အခ်စ္က ပိုစြန္႔စားရတယ္လို႔ ခံယူထားသူတို႔ရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္

တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႔ မ်က္၀န္း လက္လက္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့သူ႔ကို ပထမဦးဆံုး စေတြ႔ၿပီး စကားေျပာခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အဲ့ဒီစကားကို လူ႔အသိုင္း အ၀ိုင္းက အၿမဲတမ္း လက္မခံခဲ့ ၾကဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို သူ႔ဘ၀နဲ ႔ယွဥ္ၿပီး သူက ေျပာတယ္။

``ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကားမွာ ေခါင္းေပါက္ ေနတာခ်င္းတူတူ လူဟာလူပဲ´´လို႕ လူတိုင္းလိုလို ေျပာတတ္ၾက တာကို ၾကားဖူးေနက် ဆိုေတာ့ လင္းလင္းကို မေတြ႕ခင္ထိ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ မဆန္းေတာ့ ပါဘူး။

ေယာက်္ားပီသတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ တည္ေဆာက္ပံုနဲ႕ အရပ္၅ ေပ ၅လက္မ အျမင့္ဟာ ၾကည့္လို႕ေကာင္းတဲ့ ေယာက္်ား တစ္ေယာက္ အျဖစ္သူ႔ကို ပံုေဖာ္ေပး ထားပါတယ္။

အမ်ိဳးသားလို ၀တ္ဆင္ၿပီး လိင္တူ အမ်ိဳးသားကိုသာ စိတ္၀င္စားသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာဖို႕ကို လင္းလင္းဟာ  ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္ကူးထဲမွာ မေတြးထားခဲ့မိပါဘူး။

`ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခြဲျခားၿပီးမသိတတ္ခင္တုန္းကေတာ့ မိန္းကေလးရည္းစားတစ္ေယာက္ထားဖူးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့ထက္တစ္ႏွစ္ ခြဲေလာက္ငယ္တယ္ တြဲသာတြဲလာခဲ့တာ ရင္ခုန္တာတို႕ ၾကည္ႏူးမိတာတို႕ မရွိခဲ့ဘူး ၾကာေတာ့လည္း ေကာင္မေလးကပဲ စၿပီးလမ္းခြဲသြားတယ္။´ ဟု ေဂးတစ္ေယာက္ဘ၀ကို မခံယူခင္က မိန္းကေလးခ်စ္သူထားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ပံုစံနဲ႕ပဲ သူက ေျပာျပပါတယ္။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ရဲ႕ New Year ညမွာေတာ့ ေဂးတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို သူ႕ရ႕ဲခံစားခ်က္အရသူကိုယ္တိုင္ပဲ ခံယူခဲ့လိုက္ပါတယ္။ အခုလိုဘ၀မွာ ေနရတာက ပိုၿပီးေပ်ာ္ရႊင္တယ္လို႔ သူကဆိုပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြက သူ႔တို႔ကို  အေျခာက္ေတြ ဂန္ဒူးေတြလို႔ ကဲ့ရဲ႕တတ္ၾကတယ္။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို ရလာၿပီးမွ အရွက္မရွိတဲ့လုပ္ရပ္ေတြကို လုပ္ေနၾကတယ္ဆိုၿပီး ကဲ့ရဲ႕တာကိုလည္း ခံရတယ္။

လူေတြက ဘယ္လိုပဲ သူတို႔ကိုႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံမႈေတြျပဳလုပ္ေနပါေစ သူတို႔ေတြဟာ သာမာန္လူေတြ လိုပဲလူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ ပါဝင္ခြင့္ ကူညီခြင့္သာရရွိခဲ့ရင္ အေကာင္းဆံုးစြမ္းေဆာင္ႏိုင္မွာပါလို႔  သူတို႔ အားလံုးရဲ႕ကိုယ္စား လင္းလင္းက ေျပာပါတယ္။

လူမႈအဆင့္အတန္းခြဲျခားမႈအရ သူတို႔ထက္ျမင့္တယ္ဆိုတဲ့ လူေတြကသူတို႔ကို ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံတာေတြ ေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ထိေတြ႔တဲ့ေနရာမွာ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွာ အခြင့္အေရးေတြ ထိခိုက္နစ္နာလာေစႏိုင္ တယ္လို႔ သူကဆိုတယ္။

 လူ႔ေဘာင္အသိုင္းအဝိုင္းက လိင္တူခ်စ္သူေတြအေပၚ အထင္အျမင္ေသးမႈေတြ၊ အသိအမွတ္မျပဳေပး တာေတြေၾကာင့္ လူမႈလုပ္ငန္းေတြ၊ လူ႔အခြင့္အေရးလွဳပ္ရွားမႈလုပ္ငန္းေတြမွာ လိင္တူခ်စ္သူေတြဟာ ေနရာတစ္ခု မရရွိခဲ့ပါဘူး။

`ဒီဘဝကိုေရာက္လာၾကတဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လူေတြရဲ႕ဖိႏွိပ္မႈကို ခံလာရသူေတြမ်ားပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ႏွိ္မ္ခ်ဆက္ဆံတာေတြ၊ ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ်တာေတြေၾကာင့္ေပ့ါ၊ အဲ့လိုႏွိမ္ခ်ကဲ့ရဲ႕ၾကတဲ့သူေတြကို အရြဲ႕တိုက္ရင္းနဲ႕ ဒီဘဝကိုလက္ခံလိုက္ၾကတာ။´

လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕အခြင့္အေရးဆိုတာဟာလဲ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္မွာပဲ ရွိေနခဲ့ရတယ္လို႕ အၾကည့္ေတြ ကို ခပ္ေ၀းေ၀းလွမ္းပို႔ရင္း လင္းလင္းက ေျပာပါတယ္။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလမွာ ေရးဆဲြၿပီးစီးခဲ့တဲ့ ေဂ်ာ့ဂ်ာကာတာ မူဝါဒစာတမ္းဟာ လိင္တူခ်စ္သူေတြ အတြက္ တစ္ျခားလူေတြလို တန္းတူအခြင့္အေရးရရွိဖို႔ကို အျပည့္အဝေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အဲ့ဒီမူဝါဒ စာတမ္းရဲ႕ အပိုဒ္ ( ၂၇ )အရ လိင္တူခ်စ္သူေတြဟာ လူ႕အခြင့္အေရးကိုကာကြယ္တဲ့ေနရာ၊ ေစာင့္ ေရွာက္တဲ့ေနရာ၊ ျမႇင့္တင္တဲ့ေနရာေတြမွာ ပါဝင္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တယ္ လို႔ ေရးသားထားပါတယ္။

 လိင္တူခ်စ္သူတစ္ဦးျဖစ္သူ အလွဖန္တီးရွင္ မိုးစက္ ကေတာ့ ခုလိုေျပာပါတယ္။

`တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြက လိင္တူခ်စ္သူ( ေဂး ) လို႔ သိလိုက္တာနဲ႔ မသတီသလိုလို ရြံသလိုလို ျဖစ္သြား ၾကတယ္၊ တစ္ကယ္ေတာ့  ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္တိုင္းက် ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ခံယူထားတာပဲ အျပစ္တင္ ရႈတ္ခ်တာမ်ိဳး မလုပ္သင့္ပါဘူး ။´

သူတို႔အတြက္အဓိက အဟန္႔အတားတစ္ခုျဖစ္တဲ့ လိင္တူဆက္ဆံမႈကိုအေရးယူမယ့္ ပုဒ္မ(၃၇၇) ကိုလဲ မရွိေစခ်င္ေတာ့ပါဘူးလို႕ သူကေျပာပါတယ္။

ခ်င္းမိုင္အေျခစိုက္ လိင္တူခ်စ္သူမ်ားအခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူ ကိုေနာေနာ္ ကေတာ့ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ အားငယ္စရာမဟုတ္ပါဘူး၊ ကမၻာေက်ာ္ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြေတာင္ ရွိပါတယ္ လို႕ လိင္တူခ်စ္သူ မ်ားအတြက္ Rainbow Megazine  မွာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

လင္းလင္းကေတာ့ ခံယူခ်က္ရွင္းပါတယ္ သူစိတ္ဝင္စားတဲ့သူကိုပဲ လက္ခံပါတယ္။ လူတိုင္းကို လက္မခံပါဘူး လို႔ ေျပာပါတယ္။

`HIV/AIDS မကူးစက္ေအာင္လည္း သတိထားၿပီးေနရတယ္၊ လမ္းေဘးမွာထိုင္ေနရင္ေတာင္ အလကားေနရင္း ရဲဖမ္းတာလဲ ခံရေသးတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လဲ အားငယ္မိတာေတြေတာ့ ရွိတယ္။´

လက္ရွိကာလ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာလဲ လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ ကြန္ယက္ေတြ ဖြဲ႕စည္း ထူေထာင္လာၾက ပါၿပီ။

လူ႕အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားမႈအဖြဲ႔ေတြလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေပၚေပၚတင္တင္ ဖြဲ႕စည္း လုပ္ေဆာင္ ေန ၾကတဲ့အတြက္ လင္းလင္းတို႔ မိုးစက္တို႔အျပင္ (LGBTေတြ) လိင္တူခ်စ္သူေတြ လိင္ေျပာင္းခ်စ္သူေတြ အားလံုးဟာ အရင္ကထက္စာရင္ အခြင့္အေရးေတြရရွိလာတာကို ေတြ႔ျမင္ေနရပါၿပီ။

ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ အထက္တန္းေရွ႕ေန တစ္ဦးျဖစ္သူ ေဒၚအိသႏၱာကေတာ့ `လိင္တူ ခ်စ္တယ္ ဆိုတာက ပံုမွန္ဘ၀ကို ကိုယ့္သေဘာနဲ႕ ျပဳျပင္လိုက္တာလို႕ပဲထင္တယ္၊ လူဆိုတာ ေမြးလာ ကတည္းက ဘယ္သူက ေယာက္်ား ဘယ္သူကမိန္းမဆိုတာ လိင္အဂၤါက ကြဲျပားၿပီးသားပဲ၊ အေကာင္း ဆံုးကေတာ့ ကိုယ္ရတဲ့ ဘ၀ကို ေကာင္းမြန္ေအာင္ေနႏိုင္ဖို႕ပဲလိုတယ္၊ ဘ၀ေကာင္းဖို႕ အတြက္ေတာ့ လိင္ေျပာင္းဖို႕ စိတ္ေျပာင္းဖို႕မလိုဘူးထင္ပါတယ္´ ဟု ၄င္းရဲ႕ အျမင္ကို ေျပာပါတယ္။

LGBT လို႕ေခၚတဲ့ေဂးေတြကို လူေတြက အေျခာက္ေတြ မိန္းမလွ်ာေတြတူတူပဲလို႕မွတ္ယူထားၾကေပမဲ့ L-Lesbian ( အမ်ိဳးသမီးခ်င္းလိင္တူခ်စ္သူ) G-Gay ( အမ်ိဳးသားခ်င္းလိင္တူခ်စ္သူ) B-Bisexual (လိင္တူေရာ ဆန္႕က်င္ဘက္လိင္ကိုေရာခ်စ္သူ) T-Transexual ( ဆန္႕က်င္ဘက္လိင္လို  ေျပာင္းလဲ ၀တ္ဆင္သူ) ဆိုၿပီး ခြဲျခားသိတတ္ဖို႕လဲလိုမယ္လို႕ လင္းလင္း က ေျပာပါတယ္။

လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုထဲမွာခ်င္းတူေပမဲ့ တန္းတူအခြင့္အေရးရဖို႔ဆိုတာက ႏွစ္ဖက္လံုးက အေနမွန္ ေနဖို႔လဲလိုပါတယ္။

`ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ လိင္တူခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္ဆိုတာ လိင္ကြဲခ်စ္သူေတြရဲ႕ အခ်စ္ထက္ ပိုၿပီးေလးနက္တယ္၊ ပိုၿပီးစြန္႕စားရပါတယ္။´

လင္းလင္းဟာ သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕နားလည္မႈမ်ားစြာကို ရယူထားၿပီး အနာဂါတ္အတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ ထားတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

`မီဒီယာေတြမွာ လြဲမွားတဲ့ေဖာ္ျပမႈေတြရွိေနတာေၾကာင့္လဲ ေဂးေတြအတြက္ နစ္နာစရာ ကဲ့ရဲ႕ခံစရာ ေတြျဖစ္လာရတတ္တယ္။ ဥပမာ-ဇာတ္ကားတစ္ကားထဲမွာ မင္းသားက မိန္းမလွ်ာ မင္းသမီးက ေယာက်္ားလွ်ာ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ မင္းသမီးက မိန္းကေလးျဖစ္သြား မင္းသားကလဲ ေယာက်္ားေလးျပန္ျဖစ္သြားတာကို ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ျပထားတယ္။´

