကနေ နောက်ထပ် တစ်ချောင်းကို ပူးလျက်ထိုးထည့်လာတယ်ဗျ။ 


တကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖျဉ်းဖျဉ်းထကာ ကျွန်တော့်ခရေထဲအထုတ်အသွင်း လုပ်နေစဲသူ့လက်ချောင်းတွေကို ညှစ်ထားမိတယ်။ ကျွန်တော့် ငပဲကြီးလည်း အိပ်ရာခင်းကို တွန်းတိုက်ပွတ်သပ်နေတာ မပွန်းရှလို့ တော်ပါသေးရဲ့။ ကျွန်တော့်ပခုံးအစုံကို ဖိကပ်တွန်းတိုက်နေတဲ့ အိစက်ပြည့်တင်းနေတဲ့ သူ့တင်သားဆိုင်တွေရဲ့အထိအတွေ့ကလည်း တကယ်ထူးခြားပြည့်စုံပါတယ်။ သူလုပ်သမျှ ကြေနပ်သလို စိတ်လို လက်ရလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်အတပ်ပြောနိုင်တယ်ဗျ။ ဘာကြောင့်ဆို သူ့ငပဲထိပ်ကနေ စီးကျနေတဲ့ သုက်ရည်ကြည်တွေဟာ ကျွန်တော့်ကျောရိုးတလျောက်စီးဆင်းပြီး တစိမ့်စိမ့်လှိမ့်ကာ ခရေဝရှိရာ ရောက်ရောက်လာလို့ပဲဖြစ်ပါတယ်။ 


ကျွန်တော့်ခရေဝထဲကို ချောဆီတွေ ထပ်ထည့်လျက် သူ့လက်ချောင်းနောက်တစ်ခုကို ဖိသွင်းလိုက်ပြန်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ အထွဋ် အထိပ်ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ သုက်ရည်တွေပန်းထုတ်မိတော့မယ်လို့တွေးမိလာတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ခဏရပ်တန့်ပေးဖို့ သူ့ကိုကျွန်တော်ပြောလိုက်ပါတယ်။ 


ကျွန်တော့်မှာ သက်ပြင်းအခါခါချလျက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း မီးတောက်တစ်ခုလို တောက်လောင်နေရတာ။ ရှိသမျှလိင်အင်္ဂါတွေဟာ တစစ်စစ် တကြွကြွ တရွရွခံစားနေပါတယ်။ သူ့လက်ချောင်းတွေကို ကျွန်တော့်ခရေထဲ ထိုးထည့်လိုက်ချိန်တိုင်း ရင်ထဲဟာဆင်းသွားသလို ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခု ခံစားရတယ်လေ။


ကျွန်တော့်ကို ခွထိုင်ထားရာက သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ အိပ်ရာစွန်းမှာတင်ထားတဲ့ တဘက်ကိုဆွဲယူလျက် သူ့လက်မှာပေနေသော ချွဲကျိကျိတွေ သုတ်သင်ဖယ်ရှားပါတယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သူဘာဆက်လုပ်မလဲစောင့်ကြည့်ပြီးမှ အိပ်ရာအစွန်းကို ကျွန်တော်လျှောဆင်းကာ ပက်လက်ကလေးလှန် ဦးခေါင်းလေးကိုမော့လျက် အမွှေးနုတွေနဲ့သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အနားတိုးကပ်လာအောင် ဆွဲယူအထာပေး လိုက်တယ်။ လက်သုတ်နေတဲ့ တဘက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်လွှတ်ချလိုက်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကိုလက်နှစ်ဖက်နဲ့ထိန်းကိုင်ကာ သုက်ရည်ကြည်တွေ စိမ့်ထွက်နေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေကြားထဲဖိသွင်းပေးလာတယ်။ ဖောင်းကြွနေတဲ့ သူ့ငပဲခေါင်းထိပ် ကသုက်ရည်ကြည်အချို့ကို ကျွန်တော့်လျှာအားသုံးလျက် ရစ်ဝိုက်လျက်ပြုသန့်ရှင်းပေးမိတယ်။ 


ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းအစုံကို ခပ်ကျယ်ကျယ် မဟသေးဘဲ သူ့ငပဲခေါင်းကိုအသာငုံကာ တပြွတ်ပြွတ်စုပ်လိုက်ပါတယ်။ ငပဲထိပ်ပိုင်းလေးပဲ အသာအယာစုပ်ပြုနေရတဲ့အရသာက စိတ်လှုပ်ရှားရသလို ရင်ခုန်ဖို့လည်းအတော်ကောင်းတယ်။ ထိပ်ပိုင်းလေးပဲ အသံထွက်အောင် ငုံစုပ်လိုက် တစ်ဝက်လောက်ထိ ပါးစပ်ထဲ အထည့်ခံလိုက်နဲ့ ကစားပေးတာ သူအတော်စိတ်ကြွကာ ထန်လာပြီး ငပဲကို တဆုံးထည့်ဖို့ကြိုးစား တာမို့ အော့အံမိမတတ်ဖြစ်သွားရပါသေးတယ်။ မကျွမ်းကျင်မှုအတွက် နည်းနည်းတော့ ကျွန်တော်ရှက်တယ်။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ပါးပြင် အစုံကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ အသာအယာပွတ်သပ်နှစ်သိမ့်ပါရဲ့။


