ရေးသားသူ - ဖြိုးကိုကို
(၂၀၀၀ ခုနှစ် နှောင်းပိုင်းကာလက မိန်းမလျာတယောက် နှင့် Straight တယောက်ရဲ့ အချစ်ဇတ်လမ်း ကို အခြေခံပြီး.မိန်းမလျာတွေရဲ့ ဘဝအကြောင်းကိုရေးသားထားပါသည်။)
အပိုင်း (တစ်)
တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညတစ်ညရဲ့ ညဦးယံအချိန်လေးတစ်ခုလို့အစပျိုးပါရစေ။
မှုံမှိုင်းပြီး အလင်းရောင်မလင်းတလင်းနဲ့အိမ်ကလေးရဲ့ အခန်းတစ်ခန်းရှိ အိပ်ရာထက် လဲလျောင်းနေတဲ့ဖေဖေ့ရဲ့ အသက်ရှူသံ ငွေ့ငွေ့လေးဟာ တအိမ်လုံးကိုလွှမ်းခြုံနေပါတယ်။ အခြားဘာသံမှမကြားရဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက ကျွန်တော့်ကျောရိုးထိ စိမ့်နေအောင် ခြောက်လှန့်သလိုမို့ အလိုလိုကြောက်လန့်နေမိခဲ့တယ်။
အချစ်ရဆုံးသောအရာတွေကို ဆုံးရှုံးရခြင်းက ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေမယ့် အသားမကျဖြစ်နေရသလို ကျွန်တော်အမြဲတစေ ကြောက်လန့်နေရပါတယ်။ အခုလည်း အချစ်ရဆုံးသောလူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရတော့မည့်အချိန်ရောက်လာသောကြောင့်လားမသိ ကျွန်တော့်စိတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ခြောက်လှန့်သည်အထိ ဖြစ်ပျက်နေတယ်ဗျ။
ကတုန်ကရင်ဖြစ်နေသော လက်တွေနဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်သို့နှိုက်လျက် သော့လေးတစ်ချောင်းကိုယူကာ ကျွန်တော့်ကို ဖေဖေ ကမ်းပေး လာတယ်။
ဆို့နင့်နေတဲ့ ရင်ခေါင်းထဲမှလှိုဏ်သံမျိုးနဲ့ “စာကြည့်ခန်းထဲက အံဆွဲထဲမှာ…သေတ္တာတစ်လုံးရှိတယ်….သား။ အဲ့သေတ္တာလေးကို….” စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဖေဖေ့အသက်ရှူသံပိုပြင်းလာတယ်။
“ဖေဖေရယ် မောနေပါ့မယ်….မပြောပါနဲ့” ဖေဖေ့ရဲ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျွန်တော်ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သိပ်မကြာပါဘူး အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ နောက်ဆုံး တစ်ချက်ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း အဖေအသက်ပါသွားခဲ့ပြီ။ ဖေဖေ့အခြေအနေက နောက်ဆုံးအချိန်ရောက်နေပြီဆိုတာ ကျွန်တော်သိထားသော်လည်း မျက်ရည်တွေအလိုလိုစီးကျလာခဲ့ရတယ်။ ဖေဖေ့ရဲ့အသက်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းဖက်လျက် ကျွန်တော်ငိုကြွေးရင်းပြိုလဲသွားမိရော။
ယခုတော့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ညလေးကို ဖေဖေ့အသက်ရှူသံတွေအစား ကျွန်တော့်ရဲ့ငိုညည်းသံတွေ နေရာယူသွားခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံး တော့လည်း အရာရာဟာမတည်မြဲတဲ့သဘောအတိုင်း ကျွန်တော့်ဖေဖေလည်း အခု ထားသွားခဲ့လေပြီ။
ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို ရင်ဝယ်ထွေးပိုက်ရင်း ဖေဖေ့ အသုဘနဲ့ ရည်လည်ဆွမ်းသွပ်ကိစ္စတွေကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ပထမဆုံး သတိရမိတာက ဖေဖေပေးခဲ့တဲ့ သော့လေးကိုပါ။
ဖေဖေ့ကိစ္စတွေလည်းပြီးပြီမို့ စာကြည့်ခန်းထဲကို ဝင်ဖို့လုပ်ပါတယ်။ မတုန့်ဆိုင်းသော ခြေလှမ်းများနဲ့ အဖေ့ရဲ့စာကြည့်ခန်းလေးစီ ဦးတည်ခဲ့တယ်။ သည်သော့ကလေးမှတဆင့် ဖေဖေက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာအမှာစကားတွေထားခဲ့မလဲ တွေးနေမိတာအမှန်ပဲ။ စာကြည့်ခန်းလေးမှာ ပြတင်းပေါက်မှကျလာသော နေရောင်ခြည်တန်းလေးများက ဖေဖေ့ရဲ့ အငွေ့အသက်များကို ထိန်းပေးထားသလိုပါ။ နေရောင်အောက်မှ ဖုန်မှုန့်လေးများလေပေါ်လွင့်ပျံ့လျက် ဖေဖေရှိစဉ်တုန်းကအချိန် အကြောင်းအရာများကို အမှတ်ရမိစေခဲ့တယ်။
ဖေဖေက စာဖတ်ဝါသနာပါသူမို့ လေ့လာစရာတွေ ဖတ်မှတ်စရာတွေကို အမြဲလေ့လာဖတ်ရှုနေလေ့ရှိပြီး အနားယူချိန်ဆိုရင် စာကြည့်ခန်းထဲမှ စာအုပ်တွေနဲ့ပဲအချိန်ဖြုန်းလေ့ရှိတာပါ။ ဖေဖေက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အချိန်တွေကို အဲ့နေရာမှာပဲသုံးလေ့ရှိပြီး ကျွန်တော်ငယ်ငယ်ကဆို စာကြည့်ခန်းထဲခေါ်လို့ စာဖတ်ခြင်းအလေ့အထလုပ်ပေးတာကြောင့် စာဖတ်ဝါသနာပါခဲ့တယ်။အခု ဖေဖေမရှိချိန် ဖေဖေ့စာအုပ်လေးတွေကိုကိုင်တွယ်ရင်း အောက်မေ့မိရရုံပဲပေါ့။
ကျွန်တော်ငယ်စဉ်ကတည်းက အသေအခြာမှတ်မိတာ တစ်ခုက ဖေဖေဟာ အမေ့အတွက် ခင်ပွန်းကောင်းဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်အတွက် လည်း ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ဖေဖေပေးတဲ့ပညာနဲ့ မေမေပေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကိုလည်း သတိပြန်ရမိတယ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေ့အကြောင်းတွေးမိပြန်တော့ ကျွန်တော့်မိဘတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးက လင်မယား ဆက်ဆံရေးဆိုတာထက် သူငယ်ချင်းတွေလိုပါပဲ။ တစ်ခါမှ ရန်ဖြစ်တာမရှိကြသလို တစ်ခါမှလည်း ပလူးပလဲနဲ့ ချစ်ကြည်နူးတစ်တီတူးနေ တာကို မတွေ့ဖူးဘူး။
မေမေပြောတဲ့စကားတစ်ခွန်းက “ငါက …ဒုတိယလေ”ဆိုတဲ့ နားလည်ရခက်တဲ့စားတစ်ခွန်းဖြစ်ပြီး အမြဲလိုလို မေမေက ရယ်ရယ်မော မောဖြင့်သာပြောလေ့ရှိပါတယ်။ အဲ့စကားပြောချိန် တွေးမိတာက ဖေဖေ့အတွက် မိဘကပထမ၊ မိန်းမကို ဒုတိယဆိုပြီး သဘောထား တယ်လို့ပဲ ရိုးရိုးသားသားတွေးမိခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် သည်ရိုးသားတဲ့အတွေးလေးက သော့နဲ့ ယွန်းသေတ္တာလေးကို ဖွင့်လျက် ဖေဖေ့ရဲ့အတိတ်အား စတင်ထိတွေ့ခဲ့ရချိန်မှာတော့ ကွယ်ပျောက်သွားမယ်မှန်း မသိခဲ့ပါ။
အတွေးများစီကာစဉ်ကာဖြင့် စာကြည့်ခန်းထဲမှ စာအုပ်တွေကြည့်ရင်း ဖေဖေ့စာကြည့်စားပွဲရှိအံဆွဲလေးကိုဖွင့်လိုက်ကာ ယွန်းသေတ္တာ လေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ဖေဖေဘာလို့ ဒါလေးကိုဖွင့်ခိုင်းပါလိမ့်ဆိုတဲ့ သိချင်ဇောနဲ့ တံတွေးကိုမျိုချလျက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့် ဖြင့် ယွန်းသေတ္တာကို သော့ကလေးသုံးလျက် ကျွန်တော်ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ပထမဆုံး “ခေါင်ရမ်းပန်းခြောက်လေးတစ်ပွင့်”ကို အဦးဆုံးတွေ့ခဲ့ရတယ်။
ယွန်းသေတ္တာထဲမှာ ခေါင်ရမ်းပန်းပွင့်ခြောက်နဲ့အတူ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို တွေ့တာကြောင့် မဆိုင်းမတွဘဲ စဖတ်ဖို့ ကျွန်တော်ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်း ကြုံရာကျဘမ်း စာမျက်နှာတစ်ခုကို ကောက်လှန်မိတော့တာပေါ့။
“မျိုးရေ…သည်နေ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ပွဲဈေးလေးရှိလို့ သားလေးကိုချီရင်း သွားဖြစ်တယ်။
မျိုးပြောသလို မျိုးကိုသတိရရင် စာရေးဆိုလို့ ဒါဟာ ပထမဆုံးရေးမိတဲ့စာပါပဲ။
လမ်းဘေးဈေးသည်အစုံရဲ့ အော်ဟစ်ဈေးရောင်သံတွေ၊ ချားရဟတ်တွေ၊ ကလေးတွေကစားတဲ့ ပျော့အိအိကစားကွင်းတွေ၊ ဇာတ်ပွဲတွေ အစုံရှိပေမယ့် ကိုယ်ကြည့်ချင်တဲ့ ညနတ်သမီးလေးများပွဲကိုတော့ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ သိပ်လှတဲ့မျိုးကို အဲ့မှာမြင်ခဲ့တာလေ” လို့ရေးထားသော စာစုလေးတစ်ခုက ကျွန်တော့်အာရုံခြောက်ပါးကို ဖမ်းစားသွားခဲ့ပြီးတော့ ဦးခေါင်းထဲမှာ စွဲထင်ကျန်ခဲ့တာက “မျိုး” ဆိုသော အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်လေးပါ။