 တစ္ကယ္တမ္းေတာ့ အဲ့လိုမ်ိဳးအျဖစ္က တစ္ကယ္မရွိဘူး။ ေဂးေတြက ဘယ္ေတာ့မွျပန္မေျပာင္းဘူး သစၥာရွိတယ္။ ေဂး အျဖစ္ခံယူၿပီ္းရင္ အရင္အေနအထားကို ဘယ္ေတာ့မွျပန္မသြားေတာ့ဘူး လို႕ လိင္တူခ်စ္သူေတြ ( LGBT ေတြအားလံုးအပါအ၀င္) အတြက္ (Equality Myanmar) အဖြဲ႕ရဲ႕ ဦးေဆာင္သူတစ္ဦးျဖစ္သူ မျမတ္ႏိုးျဖဴက ေျပာပါတယ္။

 `ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လိင္တူခ်စ္သူတစ္ေယာက္ဆိုတာ  လူေတြေျပာေနက်အတိုင္း ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကားက ေခါင္းေပါက္ေနတဲ့ လူသားေတြထဲက လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္လို႔ ခြဲျခားႏွိမ္ခ် ဆက္ဆံတာမ်ိဳးေတြ မရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကမၻာေလာကႀကီးဟာ အခုထက္ပိုၿပီးလွပလာမွာပါ ”လို႔ လင္းလင္းက ေျပာျပပါတယ္။

ေနၿဖိဳးျမင့္ - ရွမ္း/ေျမာက္ ( ျမစ္မခ )

 
by Myit Makha Mediagroup

ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို ခ်စ္တယ္

ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကိုခ်စ္တယ္။ ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ညီတစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကို ခ်စ္သလို ခ်စ္တာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကိုခ်စ္တယ္။ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီ အေျဖကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ေမးၾကည့္ျပီးမွ ေျပာတာပါ။ ခင္ဗ်ားကို မေျပာျပခင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ အထပ္ထပ္ စိတ္ထဲမွာ ေျပာၾကည့္ျပီးသား။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ ့အခ်စ္ကို ခင္ဗ်ား နားလည္မွာပါ။ ခင္ဗ်ားမွာ ခ်စ္သူရွိလိမ့္မယ္လို ့ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားခ်စ္သူကို ခင္ဗ်ားလည္း ခ်စ္မွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့မိဘေတြ ေမာင္ႏွမေတြကို ခ်စ္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကို ခ်စ္ၾကတယ္။ တိရိစၱာန္ငယ္ေလးေတြကို ခ်စ္တယ္။ ပန္းပြင့္ေလးေတြ....အိုး လွပတဲ ့အရာေတြအားလံုးကို လူသားေတြအေနနဲ ့ႏွစ္သက္တတ္ၾကတာ အမွန္ပဲ မဟုတ္လား။

ခင္ဗ်ား အဲဒီ ႏွစ္သက္ျခင္းေတြ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ ့မတူတဲ ့အခ်စ္ဆိုတဲ ့ခံစားခ်က္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားခ်စ္သူ အေပၚမွာပဲ ရွိတယ္ေလေနာ္။ အတူတူပဲေပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကို အခ်စ္ ဆိုတာကို ဘယ္လိုနားလည္လည္း ဆိုတဲ ့ေမးခြန္းအတြက္ ခင္ဗ်ားကို ခုကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ ့အတိုင္းပါပဲ။ ခင္ဗ်ား ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္အေနနဲ ့ခင္ဗ်ားခ်စ္တဲ ့မိန္းကေလးအေပၚမွာ ဘယ္သူနဲ ့မွ မတူတဲ ့အခ်စ္မ်ိဳး ေမတၱာတရားမ်ိဳး..ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ တစိမ္းႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ျဖစ္တည္ခဲ့ၾကတဲ ့အၾကီးမားဆံုး စြမ္းအားအရွိဆံုး ခံစားခ်က္တစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို ့က အခ်စ္လို ့လက္ခံခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို အားကိုးတယ္။ ယံုၾကည္တယ္။ သံေယာဇဥ္ရွိတယ္။ သူရဲ ့ေကာင္းက်ိဳးကိုပဲ လိုလားတယ္။ သူစိတ္ခ်မ္းသာဖို ့ပဲ စဥ္းစားတယ္။ သူအေရးကိစၥတိုင္းက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့အေရးကိစၥပဲ။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ။ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို ေျပာျပဦးမယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အေထြးဆံုးဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက အားလံုးရဲ ့အလိုလိုက္မႈေတြနဲ ့ၾကီးျပင္းလာရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္မေတြ မိဘေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို သိပ္ခ်စ္ၾကတယ္။ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္မွာ ငယ္ဘ၀နဲ ့ပတ္သတ္လို ့စိတ္ဒဏ္ရာ တစ္ခုခုရွိလိမ့္မလားလို ့ေမးတာကို ကၽြန္ေတာ္က ရယ္ခ်င္တယ္ဗ်။ သူ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တာ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ဘာေတြနဲ ့ဘာဆိုင္လို ့လဲဗ်ာ။ လူသားတစ္ေယာက္ အေနနဲ ့လူသားတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ဖို ့အရိုးရွင္းဆံုး အျဖစ္အပ်က္လို ့ေတြးၾကည့္လို ့ေတာင္ရပါတယ္။ ဟုတ္တယ္မလား။ မုန္းဖို ့သာ အေၾကာင္းအရာေတြ လိုရင္လိုမယ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ရိုးရွင္းလွပပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ သူ ့ကိုခ်စ္ဖို ့အတြက္ ဘာအေၾကာင္းအရာ ဘာအတိတ္မွ ရွိေနစရာမလိုဘူး။ခင္ဗ်ားတို ့ေတြ ဒီလိုပဲ လူေတြ တစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦး ခ်စ္ၾကသလိုပဲ ။ ခင္ဗ်ား အခ်စ္ဆိုတာကိုပဲ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ဖို ့ေတြးမိရဲ ့လားလို ့ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ျပန္ေမးပါရေစ။ ဘယ္လုိလဲ။ ခင္ဗ်ားေျဖၾကည့္စမ္းပါဦး။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ပဲ။ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ ့အတြက္ ခင္ဗ်ားတို ့ေတြက ပညာတတ္လို ့သတ္မွတ္ၾကမယ္မဟုတ္လား။ ဆရာ၀န္လည္း အေသြးအသားနဲ ့လူသားပဲ။ ဘာမွမပိုဘူး။ ပညာတတ္တာနဲ ့ခ်စ္တာ ေတြးေခၚစဥ္းစားတာ ဘာမွမပတ္သတ္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ဖို ့ေနရာမွာ ဆရာ၀န္နဲ ့ဆိုက္ကားဆရာ စဥ္းစားေတြးေခၚတဲ ့အေျခခံအခ်က္က အတူတူပဲ။ ဒါကို ခင္ဗ်ားလက္ခံသလား။ ကၽြန္ေတာ့္ မွာ သူ ့ကိုခ်စ္ဖို ့လံုေလာက္တဲ ့အေျဖရွိစရာမလိုဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့စိတ္ခံစားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လက္ခံထားျပီးသား။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ ့သူက လည္း ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသလို ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တယ္။ ခင္ဗ်ား ဒါကို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာလို ့ျမင္ၾကည့္ပါ။

ဟားဟားဟား..........ခင္ဗ်ားက တကယ္ရွာရွာၾကံၾကံေမးတာပဲ။ ခင္ဗ်ားတို ့သမီးရည္းစားေတြ တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ခ်စ္သလိုပဲ ေပါ့ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ရင္ခြင္ထဲမွာ သူေမွးစက္ခ်င္ေမွးစက္မယ္။ သူ ့ရဲ ့လက္ဖ၀ါးေလးကို ကၽြန္ေတာ္ဆုပ္ကိုင္လိုက္တဲ့ အခိုက္အတန္ ့တိုင္းမွာ သူ ့ကိုယ္ထဲက ေသြးေတြ ဟာ အဲဒီလက္ဖ၀ါးေတြကတဆင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၵာထဲကို စီး၀င္လာတယ္လို ့ခံစားရတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္တယ္လို ့ေျပာလိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ညာဖက္ရင္ဘတ္ထဲ စူးနင့္ေနျပီးတဲ ့အထိ။ သူ ့ကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ပါလားလို ့ေတြးလိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို္ယ္ထဲက ေသြးေတြ ေႏြးျပီးစီးဆင္းသြားတာကို ခံစားရတယ္။ ဒါအခ်စ္ပဲ။ လူတိုင္း လူတိုင္းၾကံုေတြ ခံစားဖူးတဲ ့အခ်စ္ပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို ့အခ်စ္ဟာ အခက္အခဲ အတားအဆီးမ်ားေလ ပိုခိုင္မာလာေလပဲ။ အဲဒီအခက္အခဲေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္လံုးကို စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေတြ ျဖစ္ေစခဲ့တာေပါ ့။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ မ်က္ႏွာမလိုက္တတ္ဖူးဗ်။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားဟာ သူနဲ ့ပတ္သတ္လာတဲ ့လူသားတိုင္းကို ေအးျမေစတာပဲ မဟုတ္လား။

ပတ္၀န္းက်င္ ဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုေမးမယ္ေနာ္။ ပတ္၀န္းက်င္က ခင္ဗ်ားကို ဖန္ဆင္းထားတာလား။ ခင္ဗ်ားတို ့ကၽြန္ေတာ္တို ့က ခု ခင္ဗ်ားေမးေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ၾကီးကို ဖန္တီးထားၾကတာလား။ ဥပမာဗ်ာ အဲဒီပတ္၀န္းက်င္က ခင္ဗ်ားကို ေသခိုင္းမယ္ဆို ခင္ဗ်ားေသျပလိုက္မွာပဲလား။ အဓိက က ကၽြန္ေတာ္တို ့ပါဗ်ာ။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုကို မေျပာင္းလဲႏိုင္လို ့ဆိုျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေျပာင္းလဲ လိုက္ဖို ့မလိုပါဘူး။ ဒါအရံႈးေပးလိုက္ျခင္းလို ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ အေရးအၾကီးဆံုး အခ်က္က အဲဒီပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာၾကီးနဲ ့လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိဖို ့ကၽြန္ေတာ္တို ့ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ လိ္မ္ညာေနၾကတာကမွ တကယ့္ ျပသနာ။ ခင္ဗ်ား ပတ္၀န္းက်င္ကို လိမ္တာထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လိမ္တာက မွ တကယ့္အျပစ္ဗ်။ တနည္းေျပာဦးမယ္ဆိုရင္ ဒါ လူျဖစ္ရႈံးတာပဲ။ ဘာျဖစ္လဲဗ်ာ။ ကိုယ္ျဖစ္တည္လာခဲ့တာကို အရွိအတိုင္းလက္ခံရမွာေပါ့ ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ လက္ခံရမွာေပါ့။ ခင္ဗ်ား ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ထိ ညာႏိုင္မယ္လို ့ထင္လဲ။ တကယ္လို ့ညာႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒါကို မွန္တယ္လို ့မထင္ဘူးဗ်ာ။

လက္ထပ္ဖို ့၊ အတူတူေနၾကဖို ့ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ မလိုအပ္တဲ ့အေၾကာင္းအရာပါ။ ဒါကို ထံုးတမ္းအစဥ္အလာတစ္ခုလို ့သတ္မွတ္ထားတယ္လို ့ ေျပာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ ခ်ည္ေႏွာင္ထားဖို ့ကို မလိုတဲ ့အရာ။ ကၽြန္ေတာ္အပိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးဗ်။ ရင္ထဲက တကယ့္ခံစားခ်က္ကို ခင္ဗ်ားကို အပြင့္လင္းဆံုေျပာျပေနတာပါ။ ခင္ဗ်ားတို ့အခ်စ္ေတြ၊ အဲ ခင္ဗ်ားတို ့စကားအရဆို Normal ေပ့ါ၊ ေယာက္က်ားေလး တစ္ေယာက္နဲ ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ခ်စ္တဲ ့အခ်စ္၊ သဘာ၀ လို ့အာဒမ္ နဲ ့ဧ၀ စကတည္းက လက္ခံထားၾကတဲ့ ခ်စ္ျခင္း၊ အဲဒီခ်စ္ျခင္းမွာ ေပါင္းစည္းုျခင္း၊ လက္တြဲျခင္း၊ ဒါေတြနဲ ့အခ်စ္ကို ခ်ည္ေႏွာင္ၾကတယ္။ ပိုမိုခိုင္ျမဲေအာင္ ဖန္တီးၾကတယ္။ လူသားတာ၀န္ကို ေၾကျပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္ၾကတယ္။ အဓိက အေၾကာင္းက လူသားမ်ိဴးဆက္ပဲလို ့ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြရဲ ့ခ်စ္ျခင္းက ခ်စ္ျခင္းနဲ ့ပဲ အဆံုးသတ္တယ္။ ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေတာ့ လက္ထပ္ခ်င္ပါတယ္။ လက္ထပ္မွ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့အခ်စ္ေတြ ပိုမိုခိုင္ျမဲမယ္ ဆိုတေတြ မလိုအပ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို ့တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ခ်စ္တယ္။ နားလည္တယ္။ တစ္ေယာက္ရဲ ့ျဖစ္တည္ျခင္းကို တစ္ေယာက္က ၾကည္ျဖဴဳျမတ္ႏိုးစြာ လက္ခံတယ္။ အဲဒီစိတ္ကေလးက မလွပဘူးလားဗ်ာ။