‘ဟေး…ဖြေးဖြေးသက်သာလုပ်ပါ ငါ့ကောင်ရ…မင်းလုပ်ချင်လုပ် ဟုတ်ပြီလား’ သူက ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကိုင်းလျက် ပြုံးပြရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အသက်ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်ရင်း သူ့ငပဲကြီးကို ပါးစပ်ထဲ အာခေါင်ထဲထိ သွင်းနိုင်သမျှ ကြိုးစားပြီး အသွင်း အထုတ်လုပ်ပါတယ်။ သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်အနေနဲ့ တဆုံး စုပ်မြိုဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့တော့ တွေးမိတာအမှန်။ သူ့ငပဲကြီးကို လက်နဲ့အသာ ကိုင်ပြန်ဆွဲထုတ်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဘယ်လိုကစားဆိုတာ အပြုအမူ အမူအယာနဲ့သင်ပြပေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူထည့် ပေးသလောက် ငပဲခေါင်းလေးကို ငုံစုပ်လိုက် ပါးစပ်ထဲကို ငပဲတချောင်းလုံး မဝင် ဝင်အောင် ကြိုးစားစုပ်လိုက် အလိုက်သင့် ပညာယူ ရတာပေါ့။ တစ်ချက် တစ်ချက် သူ့ငပဲခေါင်းကြီး ကျွန်တော့် အာခေါင်ကို လာလာထောက်တာ ခံစားရတာလည်းရှိတယ်။ 


ကျွန်တော့် ပါးစပ်ရဲ့ ဆော့ကစားပညာပြမှုကြောင့် သူ့နှုတ်ဖျားက ညည်းညူသံအချို့ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ငပဲကိုလျှာနဲ့ ဘယ်လိုထိန်းကစား ရမယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်ချိန်မှာတော့ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်အာခံတွင်းထဲ ရောက်နိုင်သမျှရောက်အောင် ထိုးထည့်လိုက် ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက် လုပ်တာ လည်မျိုထဲတောင် လျှောကနဲဝင်သွားပါတယ်။ 


"Oh,fuck!" လို့သူ အော်ဟစ်ညည်းညူလိုက်ချိန် ကျွန်တော့်မှာ မနည်းအသက်ရှူရ တယ်။ သူ့ငပဲကြီး ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲက ပြန်ဆွဲထုတ်ချိန် တံတွေးများနဲ့လိမ်းကျံ ချွဲကျိနေရော။ အိပ်ရာအစွန်မှာ ပက်လက်ကလေးလှဲ ပါးစပ်ကလေးဟကာ အသက်ရှူနေရသလို ကျွန်တော့်မယ် နှလုံးခုန်သံတွေလည်း တဒိန်းဒိန်းမည်နေရပါရဲ့။ 


သူ့ငပဲကြီး ကျွန်တော့်လည်မျိုထဲထိ ထိုးသွင်း လိုက် ပြန်ဆွဲထုတ်သွားလိုက် လုပ်တဲ့အကြိမ် တိုင်း အလိုက်သင့်နေတတ်အောင် မနည်းကြိုးစား ရတယ်ဗျ။ သူကတည်း အစပိုင်းကလို ပါးစပ်ထဲတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်လည်မျိုထဲထိ အထုတ်အသွင်းလုပ်ဖို့အားသန်လာတယ်။ သူ့ဆီးစပ်က အမွှေးနုနုတွေနဲ့ ကျွန်တော့်နှာခေါင်းတွန်းထိမိတိုင်း အနံ့အသက်မပြင်းတဲ့ သူ့ကိုယ်နံ့ကို စူးစမ်းမိပါတယ်။ 


အခုတော့ သူ့ငပဲကြီး တစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ ထည့်နိုင်ခဲ့ပြီ။ အရှိန် မပြင်း ခပ်နှေးနှေး တစ်ချက်ခြင်း ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို သူ -ိုး ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်လုရှူရတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အလိုက်သင့် အသက်ရှူချိန်ပေးတယ်ထင်ပါတယ်။ သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို ထိန်းကိုင်ထားသလို ကျန်လက်တစ်ဖက်ကတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာနဲ့ အခြားအစိတ်အပိုင်းများကို အသာအယာ  ပွတ်သပ်ကလိပေးတယ်။ သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော် ဇိမ်နဲ့ ‘ပ ပုလွေမှုတ် ကိုဖိုးတုတ်’ လုပ်နေတာနဲ့ တူနေရော။ 