သွက်လက်သော လက်တံများစွာဖြင့် စာမျက်နှာများကို ခပ်သွက်သွက်လှန်ပြီး အကြမ်းဖျဉ်းကြည့်လိုက်မိတော့ စာမျက်နှာတိုင်းမှာ “မျိုး” ဆိုသော အမျိုးသမီးရဲ့နာမည်က အများအပြား ထပ်ကာထပ်ကာ ပါနေသည်ကို တွေ့ရခဲ့တာပေါ့။
“မျိုး”…. “မျိုး”ဆိုသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့နာမည်ဟာ ကျွန်တော့်ကို သည်စာအုပ်ထဲမှ အကြောင်းအရာတွေကို ထပ်မံပြီးထိတွေ့ချင်လာအောင် ဆွဲဆောင်သွားတယ်ဆိုပါတော့။
ညနတ်သမီးလေးများပွဲဆိုတော့ ဖေဖေပတ်သက်ခဲ့တာက ဇာတ်မင်းသမီးများလား၊ ဘယ်သူများဖြစ်နိုင်မလဲ။ ဒါမှမဟုတ် မေမေအမြဲပြောနေခဲ့တဲ့ ‘မေမေက ဒုတိယ’ဆိုတဲ့ ပဟေဠိဆန်ဆန်စကားထဲက မဟုတ်မှလွဲရော ရည်းစားဦးများလား … အတွေးပေါင်းများစွာ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းထဲဝင်လာတယ်။
မေးခွန်းတွေရဲ့အဖြေက သည်စာအုပ်ထဲမှာ ရှိနိုင်မယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် ကျိန်းသေယုံကြည်တာကြောင့် အဖြေရှာရန် စီးမျောဖတ်ရှုခဲ့ပါတော့တယ်။
*
အချိန်ကာလက ၂၀၀၀ပြည့်နှစ် ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ညလေးတစ်ညမှာ အစပြုခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း မသန္တာနဲ့အတူ ပွဲဈေးကိုလာရင်း ဘာကြည့်ရင်ကောင်းမလဲ စဉ်းစားနေတုန်း သူက ‘ဟဲ့..ဖိုးဇော် ငါတို့ ညနတ်သမီးလေးများ ဇာတ်ပွဲကိုကြည့်ရအောင်’တဲ့။
‘အဲဒါ….ဘာဇာတ်ပွဲလဲဟ’
‘မိန်းမလျာတွေက မိန်းကလေးလိုဝတ်ပြီး ကတဲ့ပွဲလေ…ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ မိန်းကလေးအစစ်လိုပဲလှကြတယ်။ ငါတခါကြည့်ဖူးတယ်။ နင်ကြည့်မလား။’
‘အေးကြည့်မယ်လေ…။ ငါမြင်ဖူးတယ်ရှိတာပေါ့…’
သည်လိုနဲ့ နှစ်ယောက်သား လက်မှတ်နှစ်စောင်ဝယ်ပြီး ပွဲချိန်ကိုစောင့်နေခဲ့ကြတယ်။ ဇာတ်ပွဲမှာပါဝင်ကပြသူများက နာမည်ကြီးမင်းသမီး တွေနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်နာမည်ပေးထားကာ ပရိသတ်စိတ်ဝင်စားအောင်ကြော်ငြာသလို လတ်မှတ်တွေ ဝယ်ကြဖို့ လော်စပီကာသုံးပြီး အော် တာပေါ့။ မေမူရာဆွိ၊ စုနန္ဒာလှိုင်၊ ထက်ထက်အိန္ဒြာဗိုလ် ဆိုတဲ့ နယ်ပယ်အစုံက သရုပ်ဆောင်/အဆိုတော်များနဲ့ မှားနိုင်လောက်တဲ့ ညနတ်သမီးလေးများရဲ့ နာမည်ကြောင့် အလိုလိုပြုံးမိခဲ့ပါတယ်။
သိပ်မကြာပါဘူး ည ၉နာရီ ပွဲချိန်လည်းစရော ရုံထဲဝင်လို့ရပါပြီလို့ပြောသံကြားတော့ ကျွန်တော်နှင့် သန္တာ နှစ်ယောက်သားအတူဝင်ရင်း စင်နဲ့အနီးဆုံးနေရာမှာ ရှေ့တိုးထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တခါမှမကြည့်ဖူး မခံစားဖူးသေးသော ဇာတ်ပွဲအမျိုးအစားတစ်ခုကို ကြည့်ရတော့မှာဖြစ်လို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတဲ့အပြင် ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလေးများနဲ့ ဖျော်ဖြေမလဲဆိုတာကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ကန့်လန့်ကာ ကားလိပ်ရှေ့သို့ အမျိုးသမီးပုံစံဝတ်ထားတဲ့ မိန်းမလျာလေးများ သွက်သွက်လက်လက် အစီအရီ ထွက်လာပြီး ပွဲစစခြင်းကို အပျိုတော်ယိမ်းအကနဲ့ စဖွင့်ခဲ့တယ်။ နောက်တော့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကကြ၊ဖျော်ဖြေကြတဲ့အပြင် သီချင်းတွေနဲ့လိုက်ဖက်တဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုတွေကြောင့် တကယ့်မိန်းကလေးအလား ထင်မိတဲ့အချိန်တွေ တောင်ရှိခဲ့ရပါတယ်။ သူတို့ရဲ့သွက်လက်ဆန်းပြားတဲ့ ဖျော်ဖြေတင်ဆက်မှုတွေကတော့ ဇာတ်ပွဲကြည့်တိုင်း အိပ်ငိုက်နေကြ ကျွန်တော့်အတွက် မပျင်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်ဗျ။
ဒါ့အပြင် ကပြသူတချို့ဆို ယောက်ျားလေးလို့သိနိုင်ပေမယ့် တချို့ဆိုရင် သူတို့သာဖွင့်မပြောလို့ကတော့ မိန်းကလေးလို့ပဲ ထင်မိမှာ ကျိန်းသေတယ်။ နာမည်ကြီး မင်းသမီးတွေ၊ အဆိုတော်တွေရဲ့ နာမည်နဲ့ခပ်ဆင်ဆင် အမည်ပေးထားသူတွေဆိုရင် အဲ့မင်းသမီး၊ အဆိုတော်များနဲ့ ထင်မှတ်မှားလောက်အောင်ကို အပြင်အဆင်တွေ အမူအယာတွေ တူနေတာတွေ့ရပြီး၊ တချို့တွေကတော့ ခပ်ပြောင်ပြောင် ရွှတ်နောက်နောက် အမူအယာတွေနဲ့ဆိုတော့ ကြည့်ရှုသူပရိသတ်များ တဝါးဝါးတဟားဟားပေါ့။
ဒီလိုနဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ “အခုတခါ နောက်ဆုံးအလှည့်ကျ ကပြမယ့်သူကတော့….မင်းသမီးချောလေး မျိုးမျိုးဒါလီ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်။ အားပေးကြပါဦးရှင်…” ဆိုတဲ့ကြေငြာသံအဆုံးမှာ စင်ရှေ့ကိုထွက်လာတဲ့ မျိုးမျိုးဒါလီကိုတွေ့လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဟာကနဲတောင် ဖြစ်သွားမိခဲ့ပြီး စိတ်ထဲကနေ “လှလိုက်တာ”လို့ရေရွတ်မိပါတယ်။
မျက်ခုံးထူထူကလေးနဲ့ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးကိုမှ သူ့မျက်နှာမှာခြယ်သထားတဲ့ ဆန်းပြားမိတ်ကပ်ပုံစံရယ်၊ မျက်တောင်ထူထူကို မျက်လုံးအနားသပ် ခပ်နက်နက်လေး တပ်ဆင်ခြယ်သထားပြီး ထူးထူးခြားခြားကို လှပနေသူလေးကြောင့် ကျွန်တော်မြောသွားတယ်။
နံဘေးမှ သူငယ်ချင်း သန္တာက ‘ဟဲ့…လှတယ်နော် သူက’လို့ ကျွန်တော့်ပခုံးကို လက်နဲ့ပုတ်ကာပြောမှ သတိပြန်ဝင်ပြီး ‘အေးဆို’လို့ ပြောပြီး ထောက်ခံလိုက်မိတယ်။
မျိုးမျိုးဒါလီက နွဲ့ယဉ်ဝင်းရဲ့ ‘မနဲ့ မောင်’ဆိုတဲ့ သီချင်းကို စတင်ဖျော်ဖြေရင်း စင်ရှေ့မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးလေးထိုးရင်း မျက်စလေးပစ်ရင်း အမူအယာလေးတွေလုပ်တော့ မသိမသာလေးကြည်နူးမိနေသလို မျက်နှာများပင် အလိုလိုရဲလာပါရော။ ရင်ထဲမှာလည်း ကလိကလိနဲ့ ဘယ်လိုခံစားချက်မှန်းမသိပေမယ့် ခံစားလို့ကောင်းတာအမှန်ပဲ။
သီချင်းလေးကလည်းကောင်း သူ့အမူအယာလေးကလည်း ကောင်းနေချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် ပွဲကြည့်ပရိသတ် အနောက်နားမှ အမူးသမားတစ်ယောက်ဟာ စင်ပေါ်ကို ခပ်မာမာအရာတစ်ခုနဲ့ ပစ်ပေါက်လိုက်ကာ ‘စောက်ခြောက်တွေ ရုပ်ကြမ်းကြီးနဲ့ နွဲ့နေတာကွာ…’ ဆိုပြီး မူးမူးရူးရူးထအော်ပြောတော့တယ်။
ပစ်လိုက်တဲ့အရာက ထိမှန်သွားတော့ သူ့မျက်နှာလေးတစ်ချက်ပျက်သွားတာကိုတွေ့လိုက်ရပေမယ့် ချက်ချင်းဆိုသလို ဟန်မပျက် ဆက်လက်ဖျော်ဖြေရှာတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသွားသလို အမူးသမားကိုလည်း ဒေါသထွက်မိတယ်ဗျ။ ထပြဿနာရှာမယ်လည်းလုပ်ရော ပွဲခင်းလုံခြုံရေးက အမူးသမားကို ဆွဲခေါ်သွားတာတွေ့လိုက်ရတာမို့ ကျွန်တော်စိတ်လျှောလိုက်ပြီး မျိုးမျိုးဒါလီရဲ့ဖျော်ဖြေမှုကို ဆက်လက်ရှုစားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့အလှမှာ နစ်မျောနေတာ သီချင်းကလေး ပြီးလို့ပြီးမှန်းမသိ ပြီးသွားတယ်။ သူကလည်း အားလုံးကို မီးရောင်အောက်မှာ ကော့ကော့ကျော့ကျော့လေးနဲ့ လက်အုပ်လေးချီ ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ရင်း စင်နောက်ကိုပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ဖျော်ဖြေမှုက ပြီးသွားပေမယ့်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ မပြီးသေးဘူး။
‘သန္တာရေ…ငါတို့ သူ့ကိုသွားအားပေးရအောင် သနားပါတယ်’ လို့စကားစတော့ သန္တာကလည်း ချက်ချင်းပဲ..