ခင္ဗ်ား ရဲ ့ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းျဖစ္တဲ ့အေျခာက္ ဆိုတဲ ့စကားလံုးအေပၚ ကၽြန္ေတာ္ ဘာခံစားခ်က္မွ မရွိပါဘူး။ ဒီစကားလံုးကို နာမ္စား တစ္ခု လို ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့သူမ်ားအက်ိဳးစီးပြားပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္းကို မၾကံစည္ဘူး။ မလုပ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို အေျခာက္ လို ့ေခၚလိုက္တဲ ့သူေတြ၊ သူတို ့စိတ္ထဲက ဘယ္လို ခံစားခ်က္နဲ ့ေခၚေခၚ ကၽြန္ေတာ္တို ့မခံစားဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို ၀ဋ္ေၾကြးပဲလို ့ေျပာၾကတဲ ့သူေတြအားလံုး ၀ဋု္ေၾကြးဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ထားၾကျပီးသားျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့Societyက မိန္းကေလးေခ်ာေခ်ာႏွစ္ေယာက္ နဲ ့အေျခာက္တစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာတာကို ေတြ ့ရင္ေတာင္ မိန္းမေခ်ာေလးေတြထက္ ခင္ဗ်ားတို ့ေျပာတဲ ့အေျခာက္ဆိုတဲ ့လူတန္းစားကို ပိုစိတ္၀င္စားတတ္ၾကတာ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေတာ့ ဒါကို စိတ္ဓါတ္ခြန္အား အျဖစ္ေျပာင္းလဲ ျပစ္ၾကမွာပဲ။ တစ္ခ်ိန္ၾကရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို လက္ခံလာၾကပါေစ၊ ဘာျဖစ္ပါေစလို ့လဲ ဆုမေတာင္းဘူးဗ်။ ဘာျဖစ္လို ့လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ျဖစ္တည္လာတဲ ့ဘ၀မွာ ဆုေတာင္းျဖစ္ခဲ့တာထက္ လက္ေတြ ့ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းလာရတာ မ်ားေတာ့ ဆုေတာင္းေနတာထက္ ကိုယ္လုပ္သင့္တာကို လုပ္ဖို ့ဆိုတာပဲ ေခါင္းထဲမွာရွိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ မိန္းကေလးေတြကို ညီမလို အစ္မလို သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ စိတ္၀င္စားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္ျမတ္ႏိုးရတာက သူပါ။ ေယာက္က်ား တစ္ေယာက္က ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ ့ေနရာမွာ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို ့က ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္က ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ကို ဆိုတဲ ့အပိုင္းကိုပဲ အာရံုစိုက္ၾကတယ္။ ျပစ္တင္ရႈဳတ္ခ်ၾကတယ္.။ ကဲ ့ရဲ ့ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ၾကားမွာရွိတဲ ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ေသမသြားဘူးဗ်။ ဘာျဖစ္လို ့လဲ ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို ့ေမ့ေနၾကတဲ ့အာရံုမထားၾကတဲ ့အပိုင္းမွာပါ၀င္ေနတဲ ့ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ ့ေလာကၾကီးကို ပိုမိုလွပေစေအာင္ အျမဲ ဖန္ဆင္းေပးတဲ ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားမွာ ျဖဴစင္မႈ၊ ဘက္မလိုက္မႈ၊ ရိုးသားမႈေတြပါ၀င္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ပါ။ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္လိုပဲ ျပဳမူေနထိုင္ပါတယ္။ မိန္းကေလးလို ၀တ္ခ်င္စားခ်င္ လွခ်င္ပခ်င္တဲ ့စိတ္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တာကလည္း ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ပါပဲ။ လူသားေတြၾကားမွာ ထားရွိတဲ ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ိဳးနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကိုခ်စ္တယ္။ အခ်စ္ဆိုတာေလးကိုပဲ ခင္ဗ်ားတို ့ျမင္ၾကည့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မိမိကုိယ္ကိုယ္လိမ္ညာျပီး ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို လိမ္ညာျပီး အသက္ရွင္ရတာထက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ျဖစ္တည္လာတဲ ့ဘ၀ကို ရိုးသားစြာ ၀န္ခံျပီး ရွင္သန္ရတာကို ပိုတန္ဖိုးထားမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို ခ်စ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ခ်စ္ၾကတယ္။ ဒါကို အျပစ္လို ့ေျပာရင္ အခ်စ္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘက္က ရပ္တည္ေပးလိမ့္မယ္လို ့ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။

အမြန္
၂၈ ၆ ၂၀၁၂။

April Drama

စိမ္းစိုတဲ့ေတာအုပ္

ညတစ္ည လသာသာ

တေ၀ါေ၀ါက်ေနတဲ့ ေရတံခြန္ရွိတဲ့ျမစ္တစ္စင္း

သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္

x           x           x

"ငါတို႕လာတဲ့ ႏွစ္ရက္အတြင္း ဒီေန႕မနက္ဘဲ ရာသီဥတုက ေႏြးတာေနာ္" ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲ ကိုယ့္ဖာသာေျပာသလိုမ်ိဳးခပ္တိုး တိုးေျပာမိပါတယ္။ သစ္ေတာအုပ္ၾကီးရဲ႕ လမ္းသြယ္ေလးထဲ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူ ေလွ်ာက္လာတဲ့အခ်ိန္ေလး မွာေပါ့ေနာ္။

"ေရေတြ ေႏြးေနပါေစဆုေတာင္းရမွာပဲကြ" မင္းမင္းကျပန္ေျပာတယ္။ ေခါင္းေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ စိမ္းျမျမသစ္ပင္ၾကီးရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားဟာ တေမွ်ာ္တေခၚၾကီး ၾကယ္ေတြကို ထိနမ္းေနသလားပဲ။ 

တေ၀ါေ၀ါက်ေနတဲ့ ေရတံခြန္ၾကီးဆီက ေရေတြ စီးက်ေနသံေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံေတြ ပိုျမန္လာသလို ခံစားရကာ ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ကလည္း ကခုန္ျမဴးတူးလာမိပါျပီ။ ညအခ်ိန္မွာ ေရကူးရျခင္းဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အၾကိဳက္ဆံုးေႏြရာသီ အပန္းေျဖနည္းတစ္ခုျဖစ္လာေနျပီဆိုရမွာေပါ့ေလ။

"ငါ့ေကာင္ေတြ တျခားဘက္ကို သိပ္မသြားနဲ႕ေနာ္" ကြၽန္ေတာ္ေရျပင္ကို ေျခေထာက္ေလးႏွင့္ အသာစမ္းသပ္၊ အေပၚက ေဘာင္းဘီတို ေကာ၊ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကိုေရာ ခြၽတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ေရက သက္ေသာင့္သက္သာကူးလို႕ရတဲ့ အေႏြးဓာတ္ရွိေနေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သည္ အဦးဆံုးေရကူးသမားျဖစ္ခဲ့သေပါ့။ ညေလးဟာေတာ္ေတာ္လွတဲ့ ညတစ္ညပါပဲဗ်ာ။ လျပည့္ညျဖစ္တာေၾကာင့္ လမင္းၾကီးဟာ ျပည့္ျပည့္၀ိုင္း၀ိုင္းနဲ႕ ေကာင္းကင္ထက္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲေနသလို ေလထုဟာလည္း ခပ္ေႏြးေႏြး တိုတ္ခတ္ေနရဲ႕။ အ၀တ္မပါတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာ အေရျပားနဲ႕ ေရေႏြးေႏြးထိေနရတာ အေကာင္းဆံုး ခံစားမႈပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ေရအသာကူးသြားရင္း တစ္ဖက္ကမ္းစပ္က သဲျပင္ကိုေျခ ေထာက္မိျပန္ေတာ့ ေန႕အခ်ိန္က ပူခဲ့တဲ့ေနရွိန္ေၾကာင့္ သဲျပင္အပူရွိန္ေလးက မဆိုးရြားပါဘူး။

ျမတ္သူက အ၀တ္မပါဘဲ ေရထဲဆင္းကူးတာေနာက္ဆံုးျဖစ္သလို ကြၽန္ေတာ့္ေဘးကိုေရာက္လာေတာ့လဲ ေမာေမာႏွင့္ အသက္ရွဴေန ေလရဲ႕။ကြၽန္ေတာ္တို႕သံုးေယာက္ တစ္ေယာက္ အသက္ရွဴသံတစ္ေယာက္ၾကားရတဲ့ အေနအထားနဲ႕ သဲျပင္ေပၚလွဲေလ်ာင္းၾကရင္း ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ေတြကို ေရတြက္ၾကပါတယ္။

"ငါတို႕ျမစ္ရဲ႕အလယ္နားက ေက်ာက္ေဆာင္ၾကီးဆီ ကူးသြားရေအာင္ေလ၊ ေနပူခဲ့ရင္ေတာ့ ေႏြးေနဦးမွာကြ" ျမတ္သူက အၾကံေပးတယ္ ရုတ္တရက္။ 

ကြၽန္ေတာ္ အဦးဆံုးမတ္တပ္ရပ္လိုက္ကာ သူ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ကို သေဘာတူလိုက္တယ္။ ျမတ္သူႏွင့္ မင္းမင္း ေဘးခ်င္းယွဥ္ေလွ်ာက္ကာ ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္က လိုက္လာၾကတယ္ဗ်။

"ငါ့ေကာင္ မင္းတင္ပါးၾကီး ေရထဲေပါေလာေပၚေနတယ္ေနာ့" မင္းမင္းက အေမွာင္ရိပ္သန္းေနတဲ့အခ်ိန္ ေရထဲကူးေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ခႏၶာကိုယ္အေနအထားေတြကို သံုးသပ္မိတယ္ထင္ပါရဲ႕။

"ေရေပၚ ေပၚမေနေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားကူးတာပဲေလကြာ ေပၚေနတာေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး" ကြၽန္ေတာ္လည္း ရွက္ရွက္ႏွင့္ ျပန္ေျပာလိုက္ ရတာေပါ့ေနာ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေက်ာက္ေဆာင္ၾကီးရွိရာဆီ ေဘးခ်င္းယွဥ္ ကူးသြားၾကတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ခပ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႕ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အ၀တ္မပါေရကူးၾကျခင္းေလ။ မင္းမင္းႏွင့္ ျမတ္သူတို႕ ေက်ာက္ေဆာင္ၾကီးေပၚ အရင္တြယ္တက္လိုက္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ လွဲေလ်ာင္း အေမာေျဖရင္း ေက်ာက္ေဆာင္ရဲ႕ အပူေငြ႕ကို သေဘာက်ေနၾကတာေတာ့အမွန္။

"Felling ေတာ္ေတာ္ good ေနာ္၊ ဒါၾကီးက ပူေႏြးေနတုန္းပဲကြ" မင္းမင္းက စကားစေျပာတယ္။ 

ကြၽန္ေတာ္လည္း ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚ တြယ္တက္လိုက္ကာ သူတို႕လွဲေလ်ာင္းတဲ့ ပံုစံအတိုင္းလွဲၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ပူေႏြးေနတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚ ေမွာက္ထားတာဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ မတ္လာရတာေပါ့ေနာ္။ တကယ့္ကိုမိုက္တယ္။ မင္းမင္းႏွင့္ ျမတ္သူ ပက္လက္လွန္လွဲေလ်ာင္းလိုက္ ေတာ့ သူတို႕ငပဲေတြဟာလည္း မတ္မတ္ေထာင္ေနတာကို ၾကယ္ေရာင္အလင္းႏွင့္ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ရင္းႏွီးေနလို႕လားမသိ ရွက္စိတ္ မျဖစ္ေပၚမိၾကေတာ့ပါဘူး။

"ေက်ာက္ေဆာင္က ေႏြးေနေတာ့ မင္းတို႕ -ီးေတြကိုလည္း သူ႕လိုမာေအာင္ လုပ္တယ္ထင္ရဲ႕" ကြၽန္ေတာ္က လွမ္းစလိုက္တယ္။

"ဟုတ္တယ္၊ မင္းလဲ -ီးေတာင္ေနျပီဆိုတာ ငါေလာင္းရဲတယ္ကြာ" ျမတ္သူက စကားခြန္းတုန္႕ျပန္တယ္။ 

ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္တယ္ေလ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ထန္ေနျပီပဲ။

"ငါေတာ့ ေရထဲျပန္ဆင္းစိမ္ျပီး ေအးေအာင္လုပ္မွထင္တယ္" ကြၽန္ေတာ္ေရထဲ ေလ်ာဆင္းရင္း အရွက္ေျပလုပ္သလိုလိုဟန္ေဆာင္လိုက္ တယ္ေပါ့ေနာ္။ ေရထဲဆင္းသာဆင္းလိုက္ရတာ ငပဲက ေခါင္းမျငိမ္ခ်င္ေသးဘူး ေခါင္းေထာင္တုန္းဆိုေတာ့ ေရထဲမျမႇဳပ္ေအာင္သာ ေျခေထာက္ကို လႈတ္ခပ္ေနရတယ္။