ရှည်လျား တုတ်ခိုင်တဲ့ သူ့ငပဲကြီးဟာ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ အဆင်ပြေပြေ ဝင်ထွက်နေပါပြီ။ အချိန်ခဏအကြာမှာတော့ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့် ပါးစပ်ထဲက ဆွဲထုတ်လျက် အိပ်ရာပေါ်ကို တွားတက်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား အိပ်ရာပေါ် အတူယှဉ်လဲလျောင်းကြပါရော။ ကျွန်တော့်နောက်ပါးကနေ ပူးကပ်အိပ်စက်ကာ သူ့လက်မောင်းအစုံနဲ့ဖက်တွယ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်လည်တိုင်တဝိုက် ဂုတ်ပိုးတဝိုက်ကို သူခပ်ဖွဖွအနမ်းပေးပြီး ကျွန်တော့်ပါးစပ် အာခံတွင်းဟာ ဘယ်လိုကောင်းကြောင်းခပ်ညုညုပြောတယ်။ 


အမွှေးခပ်နုနုတွေလွှမ်းနေတဲ့ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကျွန်တော့်ကို ပွတ်သပ် ဖိကပ်နေသလို ခံစားရတယ်။ မာတောင့်နေဆဲ သူ့ငပဲအရှည် ကြီးဟာ ချောဆီများနဲ့ ချောမွတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်တင်အကွဲကြောင်းတလျောက်တွန်းတိုက်နေပါရော။ကျွန်တော့်နားအစုံကို သူ့နှာတံနဲ့တို့ ထိ ပွတ်သပ်ပေးသလို သူ့လျှာကိုချွန်လျက် နားဝတဝိုက်ကို ကလိပြန်တယ်။ အိုး….ရူးတော့မှာပဲ။ ကျွန်တော့်နားရွက်တစ်ခုလုံး သူ့နှုတ်ခမ်း သားနဲ့ညှပ်ထားတဲ့အပြင် ပူနွေးတဲ့ သူ့လျှာကြီးကိုသုံးလျက် အသံထွက်မတတ် လျက်ပြု ကလိပါတယ်။


နောက်များမကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်နားရွက်အနားတိုးကပ်လျက် ‘ ကျုပ်ဟာကြီး မင်းအထဲကိုထည့်ချင်တယ်’လို့ ခပ်တိုးတိုးပြောလာတယ်။

‘ဘယ်လို?’ ကျွန်တော်ကြားလိုက်ရတဲ့စကားကို မသည်းကွဲတာကြောင့် အတည်ပြုတဲ့အနေနဲ့မေးလိုက်တယ်။

‘ကျုပ်ငပဲကြီး မင်းတင်ပါးအိအိတွေထဲ ထည့်ပြီး feel ချင်တာကွာ’ မာတောင့်နေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော်ခရေဝထဲ သွေးတိုးစမ်းထိုး သွင်းရင်း သူနောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ပြောပါတယ်။

‘ကျွန်တော်…ကျွန်တော် မပြောတတ်ဘူး…ခင်ဗျားဟာက အတော်ကြီးတာဗျ…။’ ကျွန်တော့်မှာ အတွေးထဲမှာတောင် အနည်းငယ်ထိတ်လန့် စိတ် ဝင်နေခဲ့တာကိုး။


‘ကျုပ် လက်ချောင်းသုံးချောင်းကိုပူးပြီး ချောဆီတွေနဲ့အထုတ်အသွင်းလမ်းကြောင်းရှင်းပြီးသားပါဗျာ။ ကျုပ်ငပဲအတုတ်က အဲသည်လောက် မရှိပါဘူး’

‘Please?  ကျုပ် သောက်ရမ်း ဖီလင်လာနေလို့ပါ။ ခင်ဗျား ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေက အတော့်ကို ဆွဲဆောင်မှုပြင်းတယ်ဗျ’ လေသံအေး အေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူရှင်းပြ ဖျောင်းဖြရင်း ထပ်မံတောင်းဆိုပါတယ်။


ကျွန်တော့်စိတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် စကားစစ်ထိုးငြင်းခုန်နေရင်းမှ ‘ခင်ဗျား ကျွမ်းကျင်ပုံအရ အဆင်ပြေလောက် ပါတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နာကျင်လို့အော်တဲ့အခါ ချက်ချင်းရပ်ပစ်ရမယ်နော်’ လို့သူ့ကိုပြောလိုက်တယ်။


ကျွန်တော့် ဂုတ်ပိုးကို သူအားရပါးရနမ်းရှိုက်ခဲ့ပြီးနောက် ဦးခေါင်းကိုထိန်းကိုင်လျက် သူ့ဘက်ကိုမျက်နှာမူစေကာ နှုတ်ခမ်းချင်းမွတ်သိပ်စွာ နမ်းသလို သူ့လျှာကြီးကိုလည်း တွင်းအောင်းမွှေနှောက်စေပါတယ်။ 


ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနမ်းစစ်ပွဲဟာ ဆက်တိုက် မရပ်တန့်တော့ဘူးရယ်။


နောက်တော့ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းအစုံကို သူအတန်ကြာစိုက်ကြည့်ပြီး ပါးပြင်အစုံကို နမ်းရှိုက်လာတယ်။ 


သူနမ်းပြီးနောက် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တဖက်လှည့်စေပြီး သားကောင်ဖမ်းဖို့ ပစ်ကွင်းရှာပါတော့တယ်။