‘ငါလည်း သနားတယ်သူ့ကို….ဒါပေမယ့် ငါတို့အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ်။ မိုးအရမ်းချုပ်နေပြီလေ…အမေသတ်တော့မှာ..’ လို့ပြောလာတယ်။
ကျွန်တော်လည်း တိုက်တိုက်တွန်းတွန်းနဲ့ ‘လာပါဟာ…’လို့အတင်းအကြပ်ပြောပြီး စင်ဘေးပေါက်နားကို ပါအောင်ခေါ်သွားလိုက် တယ်လေ။
စင်အနောက်ရောက်တော့ စင်အနောက်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာသူတိုင်း ကနွဲ့ကယလေးတွေဆိုသော်ငြား ဖျော်ဖြေနေစဉ်တုန်းကလို မိန်းကလေးတွေလို ဝတ်စားဆင်ယင်မထားဘဲ ရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ပုဆိုးလေးများကိုယ်စီနဲ့ထွက်လာကြပါတယ်။ ထွက်လာသူတွေက ကျွန်တော့်ကို စသလိုနောက်သလို ပြောသွား ကြည့်သွားကြသေးရဲ့။
မိတ်ကပ်တွေဖျက်ထားကြလို့ ရုပ်တွေက သိပ်မမှတ်မိပေမယ့် ခေါင်ရမ်းပန်းလေးပန်လို့ထွက်လာတဲ့ မျက်ခုံးထူထူနဲ့သူ့ကိုမြင်မှသာ မျိုးမျိုးဒါလီမှန်းတန်းမှတ်မိသွားတာကြောင့် ကျွန်တော် အားရပါးရပြုံးပြလိုက်တော့ သူကလည်း သတိထားမိဟန်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို အပြုံးချိုချိုလေး ပြန်ပေးလေရဲ့။
‘အမရေ….အားပေးနေတယ်နော်…။အရမ်းလှတယ်ဗျာ’လို့ပြောတော့ သူက သဘောကျသွားပုံရပြီး ‘ကျေးဇူးပါရှင့်’ဆိုကာ ခပ်ပြုံးပြုံး လေးနဲ့ ပြန်နှုတ်ဆက်လေတယ်။ တဆက်တည်းမှာပဲ နောက်ပါးက အမျိုးသားတစ်ဦးရဲ့ အသံကြားလိုက်ရပြီး…’မျိုးရေ…သွားရ အောင်…ဘယ်အကောင်တွေနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ…။ မင်းတော့နော်’လို့ လေသံခပ်တင်းတင်းနဲ့ ကြိမ်းတော့တယ်။
မျိုးမျိုးဒါလီက ‘မျိုးကို အားပေးတဲ့ကောင်လေးပါ…’ဆိုပြီး အဲ့အမျိုးသားကို ပြန်ပြောရင်း ကျွန်တော့်ဘက်လှည့်ကြည့်ကာ ‘မောင်လေး ရေ…အစ်မတို့ နောက်ညတွေရှိသေးတယ်။ လာအားပေးနော်…အခုတော့ အစ်မတို့ ထမင်းသွားစားလိုက်ဦးမယ်…’လို့ ပြောနေတာ တောင် စကားမဆုံးသေး နံဘေးမှအမျိုးသားက သူ့ကိုဆောင့်ဆွဲခေါ်သွားလေရာနောက် ပါသွားလေတယ်။
မျိုးမျိုးကတော့ နောက်လှည့်ပြီး ပြုံးပြသွားသေးပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲ စိတ်ပူသလိုလို ဟာသွားသလိုလိုနဲ့ ငူငူငိုင်ငိုင်ကြီး ကျန်ခဲ့တယ်။
မြေကြီးပေါ်မှာ သူ့ဦးခေါင်းထက်က ကျကျန်ခဲ့တဲ့ ခေါင်ရမ်းပန်းလေးကို ကောက်ယူရင်း သူ့ကျောပြင်ကိုအကြာကြီး ငေးကြည့်နေမိလို့ ဘေးမှ သန္တာက ပခုံးကိုလက်နဲ့လှမ်းပုတ်ပြီး ‘ဟဲ့…ဖိုးဇော် မိုးအရမ်းချုပ်နေပြီ…အိမ်ပြန်တော့မယ်လေဟာ။ အိမ်ရောက်ရင် အဆူခံရတော့မယ်….မြန်မြန်လာ…’ဆိုပြီးပြောမှ သတိဝင်ပြီး အိမ်ကိုအမြန်ပြန်ပြေးခဲ့ရတော့တယ်။
အိမ်မှာတော့ အမေက ဆူဖို့ကို အိမ်ရှေ့ကနေ အရန်သင့်ထိုင်စောင့်နေတာပေါ့။ ဒါပေမယ့်လည်း ခေါင်ရမ်းပန်းလေးကိုင်ရင်း ကျွန်တော် ပျော်နေမိပြီး စိတ်ထဲ ဆုံးဖြတ်မိတာကတာ့ နောက်နေ့ထပ်သွားရဦးမှာပဲ…..။
*
နောက်ညရောက်တော့ သန္တာ့ကို မခေါ်ဖြစ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ပဲသွားကြည့်ဖြစ်တယ်။ အခြားသူတွေကနေတာ ကြည့်လို့ကောင်းပေမယ့် မျိုးအလှည့်ကိုပဲ စောင့်နေမိတာပေါ့။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကပြီးသွားချိန်မှာတော့ မျိုးအလှည့်လာပါပြီ။
သူ့ကိုမြင်တော့ ပွဲကြည့်စင်အောက်ကနေ ကျွန်တော် လက်ကိုမြှောက်ပြရတာအမော။ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိပါတယ်ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြပြီး ပြန်ပြုံးပြပါတယ်။
ပွဲပြီးရင် အောက်မှာစောင့်နေမယ်ဆိုတဲ့သဘောကို ကျွန်တော် လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ပြသော်လည်း မျိုးက မသိသလိုပုံစံမျိုးပြပြီး တုန့်ပြန်တော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူနဲ့ဆက်လက်ပတ်သက်ချင်စိတ်က ထိန်းလို့မရတာကြောင့် ဇာတ်ရုံအထွက် ပေါက်လေးမှာ ကျွန်တော်စောင့်နေခဲ့တယ်။
ဒီတခါ မျိုးက မနေ့က အမျိုးသားကိုပဲ လက်ချင်းချိတ်ကာ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော်နှုတ်ဆက်ပေမယ့် သူကတော့ မသိချင်ယောင် ဆောင်လို့ ထွက်သွားပြီး နံဘေးကလူကလည်း ဘုကြည့်ကြည့်သွားသေး…။ နောက်ပါးမှထွက်လာတဲ့ မိန်းမလျာတစ်ယောက်က သတိပေးစကားပြောလာတယ်။
“မျိုးအနားသိပ်မကပ်နဲ့ ကောင်လေး…။ သူ့လင်က သွေးသိပ်ဆိုးတာ။ မနေ့က နင့်ကိုနှုတ်ဆက်လို့ဆိုပြီး ထိုးကြိတ်ထားတာ မျက်နှာမှာ ညိုလို့မည်းလို့” ဆိုတော့မှာ ကျွန်တော်ပြန်သတိထားမိတယ်။
“သြော်…ဟုတ်သားပဲ” လို့ ကျွန်တော်ပြန်တွေးကြည့်မိခဲ့ပါတယ်။ အခုနက မျက်နှာညိုနေတာ သတိတော့ ထားမိလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံကလွဲရင် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့…။
“စိတ်မကောင်းဘူး…မျိုးရယ်”ဆိုတာကိုသာ ရင်နင့်နင့်နဲ့ပြောနိုင်ပါတော့တယ်။
သည်လိုနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဇွဲမလျော့ဘဲ တတိယမြောက်ညကို ထပ်စောင့်ပြီး မျိုးနဲ့တွေ့ရဖို့အတွက် တာဆူနေခဲ့တာ..။
မှောင်ရီသန်းလို့ တတိယမြောက်ညကို ရောက်လာတယ်ပေါ့ဗျာ…။
သည်ညက မျိုးတို့ဖျော်ဖြေမယ့် နောက်ဆုံးညပါပဲ။ ထပ်မံပြီး ကပွဲဟာ ညတာသိပ်မရှည်စွာ ပြီးဆုံးသွားတယ်။ မျိုးက လှလှပပလေး ကပြနေတာကို ကျွန်တော် တမေ့တမော ငေးမောကြည့်နေမိပါတယ်။ မျိုးတစ်ယောက် ကပြရင်း ပွဲခင်းထဲကို မျက်လုံးလေး ကစားပြီး ကျွန်တော့်ကိုမြင်တော့ မသိမသာလေးပြန်ပြုံးပြတဲ့အပြုံးက အတိုင်းမဲ့ပျော်ရွှင်စေတယ်ဗျ။ မနေ့ကလိုပဲ ရုံအပြင်မှာစောင့်မယ့်အကြောင်း လက်ဟန်ခြေဟန်ပြလိုက်တော့ မျိုးကနားလည်တယ်ဆိုတဲ့ အမူအယာပုံစံပြန်လုပ်ပြလာတယ်။
အရင်နေ့နဲ့မတူ နံဘေးမှာပါနေကြလူမပါဘဲ မျိုးတစ်ယောက်တည်း ထွက်လာတာကြောင့် ကျွန်တော်ပိုဝမ်းသာမိပါရော။ ကျွန်တော့် ဘက်က စနှုတ်ဆက်စရာမလိုဘဲ မျိုးက စနှုတ်ဆက်တယ်။
“မောင်လေး….စောင့်နေတာ ကြာပြီလား”
“မကြာသေးပါဘူး…အစ်မရေ…” ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မလို့ခေါ်တာလေးကို သဘောကျသွားပုံပဲ။
“မင်းတော်တယ်…မောင်လေး။ ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ အဲ့သလိုမခေါ်ကြဘူး…။”
မျိုးပြောချင်တဲ့ သဘောတရားကို သိပ်နားမလည်ပေမယ့်လည်း ကျွန်တော်စကားရောဖောလျှောလိုက်ခဲ့တာပေါ့။
“အစ်မတို့ သည်ညနောက်ဆုံးပဲနော်…။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ရအောင် လာတွေ့တာပါ..”