ရုတ္တရက္ ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ဖက္ကေန ခုန္ဆင္းသံႏွင့္အတူ ေရထဲကိုဆြဲျမႇဳပ္ခံရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို တိုက္ခိုက္သူ မင္းမင္းအား ပခံုး ေပၚကေနဆြဲကိုင္ျပီး သူ႕ကိုျပန္လည္လံုးေထြးလိုက္ပါရဲ႕။ မင္းမင္းတစ္ေယာက္ သက္လံုမေကာင္းစြာ ေဟာဟဲျဖစ္ေနျပီးသကာလ ေရ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚ ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ကေပၚလာတယ္ေလ။ ျမတ္သူကလည္း ေရထဲ ခုန္ဆင္းလာကာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးသား လံုးေထြး ပဲြကို ပူးေပါင္းလိုက္တယ္ဗ်။ တစ္ၾကိမ္ေတာ့ ျမတ္သူကေနာက္ဘက္ကေနသိုင္းဖက္ျပီး ခ်ဳပ္တာမွာ ကြၽန္ေတာ့္တင္ပါးေတြကို တစ္ခုခုက ဖိ ေထာက္ေနသလို ခံစားရသား။ အား....သူ႕ငပဲမာမာက ဟိုထိုးသည္တိုးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ေအာက္ပိုင္းေနရာအႏွံ႕ကိုေလ။ ကြၽန္ေတာ့္ေျခ ေထာက္ေတြကို လႈပ္ရမ္းေနရတာေၾကာင့္ တင္ပါးေတြႏွင့္ သူ႕ကိုျပန္ပြတ္သပ္ေနသလို ျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ သူႏွင့္ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္လို႕ ရေအာင္လွည့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕ေပါင္တစ္ေခ်ာင္းကိုဆြဲကာ ဟန္ခ်က္ပ်က္ေအာင္လုပ္လိုက္တာ ခပ္မာမာ သူ႕ငပဲက ကြၽန္ေတာ့္ ပခံုးသားေတြကို တို႕ခတ္ပါေရာ။ ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲသည္လည္း ျပန္မာေတာင့္လာရကာ မင္းမင္းေကာ ဘယ္လိုမ်ားရွိမယ္ဆိုျပီး သူ႕ ေနာက္ဖက္ကေန ကၽြန္ေတာ္သိုင္းဖက္ကာျပန္လံုးေထြးမိလိုက္ျပန္ေသးတာပါပဲ။

"အိုေက ငါေတာ္ျပီကြာ" ကြၽန္ေတာ္ကစားပြဲကိုရပ္လိုက္ျပီး ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚဆြဲတက္လိုက္ပါတယ္။ မင္းမင္းႏွင့္ ျမတ္သူလည္း ကြၽန္ေတာ့္နည္းတူေပါ့ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲဟာ မတ္ျပီးေထာင္ေနတာမ်ား ခ်က္ကိုလမ္းညႊန္ေနသလားထင္ရတယ္။ မင္းမင္းႏွင့္ ျမတ္သူ သည္လည္း အလားတူ ျပႆနာရင္ဆိုင္ရတယ္ထင္ပါရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြက တစ္မ်ိဳးတစ္မည္။

"ငါေတာ့ တစ္ေလ်ာ့ေလာက္ထုတ္မွျဖစ္မယ္ထင္တယ္ကြာ" ကြၽန္ေတာ္ေျပာလည္းေျပာ ငပဲကိုဆုပ္ကိုင္ကာ စတင္လႈပ္ရွား လက္ကစား လိုက္ပါတယ္။

"ငါလည္း အတူတူပဲ" မင္းမင္းက သေဘာညီတယ္။

ျမတ္သူက ဘာစကားမွ မေျပာဘဲ သူ႕ငပဲကိုသူကိုင္ကစားေနတာေလ အဟိ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြ ပူေႏြးတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚလွဲေလ်ာင္း ၾကယ္ေတြဆီ မ်က္ႏွာမူကာ ကိုယ့္ငပဲႏွင့္ကိုယ္အလုပ္မ်ားေနၾကတယ္ေပါ့ေနာ္ ေျပာရရင္ေတာ့။

"ငါေရထဲ ျပန္ဆင္းဦးမယ္ကြာ...အဲ့ဖီလင္ကမိုက္တယ္။ ဘယ္သူလိုက္မလဲ"

ကြၽန္ေတာ္ တစ္ဆင့္နိမ့္ေက်ာက္ေဆာင္ေဘးက ေျခနဲ႕ေထာက္မိတဲ့သဲျပင္ေပၚ ေလ်ာဆင္းလိုက္တယ္ ကိုယ္တစ္ပိုင္းကိုေတာ့ ေက်ာက္ ေဆာင္ေလးေပၚ အေပၚပိုင္းေမွးတင္ထားရင္းေပါ့။ မင္းမင္းလည္း ကြၽန္ေတာ့္လိုပဲ ေအာက္ပိုင္းေရလိုက္စိမ္တယ္ဗ်။

"ဒီဖီလင္က အရမ္းေကာင္း...အာ" ကြၽန္ေတာ္ေရထဲမွာ လက္ကစားေနရင္းေျပာမိတယ္။ မင္းမင္းရဲ႕တုန္႕ျပန္စကားသံက "အာ...အ..ရွီး" တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ လက္မအနည္းငယ္သာကြာတဲ့ ေနရာမွာ -ြင္းထုရင္းေပါ့။ 

ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးသား ေရထဲမွာ ေကာင္းေနၾကသလို ျမတ္သူက ကြၽန္ေတာ္တို႕ေရာက္ေနတဲ့ေက်ာက္ေဆာင္ေလးရဲ႕ အေနာက္ဘက္က ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္း လွဲ ေလ်ာင္းရင္း အလုပ္မ်ားေနပါတယ္။ မင္းမင္း ကြၽန္ေတာ့္အနား တိုးကပ္လာရင္းၾကိဳတင္ သတိေပးျခင္းမျပဳဘဲ ကလိထိုးကာ ေရထဲ ျပဳတ္က်ေအာင္ သူလုပ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ လက္ကိုခိုင္ခိုင္ထား တြယ္ကပ္္ထားလိုက္တာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး သူ ကြၽန္ေတာ့္အထက္နားက ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္ရင္း အဆံုးသတ္လိုက္ရပါတယ္။ အေ၀းကိုေတာ့ မေရြ႕ႏိုင္ပါဘူး ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ငပဲကိုလွမ္းဆြဲလိုက္တာေၾကာင့္ေပါ့။ 

ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ေယာင္ယမ္းဆြဲကိုင္မိသလို သူကလည္း ေယာင္ယမ္းျပီးေနာက္ကို နည္းနည္းဆုတ္လိုက္ေသးတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ခပ္ နိမ့္နိမ့္ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚ တေစာင္းလွဲထိုင္လိုက္တယ္ဗ်။ ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ငပဲခပ္တုတ္တုတ္ကို နည္းနည္းညႇစ္ျပဳလိုက္ျပီး ခဏၾကာေတာ့ လက္ကစားေပးမိေရာ။ သူကလည္း ေရစပ္မွာ ရပ္ေနဆဲ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲရွိရာကို လက္လွမ္းျပီး ျပန္လည္ပြတ္သပ္ကစားေပးပါတယ္။ မင္းမင္းႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ စကားဆက္မဆိုမိၾကပါဘူး ႏွစ္ဦးသား လက္ကစားေနၾကရင္း ႏႈတ္ဖ်ားကခပ္ တိုးတိုး ညည္းညဴေနတာကလြဲ လို႕ေလ။

"မင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ" ျမတ္သူတစ္ေယာက္ လွမ္းေမးလိုက္သံက အသက္ရွဴသံျပင္းျပင္းလိုမ်ိဳး ခပ္ေလးေလး။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးသားက ပူးကပ္ေနသလိုျဖစ္ေနတာကိုျမင္မိတာေၾကာင့္ သူလွမ္းေမးလိုက္ဟန္တူပါတယ္။ 

"ေဟ့..တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ -ုေပးေနၾကတာလား"

"ဟုတ္တယ္ ဘာျဖစ္လို႕လဲ မနာလိုေနတာလား" ကြၽန္ေတာ္ မင္းမင္းငပဲကို မလြတ္တမ္းဆုပ္ကိုင္ထားရင္း ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ "ဒီကို လာခဲ့ေလ ျမတ္သူ ငါတို႕သံုးေယာက္ထိုင္လို႕ရပါတယ္ ေက်ာက္ေဆာင္က" မင္းမင္းကလည္း စကားျပန္လုပ္တယ္။

ျမတ္သူ သူလွဲေနတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚကေန ဆင္းလာျပီး ကြၽန္ေတာ္တို႕ရွိေနတဲ့ တစ္ဆင့္နိမ့္ေက်ာက္ေဆာင္ေလးဆီ လွမ္းလာတယ္။ ေရထဲရပ္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို တင္ပါးေတြကေနပင့္ကိုင္ျပီး မင္းမင္းရွိေနတဲ့ေက်ာက္ေဆာင္ေပၚကိုတက္ေစသလို သူလည္း ေနာက္က တက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ မင္းမင္းငပဲကို ဆက္ကိုင္ျပီး မလြတ္တမ္း-ု ေပးမိေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အနားထက္ မင္းမင္းအနားကိုကပ္သြား ဟန္က မင္းမင္းလက္ကစားေပးတာကို ခံစားခ်င္လို႕ထင္တာပဲ။

သံုးဦးသား စက္၀န္းတစ္ခုလို ျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္။ ျမတ္သူရဲ႕လက္တစ္ဖက္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚေရာက္လာျပန္ေတာ့ ႏုညံ့တဲ့လက္ ေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ပိုျဖစ္ရျပန္ေရာ။ သံုးေယာက္သား ၁၅မိနစ္ေလာက္ ကိုယ္စီအျပန္အလွန္ လက္ကစားေပးမိၾကျပီးေနာက္ မင္းမင္း က ျမတ္သူ႕ငပဲကိုလႊတ္ ကြၽန္ေတာ့္ဆီကို တိုးကပ္လာတယ္ဗ်။ မင္းမင္းမ်က္၀န္းေတြက ထူးဆန္းတယ္လို႕ ခံစားမိရတဲ့ခဏမွာပဲ မင္းမင္း ဦးေခါင္းက ကြၽန္ေတာ့္ငပဲရွိရာကို ငံု႕ကိုင္းျပီးေနာက္ blow me!

"အိုး...shit!.မင္းမင္း...အင္း... "ကြၽန္ေတာ္ၾကံဳဖူး ရမိခံစားဖူးတဲ့ blowjob ေတြထဲက အေကာင္းဆံုးအျပဳအစုပဲလို႕ရရွိခံစားမိပါတယ္။ ျမတ္သူက မင္းမင္းေပါင္ျခံရွိရာကို ေခါင္းငံု႕ျပီးသကာလ သူလည္း တလႈပ္လႈပ္။ မင္းမင္းက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕အစြမ္းကုန္မာေတာင္ေနတဲ့ငပဲကို သူ႕ ပါးစပ္ကခြၽတ္လိုက္ျပီး ျမတ္သူ႕ကိုမွ်ေ၀လိုက္တယ္။ 

"Mmmhuhh....ohh...ျမတ္သူ" မင္းမင္း blowjob လုပ္တာထက္ တစ္မ်ိဳးထူးတဲ့ ျမတ္သူရဲ႕စြမ္းေဆာင္မႈကလည္း ပိုမိုစြမ္းပါတယ္။ မင္းမင္းက ကြၽန္ေတာ့္ငပဲကို သူ႕ပါးစပ္က ခြၽတ္တာႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ခပ္ရွည္ရွည္ ျမတ္သူ႕ငပဲကို သူ႕အာခံတြင္းထဲ အဆံုးထိထည့္ႏိုင္ ေအာင္ၾကိဳးစားသား။ ခဏၾကာေတာ့ ေက်ာက္ေဆာင္မ်က္ႏွာျပင္ေပၚေမွာက္လ်က္အေနအထားျဖစ္ေနဆဲ မင္းမင္းေအာက္ပိုင္းရွိရာဆီ ျမတ္သူ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာကို ေရႊ႕သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ မင္းမင္းတင္ပါးႏွစ္ဖက္ကို အသာဟကာ လွ်ာေကြၽးပါေရာ။ မင္းမင္း ခါးတစ္ခ်က္ ေကာ့ကာ ေအာ္ညည္းတာ သိပ္မၾကာဘဲ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲ တရမ္းရမ္းကို သူ႕ပါးစပ္ထဲ ဆြဲငံုပါေတာ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြ ခဏ တာေမွးမွိတ္ျပီး ျပန္ဖြင့္ လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းမင္းတစ္ေယာက္ ေက်ာေကာ့ေနသလို ျမတ္သူမွာလည္း ေလွၾကီးထိုးနည္းနဲ႕ တျပဳန္းျပဳန္း လႈပ္ရွားေနပါျပီ။ ဟုတ္တယ္ ျမတ္သူ....မင္းမင္းကို တရစပ္ -ိုးေနျပီေလ။