“Ah Ha" သူ့ပါးစပ်က အဲသလို ညည်းညူပြီးနောက်မှာတော့ သူယူလာတဲ့ ချောဆီဘူးကိုရှာနေပါတယ်။ ပြီးတော့ ခပ်ကားကားအနေအထား ရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေကြား သူဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။ Chuck တစ်ယောက် ကျွန်တော့်ခြေအစုံကို လက်နဲ့မကာ ဒူးကို ရင်ဘတ်ထိတဲ့အထိ ကွေးတင်စေတယ်။ ချောဆီဘူးထဲက အရည်ပျစ်ပျစ်ချောဆီတွေကို သူ့လက်ချောင်းတွေမှာလိမ်းကျံပြီး နုညံ့လှတဲ့ ကျွန်တော့်ခရေဝကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြဲကားနှိုက်ပြုပြန်ရော။ လက်ချောင်းတွေကို တစ်ဆင့်ခြင်းအတွင်းထဲဖိသွင်းလိုက် ဖော့လိုက်နဲ့ ခပ်နက်နက်ရောက်တဲ့အထိ ချော့သွင်းပါတယ်။ အသာအယာ အထုတ်အသွင်းအဆင်ပြေအောင်လုပ်နိုင်ချိန်ရောက်အောင် မိနစ်အနည်းငယ်  ကြာတဲ့အထိ သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ လမ်းကြောင်းရှင်းကလိတယ်ပေါ့။ သူ့လက်ချောင်းတွေကို အထုတ်အသွင်းကောင်းကောင်းအလုပ်လုပ် လို့ရအောင်လုပ်ပြီး သူ့ငပဲကြီးသွင်းလို့ရဖို့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်းပါပဲ။ ခဏအကြာမှာတော့ နှိုက်နေတဲ့ သူ့လက်ချောင်းများကိုဖယ် ချောဆီဘူးထဲက အရည်ပျစ်ပျစ်တွေကို သူ့ငပဲအတံကြီးမှာ သေချာလိမ်းကျံပြန်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း မမြင့်တမြင် သူ့ငပဲကို ငုံ့ကြည့်တော့ ရှည်လျားထွားကျိုင်းတဲ့ ငပဲကြီးတစ်ခုလုံးကို ချောဆီရွှဲနေအောင် လိမ်းကျံထားတာတွေ့ရပါတယ်။ 


သူ့ငပဲကို လက်နဲ့အသာဆုပ်ကိုင်လျက် ရှေ့တိုးနောက်ငှင် အနည်းငယ်ကစားပြီးမှ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက်ကို ကွမ်းသီးခေါင်းနဲ့ပွတ်တိုက် တို့ထိကလိတယ်။ ‘အခုပဲသွင်းလိုက်ပါလား ထိပ်လေးပဲဖြစ်ဖြစ်သွင်းလိုက်ပါတော့ဟ’ ဆိုတဲ့စိတ်မျိုးဖြစ်တဲ့အထိ သူဆွပြုပြီးမှ သူ့ငပဲခေါင်းကို ကျွန်တော့်ခရေထဲကို ဖိဖိပြီးသွင်းပါတယ်။ တစ်ဆို့ဆို့ကြီးလိုလို ခံစားရပြီး ဝမ်းသွားချင်သလိုလိုမျိုး ခံစားရသလားလို့။ 


အခုပဲ လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ဆက်မလုပ်ဖို့ငြင်းရမလား၊ သည့်ထက်နာကျင်လာရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ စတဲ့စိတ်တွေ ကျွန်တော့် တကိုယ်လုံးရုတ်ခြည်းပြန့်နှံ့ခံစားရပြန်တယ်။ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံတွေမြန်လည်းမြန် အသံလည်းကျယ်လာသလိုပဲ။ နာကျင်မှုက မချိမဆန့်ပါ။ အခြား နာကျင်မှုမျိုးနဲ့မတူ တစ်မျိုးကြီးရယ်။ သူက ကျွန်တော့်နံဘေးကိုလှဲချလိုက်ကာ တောင်းပန်စကားဆိုသလို စိတ်ကိုတင်းမထားဘဲ လျော့ထားဖို့ ခရေကြွက်သားများကို ညှစ်မထားဖို့ဖြောင်းဖျပါတယ်။ နာကျင်မှုတွေ အနည်းငယ်ပြေလျော့ချိန် စိတ်တင်းကြပ်မှုကို လျော့နိုင် ချိန်ကြတော့ ခဏနေက အနေအထားအတိုင်း နောက်တစ်ကြိမ် သူထပ်ကြိုးစားပါတယ်။ 


သူ့ငပဲကြီး ကျွန်တော့်ခရေထဲတိုးဝင်လာတာကို အဆင်ပြေအောင် အလိုက်သင့်နေနိုင်ဖို့ ကြိုးစားရတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ အကုန်လျှော့ ပြီး အရာရာကြိုဆိုပါတယ်ဆိုတဲ့အနေအထား ထားလိုက်တော့မှပဲ သူ့ငပဲကြီး တစ်ရစ်ခြင်းတိုးဝင်လာမှုအပေါ် ထိတ်လန့်စိတ် မဝင်တာပါ။ သူ့ငပဲခေါင်းကြီး အောင်မြင်စွာသွင်းလိုက်နိုင်ချိန်မှ ကျွန်တော်အဆင်ပြေအောင် ဟိုသည်လှုပ်ရှားခွင့်ပြုပါရဲ့။ ကျွန်တော့်ခရေထဲ သူ့ငပဲကြီး တစ်ခုလုံးပြည့်ကြပ် နေရာလပ်မရှိသရောင် ခံစားရပါတယ်။


စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာ သွင်းလက်စအနေအထားကနေ သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်ခရေထဲ တဆုံးမြုပ်သည်အထိ ဖိသွင်းတယ်။ သူ့ငပဲ ကြီး တစ်လက်မလောက် ထပ်ကာ ထပ်ကာဖိသွင်းလိုက်ချိန်တိုင်း ထိတ်လန့်စိတ်ကတော့ ကျွန်တော့်မှာရှိနေဆဲပါ။ သူ့ငပဲက ကြီးမားထွားကျိုင်း သလို ရှည်လျားလှတာမို့ ခရေထဲပြည့်နေသည့်အလား ခံစားရတာ လွန်သည်မထင်။ ငုံ့ကိုင်းကြည့်နိုင်သလောက် ကျွန်တော်လှမ်း ကြည့် တော့ သူ့ငပဲကြီးက တဆုံးမဝင်သေးဘဲ လမ်းတစ်ဝက်လောက်ပဲရှိသေးတာကို မြင်ရပါတယ်။ 


သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို စတင်လှုပ်ရှားကာ ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်ခရေထဲ အသာအယာအထုတ်အသွင်းစလုပ်တယ်။ တစ်ချက် တစ်ချက် ထုတ်ထားရာကပြန်သွင်းချိန်တိုင်း ငပဲကြီးကိုအထဲပိုပိုရောက်အောင် သူဖိသွင်းပါတယ်။ အင်း….ကျွန်တော့် ခြေထောက် နှစ်ဖက်ကို သူ့ပခုံးပေါ်မတင်ထားတဲ့အနေအထားပါပဲ။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးအစုံကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းများအရ ကြေနပ်သာယာမှု ပြည့်နေသလို ဝမ်းသာအယ်လဲပုံစံ မျက်နှာအနေအထားကိုလည်းမြင်ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သူ မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ အနည်းငယ် ရယ်သွမ်းသွေးရင်း ငပဲကြီးကို ခရေထဲ တဆုံးသွင်းချလိုက်တယ်။ 


ကျွန်တော့်ပါးစပ်က အော်ညည်းသံကျယ်ကျယ် တစ်ချက်ထွက်သွားရသလို သူ့ငပဲကြီးဟာလည်း ကျွန်တော့်ခရေထဲပြည့်ကြပ်အောင် ဝင်သွားတဲံအနေအထားပါ။ အား…..-င်ထဲပြည့်ကြပ်နေပြီး ကျွန်တော့်ရင်တွေလည်း တထိတ်ထိတ်ခုန်လာပြန်တယ်။ သူ့ကပ္ပာယ်အိတ်က ကျွန်တော့်တင်ပါးကိုဖိကပ်နေတာရယ်၊ သူ့ဆီးခုံမွှေးများက ကျွန်တော့်ကပ္ပာယ်အိတ်ကို ပွတ်တိုက်ကလိ နေတာကို ခံစားရပါတယ်။


သူ့မျက်ဝန်းများကို မှေးပိတ်၊ ဘာမှဆက်မလုပ်ဘဲ ခဏရပ်ကာ ‘ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား’ တဲ့မေးတယ်။


‘I think so…’ လို့ကျွန်တော် စကားခွန်းတုန့်ပြန်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်စကားသံကြားတာနဲ့တပြိုင်နက် သူ့မျက်နှာမယ်အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသလို ခပ်ဖြေးဖြေး ထိုးသွင်းဆက်ဆံနေရာမှ ခါးမှာ မော်တာတပ်လိုက်သလို အရှိန်နှုန်းတင်လိုက်ရာ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာချိန်ဝယ် နှေးလိုက် မြန်လိုက်ကိစ္စကို အထာကျသွားပါတယ်။ သူ့စိတ်ထဲအလိုရှိသလိုမျိုး ခပ်မြန်မြန် ခပ်ထန်ထန်နဲ့ ငပဲကိုတဆုံးသွင်းဖို့ ကြိုးစားလာ တယ်။ လမ်းကြောင်းလည်းမှန် ချောဆီလည်းကူတော့ ကျွန်တော့်မှာ နာကျင်မှာကိုမကြောက် သာယာစပြုလာရော။ အဲဒါ ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလည်းလို့မေးလာရင် မဖြေတတ်ပါဘူး။ 


မိနစ်အနည်းငယ်ကြာချိန်မှာတော့ သူ့လုပ်နည်းလုပ်ဟန်ကို တစ်မျိုးပြောင်းပါတယ်။ တစ်ချက်ခြင်းငပဲကို တဆုံးသွင်း တဆုံးပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ထိထိမိမိ ဆော်တယ်။ ရှည်လျားသလို တုတ်ခိုင်လှတဲ့ ငပဲကြီးကို ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်ပေါ်တဲ့အထိ ပြန်ဆွဲထုတ်သလို သူ့ဆီးစပ်နဲ့ ကျွန်တော့်တင်သားတွေ ဖိကပ်တဲ့အထိ ပြန်ဆောင့်သွင်းတယ်လေ။