“တကယ်လို့ မတွေ့ဖြစ်ရင်ရော…”
“ကျွန်တော်က ဖြစ်အောင်တွေ့မှာပါ အစ်မ”
“စကားမစပ် အစ်မချစ်သူလားမသိဘူး..မနေ့ကအစ်ကိုကလေ”
“ဟုတ်တယ် မောင်လေး” ဒီအဖြေကိုကြားလိုက်ချိန်မှာ ရင်ထဲဝမ်းနည်းသလိုဖြစ်မိသွားတယ်။ တဆက်တည်း အစ်မကပြောပါတယ်..
“မနေ့က အစ်မ နှုတ်မဆက်တာ စိတ်မဆိုးနဲ့နော်…သူက သိပ်ကိုသဝန်တိုတတ်လို့ပါ…” နောက်မှ ကျွန်တော်သိရတာက သဝန်တိုတာ မဟုတ်ဘဲ သက်သက်အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတာကိုပါပဲ။
“ဒီနေ့ သူမပါဘူးလား..” လို့ မျိုးကိုမေးတော့ သူက စသလိုလိုနဲ့..
“မင်းက သူ့ကိုပါလာစေချင်လို့လား”
“ဟီး ဟီး မပါစေချင်ပါဘူး အစ်မရ”
“သူ့ကို အိပ်ဆေးကျွေးထားတယ်..။ မဟုတ်ရင် မင်းကိုတွေ့လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ လာ…မောင်လေး အစ်မတို့ပွဲဈေးပတ်ရအောင်”
သည်အချိန် လူတွေလည်းရှင်း…၊ ပွဲလည်းသိမ်းချိန်ဖြစ်တော့ ဘာမှသိပ်မရှိတော့ဘူး။ ဘူးသီးကြော်ဆိုင်လေးမှာ မျိုးနဲ့အတူ ဘူးသီးကြော် စားရင်း စကားပြောခဲ့ကြပါတယ်။ သူက ဟာသလေးတွေ ပြောတတ်သလို ပျော်ပျော်နေတတ်တာလေးတွေကြောင့် ကျွန်တော့်အတွက် အမှတ်တရ ညတညပါပဲ။
ပြန်ခါနီးတော့…
“နောက် အမကို ကျွန်တော်တွေ့ချင်ရင် ဘယ်လိုဆက်သွယ်ရမလဲ။ အစ်မက ဘယ်မှာနေတာလဲ”ဆိုပြီး မျိုးကို မဝံ့မရဲလေး မေးမိတယ်။ မျိုးနဲ့ဝေးမှာကြောက်တဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ကြောင့်လည်း ဖြစ်မှာပါလေ။ မျိုးကတော့ ကျွန်တော့်အမေးစကားကြားချိန် ပြုံးပြုံးလေးပြန်ကြည့် ကာ “အစ်မတို့က ပွဲဈေးတွေ တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုသွားနေကြတော့ နေရာအတည်တကျမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်မတို့ကိုဆက်သွယ်ချင်ရင် အစ်မတို့အမေ…ဇာတ်ပွဲခေါင်းဆောင်ကို ဆက်သွယ်မှရမယ်”
“သည်မှာ ဖုန်းနံပါတ်” ဆိုပြီး စာရွက်တစ်ရွက်မှာ ဖုန်းနံပါတ်လေးရေးပြီး ပေးခဲ့တယ်။ တဆက်တည်းမှာပဲ…
‘မင်းမပူနဲ့ မောင်လေး….အစ်မတို့ နောက်တစ်လလောက်ဆိုရင် သန်လျင်ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲရှိသေးတယ်။ အဲ့အခါမှာ ဆုံလို့ရ တယ်လေ..။ ဘုရားပွဲမှာ ခုနှစ်ရက်တောင်ကရမှာ…မင်းလာခဲ့ပေါ့”
“ဟုတ် အစ်မ…ကျွန်တော် ရောက်အောင်လာခဲ့မယ်…”
“ကဲ….ပြောရင်းဆိုရင်း အစ်မတို့နေရာတောင် ပြန်ရောက်လာပြီ။ အစ်မသွားတော့မယ်နော်”လို့ပြောပြီး မျိုး ထွက်သွားဖို့ပြင်ချိန်မှာ ကျွန်တော် စကားလှမ်းပြောလိုက်တယ်…။
“အစ်မ….ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုလို့ရမလား..”
“ပြောလေ မောင်လေး…”ဆိုတော့ မျိုးရဲ့ဦးခေါင်းထက်က ပန်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရင်း
“အစ်မခေါင်းမှာ ပန်ထားတဲ့ ခေါင်ရမ်းပန်းလေးကို ပေးခဲ့လို့ရမလား။ ကျွန်တော် အမှတ်တရသိမ်းထားချင်လို့” ပြောလိုက်တော့ မျိုးက လိုက်လိုက်လျောလျောပဲ…”ယူလေ…မောင်လေး”ဆိုပြီး သူ့နားရွက်လေးကို အနားကပ်ပေးတယ်။
မျိုးက ကျွန်တော့်အနားကပ်လိုက်ချိန် ကျွန်တော့်ရင်ခုန်သံတွေဟာ ဆူညံသွားခဲ့ပါတယ်။ မျိုးရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့ သနပ်ခါးပါးပါးလေးနဲ့ လှနေတဲ့ မျိုးရဲ့အလှဟာ ကျွန်တော့်ကို စွဲမက်သွားစေတယ်။ မျိုး နားရွက်ကနေ ခေါင်ရမ်းပန်းလေးကို ညင်ညင်သာသာဖြုတ်ယူရင်း ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် မျိုးနဲ့ခွဲရတော့မှာပဲဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ပေါ့။
“သွားပြီနော် မောင်လေး” ဆိုလျက် ဇာတ်ပွဲရုံထဲဝင်သွားတဲ့ မျိုးရဲ့ကျောပြင်လေးကိုကြည့်ရင်း လွမ်းစိတ်ဝင်နေမိတယ်။ မျိုးကတော့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး လက်လေး ဝှေ့ယမ်းပြကာ ညင်ညင်သာသာလေး နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားခဲ့တာပေါ့။
သည်လိုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှတ်တရညလေး တစ်ညကတော့ ပြီးခဲ့ပြီ။
*
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ လွမ်းတယ်ဆိုတာဘာလဲ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။
တစ်ယောက်ယောက်ကို လွမ်းတဲ့ခံစားချက်က တကယ့်ကိုပဲ ခံစားရခက်ပါတယ်။ ငေးငိုင်တွေးတော..၊ ထုံထိုင်းလေးလံလွန်းလှတဲ့ သည်ခံစားချက်က လူကိုဘယ်လိုတောင် ချုပ်ကိုင်နိုင်တာပါလိမ့်။
မျိုးရဲ့ အကအလှတွေ၊ မျိုးနဲ့အတူသွားခဲ့တဲ့ ပွဲမုန့်ဈေးတန်းက ဆိုင်လေးတွေ၊ ပြီးတော့ အစ်မရဲ့ အရွှန်းဖောက်အပြောအဆိုလေးတွေ… အိုး…အရာရာပါပဲ။ အကုန်လုံးပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို အချိန်တိုင်း စိုးမိုးသွားခဲ့ပြီလေ။
မျိုးရဲ့စိုးမိုးခြင်းကိုခံရပြီး အိမ်ထဲမှာငေးငိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို..