"အို...အို....အို...shit!!.အား...." မင္းမင္း ႏႈတ္ဖ်ားက တရစပ္ေအာ္ညည္းေနသလို ျမတ္သူကလည္း ခပ္ျပင္းျပင္းေဆာင့္ခ်က္ေတြႏွင့္ လႈပ္ရွားေနပါတယ္။ မင္းမင္းစိတ္ေတြထန္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ကာ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲကို ပါးစပ္ထဲျပန္သြင္းကာ တျပြတ္ျပြတ္ စုပ္မ်ိဳေရာ။ အား...ဘယ္ေလာက္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္း ရင္ခုန္သံရပ္ေစမယ့္ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးလဲဆိုတာ ေျပာျပလို႕မရျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။

"အင္း...အင္း....အ...ရွီး...ငါ...ငါ....ျပီးေတာ့မယ္" ျမတ္သူ သူ႕ခါးကို စက္ေသနတ္ဆြဲသလိုပစ္ေနရင္းမွ ႏႈတ္ဖ်ားက မြတ္သိပ္ေနတဲ့ ေလ သံမ်ိဳးႏွင့္ေျပာပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ျမတ္သူ႕ေဆာင့္သြင္းခ်က္ေတြေႏွးေကြးျပီး ရပ္ဆိုင္းသြားေတာ့ "ငါ့အလွည့္ကြာ" ကြၽန္ေတာ္အဲလို ေျပာျပီး မင္းမင္းေနာက္ပိုင္းကိုေရြ႕လိုက္တယ္။ မင္းမင္းကို doggy style ေနခိုင္းလိုက္ျပီးေနာက္ ခါရမ္းေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲကို တျဖည္း ျဖည္းခ်င္း တြင္းေအာင္းခိုင္းလိုက္တာေပါ့ေနာ္။

"အိုး...မိုက္တယ္...ညႇစ္ေပးတာေကာင္း....အ" မင္းမင္းခေရၾကြက္သားေတြက အထုတ္အသြင္းလုပ္ေနဆဲ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲကို ဖ်စ္ညႇစ္မႈ ျပဳလုပ္ေပးတာေၾကာင့္ ပိုမိုစိတ္ၾကြရပါတယ္။ ဒီလိုဆို အျမန္ျပီးသြားႏိုင္တာေၾကာင့္ အသာေလးဖြ ျပန္ျပီးငပဲကို ဆြဲထုတ္ကာ သူ႕ကို ပက္ လက္ လွဲခိုင္းလိုက္မိရဲ႕။ သူ႕ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ကြၽန္ေတာ့္ပခံုးေပၚတင္ ခပ္ဟဟျဖစ္သြားတဲ့ ခေရ၀ထဲ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲကို တဆံုးဖိ ထည့္ လိုက္ပါ တယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ဖိဖိထည့္လိုက္တိုင္း သူ႕ငပဲကလည္း twist ျဖစ္ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္လက္ႏွင့္အသာ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ရင္း တျပိဳင္တည္းလို လက္ကစားေပးျဖစ္သည္ေပါ့။

"ငါေျပာတဲ့အခ်ိန္ မင္းလည္းျပီးေအာင္လုပ္ေနာ္" ကြၽန္ေတာ္သူ႕နားရြက္နား တိုးကပ္ေျပာလိုက္ေသးတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ငပဲထဲ တဆစ္ဆစ္ႏွင့္ ျပီးခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးေဆာင့္ -ိုးရင္း မင္းမင္းနားရြက္နား ႏႈတ္ခမ္းသား ေတြႏွင့္ ပြတ္သပ္ရင္း "ohh...Ohhh....Ohhho...hoohh...huhu....uhh...အာ...ငါျပီးျပီ...အ" လို႕ညည္းညဴရင္းမွာ သူ႕ငပဲကိုလည္း ခပ္သြက္သြက္ စည္းခ်က္ညီ မြတ္သိပ္စြာ ကစားေပးလိုက္ပါတယ္။

"အိုး.....Fuck...အား..အား"မင္းမင္းႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ တျပိဳင္တည္းလို ေအာ္ညည္းမိတာက ကြၽန္ေတာ့္ရင္အုပ္ေတြ ပူေႏြးရႊဲစိုသြားခ်ိန္ႏွင့္ မင္းမင္း ခေရ၀ထဲအဆံုးထိငပဲကိုေကာ့သြင္းလိုက္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္လႈပ္ရွားမႈေတြ တိုက္ဆိုင္သြားတဲ့အခ်ိန္ကိုက္ပါ။

ကြၽန္ေတာ္တို႕ သံုးေယာက္သား ေက်ာက္ေဆာင္မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ စကားမေျပာဘဲ အတန္ၾကာလွဲေလ်ာင္းျငိမ္သက္ေနမိၾကပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္သာယာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္အခါပါလိမ့္ေနာ္။

x           x           x

ကြၽန္ေတာ္တို႕ ကားရွိရာကို ျပန္လာတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ေတြ မသိုးမသန္႕ျဖစ္လာတယ္ဗ်။ ေလထုတဲက သတိေပးခ်က္ ေတြလႊင့္ေနတဲ့ အသံေတြကို ၾကားေနရသလိုပဲ။ ျပီးေတာ့ ေသြးညွီနံ႕လိုလို။

ေဟာ..ခပ္လွမ္းလွမ္းေတာစပ္က ဘာသံမ်ားလဲ? ကြၽန္ေတာ္တို႕အခ်င္းခ်င္း ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ သူတို႕လည္းအလားတူ သံသယမကင္း ျဖစ္ေနၾကဟန္ မ်က္လံုးမ်ားက ခပ္၀ိုင္း၀ိုင္းပါ။

ကားဆီအေရာက္ ကားတံခါးကို ဆြဲအဖြင့္ ကားေခါင္မိုးေပၚက ဘာ... 

"အား!!!!!!!"

Alex Aung (2 Oct 2012)

သတၱဳၾကိဳးတစ္မွ်င္...ႏူးည့ံခိုင္ျမဲစြာ

ျမိဳ ့ကေလးက အရမ္းကို ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမေမ ေမြးခဲ့တုန္းက ဒီလို ေဆာင္းနံနက္ခင္း ႏွင္းဖြဲဖြဲက်ေနတဲ ့အခ်ိန္ ဒီျမိဳ ့ကေလးရဲ ့တိုက္နယ္ေဆးရံုေလးမွာေပါ့။ ေမေမဟာ သူတစ္ေယာက္တည္းရဲ ့အားနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္ကို လူ ့ေလာကၾကီးထဲ ေခၚေဆာင္လာခဲ့သူပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကိုယ္၀န္ရွိေနျပီဆိုတဲ ့သတင္းကိုေတာင္ ေဖေဖ့ဆီ ေမေမေၾကးနန္းနဲ ့လွမ္းေျပာခိုင္းခဲ့ရတာ..။ ဒါကို မသိခင္ ၁ ပတ္ကေလးကတင္ ေဖေဖေရွ ့တန္းစစ္ေျမျပင္ကို ထြက္သြားခဲ့ရတာတဲ့ေလ။ ေမေမက ဒီအေၾကာင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ သိတတ္တဲ ့အရြယ္မွာ ျပန္ေျပာျပခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန္းက ေမေမ ့ပါးျပင္မွာ မ်က္ရည္စေတြ စိုစြတ္ေနေပမယ့္ ေမေမရဲ ့မ်က္၀န္းေတြက အရမ္းကို အေရာင္ကင္းမဲ ့စြာ တည္ျငိမ္ေနခဲ့တာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိခဲ့တာေပါ့။ ေမေမက အဲဒီကတည္းက စိတ္ဓါတ္သိပ္ခိုင္မာတဲ ့အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စံျပမိခင္တစ္ေယာက္အျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေလးစား အားကိုးရတဲ ့မိခင္တစ္ေယာက္ အျဖစ္ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးမွာ ရွင္သန္ရစ္ေနခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ေမေမ အျငိမ္းစားယူျပီး ေနာက္ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးမွာပဲ ေဘာ္ဒါေဆာင္တစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ရင္း သူႏွစ္သက္တဲ ့စာသင္ၾကားျခင္းအလုပ္ကို လုပ္ေနတုန္း။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေမေမ့ေသြးေတြနဲ ့လူျဖစ္လာျပီး ေမေမလို ့ပဲ ဆရာအလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ေမေမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းေအာင္တုန္းက စစ္တကၠသိုလ္ တက္ခ်င္လား သား လို ့ေမးဖူးတာ တစ္ခုေလာက္သာ ေဖေဖနဲ ့ပတ္သတ္တဲ ့ေမေမရဲ ့ေမးခြန္းအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ဟင့္အင္းေမေမ ဆိုတာထက္ပိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွပို မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဘ၀ခရီးမွာ အတိတ္ကို အျမဲတမ္းသယ္ေဆာင္မသြားဖို ့ေမေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ဆံုးမခဲ့ဖူးတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေမေမလိုပဲ စိတ္ဓါတ္္ခိုင္မာတဲ ့သားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစရမယ္လို ့ေမေမ တီးတိုးေရရြတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေတြကိုလည္း ေမေမပဲ ဖန္ဆင္းေပးခဲ့တာ မဟုတ္လား။

ကၽြန္ေတာ္ ့အိမ္ကေလးဆီကုိ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ေနတဲ ့အခ်ိန္ေလးမွာ အေတြးေတြ၀င္ေနတာနဲ ့သူ ့ကိုေတာင္ ေမ့သြားခဲ့တယ္။ မနက္ ၅ နာရီေလာက္ကို ျမိဳ ့ကေလးရဲ ့အ၀င္ ဘီအိုစီ ဂိတ္ေဟာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တိို ့ဆင္းျပီး လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကတာ။ အိမ္ကို နည္းနည္းေတာ့ လွမ္းေပမယ့္ ေမေမ ့ကို လာမၾကိဳဖို ့ကၽြန္ေတာ္ေျပာထားခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္   ေမေမ့ဆီကို   ျပန္လာတိုင္း   ျမိဳ ့ကေလးရဲ ့  လမ္းမတန္းကို ျဖတ္ျပိးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကေလးဆီကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရတာကို အရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့တာ။

" ဦးငယ္....မေရာက္ေသးဘူးလားဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာေနျပီ။ ခ်မ္းလည္း အရမ္းခ်မ္းေနျပီ။ ဦးငယ္ အိတ္ၾကီးကလည္း ေလးတယ္"

ဟုတ္သားပဲ ကၽြန္ေတာ္ကသာ အေတြးေတြနဲ ့ကိုယ့္ျမိဳ ့ကေလးကို ျပန္လာရလို ့တက္ၾကြျပီး ေရွ ့ကေန ေလွ်ာက္ေနလိုက္တာ သူ ့ကို ၾကည့္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခရီးေဆာင္ အိတ္ၾကီးက တစ္ဖက္၊ သူ ့အ၀တ္အစား ေက်ာပိုးအိတ္ၾကီးကိုလည္း လြယ္ျပီး ေမေမတို ့အတြက္ ၀ယ္လာတဲ ့J Donus မုန္ ့ေတြထည့္ထားတဲ ့လက္ဆြဲအိတ္ၾကီးက တစ္ဖက္နဲ ့မ််က္ႏွာက အေတာ္ေလးရႈံ ့တြလို ့ေနပါတယ္။ ေတာင္ေပၚေဆာင္းရဲ ့အေအးကိုလည္း တခါမွ မထိေတြ ့ဖူးေတာ့ ေမးက တဂတ္ဂတ္ရိုက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးရယ္ခ်င္သြားတယ္။ သူ ့လက္ထဲက အိတ္ေတြအကုန္လံုး ယူသယ္ျပီးတာေတာင္မွ သူ ့ေျခလွမ္းေတြက တံု ့ေႏွးေနတုန္း။

"လာပါကြာ ေရာက္ေတာ့မွာပါကြ။ ေျမနီလမ္းကေလးကို လွမ္းျမင္ေနရျပီ။ လာ.....ေလကို တ၀ၾကီးရႈၾကည့္စမ္းကြာ...ဒီလိုမ်ိဳး မင္းတို ့ရဲ ့မဟာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီးမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္ဘူးကြ။ ဘယ္ေလာက္ လတ္ဆတ္သန္ ့ရွင္းလိုက္သလဲလို ့။ "

ေျပာေျပာ ဆိုဆို မ်က္ႏွာကို ေမာ့ျပီး ေအးစိမ့္ေနတဲ ့ေလေတြကို အဆုတ္ထဲ ေရာက္သြားတဲ ့အထိ တ၀ၾကီးရႈသြင္းလိုက္တယ္။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္လုပ္သလို လိုက္လုပ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အနည္းငယ္ လန္းဆန္းတက္ၾကြလာပံုနဲ ့ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ကို အေျပးလိုက္လာခဲ့တယ္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရွ ့အ၀င္က ခြာညိဳပန္းရံုေလး ေအာက္က ခံုတန္းရွည္ေလးမွာ ေမေမထိုင္ေစာင့္ေနပါတယ္။ ေမေမ က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ ့ေတာ့ လွမ္းျပံဳးျပတယ္။ ေမေမအျပံဳးက အျမဲ ေအးခ်မ္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာရွိရွိ ေမေမ အားရပါးရ ရယ္လိုက္တယ္လို ့မေတြ ့ဖူးဘူး။ ေမေမက အရာရာကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနဲ ့အိေျႏၵၾကီးစြာေနတတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေမေမ ့မ်က္လံုးေတြကို ဖတ္တတ္ပါတယ္။ ေမေမ ့ႏုတ္ခမ္းက အျပံုးထက္ ေမေမ့ မ်က္၀န္းက အျပံဳးကို သားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ ့ကၽြန္ေတာ္ သိပ္သိတာေပါ ့။ ကထိက ရာထူးတက္ျပီးကတည္းက ေမေမ့ဆီျပန္မေရာက္ျဖစ္တာ ေမေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္ေလာက္ထိ လြမ္းေနမလဲ ကၽြန္ေတာ္သိတာေပါ့ေလ။

အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ အေတာ္ေလး ေႏြးေထြးသြားတယ္။ မီးလင္းဖိုေလးက မီးခိုးနံ ့ေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ငယ္ဘ၀ကို ျပန္လြမ္းဆြတ္မိေအာင္  လာေရာက္လႈံ ့ေဆာ္ေနၾကတယ္။ ေမေမက သူ ့တပည့္မေလး တစ္ေယာက္ကို ႏြားႏို ့ယူလာေပးဖို ့ေျပာလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ ႏြားႏို ့ပူပူေလး ႏွစ္ခြက္ယူျပီး အဲဒီမိန္းကေလး ျပန္ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့မ်က္ႏွာကို ခုမွ သတိထားျပီးၾကည့္မိေတာ့တယ္။
" ညိဳ မဟုတ္လား" သူ ့အျပံဳးကို ျမင္လိုက္ေတာ့ မွ သူ ့ငယ္ရုပ္ကေလးက ပိုေပၚလာတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ညိဳေလးသြယ္ ပါေလ။ ဒီမိန္းကေလး ဒီအရြယ္ေတာင္ေရာက္ေနျပီပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့တဲ့ ညိဳက ၁၀ တန္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ္စာသင္ေပးေနတဲ့ ခ်ာတိတ္မေလး။ သနပ္ခါးပါးကြက္ကေလးနဲ ့ဆံပင္တိုကေလးနဲ ့ကေလးမေလးပဲ။ သူ ၁၀တန္းေအာင္ျပီး မႏၱေလးမွာ ေဆးေက်ာင္းတက္ဖို ့သြားလုိက္တယ္ ဆိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ ့ျပန္မဆံုျဖစ္ၾကတာ။

" သား..ညိဳက ခု ေတာင္ၾကီး စ၀္စံထြန္းေဆးရံု မွာ တာ၀န္က်တယ္ေလ။ အားလပ္ရပ္ဆို ျပန္လာျပီး ေမေမနဲ ့အေဖာ္လာလုပ္ေပးတယ္ သားရဲ ့...သားညီမေလးက ဆရာ၀န္မၾကီးဆိုေတာ့ ေမေမ့ က်န္းမာေရး အတြက္ အားကိုးေနရတာေပါ ့"

ေမေမက ညိဳ ့ရဲ ့ညိဳစိမ့္စိမ့္ မ်က္ႏွာကေလးကို ေမာ့ၾကည့္ုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပေနတယ္။ အို ဟုတ္သားပဲ ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ နဲ ့ေမေမတို ့ကို မိတ္ဆက္ေပးဖို ့သတိရေတာ့တယ္။

"ေမေမ...မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္...ဒါသားရဲ ့တပည့္ေလးလို ့ေျပာလို ့လည္းရတယ္။ ဒသနိက ဘာသာသင္တဲ ့က်ဴတာ တစ္ေယာက္ပဲ ေမေမ။ သားတို ့အေဆာင္မွာ အခန္းေဖာ္ေပါ ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ ့နယ္ျပန္သြားလို ့မလိုက္လာႏိုင္ဘူး။ ခန္ ့ညီကေတာ့ မိဘေတြကေတာ့ အေမရိကားမွာ ေမေမေရ။ သူက လိုက္သြားလို ့လဲမရေတာ့ ဒီမွာ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ေနတာ။ အေဆာင္မွာပဲ လာေနတယ္ေလ။ ညိဳ သူ ့နာမည္က ခန္ ့ညီေမာင္  တဲ ့"

ညိဳ က သူ ့ကို ၾကည့္ျပီး ေခါင္းကေလး ညိတ္လို ့ျပံဳးျပလိုယ္တယ္။

" ေအာ္ သားမိဘေတြက ျပန္မလာၾကဘူးလားကြယ္။ မိဘေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနရက္နဲ ့ဘာလို ့တကြဲတျပားျဖစ္ေနၾကရတာလည္း သားရယ္။ အန္တီ စိတ္မေကာင္းပါဘူး " ေမေမက ေတြးေတြးဆဆေျပာတယ္။ အေမတစ္ခု သားတစ္ခု နဲ ့မိသားတစ္စု ျဖစ္ေနရတဲ ့ကၽြန္ေတာ္တို ့အေနအထားကို ေမေမတန္ဖိုးထားသလို မိသားစုဆိုတဲ ့ေႏြးေထြးမႈကို ေမေမက အျပည့္အ၀ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူးလို ့တခါတခါ ေျပာတတ္ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖခင္တစ္ေယာက္မရွိပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို သားေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစဖို ့ေမေမၾကိဳးစားခဲ့တယ္ ဆိုတဲ ့စကားကို ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးပါေမေမရယ္။ သူကလည္း ေမေမ့ အေမးကို ဘာမွျပန္မေျဖပဲ ႏြားႏို ့ခြက္ကိုသာ ငံု ့ၾကည့္ေနတဲ ့သူ ့မ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ေရာ ေမေမပါ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ ့ၾကည့္ေနမိတယ္။

" ကိုေမာင္ က ဒသနိက ဘာသာရပ္ကို သင္တာဆိုေတာ့ ညိဳ ့အတြက္၀မ္းသာစရာပဲ။ ညိဳက စိတ္ပညာကို သိပ္စိတ္၀င္စားတာ။ ကိုေမာင့္ကို ညိဳ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီးေမးမယ္ေနာ္ "

ညိုက ကေလးတုန္းက အတိုင္း မေျပာင္းလဲပါဘူး။ ရိုးသားပြင့္လင္းတယ္။ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာတယ္။ ျပီးေတာ့ ညိဳဟာ သိပ္မိန္းကေလး မဆန္လွဘူးလို ့ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ညိဳ ့စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့စကား၀ိုင္းေလး ျပန္လည္ အသက္၀င္လာတယ္။ ေမေမ က ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေရာက္တုန္း ပဥၥင္းတက္ဖို ့ေမေမစီစဥ္ထားတဲ ့အစီအစဥ္ေတြကို တစ္ခုျပီးတစ္ခု ေျပာျပေနခ်ိန္မွာ ညိဳနဲ ့ခန္ ့ညီတို ့ႏွစ္ေယာက္လည္း စကားေတြေဖာင္ဖြဲ ့ေနေလရဲ ့။ ခုလို ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုေလးနဲ ့သူ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္သြားဖို ့ဆိုတာ အစကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ သံသယ မရွိခဲ့ပါဘူးေလ။ ခန္ ့ညီေမာင္  ဆိုတာ ေက်ာင္းမွာလည္း Public Relationship Officer တာ၀န္ကို အမ်ားရဲ ့မဲဆႏၵနဲ ့ေနရာ ရခဲ့တဲ ့သူပဲ။ သူက ဘယ္သူနဲ ့မဆို လိုက္ေလ်ာ ညီေထြေနတတ္တယ္။ ျဖဴေဖြးေနတဲ ့သူ ့အသားအေရာင္နဲ ့အနည္းငယ္ ရစ္ေခြေနတဲ ့သူ ့ဆံပင္ေတြ၊ ေနာက္ သူ ့ရဲ ့စူးရွတဲ ့မ်က္လံုးေတြက သူ ့ကို ခ်စ္သူခင္သူေပါမ်ားေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးေနေလရဲ ့။ ညိဳနဲ ့စကားေျပာေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး လွမ္းျပံဳးျပတယ္။ သူလည္း ေပ်ာ္ေနတဲ့ပံုပဲ။

တစ္ည လံုးကားစီးလာရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မအိပ္ေနခ်င္ဘူး။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွာ ျပန္ေရာက္ရွိလာခဲ့ရတဲ ့ကၽြန္ေတာ့္ျမိဳ ့ကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ ့အတူ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရတဲ ့သက္ရွိသက္မဲ ့အရာေတြ အကုန္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ေတြ ့ခ်င္ေနတယ္။ ငယ္ငယ္ကေလးဘ၀က ေမေမ့လက္ကိုဆြဲျပီး သြားခဲ့ရတဲ ့ကုန္းျမင့္ေပၚက အထက္တန္းေက်ာင္းေလး ဘာေတြ ေျပာင္းလဲ ေနလဲ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္သူေတြ အိမ္ေထာင္က်လို ့ဘယ္သူေတြ ဘာတာ၀န္ထမ္းရြက္ေနၾကျပီလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္စားေနက် တို ့ဟူးေႏြး ဆိုင္ကေလးေရာ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲသြားလည္း အရာရာသိခ်င္စိတ္ေတြနဲ ့ေမေမသိမ္းထားေပးတဲ ့စက္ဘီးကေလးကို ယူျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျမို ့တစ္ပတ္ ပတ္ဖို ့ထြက္လာခဲ့တယ္။ ညီခန္ ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေမေမျပင္ေပးထားတဲ ့ေရေႏြးအိတ္ အိပ္ယာထဲ တိုး၀င္ေခြေနျပီမလို ့တစ္ေယာက္တည္းပဲ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျမိဳ ့ကေလးကို ေျပာျပဖို ့စကားေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက အဲဒီေတာင္ကုန္းထိပ္ကေလးေပၚတက္ျပီး ထင္ရွဴးပင္ၾကီးေတြ ၾကားမွာ ထိုင္လို ့ျမိဳ ့ကေလးကို ရင္ဖြင့္ခဲ့ရတာ။ ျမိဳ ့ကေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေတြ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြကို အလံုးစံုသိတဲ ့ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့တစ္ဦးတည္းေသာ သက္မဲ ့အေဖာ္ေပါ့။ ျမိဳ ့ကေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္တယ္။ ထင္းရွဴးပင္ၾကီးေတြဟာ အျမဲတမ္းကၽြန္ေတာ့္ကို ႏွစ္သိမ့္အားေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူတို ့ဆီေရာက္သြားခဲ့ရင္ေတာ့ အျမဲတမ္း ခံစားခ်က္ေတြ နဲ ့လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ေပါ့။ ခုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီေတာင္ကုန္းေလးဆီကို ပထမဆံုး ဦးတည္လိုက္တယ္။ ျမိဳ ့ကေလးေရ မင္းကို ငါ ့ဘ၀အစိတ္အပိုင္းေတြ အေၾကာင္း  ရင္ဖြင့္ဖို ့ရွိတယ္ကြာ။

ဒီေန ့ညစာကို ေမေမက ငါးထမင္းနယ္ လုပ္ေကၽြးပါတယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ ့မွာလည္း ရွမ္းရိုးရာ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ အမ်ားၾကီး၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေဒသက လက္ရာ ေမေမ ့လက္ရာကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ မမွီခဲ့တာပါေလ။ ေမေမက ငါးထမင္းကို ငါးဖိမ္းဆိုတဲ ့ငါးနဲ ့ရွမ္းဆန္နဲ ့ေရာျပီး ေၾကေနေအာင္ေခ်၊ အလံုးကေလးေတြ လုပ္ျပီး ပန္းကန္ျပားထဲမွာ ငရုတ္သီးေၾကာ္ရဲရဲေလး ႏွစ္ေတာင့္ ၊ ဂ်ဴးျမစ္ကေလးေတြ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးနဲ ့ဆတ္သားေျခာက္ဆီဆမ္းေလး ကို သူ ့ေနရာနဲ ့သူတင္ထားေပမယ့္ သိပ္အႏုပညာ ဆန္တယ္လို ့ကၽြန္ေတာ္က ေျပာဖူးတယ္။ ညိဳက ေမေမ ့ကို ကူညီျပီး မီးဖိုထဲမွာ လုပ္ကိုင္ေပးေနတယ္ထင္ပါရဲ ့။ ညိဳ ့အသံ စာစာကေလးကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကားေနရတယ္။ ခန္ ့ညီ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲ ၾကြားထားတဲ့ ေမေမ့လက္ရာက ကၽြန္ေတာ္ၾကြားတာထက္ကို ပိုေကာင္းေၾကာင္း ေျပာရင္း အားရပါးရစားေနတယ္။ ပဲပုတ္ေထာင္း ဆီစမ္းထားတာေတြကို ဇြန္းနဲ ့တစ္ခပ္ၾကီး စားလိုက္ျပီး ရႈးရႈးရွားရွားျဖစ္ေနတာကို ေမေမက ၾကည့္ုျပီး သေဘာက်ေနတယ္။

" သားဆရာ က အစပ္သိပ္ၾကိဳက္တာ သားရဲ ့။ ပဲပုတ္ေထာင္းဆို သူ ့မွာ ငရုတ္သီးပါျပီးေပမယ့္ ထပ္ထည့္ျပီး ေထာင္းေပးရတယ္ သားရဲ ့"