အခုတော့ အပေါက်ချော်ထိုးတာတွေ အကြမ်းပတမ်းဆန်တာ မလုပ်ဘဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဌာကျကျ အဓိကပွိုင့်တွေထိအောင် သူလုပ်နိုင်ပြီ။ ထိထိမိမိသူ့လုပ်ကိုင်မှုကြောင့် ကျွန်တော့်စိတ်တွေ အဟုန်မြင့်ကာ သုက်ထွက်လုထွက်ခင်ဖြစ်လာပါတယ်။ သူသည်လည်း အသက်ရှုသွင်း ရှူထုတ်သံပြင်းထန်စပြုလာတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ရင်အုပ်အစုံကို အသာအယာပွတ်သပ်ထိကိုင်နေရင်းမှ နို့သီးခေါင်းများအား ငြင်ငြင်သာသာဖျစ်ညှစ်လိုက်တယ်ပေါ့။ သူ့ပါးစပ်က ညည်းညူသံ ကျယ်ကျယ်ထွက်လာခဲ့သလို သဲတရှပ်ရှပ်သူ့သွားတွေကို မြင်လိုက်ရပြီး နောက် ငပဲခပ်ထွားထွားကြီးအား တဆုံးဖိသွင်းကာ သူ့တကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်သွားတာကို ထပ်မြင်ရပါတယ်။ 


များမကြာခင်မှာပဲ အသံခပ်ကျယ် ကျယ်တစ်ချက် သူအော်လိုက်ပြီး ပူနွေးတဲ့သုက်ရည်တွေ ကျွန်တော့်ခရေထဲ အားရပါးရပန်းထည့်ခြင်းအား ခံစားမိရတယ်။ Chuck ရဲ့တကိုယ်လုံး ချွေးစက်တွေသီးထကာ ကျွန်တော့်ရင်အုပ်ပေါ်ကို အနည်းငယ်ကျလာခဲ့တယ်။ 


နုညံ့တဲ့ သူ့ရင်အုပ် အမွှေးတွေဟာ ကျွန်တော့်အရေပြားတဝိုက်ကို ပွတ်တိုက်ထိတွေ့ပြန်ပါတယ်။ သူ့အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်တဲ့လေကို ခံစားသိမိသလိုမျိုး နှလုံးခုန်သံခပ်ကျယ်ကျယ်ကိုလည်း ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံနဲ့အပြိုင်ကြားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝထဲ ထိုးစိုက်နစ်မြုပ် ထားတဲ့ သူ့ငပဲကြီးတဖြေးဖြေးပျော့လာတာကို ခံစားလို့ရသား။ 


ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ်ဟိုသည်ရွှေ့တာကို သူသတိထားမိကာ သုက်ရည်တွေ စိုလူးနေတဲ့ ငပဲကြီးအား အသာဆွဲထုတ်ပါတယ်။ Slow motion ဆွဲထုတ်နေသလိုပဲလို့ စိတ်ကထင်နေတာ သူ့ငပဲကို အကုန်အပြင်ထုတ်လိုက်ချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဟာဆင်းသွား တယ်။ နောက်တော့ သူ့မျက်နှာကိုကြည့်ရတာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားသယောင် ထင်ရပေမယ့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ လစ်ဟာ သော အာရုံခံစားမှုတစ်မျိုးကို ခံစားခဲ့ရတယ်ဗျ။


ပက်လက်အနေအထားနဲ့အိပ်ရာပေါ် သည်အတိုင်းငြိမ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ သူဆက်လက်လှဲလျောင်းနေကာ ကျွန်တော့်မျက်နှာအနှံ့ အနမ်းခြွေရင်း  ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးအပေါ် သူ့လက်အစုံဖြင့် ပြေးလွှားကစားနေပါတယ်။ နဖူးဆံစပ်တလျောက် အနမ်းခြွေရင်းမှသည် နှာတံ၊ နှာတံမှသည် နှုတ်ခမ်း၊ နှုတ်ခမ်းမှသည် လည်တိုင်၊ လည်တိုင်မှသည် ရင်အုပ်တလျောက်၊ ရင်အုပ်ကနေ တဖြည်းဖြည်း ကျွန်တော့်ငပဲရှိရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း နမ်းလိုက် လျှာနဲ့လျက်လိုက် ဆင်းချသွားတယ်။ 