“ဟဲ့….ဖိုးဇော်ရေ”လို့ အိမ်ရှေ့မှ သန္တာရဲ့အော်ခံသံကြောင့် အမေရဲ့ “သမီးရေ….နင့်သူငယ်ချင်း ခုရက်ပိုင်း တစ်ယောက်တည်း ငူငူငိုင်ငိုင်နဲ့ ဘာဖြစ်နေတယ်မသိဘူး။ ရည်းစားပူမိနေလားကွယ်…မေးကြည့်ဦး” ဆိုတဲ့ ပြန်ပြောသံကြောင့် နည်းနည်းပြုံးမိသွားတယ်။
အမေနဲ့ သန္တာက သိပ်ကိုခင်မင်ကြတာပါ။ သန္တာ ကလေးဘဝကတည်းက သမီးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ အမေချစ်လာခဲ့တာ။ အမေပြောပုံ အရဆိုရင် သမီးလေးပဲ လိုချင် မွေးချင်ခဲ့တာဆိုပဲ။ မိန်းကလေးဆိုပိုချစ်တဲ့ အမေပေါ့လေ။ ကျွန်တော့်ကို မွေးပြီးမကြာခင်မှာပဲ အဖေက ဆုံးခဲ့တော့ သူ့အတွက်သမီးတစ်ယောက်ထပ်ရဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့။ နောက်အိမ်ထောင်လည်းမပြုဘဲ အမေတစ်ယောက်တည်း အားနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သူပါ။
သန်မာတဲ့ ကျွန်တော့်အမေက အသုပ်စုံရောင်း၊ တုတ်ထိုးတွေရောင်း၊ ပွဲစားတွေလုပ်ရင်း ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်။ သမီးမရှိတဲ့ အမေ့အတွက် သန္တာဟာ အမေ့သမီးလိုဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်နဲ့လည်း အသက်က တစ်လကြီး တစ်လငယ်ဆိုပါတော့။ သန္တာရဲ့အမေက နို့မထွက်လို့ အမေ့နို့တိုက်ပြီး ကြီးခဲ့သူမို့ အမေက သူ့ကိုဆို အရမ်းချစ်တာ။
‘အန်တီရေ….သူလားရည်းစားရှိမယ်။ ဘာရည်းစားမှ မရှိဘူးရယ်…’
‘မသိပါဘူးဟယ်..။ အခုတလော ငိုင်လိုက် ရီလိုက်နဲ့ မူမမှန်ဘူး သည်ကောင်က’
အမေ့အပြောကြောင့် ကျွန်တော်လည်း သူခိုးလူမိသလို ရှက်ရှက်နဲ့… ‘မဟုတ်တာအမေရာ…ဒီအတိုင်းပဲ ပျင်းနေလို့ပါ’ လို့ အမေ့ကိုလိမ်မိ လေခြင်း။
အမေက ‘အမလေး….နင့်ကို ငါမွေးထားတာပါ။ နင့်ကိုကြည့်လိုက်တာနဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်နေတာ ငါသိပါတယ်နော်..။ ဘာဖြစ်နေသလဲသာ မသိတာ။ သန္တာရေ…နည်းနည်းလောက် အစ်အောက်ကြည့်ပါဦး’ တဲ့။ ပျစ်တောက်ပျစ်တောက်ပြောရင်း အမေထွက် သွားတော့ ကျွန်တော်နဲ့ သန္တာပဲကျန်ခဲ့တယ်။
‘သန္တာရေ…လာ..။ ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး စကားသွားပြောကြရအောင်’
အိမ်မှာဆို အမေကြားမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် သန္တာကို ပထုတ်လာပြီး လမ်းဘက်ကို နှစ်ယောက်သားထွက်ခဲ့ကြပါတယ်။ အမေခမျာ အိမ်ထဲမှာ ပွစိပွစိပြော စနောက်ရင်း ကျန်ခဲ့တော့တယ်။ ပြောရရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သည်အလွမ်းနာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရင်ဖွင့်စရာ အရင်းအနှီးဆုံးဆိုလို့ သန္တာပဲရှိတာကြောင့် သူ့ကိုရင်ဖွင့်ရဦးမယ်လို့တွေးမိတာလည်းပါတယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပဲ သန္တာက ‘ဟဲ့…ဖိုးဇော်…၊ နင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ’ဆိုပြီး စမေးတော့တာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း
‘ငါတို့ ဟိုတနေ့က ပွဲသွားကြည့်ကြတယ်မဟုတ်လား’
‘အေး…ကြည့်တယ်လေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ’
‘အဲ့သည့်နေ့က ကပြတဲ့ အစ်မတစ်ယောက်ကို နင်သိတယ်မဟုတ်လား’
‘ဟဲ့….အဲ့နေ့က ကပြတဲ့သူတွေအများကြီးပဲလေ။ ငါဘယ်လိုလုပ်မှတ်မိမှာလဲ’
‘သြော်…နင်ကလည်း။ စင်အောက်က လူတစ်ယောက်နှောင့်ယှက်လို့ မျက်နှာထိသွားတဲ့ တစ်ယောက်လေဟာ’ ဆိုမှ သန္တာက သတိရသွားပြီး ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်နဲ့ပြန်ပြောတော့တယ်။
‘အော်…သိပြီ။ အဲ့တစ်ယောက်က ချစ်စရာလေးလေ ငါမှတ်မိတယ်။ ဒါနဲ့ အဲတာဘာဆိုင်လို့လဲ’
‘အေး….သူနဲ့ငါ ခင်သွားကြပြီ’လို့ပြောတော့ သန္တာက အံ့သြဟန်နဲ့ ‘နင်က ဘယ်လိုလုပ် ခင်သွားကြတာတုန်း’ဆိုကာ စပ်စုတော့ ကျွန်တော်လည်း ပြောပြရတယ်။
‘နောက်ရက်တွေ နင်မပါဘဲ ငါထပ်သွားရင်း ခင်လာတာဟ။ အဲ့အစ်မက သဘောကောင်းတယ်။ ပျော်ပျော်လည်းနေတတ်တယ်။ တစ်ခုဆိုးတာက သူ့ဘဲပဲ…။ ငါ့မျက်လုံးထဲမယ် အစ်မကို နိုင်စားသလိုပဲ’
ကျွန်တော့်စကားကြားတော့ သန္တာက စပ်ဖြီးဖြီးလုပ်ရင်း ‘ဟဲ့ သူက မိန်းကလေးအစစ်မှမဟုတ်တာ။ ဘဲကရှိစရာလား။’
‘ရှိတယ်ဟ…သူ့အကြောင်းနဲ့သူ နေမှာပေါ့။ မိန်းကလေးအစစ်မဟုတ်ပေမယ့်လည်း သူက မိန်းကလေးလိုပဲနေတာလေ။ ဘဲတော့ရှိနိုင်တာပေါ့’
‘ထားပါတော့ သူကဘာဖြစ်လို့လဲ’
‘သူကဘာမှမဖြစ်ဘူး ငါကဖြစ်ချင်တာ။ ငါ သူ့ကိုထပ်တွေ့ချင်တာ’
ကျွန်တော့်ရဲ့ ထပ်တွေ့ချင်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကြားတော့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သန္တာ့မျက်နှာ တစ်ချက်လောက်ပျက်သွားတယ်။ တကယ်ဆိုရင် သန္တာကလည်း ကျွန်တော့်ကို တော်တော်ခင်တွယ်တာပါ။ သူမဟုတ်တဲ့ တခြားတစ်ယောက်ကို သတိရနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ပြီး အဲ့တယောက်ကလည်း မိန်းကလေး အစစ်တစ်ယောက် မဟုတ်ပြန်ဘူးဆိုတော့ ရင်ထဲဝမ်းနည်းသွားသလိုဖြစ်ပေမယ့် အိန္ဒြေ မပျက်ထိန်းရင်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောရှာပါတယ်။
‘သူ့လိပ်စာ နင်မသိဘူးလား..။ သွားတွေ့လေ’
‘လိပ်စာတော့မရှိဘူး။ သူတို့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ တယ်လီဖုန်းနံပါတ်ပဲသိတယ်။ အဲ့ကနေတဆင့် ဆက်သွယ်ရမှာ’
‘ဒါဆို ဖုန်းဆက်ကြည့်ပေါ့’ဆိုတဲ့ အကြံပေးစကား သန္တာပြောလာတယ်။
‘ဟုတ်သားပဲ’ ဆိုပြီး ကျွန်တော်ပျော်သွားမိတယ်။ သန္တာကတော့ ပြုံးပြုံးလေးကြည့်နေပေမယ့် အရင်လောက် သူ့အပြုံးတွေ အားမပါတော့ တာ ကျွန်တော်သတိထားမိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်တယ်လေ။
နောက်တနေ့ မနက်ရောက်တော့ PCO ဖုန်းဆိုင်တစ်ခုသွားပြီး ဖုန်းဆက်ဖို့ပြင်တာပေါ့။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာလည်း လူနှစ်ယောက်လောက်ရှိ သလို သူ့ရှေ့က ဖုန်းပြောနေတဲ့လူတွေကလည်း ကြာချက်ဆိုတာများ။ ကျွန်တော့်အလှည့်ရောက်ဖို့ အတော်စောင့်လိုက်ရတယ်။
(***PCO ဖုန်းဆိုတာ Public Call Office ခေါ် အများပြည်သူသုံး တယ်လီဖုန်းရုံကလေးကိုပြောတာပါ။ အဲ့သည့်ခေတ်ကာလက မြန်မာ့ဆက်သွယ်ရေးနဲ့ ပူူးပေါင်းပြီး ဖွင့်ထားတဲ့ လမ်းဘေးဖုန်းဆိုင်လေးတွေလို့ပြောရမယ်။ အင်္ကျီအဖြူ၊ ထမိန်အပြာနဲ့ အမျိုးသမီးတွေက ဆိုင်ဝန်ထမ်းအဖြစ်နဲ့လုပ်ကြပြီး နေရာအတော်များများမှာရှိပါတယ်။)
သည်လိုနဲ့ ကျွန်နော့်အလှည့်ရောက်တော့ စာရွက်ပါဖုန်းနံပါတ်လေးကိုကြည့်ရင်း နံပါတ်တစ်ခုချင်း အသေအချာနှိပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းဆက်လိုက်တာ တဖက်ကနေ ‘ဟယ်လို…အမိန့်ှရှိပါ’ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အသံနဲ့ခပ်ဆင်ဆင် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
‘ကျွန်တော် ညနတ်သမီးကလေးများအဖွဲ့က မျိုး….ဆောရီး…။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် စောသီတာနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ’ ဆိုတော့
‘ဘေးအခန်းက စောသီတာတို့အဖွဲ့က ပြန်မရောက်သေးဘူး မောင်လေး။ ပွဲသွားကကြတာကို ပြန်မရောက်သေးဘူးထင်တယ်။ တံခါးသော့ပိတ်ထားတယ်’
‘သြော်…ဟုတ်ကဲ့’
‘ပွဲငှားဖို့ထင်တယ်… ဘယ်သူလို့ပြောပေးရမလဲ’
‘ရပါတယ်အစ်မ…ကျွန်တော်နောက်မှ ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်’ လို့ပြောပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ကျွန်တော်ဖုန်းကိုချပစ်လိုက် ခဲ့တယ်။
PCO ကိုင်တဲ့အစ်မက Timer ကိုကြည့်ရင်း မောင်လေး ၂၀၀ ကျပ်ကျတယ်ဆိုတော့ ပိုက်ဆံ ၂၀၀ ပေးပြီး အဲ့သည့်နေရာမှ ပေစောင်းစောင်းနဲ့ထွက်လာခဲ့တာပေါ့။ စိတ်ကတော့ မကျေနပ်သလိုပဲ။ အစ်မနဲ့အဆက်အသွယ်မရတာကြောင့် ရင်ထဲ တမျိုးတမည် ခံစားနေရတယ်။
တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်တက်နေတဲ့ အသက် ၁၈နှစ်အရွယ် ကျွန်တော်ဟာ အချစ်တို့၊ အလွမ်းတို့ဆိုတာ ဘာလဲ မသိခဲ့တဲ့သူပါ။ မိန်းကလေးဆိုလို့လည်း သန္တာကလွဲပြီး အသိမရှိခဲ့ပါဘူး။ အခုမှ လွမ်းတတ်နေမိခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အံ့သြနေမိတယ်။ စိတ်ထဲလည်း ပြန်မေးမိသလို ‘ငါလွမ်းနေတာ…မိန်းကလေးအစစ်မဟုတ်ပါလား’ ဆိုပြီး အံ့သြနေမိတာပါ။
သည်နေ့တော့ ထားလိုက်တော့။ နောက်ရက် နောက်တစ်ကြိမ်ကြိုးစားပြီး ဖုန်းဆက်ကြည့်ဦးမယ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ ဖုန်းသွားခေါ်ကြည့်တာ တစ်ဖက်ကလူတစ်ယောက် ဖုန်းပြန်ဖြေရင်း ‘ခဏလေးကိုင်ထား…’ ဆိုကာ သွားခေါ်ပေးတယ်ထင်ပါရဲ့။ ခဏအကြာမှာ ….