ညိဳက ေကာ္ဖီမႈန္ ့ကို က်ေနေအာင္ႏွပ္ျပီး ႏို ့မလိုင္ေလး ခပ္ထားတဲ ့ေကာ္ဖီပူေလးလာခ်ေပးရင္း ေရတစ္ခြက္ခပ္ျပီး ခန္ ့ညီေမာင္ကို လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ ညိဳနဲ ့ေမေမပါ အတူတူ ညစာ၀င္စားၾကတယ္။ ညဖက္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ေစာစာအိပ္ယာ၀င္ျဖစ္ေပမယ့္ ညိဳ၊ ေမေမ နဲ ့ ခန္ ့ညီ တို ့ကေတာ့ စကားေကာင္း က်န္ရစ္ပါတယ္။

ကေလာျမိဳ ့ေဆာင္းညရဲ ့အေအးက ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြထဲထိ စိမ့္၀င္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ႏုတ္ခမ္းမွာ ေႏြးေထြးတဲ ့အထိအေတြ ့တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္မက္ေနတာေနမွာပါေလ။ အေႏြးဓါတ္ကေလးက ႏုတ္ခမ္း၀ကေနတစ္ဆင့္ ရင္ဘတ္ၾကီးထဲထိ စီး၀င္သြားသလို....ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္အျဖစ္ အဲဒီပန္းခင္းၾကီးထဲမွာ ပ်ံ၀ဲလို ့။ ေလတစ္ခ်က္ေ၀ွ ့လိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ေတြ ေျမွာက္ေျမွာက္တက္သြားတယ္။ ေဆာင္းတြင္း အိပ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္တဲ ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ၾကီး ေႏြးေနတယ္။ အဲဒီ အထိအေတြ ့ေလးက ေႏြးေနတယ္။ အိပ္မက္ကေလးက လည္း ေႏြးေနတယ္။

ညက အေတာ္ေလး အိပ္ေမာက်သြားလိုက္တာ မ်က္ႏွာသစ္ဖို ့အိမ္ေအာက္ကို ဆင္းလာေတာ့ ေမေမက စာသင္ခန္းထဲ ၀င္ေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာသစ္ျပီး Breakfast စားဖို ့ထမင္းစားေဆာင္ထဲ ၀င္လိုက္ေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ ေပါင္မုန္ ့့မီးကင္ ၾကက္ဥေခ်ာင္းေၾကာ္နဲ ့ႏြားႏို ့တစ္ခြက္ကို ေတြ ့ရတယ္။ ျပင္ထားေပးတာ မၾကာေသးလို ့ေႏြးေနဆဲ ေပါင္မုန္ ့နဲ ့ႏြားႏို ့ကို ကၽြန္ေတာ္စားလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးႏိုင္တဲ ့မနက္စာေပါ့။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ခန္ ့ညီ က ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ၾကိဳက္ ျပင္ဆင္ေပးတတ္တယ္။။ ကၽြန္ေတာ္က ႏြားႏို ့အစစ္မဟုတ္ရင္ မေသာက္ခ်င္ဘူးလို ့ေျပာေတာ့

" ဦးငယ္....ျမိဳ ့ေရာက္ရင္ ျမိဳ ့လိုပဲ က်င့္ရမွာေပါ ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏြားႏို ့အစစ္လိုက္ရွာရလို ့ႏို ့ကုလားေတြနဲ ့ရန္ျဖစ္ရေပါင္းမ်ားျပီ။ ဒါပဲ ေသာက္ဗ်ာ " လို ့ျပန္ေျပာတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ႏြားႏို ့အစစ္ရေအာင္ လိုက္ရွာထားတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ သူ ့ကို ကေလးတစ္ေယာက္လို စေနာက္ရတာကို သေဘာက်လို ့ဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ျပသနာရွာတိုင္း သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာျပန္ျပန္လုပ္တယ္။ ႏြားႏို ့ခြက္ထဲက ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ကို ေမာ့ခ်လိုက္တယ္။ ႏြားႏို ့စစ္ရင္ သိပ္ေမႊးတာဗ်။

" သား အိပ္ေရး၀ရဲ ့လား။ ေမေမက သားကို ႏႈိးဦးမလို ့ပဲ။ ခန္ ့ညီ တို ့ညိဳတို ့က သားအိပ္ေရး၀ေအာင္ အိပ္ပါေစ ဆိုျပီး မႏႈိးခိုင္းလို ့။ "

" သူ တို ့ေတြေရာေမေမ...သားမေတြ ့ပါလား။ ေစ်းသြားလုိက္ၾကတာေလး ေမေမ"

" ေစ်းေန ့က မနက္ျဖန္မွ သားရဲ ့။ ညိဳက ေတာင္ေပၚေက်ာင္းသြားမယ္ဆိုျပီး ခန္ ့ညီကို ေခၚသြားတယ္။ သားႏိုးရင္ လိုက္လာခဲ့ပါတဲ့"

" ဟုတ္ကဲ ့ေမေမ။ သားလိုက္သြားလိုက္မယ္ေလ။ ဆရာေတာ္ကိုလည္း ၀င္ကန္ေတာ့လိုက္မယ္ေနာ္ ေမေမ"

" ေအးေအး သားသြားရင္ သကၤန္း ပရိကၡာေတြ ယူသြားေခ်ေလ။ ဆရာေတာ္ကို ေသခ်ာေလွ်ာက္ခဲ့ေနာ္။ ေအာ္...ေနာက္ျပီးေတာ့ သားေရ....ခန္ ့ညီက သူလည္း သကၤန္းစီးမယ္လို ့ေမေမ့ကို ေျပာလို ့ေမေမ မနက္ကပဲ တစ္စံု ထပ္ျပင္ထားလိုက္တယ္။ အဆင္သင့္လည္း ရွိေနတာနဲ ့။ သားအဲဒါပါ ယူသြားျပီး ဆရာေတာ္ကို ေလွ်ာက္လိုက္ဦးေနာ္။ ဒုလႅဘ တစ္ဦးတို းမယ္လို ့"

ေမေမက တက္တက္ၾကြၾကြ ေျပာလည္းေျပာ သကၤန္းပရိကၡရာေတြလည္း ဘီရိုထဲကေန သြားထုတ္ေပးေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခန္ ့ညီ ဘယ္လို စိတ္ကူးေပါက္ျပီး ဒီအစီအစဥ္ျဖစ္သြားလဲလို ့ေတြးေနမိတယ္။

" သားေရ ခန္ ့ညီေမာင္ က တစ္ခါမွ ပဥၥင္း မတက္ရေသးဘူးတဲ ့ကြယ္။ သူ ့ငယ္ငယ္ သူ ့မိဘေတြ ရွိစဥ္ကပဲ ကိုရင္တစ္ခါ ၀တ္ဖူးတယ္တဲ ့..ေမေမကလည္း သူ ့ကို သားနဲ ့အတူ တစ္ပါတည္း ရဟန္းျပဳေပးခ်င္တယ္ လို ့ညကေျပာေတာ့ သူခ်က္ခ်င္းပဲ လက္ခံရွာတယ္ "
ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ေမေမ ့ရဲ ့ေမတၱာေတြ ေစတနာေတြ ေအာက္မွာ ခန္ ့ညီ ဒီလို ျဖစ္သြားတာလို ့။
ခန္ ့ညီဆိုတာ သူ ့ဆံပင္ကို သူ တစ္သသနဲ ့အျမဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေနတတ္တဲ့သူရယ္။ ကုတံုးတံုးဖို ့မ်ား သူ ့ကို စျပီးေျပာလို ့ေတာင္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ခုေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္နဲ ့အတူ ရဟန္း လိုက္၀တ္မယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာစရာေပါ့။

“သား ကို ေမေမေျပာစရာရွိတယ္..ေမေမတို ့ပန္းျခံထဲ ခဏဆင္းရေအာင္ကြယ္”
ေမေမက သူ ့ပန္းျခံကေလးဆီ ဦးေဆာင္သြားတယ္။ ေမေမကိုယ္တိုင္ ပ်ိဳးထားတဲ ့သစၥာပန္းေတြ၊ ပဲပန္းေရာင္စံုေလးေတြရဲ  ့ေမႊးရ နံေ တြ နဲ ့ မနက္ေစာစာစီးစီး စိတ္က ပိုမိုလန္းဆန္းသြားခဲ့ပါတယ္။ 

" သား ခု လာမယ့္ ဇန္န၀ါရီဆို ၃၇ ျပည့္ျပီေနာ္။ သားအသက္လည္း ငယ္ေတာ့တာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ ေမေမ သားကို ညိဳနဲ ့ေနရာခ်ထားေပးခ်င္တယ္....သားစဥ္းစားဖို ့ေမေမေျပာတာပါ။ ေမေမကေတာ့ သားသည္ မိခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ ့ညိဳ ့ကို သေဘာက်မိတယ္....ေမေမ့စိတ္ကူးကို သားကို ပထမဆံုးေျပာျပတာပါ...သားလက္ခံေတာ့မွ ေမေမ ညိဳ ့ကိုေျပာမယ္...သားတိို ့ႏွစ္ဦးလံုးက ကိုယ့္စိတ္နဲ ့ကိုယ္ လက္ခံတယ္လို ့ဆံုးျဖတ္တာကို ေမေမလိုလားပါတယ္...ေမေမ ့အေနနဲ ့သားကို ေမေမစီစဥ္တဲ့အတိုင္းလက္ခံရမယ္လို ့မဆိုဘူးေနာ္....
သားမွာ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ေနရတဲ ့သူ ရွိႏွင့္ျပီးသားဆိုလည္း ေမေမ့ကို ေျပာႏိုင္တယ္...ဟုတ္လား"

ခဏေနက လန္းဆန္းမႈေတြအကုန္လံုးက ေလျပင္းနဲ ့အတူပါသြားတဲ ့သစ္ရြက္ငယ္ေလးေတြလို ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ အေတာ္ေလး ရႈတ္ေထြးသြားတယ္။ ေမေမရဲ ့ဒီလို စိတ္ကူးကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ ၾကိဳမေတြးမိခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေမးေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို ့ဆိုတာကို ေတြးမိဖို ့ေမ့ေနခဲ့တာေလ။ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိခဲ့ဖူးတဲ ့အေျခအေနတစ္ခု အတြက္ အေျဖ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဆင္သင့္မရွိေနခဲ့ဘူး။ တစ္ခါမွ မေလ့လာဘူးတဲ ့ပုစၱာတစ္ပုဒ္ကို စာေမးပြဲ ခန္းထဲမွာ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လို  ကၽြန္ေတာ္ ေဇာ္ေခၽြးေတြပါ ျပန္လာခဲ့တယ္။ ေမေမ ့အေၾကာင္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ ေမေမ့ကို ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ ့ဘယ္လို အေျဖပဲ ေပးေပး ခိုင္မာတဲ ့အေၾကာင္းျပခ်က္ ပါရမယ္ေလ။ အေၾကာင္းတရား ေတြ ၊ အက်ိဳးတရားေတြဆိုတာ ေမေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို သင္ျပခဲ့ဖူးတာေပါ့။ ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ေသးဘူးလို ့ေမေမ့ကို ဘယ္လိုမွ ေျပာလို ့မရဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိေနတယ္။ ျမိဳ ့ကေလးေရ....ေမေမက ေမးေနျပီကြယ္။ ငါ့မွာ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရမယ့္သူ ရွိရင္ေျပာပါတဲ ့။ ငါ့ကိုယ္စား မင္းသာေျပာျပေပးႏိုင္မယ္ဆို ငါမင္းကို သိပ္အားကိုးမိမွာပဲ ျမိဳ ့ကေလးေရ...ေမေမ မသိထားတဲ ့ငါ့အေၾကာင္းေတြကို သိတာဆိုလို ့ျမိဳ ့ကေလး မင္းပဲ ရွိတာေလ။

" ဟိုဘက္က အခက္ကေလး ခ်ိဳးလိုက္ ကိုေမာင္...အင္းဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္။ အဲဒီ အခက္ကေလး အရိုးရွည္ေလးပါေအာင္ ခ်ိဳးပါ ကိုေမာင္ေရ...ဆရာေတာ္ေက်ာင္းက ဘုရားပန္းအိုးေတြက အရိုးတို ရင္ ထိုးလို ့အဆင္မေျပဘူး ကိုေမာင္ရဲ ့"