ကျွမ်းကျင်သလို လေ့ကျင့်သားပြည့်ဝနေတဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို အသုံးပြုရင်း အစာငမ်းနေတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်အတိုင်း စုပ်မျိုပါတော့တယ်။ အနည်းငယ်ငြိမ်ကျနေတဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ ပြန်ထလာပြီး ပြန်လမ်းမရှိ အနေအထားရောက်လာချိန်မှာတော့ သူပုလွေပေးနေတာကို ရုတ်ခြည်းရပ်တန့်လိုက်ကာ ချောဆီဗူးထဲက အရည်ခပ်ပျစ်ပျစ်တွေကို ကျွန်တော့် ငပဲခေါင်းတဝိုက်လိမ်းကျံတယ်။ ပူနွေးနေတဲ့ သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ တုတ်ခိုင်သန်မာတဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကို ဖိညှစ်ပြီး လိမ်းကျံလျက် ငရုတ်သီးထောင်းသလို လက်ကစားပေးတာဗျ။ ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ်ကစားဖူးပေမယ့် သူတပါးက ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်လုပ်ပေးတဲ့ အရသာက ကောင်းသား။


လက်နဲ့ဆုပ်ကိုင် အဖိအညှစ် အပွတ်အသပ်က ချိန်သားကိုက်လှတယ်။ ကျွန်တော့်ဗိုက်ကြွက်သားပေါ်ကို သူ့ဦးခေါင်း လှဲချပြီး ပါးစပ်လေး ဟစိ ဟစိလုပ်ကာ ငရုတ်သီးထောင်းတဲ့ကိစ္စကို ဆက်လုပ်ပါတယ်။ လုံးဝန်းပြီး အလုံးညီပါတယ်လို့ သူပြောတဲ့ ကျွန်တော့်ရွှေဥတွေကိုလည်း ချန်မထားဘဲ ကယုကယင်ကလိတယ်လေ။ စိတ်အဟုန်တရှိန်ထိုးတက်လာပြီး သုက်ရည်တွေ ငပဲခေါင်းထိပ်စုလာတာကို ကျွန်တော်ခံစားရ တယ်။ ကျွန်တော့်ငပဲဟာလည်း ရာနှုန်းပြည့်မတ်ထောင်ကာ ရွှေဥတွေကလည်း ငပဲအခြေကိုပြေးကပ်နေတယ်ပေါ့။


“Yeah, that's it, come on babe...yeah, give it to me...uh huh, that's it" ကျွန်တော့်နံဘေးကနေ သည်လို သည်လို အသံကော အမူအယာကော လက်ကစားတာရော အဆက်မပြတ်ပြုလုပ်ပေးရင်း အားပေးအားမြှောက်လုပ်ပါတယ်။


ကျွန်တော့်ကျောပြင်ကြီး ကုန်းထလာသလို ရွှေဥတွေဟာလည်း သုက်ရည်ပန်းထုတ်ဖို့လှုပ်ရှားလာပြီဆိုတာ ခံစားမိသား။ သူက ကျွန်တော့် ငပဲကို သေချာဆုပ်ကိုင်လျက် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် လက်ကစားပေးတာ မရပ်တော့ဘူး။ ‘Oh….Fuck…’ သည်လိုပဲ ကျွန်တော် အော်ညည်း မိတော့တယ်။


ကျွန်တော့်ငပဲကို သူ့ပါးစပ်ထဲ ပြောင်းငုံလိုက်ပေမယ့် အဲသည်လိုလုပ်တာ အတော်နောက်ကျသွားပါပြီ။ ပူနွေး ပျစ်နှစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့် သုက်ရည်တွေဟာ သူ့မျက်နှာအနှံ့ တစ်လျော့ပြီးတစ်လျော့ ပန်းချလိုက်တော့တာ။ "Shit, man” လို့ပဲ ဒုတိယတစ်လျော့ပန်းထည့်လိုက်ချိန် သက်ပြင်းမော သူချရင်း ညည်းညူတယ်။ နောက်တော့ အထိအခိုက်မခံ ကျွန်တော့်ငပဲကို သူ့ပါးစပ်ထဲငုံချလိုက်တာမို့ လက်ကျန် သုက်ရည် တွေ အာခေါင်ထဲ ပြည့်လုနီးပါး ဆက်ပန်းထည့်ပေးမိတယ်။ သူ့ပါးစပ်ထဲ ကျွန်တော့်ငပဲကို ဆက်လက် စုပ်ငုံထားကာ သုက်ရည် အကုန်  တစ်စက်မကျန် လျှာနွေးနွေးကြီးနဲ့ ရစ်သိုင်းသိမ်းယူပါတယ်။ 


မပျော့မမာအခြေအနေရောက်စ ကျွန်တော့်ငပဲဟာ သူ့နှုတ်ခမ်းလွှာ တွေထဲက ပလွတ်ဆိုထွက်လာတယ်။ သူ ကျွန်တော့်နံဘေး အိပ်ရာပေါ်လှဲချလိုက်ပါတယ်။ ပျစ်ချွဲပြီး ချိုမြိန်ဖွယ် ကျွန်တော့်သုက်ရည်တွေ သူ့မျက်နှာအနှံ့ပေလူးနေတာပေါ့။ သူ့မုတ်ဆိတ်မွှေး၊ နှုတ်ခမ်းမွှေး၊ ပါးပြင်နဲ့အတူ သူ့နဖူးပြင်တွေမှာ ဖြူဖွေးစွာ ရောက်ရှိနေတာပါပဲ။ သူ့နဖူးပြင်ပေါ်က သုက်ရည်တွေကို ကျွန်တော် လက်ချောင်းတွေနဲ့ သုတ်ဖယ်သိမ်းရင်း နှုတ်ခမ်းအစုံသုံးကာ ထိတွေ့အရသာခံကြည့် မိတယ်။ နောက်တော့ ခန့်ညားချောမောတဲ့ သူ့မျက်နှာအနှံ့က သုက်ရည်တွေကို ကျွန်တော့် လျှာကိုသုံးပြီး လိုက်လျက်သိမ်းဆည်းခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို သန်မာတဲ့ လက်အစုံနဲ့ညှပ်ကိုင်ဆွဲယူကာ သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံကို နမ်းရှိုက်စေပါတယ်။ 


ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား အိပ်ရာပေါ် အတူလဲလျောင်းရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နမ်းရှိုက်ကြပါတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ သူ့ဦးခေါင်းကို မှေးတင်ငြိမ်သက်ရင်း နှစ်ဦးသားအိပ်မောကျသွားကြတယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အပြန်အလှန် လက်အစုံနဲ့ဖက်တွယ်ထားကြဖို့လည်းမမေ့ပါဘူး။


ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ကျွန်တော်အိပ်ရာနိုးလာတယ်။ နံနက်ခင်း မင်္ဂလာနှုတ်ခွန်းဆက်စကားကို နားထောင်၊ သူတို့မေးတာကို ပြန်ဖြေရင်း အိပ်ရာနှိုးပေးဖို့ပြောထားတာ မမေ့လို့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။


ကျွန်တော့် အိပ်ရာနဲ့အခန်းဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်တော့ Chuck မရှိတော့ပါဘူး။ Note လေးတစ်စောင် ကျွန်တော့်အတွက် ရေးချန်ထားခဲ့တယ်။ အံသြလောက်အောင် ကောင်းမွန်တဲ့အချိန်ကောင်းတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စကားပြောတာပါ။ ဒါ့အပြင် သူ့အလုပ်လိပ်စာကဒ်ရယ်၊ လက်ကိုင်ဖုန်းနံပါတ်ရယ် သေချာထားခဲ့ ရေးပေးခဲ့ပါတယ်။ 


ဟူး…..နောက်ထပ်ကော်ဖီတစ်အိုး ထပ်ဖျော်လိုက်ရင်း နေ့သစ်တစ်ခုအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။


Epilogue


Chuck အကြောင်းကို အခုကော နောက်ကော တွေးနေဦးမှာပါပဲ။ ထူးခြားပြည့်စုံတဲ့ ညတစ်ညကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်းက ကျွန်တော့်ဘဝကို ပြောင်းလဲခဲ့ပါတယ်။ လိင်မှုကိစ္စအတွက် မယုံနိုင်ဖွယ်ရာအတွေ့အကြုံကောင်းကို လိင်တူယောက်ျားတစ်ယောက် သို့မဟုတ် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်ဖြစ်ပျက်လို့ရတယ်ဆိုတာ သင်ယူခဲ့ရတယ်လေ။ Chuck ရဲ့လိပ်စာကဒ်ကို အပြင်ထွက်တိုင်း မပါမဖြစ် ကိုင်တဲ့ ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံအိပ်ထဲ နှစ်အတော်ကြာတဲ့အထိ ထည့်ထားသယ်ဆောင်သွားပါတယ်။ မနေ့ကတော့ ပိုက်ဆံအိပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ် ကြည့်ရင်း အဲသည်ညလေးကို ကျွန်တော်တွေးနေခဲ့တယ်။


တစ်ရက်သား အင်း….၈နှစ် သို့မဟုတ် ၉နှစ်ကြာပြီးနောက်မှ သူ့ကိုဖုန်းခေါ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ သူပေးခဲ့တဲ့ဖုန်းနံပါတ်ဟာ မှတ်ပုံတင် မထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ့လိပ်စာကဒ်ထဲက သင်္ဘောဆေးကုမ္ပဏီကို ဖုန်းဆက်လျက် သူ့သတင်းရလိုရငြားမေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ ကျွန်တော်ပြောတာကို လုံးဝနားမထောင်ခဲ့ဘူး။ ဟူး….လှတပတ အလိမ်အညာ သူ့လိပ်စာကဒ်ကို အမှိုက်ပုံးထဲ ကျွန်တော်ပစ်ထည့်ခဲ့လိုက် တယ်။ 


ကဲ…အခု…စာဖတ်သူတွေကြား “Chuck” တစ်ယောက်များပါခဲ့ရင် သိစေချင်တာက ကျွန်တော် သူ့အကြောင်းတွေးနေမိတာရယ်၊ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းရယ် ပြောချင်ပါတယ်။ အဲသည့်နေ့က နှစ်လိုလက်ရ ခင်ဗျားနဲ့ လိင်ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းရဲ့ ပြည့်စုံကောင်းမွန်မှုဟာ ပထမဆုံး အာသာပြေ စိတ်ကျေနပ်ခဲ့ရခြင်းပါ။ You were an amazing man!


- Jay   (2005)



Alex Aung (23 May 2024)