‘ဟယ်လို..’ ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ…။
*
‘ဟယ်လို..’ ဆိုသော အသံကိုကြားတော့ ကျွန်တော်လည်း တက်တက်ကြွကြွနဲ့ပြန်ပြီး “မျိုးလားဗျ” လို့ပြန်ပြောလိုက်တာ တစ်ဖက်က တိတ်ဆိတ်သွားတာကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် “ဟယ်လို….ဟယ်လို” ဆိုပြီး အသံထပ်ပြုလိုက်တာ ဟိုဘက်မှ
“မဟုတ်ဘူးရှင့်…ဒါနဲ့ဘယ်သူလဲ”ဆိုတဲ့ စကားကို ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောလာတယ်။ အသံပိုင်ရှင်က ညနတ်သမီးလေးများရဲ့ ပဲ့ကိုင်ရှင် ဒေါ်စောသီတာဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်…မျိုးမျိုးဒါလီရဲ့ မိတ်ဆွေပါ။ မျိုးနဲ့ စကားပြောလို့ ရနိုင်မလားဗျ”
“ခဏစောင့်….ခေါ်ပေးမယ်” လို့ပြောတာကြောင့် ကျွန်တော် စောင့်နေမိပါတယ်။ တဖက်က မျိုးတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင် စောသီတာက
“ဟဲ့…”
“မျိုးမရေ….နင့်ဖုန်း။ လာပြောဦး….တစ်ရက်နဲ့ တစ်ရက် ပွဲငှားဖုန်းကို မမျှော်ရဘူး နင်တို့ကိစ္စတွေကြီးပဲ ကောင်မတွေရေ”
တဖက်မှ စောသီတာရဲ့ ဆူငေါက်သံတွေကြောင့် မျိုးကိုဖုန်းဆက်မိတာတောင် ကျွန်တော်အားနာသွားမိတယ်။ သိပ်မကြာပါဘူး “ဟယ်လို” ဆိုတဲ့အသံချိုချိုလေးကိုကြားတော့မှ ဒါက မျိုးအသံပါလားဆိုပြီး စိတ်ထဲပျော်မိသွားတယ်။
“ဟယ်လို..မျိုး”
“ဟုတ်ကဲ့…ဘယ်သူလဲရှင့်”
“ကျွန်တော်ပါ မျိုး…မှတ်မိတယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ကိုတောင် ဖုန်းနံပါတ်ပေးခဲ့သေးတယ်လေ..။ ကျွန်တော်တို့ ဘူးသီးကြော် အတူတူ စားခဲ့ကြသေးတယ်လေဗျ”
“အမလေး….မှတ်မိပါပြီရှင်….ဟို မောင်လေးပဲ”
မျိုးထံမှ မှတ်မိတဲ့ပုံစံလေးပြတော့ ကျွန်တော်လည်း အရမ်းပျော်သွားမိတာပေါ့လေ။ မသိရင် ကလေးလေးတစ်ယောက် မုန့်ဖိုးရလို့ပျော် သွားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်တော့်စိတ်အစဉ်လည်း နွေးထွေးပေါ့ပါးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို ကျွန်တော်ဘာပြန်ပြောရမလဲမသိ ဖုန်းခွက်ကြီးကိုင်ရင်း ပြုံးနေမိခဲ့တယ်။
“ဟယ်လို မောင်လေး…ပြောလေ” လို့တဖက်မှ မျိုးက ဘာစကားမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေတဲ့ကျွန်တော့်ကို လှမ်းအသံပြုလိုက်တော့ ချောင်းဟန့်လိုက်ရင်း
“ဟုတ်…ဟုတ် အစ်မ”
“ဘာဖြစ်တာလဲ မောင်လေး…ဘာစကားမှလည်းမပြောဘူး”
“ဟိဟိ….မဟုတ်ပါဘူးဗျာ…ဒီအတိုင်း ဘာပြောရမှန်းမသိလို့”
“အမလေး ဟုတ်ပပြီ ဒါဆို ကျွန်မဘက်က စကားစပေးရမလား”ဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ဖုန်းခွက်ကိုကိုင်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ
“အွန်း….ရပါတယ်ဗျာ။ နေကောင်းလား အစ်မ”
“ကောင်းပါတယ်ရှင်….ဒါနဲ့မောင်လေးက အစ်မကို ဖုန်းတကယ်မဆက်လောက်ဘူးတောင် ထင်တာ”
“သြော်…ကိုယ့်ကို ဖုန်းနံပါတ်ပေးထားတာပဲ။ ဆက်ရမှာပေါ့ဗျ။” ပြောချင်နေတဲ့ စကားများကို အချိန်မဆိုင်းဘဲ ဆက်တိုက်ပြောမိပါရော။
“အစ်မကို ကျွန်တော် သတိရနေတာဗျ။ အစ်မတို့ ဖျော်ဖြေတာ အရမ်းကောင်းလွန်းလို့နောက်ပွဲတောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ အခုကတည်းကကို လာကြည့်ချင်နေပြီဗျာ”
“အမလေး ကြည့်ရမှာပါရှင်..။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်….ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲကျရင်လည်း မောင်လေး လာအားပေးဦးနော်။ အစ်မက မောင်လေး ရှိမရှိ ပွဲခင်းထဲကြည့်နေမှာ…နော်”
“စိတ်ချပါဗျ…ကိုယ့်အစ်မ အားရှိအောင် လာအားပေးမှာဗျာ”
ကျွန်တော်လည်း မျိုးနှင့် ဖုန်းတခါမှ အခုလိုမပြောစဖူး ပြောလိုက်ရတော့ ရင်တွေတုန်ပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိလို့ ငြိမ်နေမိတာမှာ တဖက်မှ ဖုန်းချသွားပြန်တော့ ဖုန်းခွက်ကြီးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ရင်း ပြုံးနေမိတယ်။ ရင်ခုန်လို့ကောင်းနေတုန်းမှာပဲ…
“မောင်လေး…ကျပ် ၂၀၀ကျတယ်နော်။ ပြီးရင် ဖုန်းပြန်ပေးဦး” လို့ပြောတော့မှ ရှက်ပြုံးလေးပြုံးပြီး ကျသင့်ငွေကိုရှင်းကာ ကျွန်တော် ထွက်ခွာခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်တော်လည်း မျိုးနဲ့စကားပြောရတာက မရဲတာကတစ်ကြောင်း မျိုးတစ်ယောက် မအားမလပ်ဖြစ်နေတဲ့အချိန် အနှောင့်အယှက် ပေးမိသလိုဖြစ်မှာ စိုးရိမ်တာကြောင့်တစ်ကြောင်း ဖုန်းမဆက်ဖြစ်ခဲ့ဘဲ သည်အတိုင်းလေး သူ့အကြောင်းကိုတွေးရင်း ဆွေးရင်း နေနေခဲ့လိုက်တယ်။
ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲ မစခင် ရက်သတ္တပါတ် တစ်ပတ်လောက်သာလိုတော့တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်လည်း မျိုးကိုဖုန်းဆက်ဖို့ PCO ဖုန်းဆိုင်လေးကို ထပ်သွားခဲ့ပြီး စောသီတာရဲ့နံပါတ်ကို ထပ်ဆက်လိုက်တယ်လေ။
ကျွန်တော်လည်း စောသီတာ ဖုန်းပြန်ဖြေသည်ကို စောင့်နေရင်းနဲ့ သည်နေ့မျိုးနဲ့စကားပြောဖို့ကို မျိုးအားမှအားပါ့မလားလို့ စိတ်ထဲ ထင့်နေမိတာအမှန်ပါ။
“ဟယ်လို….”ဆိုတဲ့ တဖက်က အသံကိုကြားသောအခါ ကျွန်တော်လည်း မဆိုင်းမတွဘဲ “မျိုးမျိုးဒါလီနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါဗျ”
“သြော် အေး…ခဏစောင့်” လို့ စောသီတာမှ စကားပြန်ပြီးတာနဲ့ မျိုးကိုအော်၍ ခေါ်လေတော့တာ။
“ဟဲ့….မိမျိုးရေ….ဒီမှာ ဖုန်းဆက်နေပြန်ပြီ။ မြန်မြန်လာ” လို့ စောသီတာက လှမ်းပြောရင်း မျိုးကိုခေါ်နေချိန် ကျွန်တော်လည်း အသံမပြု တိတ်တိတ်လေး နားထောင်နေမိခဲ့ရတယ်။
စောသီတာက “သားရေ….သူလာနေပြီ ခဏလေး” ဆိုလို့ ထိုင်စောင့်နေရတဲ့ခဏ ရင်ခုန်သံ တထိတ်ထိတ်မြည်မလားဘဲ။
“ဟယ်လို….မောင်လေးလား” မျိုးရဲ့အသံချိုချိုလေးကိုကြားမှ ကျွန်တော့်စိတ်အစဉ် ရေခဲရေနဲ့ဖျန်းသမလို အေးချမ်းသွားခဲ့တယ်။
“မောင်လေး ထပ်ဆက်တယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ် အစ်မ” ကျွန်တော်ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အနေချိန်
“မောင်လေး ပြောလေ ဘာပြောချင်လို့လဲ”
“ဟိုလေ အစ်မ….အစ်မတို့ ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲက စတော့မယ်မဟုတ်လား’
“ဟုတ်တယ်လေ…မောင်လေး၊ ရှေ့အပတ်ဆိုစပြီ….လာခဲ့လေ”
“ဟုတ်…ဟုတ်” ဆိုပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိ…။ နောက်တော့ အစ်မကပဲ…. “ဒါဆိုလည်း ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲကျရင်ဆုံကြမယ်လေ… အစ်မ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော်”
ဖုန်းချတော့မယ်ဆိုမှ ကျွန်တော်လည်း ပြာပြာသလဲနဲ့ မျိုး ဖုန်းချသွားမှာစိုးလို့ “ခဏ အစ်မ”
“ဟုတ် မောင်လေး….ပြောစရာကျန်သေးလို့လား”