ညို ့အသံ။ ေတာင္ေပၚေက်ာင္းကို တက္ရတဲ ့ေလွကားထစ္ အရွည္ၾကီးကို တစ္ထစ္ခ်င္း တက္ေနရင္း ၾကားလိုက္ရတဲ ့ညိဳ ့အသံ။ အသံလာရာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခ်ယ္ရီပင္ၾကီးေအာက္မွာ ညိဳတစ္ေယာက္ အေပၚေမာ့ၾကည့္ျပီး ေအာ္ေျပာေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္ အပင္ေပၚကို ကျပာကယာၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ခန္ ့ညီေမာင္ပါ။ ရန္ကုန္သား ဘယ္တုန္းက မွ သစ္ပင္ေပၚတက္ဖို ့စိတ္ေတာင္မကူးမိတဲ ့သူက ခုေတာ့ သူ၀တ္ထားတဲ ့ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို ဒူးအထိေခါက္တင္လို ့ခ်ယ္ရီပင္ေပၚမွာ။ သူေရာ ညိဳပါ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပံုရတယ္။ အစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူတို ့ကို ဆူလိုက္ဦးမလို ့ပဲ။ ညိဳေရာ ခန္ ့ညီပါ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၈ ႏွစ္ေလာက္ ငယ္ၾကတယ္။ သူတို ့က အခုမွ တကယ့္ကို လူငယ္ေလးေတြပါ။ သူ ့တို ့ဆီက အေပ်ာ္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ခ်က္ခ်င္းကူးစက္သြားလိုက္တာ ခနေနက စိတ္ပူမိတာကိုေတာင္ ေမ့သြားမိတယ္။

" ဦးငယ္ ဦးငယ္ လာလာ......ခ်ယ္ရီပင္ေပၚလာခဲ့ " ခန္ ့ညီက ကေလးတစ္ေယာက္လို လွမ္းေအာ္ေနတယ္။ ညိဳကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းျပံဳးျပတယ္။ ညိဳက ခန္ ့ညီနဲ ့ဆို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း လြတ္လပ္ေပါ့ေပါးေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကို ျမင္တိုင္း အိေျႏၵကို ထိန္းပံုရတယ္။ သူ ့အသြင္က ခ်က္ခ်င္း တည္ျငိမ္သြားတယ္။ ခုန က ညိဳ ့ရဲ ့ကေလးဆန္တဲ ့အျပဳအမူေလးက ခုေတာ့ ပညာတတ္ ဆရာ၀န္မၾကီး တစ္ေယာက္ တည္ျငိမ္ ရင့္က်က္ေနတဲ ့မိန္းမသား တစ္ေယာက္ပံု ကို ကူးေျပာင္းသြားတယ္။ ညိဳ ့အျပံဳးက လွပါတယ္။ ေမေမ ့အျပံဳးလိုပဲ ေအးခ်မ္းတယ္။ ေနာက္ ညိဳရဲ ့မ်က္၀န္းညိဳညိဳေလးေတြကလည္း အရမ္းကို ေအးျမပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေယာက္က်ားသား တစ္ေယာက္အေနနဲ ့ညိဳ ့လို မိန္းမေခ်ာေလးကို ဘာမွ ျငင္းစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္...ကၽြန္ေတာ္ ညိဳ ့ကို ခ်စ္သလား။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေမးမိတယ္။ သိပ္ေတြးယူစရာကို မလိုလိုက္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အေျဖကို ကၽြန္ေတာ္္ ့စိတ္ေတြက ခ်က္ခ်င္းအေျဖေပးပါတယ္။ ညိဳ ့ကို ငယ္ငယ္ကေလးထဲက ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့ရတဲ ့ညီမေလးတစ္ေယာက္ဆိုတဲ ့သံေယာဇဥ္မ်ိဳးထက္ မပိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ပါတယ္။

" အား...............ဦးငယ္ေရ............လုပ္ပါဦး "

ကၽြန္ေတာ္ သူတို ့နားမေရာက္ခင္ပဲ ခန္ ့ညီ ခ်ယ္ရီပင္ေပၚကေန ျပဳတ္က်တာပါ။ သူ ့ရဲ အသံၾကားတာနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ ေလွကားထစ္ေတြကို ႏွစ္ထစ္ သံုးထစ္ေက်ာ္တက္သြားလိုက္တယ္။ ခန္ ညီရဲ ့မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး နာက်င္လို ့ရႈံတြေနတာကို အတိုင္းသားေတြ ့ေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းကို အတင္းျဖစ္ညွစ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ေျခေထာက္ကို အသာမျပီး ၾကည့္လိုက္တယ္။ အဆစ္လြဲသြားတယ္ထင္ပါတယ္။ " အဆစ္လြဲသြားတာ မဟုတ္လား ညိဳ " ညိဳ ့ကိုေမးရင္း လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညိဳ ့မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္စေတြ။

" ညိဳ ့ေၾကာင့္ျဖစ္တာ...ညိဳ ့ေၾကာင့္ျဖစ္တာ "

" ဟဲ ့ေကာင္မေလး ေၾကာင္မေနနဲ ့လူနာကို အရင္ၾကည့္ေပးဦး။ ဘာျဖစ္တာလဲလို ့။ ဒီဆရာ၀န္မကို အားကိုးရင္ေတာ့ မင္းေျခေထာက္ အလားအလာမေကာင္းဘူး ခန္ ့ညီ" ကၽြန္ေတာ္စေျပာေျပာလိုက္ေပမယ့္ ညိဳကေတာ့ တကယ္တုန္လႈပ္ေနပံု၇တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စကားဆံုးေတာ့မွ သူ ခန္ ့ညီေဘးမွာ ထိုင္ခ်ျပီး ေျခေထာက္ကို ေသခ်ာ စစ္ေဆးၾကည့္ေနတယ္။

" ကိုေမာင္ ညိဳ ့ေၾကာင့္ျဖစ္ရတာ...အဲဒီခ်ယ္ရီပင္ေပၚ ညိဳရယ္ေလ...အတင္းတက္ခူးခုိင္းတာ..." ပါးစပ္ကလည္းေျပာရင္း လက္ကလည္း ေျခေထာက္အေနအထားကို ျပဳုျပင္ယူေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ညိဳ ့မ်က္ႏွာေလးကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ညိဳ ့မ်က္ႏွာေလးေပၚမွာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာထက္ ပိုတဲ့ ခံစားခ်က္ တစ္စံုတစ္ရာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိလိုက္သလို။

ခန္ ့ညီ ေျခေထာက္က ေခါက္ရံုေခါက္သြားတာပါ။ ညိဳကေတာ့ သူ ့ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္ ဆိုျပီး အေတာ္ေလး ဂရုစိုက္ရွာတယ္။ ေဆးက အစ အခ်ိန္နဲ ့ကိုယ္တိုင္တိုက္တယ္။ ခန္ ့ညီကေတာ့ ေျခေထာက္နာျပီးကတည္း က အျပင္မထြက္ေတာ့ပဲ အိမ္ထဲမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က အျပင္သြားဦးမယ္လို ့ေျပာရင္ သူ ့ကိုယ္သူ စိတ္ပ်က္ေနတဲ ့ပံုနဲ ့" ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ လည္း လိုက္မယ္ " ဆိုျပီး ခပ္တည္တည္နဲ ့ေျပာပါတယ္။ ခန္ ့ညီရဲ ့ကေလးဆန္တဲ ့အျပဳအမူေတြကိုကၽြန္ေတာ္က က်င့္သားရေနေပမယ့္ ေမေမကေတာ့ နဲနဲ မၾကိဳက္ခ်င္တဲ ့ပံုပဲ။ ခန္ ့ညီက ကၽြန္ေတာ့္ကို တြယ္ကပ္ေနတာကိုေရာ ညိဳနဲ ့ခန္ ့ညီ သိပ္ရင္းႏွီးေနတာကုိေရာ ေမေမသတိထားမိပံုပဲ။ ေမေမက သိပ္အကင္းပါးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နဲ ့ညိဳ ့ကိစၥလည္း ရွိေနတာ့ ေမေမ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကိုလည္း တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္ပံုရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမေမက ဘယ္ေတာ့မွ သူ ့ခံစားခ်က္နဲ ့ဆံုးျဖတ္တတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ကို ေမးျပီးမွ လမ္းေၾကာင္းကို တည့္ေပးသင့္ရင္ တည့္ေပးတတ္တဲ ့သူပါ။ ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ ့ေမေမ ့ကိုေၾကာက္ရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ေတြကို လည္း အျမဲ ပြင့္လင္းစြာ ေျပာႏိုင္မယ့္ ေမေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္က ေလးစားခ်စ္ခင္စိတ္နဲ ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့သားအမိၾကား အျပန္အလွန္ နားလည္မႈေတြ တည္ေဆာက္ထားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ညိဳ ့ကိစၥအတြက္ အေျဖတစ္ခုနဲ ့အတူ ေျဖရွင္းခ်က္ တစ္ခုကို ေျပာျပဖို ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာ စဥ္းစားေနရတယ္။ " ေမေမ ့ကို ဘယ္လို စကားလံုးေတြနဲ ့ငါ ရင္ဖြင့္ရပါ့မလဲေလ"

ည ၁၁ နာရီေလာက္ၾကီး  ေမေမ ေျခသံကို ရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လန္ ့ျဖတ္ျပီး သူ ့ကို ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲကေန ဆြဲထုတ္ပလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလး တုန္လႈပ္ေနပါတယ္။ ေမေမမ်ား အခန္းထဲ ၀င္လာခဲ့ရင္ ဟိုဘက္အျခမ္းက လြတ္ေနတဲ ့ကုတင္တစ္လံုးအတြက္ ေမးခြန္းေတြ ရွိလာေတာ့မွာေလ။ ရုတ္တရက္ ရင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ ့အေျခအေနတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ ့ကို ဘယ္လိုရွင္းျပရမလဲ။ အိုး.............ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ၾကားေနရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေမေမ အခန္းထဲ ၀င္မလာခဲ့ပါဘူး။ သက္ျပင္းရွည္ၾကီး တစ္ခုကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ ့ခန္ ့ညီရဲ ့မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္မိလိုက္တယ္။ နံဖူးေပၚေခြက်ေနတဲ ့ဆံႏြယ္ေလးေတြကို အသာအယာ ပင့္တင္ျပီး သူ ့နဖူးကို ဖြဖြေလး နမ္းလိုက္တယ္။ ဘယ္လို ဘ၀ ေတြမ်ားလည္း ေကာင္ကေလးရယ္။ ငါက ဘာလို ့မ်ား မင္းကိုမွ တြယ္တာ ျမတ္ႏိုးမိရတာလဲ။ မင္းကေရာ ဘာလို ့ငါ့ကိုမွ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ လာခ်ည္ေႏွာင္ရတာလည္းကြာ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ဘာလို ့ငါတို ့ႏွစ္ဦးကိုမွာ လာေရာက္ဖြဲ ့ေႏွုာင္ရတာလဲေလ။ ေကာင္ကေလးေရ ေလာကၾကီးကိုသာ ညာလို ့ရမယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ ငါတို ့ေတြ ညာလို ့မရဘူးေလ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ငါေမေမ့ကိုလည္း မညာခ်င္ဘူးကြာ။

အာရုဏ္မလင္းခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ စက္ဘီးကေလးကို ထုတ္ျပီး ေတာင္ကုန္းေလးေပၚကို ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ျမိဳ ့ကေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ ့ရင္ဖြင့္ရဦးမယ္။ ထင္းရွဴးပင္ၾကီးေတြဆီက ခြန္အားသတၱိေတြကို ယူျပီး ျမိဳ ့ကေလးကို လူ ့အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကီးက လက္မခံႏိုင္တဲ ့၊ ပံုမွန္မဟုတ္ျဖစ္တည္လာတဲ ့ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အေႏွာင္အဖြဲ ့ေလးအေၾကာင္း ကို ေမေမ့ကို မေျပာျပခင္ ျမိဳ ့ကေလးနဲ ့ေျပာျပီး အင္အားေတြ ေမြးယူရဦးမယ္။ ျမိဳ ့ကေလးေရ....အဲဒီ သတၱဳၾကိဳးမွ်င္ေလး ဘယ္ေလာက္ခိုင္ျမဲေနျပီလဲ ဆိုတာ မင္းတစ္ေယာက္တည္းပဲ သိတာပါကြာ။ ေမေမ့ကို ဖြင့္ေျပာျပဖို ့ငါ့ကို ခြန္အားေတြ ေပးလွည့္ပါ။ ငါ ညိဳ ့ကို လည္း မနာက်င္ေစခ်င္ဘူး။ ခန္ ့ညီကိုလည္း မစြန္ ့လႊတ္ႏိုင္ဘူး။ ေမေမ ့ကိုလည္း မညာခ်င္ဘူးကြာ။ ျမိဳ ့ကေလးေရ ဒီစကားေတြဟာ မင္းဆီမွာ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ ့ငါရင္ဖြင့္ခဲ့တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ ငါ့အတြက္ ခြန္အားေတြ.....ေမေမ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တဲ ့စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာမႈေတြ နဲ ့......................။

ႏွင္းစက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့မ်က္ႏွာကို လာေရာက္ထိခတ္တယ္။ ထင္းရွဴးနံသင္းေနတဲ ့ေလႏုေအးကို တ၀ၾကီးရႈိက္သြင္းလိုက္တယ္။ သဘာ၀တရားၾကီးက နားလည္မႈေတြ ၊အးခ်မ္းမႈေတြ  နဲ ့အတူ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲထိ  စီး၀င္သြားပါတယ္................။

အမြန္
၄ ၇ ၂၀၁၂
၅ နာရီ ၈ မိနစ္
Note: အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွကူးယူေဖာ္ျပသည္။