“အစ်မ အချိန်ရရင် အစ်မအကြောင်းလေးပြောပြပါလား”ဆိုတော့ အစ်မက စကားမစခင်မှာ တစ်ချက်လောက်ရယ်လိုက်ပြီး သူ့အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
“အစ်မအကြောင်းက သိပ်တော့ မထူးဆန်းပါဘူး မောင်လေးရယ်။ အစ်မတို့မိဘတွေက အစိုးရဝန်ထမ်းတွေလေ။ အစ်မအဖေက အကောက်ခွန်ဌာနက။ အစ်မအထက်မှာ မွေးချင်းအကိုသုံးယောက်ရှိတယ်။ အစ်မက အငယ်ဆုံး။ အမေက လေးယောက်မြောက် ကလေးမွေးရင်တော့ မိန်းကလေးပဲလို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ အစ်မ မမွေးခင်ကတည်းက မိန်းကလေးဝတ် အဝတ်အစားတွေချည်း ကြိုဝယ် ထားခဲ့တာတဲ့။ တကယ်မွေးလာတော့ ယောက်ျားလေးပဲထပ်ဖြစ်နေလို့ အမေအတော့်ကို ဝမ်းနည်းခဲ့ရသေးတယ်ဆိုပဲ။ အမေက အသက်ကြီးပြီမို့ သမီးလိုချင်တဲ့အိပ်မက်ကိုလည်း တခါတည်းစွန့်လိုက်ရတယ်။ အမ အဖေရဲ့ အိပ်မက်ပြင်းထန်တယ်ပဲပြောရမလားမသိ။ အစ်မကလေ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိန်းကလေးလိုပဲ နေချင်တာ။ မိန်းကလေးအစစ်ပဲဖြစ်ချင်တာ။ အဖေနဲ့အကိုတွေကတော့ လုံး၀ မကြိုက်ကြဘူးပေါ့။ တခြားမိန်းမလျာတွေထက် ကံကောင်းတာက အစ်မကို အစစအရာရာ နားလည်ပေးတဲ့ အမေရှိနေတာပါပဲ။ အဖေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအရရော၊အကိုတွေ ဆူမှာကြောက်တာရောနဲ့ မိန်းကလေးလို ဝတ်စားတာကိုတော့ အစ်မမလုပ်ခဲ့ဘူး။ တကယ်က အရမ်းဝတ်ချင်ခဲ့တာ။ မိဘတွေက ပညာရေးကိုလည်း အားပေးတော့ ကျောင်းပြီး အဲ…ဘွဲ့ရခဲ့တယ်။ အစ်မရဲ့ အခက်ခဲဆုံးအချိန်ကလည်း အဲ့ဘွဲ့ရပြီးချိန်ပဲ မောင်လေး”
“ဘာလို့လဲ အစ်မ”
“ပညာတတ် ဘွဲ့ရပေမယ့် မိန်းမဆန်ပြီး နွဲ့နှောင်းနေတဲ့ အစ်မကို အလုပ်ဘယ်သူမှ မခန့်ချင်ကြဘူး။ ခန့်တဲ့အလုပ်ကျပြန်တော့လည်း ဝန်ထမ်းအချင်းချင်းရော..၊ အထက်အရာရှိတွေကပါ စကြနောက်ကြနဲ့ အစ်မအတွက် အဆင်မပြေဘူးရယ်။ ဒါကြောင့် အစ်မအလုပ် ထွက်ပြီး ကိုယ့်ပညာနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ ဘယ်အလုပ်ကိုမှ မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူးပေါ့”
“ဒါနဲ့ ညနတ်သမီးကလေးများကို အစ်မ ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ”
“အမေ စောသီတာတို့အဖွဲ့က အစ်မတို့မြို့မှာလာကကြတာ။ အဲ့အချိန် အစ်မကလည်း အလုပ်မရှိဖြစ်နေတော့ ပွဲသွားကြည့်ရင်း ညနတ်သမီးကလေးများမှာ အလုပ်လုပ်ခွင့်ရရင်ကောင်းမှာပဲဆိုပြီး တွေးမိခဲ့တာ။အစ်မ ကံကောင်းတယ်ပဲဆိုရမလား… နောက်နေ့ ဈေးထဲမှာ အမေစောသီတာနဲ့ဆုံတယ်။ အစ်မက အမေ့ကို မိတ်ဆက်ရင်း အလုပ်လေးပေးဖို့တောင်းဆိုလိုက်တာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အစ်မကို လက်ခံခဲ့တာကြောင့် သည်နေရာကိုရောက်လာတာပေါ့။ အစ်မရဲ့ အမေပြီးရင် အမေစောသီတာက ဒုတိယအမေပဲ။ အစ်မကို သမီးရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံတယ်။ မိန်းမလျာတွေရဲ့ဘဝက ခက်ခဲလို့ အမေက မိန်းမလျာတွေဆိုရင် အမြဲကူညီတတ်တယ်လေ”
“အစ်မ အဲ့လိုကမယ့်ကိစ္စကို အစ်မရဲ့အဖေနဲ့ အမေတို့က ဘာမှမပြောဘူးလား”
“အဖေကတော့ လက်မခံဘူး။ အမေကတော့ လုပ်လို့အားပေးတယ်….ဒါပေမယ့်”
*
“ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ အစ်မ”
“အစ်မက အမေတို့အဖွဲ့နဲ့လိုက်မသွားခင်တစ်ရက်အလိုက်မှာပေါ့။ အဖေက အမေ့ကို ဈေးဝယ်ဖို့ ဆိုင်ကယ်နဲ့လိုက်ပို့ရင်း စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့မောင်းလာတဲ့ကားကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး ပွဲချင်းပြီးဆုံးသွားကြတယ်။ အစ်မအတွက် ကမ္ဘာပျက်တဲ့နေ့ပေါ့”
“ကြားရတာ စိတ်မကောင်းပါဘူးအစ်မ”
“ရပါတယ်….အခုတော့လည်း နေသားကျသွားပါပြီ။ တစ်ခါတလေတော့လည်း အမေ့ကိုသိပ်လွမ်းတာ။ အမေ့ကိုပြုစုပေးချင်သေးတဲ့ အစ်မရဲ့ ဆန္ဒမပြည့်ဝခဲ့ရဘူးလေ။ သည်လိုနဲ့ပဲ အဖေနဲ့အမေ့ရဲ့ နာရေးကိစ္စတွေကြောင့် အမေစောသီတာတို့နဲ့အတူ လိုက်မသွားခဲ့ရဘူး။ အဲ့အချိန်တုန်းက လူလည်း ထုံထိုင်းပြီး ဘာမှမလုပ်ချင်တော့တာနဲ့။ ရက်လည်ပြီးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ အကိုတွေကလည်း သူတို့မိသားစုတွေနဲ့မို့ ဘယ်မှာမှလိုက်နေဖို့ အဆင်မပြေတော့ အမေစောသီတာရှိတဲ့ ရန်ကုန်ကိုထွက်လာဖို့ပဲ လုပ်လိုက်တော့တာ။ အမေစောသီတာစီမှာနေရင်း ကလာတာ သုံးနှစ်လောက်ရှိပြီပေါ့ မောင်လေးရယ်”
“အစ်မ အဆင်ပြေရဲ့လား…အဲ့လိုကတာ။ အစ်မက ပညာတတ်ဘွဲ့ရဆိုတော့”
“ပြေပါတယ် မောင်လေးရယ်..။ မိန်းမလျာအများစုက အဆိုအကဝါသနာပါကြတယ်။ ငယ်ငယ်က ထိန်းချုပ်ထားသမျှ သည်စင်ပေါ်မှာပဲ ပွင့်ချပြလို့ရတာလေ။ အဲ့လိုကရတာ အမပျော်ပါတယ်။ ပရိသတ်တွေကလည်း ဆုချတော့ အဆင်ပြေတယ်။ တစ်ခုတော့ရှိတယ် အဝတ်အစားဖိုးတော့ တော်တော်ကုန်တယ်။” မျိုးက စကားဆက်ရင်းနဲ့ အခက်အခဲလေးတွေကိုလည်း ကျွန်တော့်ကိုပြောပြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မျိုးနဲ့ ဖုန်းကို အကြာကြီးပြောရခဲလို့ သိချင်တာကိုထပ်ပြီး အားမနာတမ်းဆက်မေးတာပေါ့။
“စိတ်မဆိုးရင် နောက်တစ်ခုမေးလို့ရမလား အစ်မ”ဆိုတော့ တစ်ဖက်မှ မျိုးက မခို့တရို့ရယ်သံလေးပေးပြီး
“မဆိုးပါဘူး။ မေးသာမေး…” ဆိုတဲ့ ခွင့်ပြုချက်ရတာနဲ့။
“အစ်မနဲ့ အစ်မချစ်သူတို့ ဘယ်လိုဆုံကြတာလဲ”
ကျွန်တော့် အမေးက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်လို့ မျိုး စိတ်ဆိုးမယ်ထင်ခဲ့ပေမယ့်လည်း လိုက်လိုက်လျောလျောပြန်ဖြေပေးခဲ့ပါတယ်။
“သြော်…ဒါက သည်လို…။ ကိုသီဟက အမေစောသီတာရဲ့ တူအရင်းလေ။ အမေပဲစောင့်ရှောက်ထားတာ။ပြီးတော့ စုံတွဲသီချင်းတွေ တေးသရုပ်ဖော်ချိန်ဆို မိန်းမလျာတွေက ယောက်ျားပုံစံလုပ်ရင် ယောက်ျားနဲ့မတူသလိုမို့ သူပဲဝင်ကတာ။ ကိုသီဟက ရှားရှားပါးပါး ယောက်ျားသားဖြစ်တော့ မိန်းမလျာတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်ပေါ့။ အဲ့အထဲကမှ အစ်မကို သူကပဲ စချဉ်းကပ်ခဲ့တာ။ အစ်မဘဝမှာ ယောက်ျား တစ်ယောက်ရဲ့ ချဉ်းကပ်ခံရတာ သူကပထမဆုံးပဲ။ အစ်မငယ်ငယ်ကတော့ သူငယ်ချင်းကောင်လေးကို ကြိတ်ရင်ခုန်ဖူးတာမျိုးတော့ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမယ့်လည်း မိန်းမလျာမို့ လိုတာထက်ပိုမမျှော်လင့်ရဲခဲ့ဘူးရယ်။ ကိုသီဟကျတော့ အစ်မကို အမြဲချစ်ကြောင်း ကြိုက်ကြောင်းတွေပြောတော့ ကျေနပ်မိတာပေါ့။ ကြာတော့လည်း သည်ကမိန်းမလျာလည်း အသည်းမမာနိုင်တော့ဘဲ ချစ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တာပေါ့ရှင်။” စကားဆုံးတော့ တခစ်ခစ်နှင့် သဘောကျပြီး ရယ်နေသော မျိုးရဲ့အသံကိုနားထောင်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ ဘာတွေကို မကျေနပ်လို့ မကျေနပ်မိမှန်းမသိ။
“အစ်မတို့နှစ်ယောက်က…”
“အစ်မတို့နှစ်ယောက်က ဘာဖြစ်လို့လဲမောင်လေး..”
ကျွန်တော်ဆက်မမေးချင်တဲ့ မေးခွန်းက “အစ်မတို့နှစ်ယောက်က အဆင်ပြေရဲ့လား”ဆိုတဲ့မေးခွန်း။ သည်မေးခွန်းမျိုးတော့ ကျွန်တော် မမေးသင့်ဘူးထင်ပါရဲ့လို့ပြန်တွေးမိတယ်။ အစ်မကလည်း သူ့ချစ်သူကို မကောင်းမပြောတတ်တဲ့ပုံမို့ ကျွန်တော်စကားလှည့်ပြီး “သည်လိုပါအစ်မရ…အစ်မတို့နှစ်ယောက်က သိပ်ကိုလိုက်ဖက်တာပဲလို့ပြောမလို့ပါ”
ပြောသာပြောလိုက်ပေမယ့် စိတ်ထဲကတော့ သိပ်မပါလှဘူး။
“ကျေးဇူးပါရှင်…ကဲ…အစ်မအကြောင်းတွေလည်း အများကြီးပြောပြပြီးပြီဆိုတော့ ဖုန်းပြောခတွေလည်း အများကြီးကုန်နေဦးမယ်။ ရှေ့အပတ် ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲသာ အရောက်လာခဲ့နော်။ သည်ကြားထဲလည်း ဖုန်းထပ်မဆက်နဲ့ဦး။ အစ်မ ကိုကို့စီက အဆူခံနေရမယ်။ ဒါပဲနော် မောင်လေး”ဆိုတဲ့ စကားကို နားထောင်ရင်းနဲ့ သည်ဘက်မှာ ရင်ထဲနေမထိထိုင်မသာဖြစ်လျက် ကျွန်တော် မျက်နှာညှိုးသွားတာကိုတော့ အစ်မသိမယ် မထင်ပါဘူးလေ။
“ဟုတ် အစ်မ၊ ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲကိုလာခဲ့မယ်နော်”
အစ်မနနဲ့ဖုန်းပြောချိန် အစ်မဘဝအကြောင်းကိုပဲ စိတ်ဝင်စားနေလို့လား…အစ်မအသံကိုပဲ သက်ဝင်စီးမျောနေလို့လားမသိ အချိန်တွေ ကုန်သွားလိုက်တာ။ ဖုန်းချပြီး သတိဝင်ချိန်ကျမှ အနောက်မှာ လူသုံးယောက်လောက်က မျက်နှာပုပ်သိုးသိုးနဲ့ ကျွန်တော်ဖုန်းပြောပြီးချိန် ကို ထိုင်စောင့်နေပုံတွေ့ရတယ်။ အားနာလိုက်တာလို့သာ စိတ်ထဲကနေ သူတို့မကြားအောင်ရေရွတ်မိပါတယ်။
အဲ့အချိန်မှာပဲ PCO အစ်မက Timer ကိုကြည့်ပြီး “မောင်လေး..၁၅၀၀ ကျပ်ကျတယ်နော်” လို့ပြောလာတယ်။
“ဟုတ်လား…အစ်မ” လို့အံ့သြစွာပြောရင်းနဲ့ပဲ ပါသမျှမုန့်ဖိုး အကုန်ပေးခဲ့လိုက်ရတယ်။
သည်တစ်ခါအတော်ကြာသွားတာပဲလို့ ပြန်တွေးမိပေမယ့်လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မျိုးအကြောင်း အစ်မရဲ့အကြောင်းသိရဖို့အတွက်က ကျပ် ၁၅၀၀ မကလည်း တန်ပါတယ်ဗျာ။
*
သန်လျင်မှ ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲ…။
လူများပြီး တော်တော်စည်တဲ့ပွဲလို့ ကြားဖူးတယ်။
အစ်မကိုတွေ့ရဖို့ဆိုရင် သည်ပွဲကို သွားရမယ်။ ပွဲကိုသွားဖို့ရာ အမေ့ကိုလိမ်လည်ရပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စာလုပ်မယ်ဆိုပြီး သွားဖို့ရာကလည်း အမေ့စီက လမ်းစရိတ်လောက်ပဲရတော့ သန္တာစီကို အပူကပ်ရပြန်တယ်။
“သည်ပွဲကိုသွားဖို့ဆို…အမေပေးတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ မလောက်ဘူးထင်တယ်နော်” သန္တာက ကျွန်တော်ဘာဆိုလိုသလဲဆိုတာ ချက်ချင်းနားလည်တာကြောင့်
“နင်မလောက်ရင် ငါ့စီကယူသွားလေ။ ငါ့မုန့်ဖိုးတွေ စုထားတာရှိတယ်။ ခဏစောင့်…ငါသွားယူပေးမယ်” လို့ပြောပြီး ချက်ချင်း သွားယူပေးရှာပါတယ်။
“ရော့..ဒီမှာပိုက်ဆံ။ နင် ဂရုစိုက်ပြီးသွားနော်။ အဲ့မှာက လူပေါင်းစုံလာတော့ နင် သတိတော့ထားဦး”
ကျွန်တော်လည်း သန္တာပေးတဲ့ပိုက်ဆံကြောင့် ပျော်သွားပြီး သူ့ပါးလေးကိုလိမ်ဆွဲရင်း “အေးပါ…သူငယ်ချင်းရာ..။ ငါ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။ ပြန်လာရင် နင့်အတွက် မုန့်ဝယ်ခဲ့မယ်နော်”လို့ပြောကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်။
သန္တာကတော့ အပြုံးတွေနဲ့ကျန်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ တက်ကြွမှုတွေနဲ့အတူ သန်လျင် ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲကိုသွားဖို့ ခရီးစတင်ပါတယ်။
သန်လျင် ကျိုက်ခေါက်ဘုရားပွဲဆိုတာ မီးရောင်စုံ၊ လူပေါင်းစုံ၊ ဈေးသည်တွေရဲ့အသံပေါင်းစုံကြားထဲမှာမို့ ကျွန်တော်ကတော့ အစ်မတို့ရဲ့ ညနတ်သမီးကလေးများ ဇာတ်ပွဲရုံကို အဖော်မပါတယောက်တည်း အဓိကထားလိုက်ရှာခဲ့ပါတယ်။ ဇာတ်သဘင်သာမက ဖျော်ဖြေပွဲရုံများ အများအပြားရှိနေပြီး မျက်လှည့်ပွဲ၊ ဆပ်ကပ်ပွဲ၊ ဇာတ်သဘင်ပွဲ အစုံအလင်လို့ပြောရင်ရတယ်။
ဟော…တွေ့ပြီ။ ညနတ်သမီးလေးများအဖွဲ့ ဇာတ်ပွဲရုံကိုပေါ့ဗျာ။ ပွဲချိန်တွေကြေငြာနေတဲ့ အသံကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ပွဲချိန်အမှီကြည့်ရဖို့ လက်မှတ်ဖြတ်လိုက်တယ်။
လူကလည်း အတော့်ကိုများများပဲ…။
ပွဲချိန်လည်းစရော မျိုး မြင်သာအောင်လို့ စင်နဲ့အနီးဆုံးနေရာအထိ တိုးသွားလိုက်ကာ ပွဲစတော့ စင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကပြကြပြီးနောက်မှ မျိုးအလှည့်ရောက်လာချိန် ကျွန်တော် ပျော်လွန်းလို့ မတ်တပ်တွေရပ်၊ လက်တွေထောင်ပြတာကြောင့် အနောက်က လူအုပ်ကြီးစီကနေ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ထူပူပြီးချက်ချင်းပြန်ထိုင်လိုက်ရတာပေါ့။
မျိုးကလည်း စတိတ်စင်ပေါ်မှ ကျွန်တော့်ကိုမြင်သွားပုံပါပဲ။ အလွမ်းပြေတယ်ဆိုတာ သည်လိုမျိုးလို့ ကျွန်တော်နားလည်သွားခဲ့တယ်။
ထုံးစံအတိုင်း အပြင်မှာစောင့်မယ်ဆိုပြီး အချက်ပြခဲ့ပါတယ်။ ပွဲချိန်တွေ တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲကပြီးကြလို့ နောက်ဆုံးပွဲချိန်ပြီးတဲ့အထိ အပြင်မှာ ကျွန်တော်စောင့်နေခဲ့ပေမယ့်လည်း စိတ်မကောင်းစရာ မျိုးတယောက် ပြန်ထွက်လာပုံက သူ့ချစ်သူဆိုသူပါနေခဲ့တယ်။
အစက နှုတ်ဆက်ဖို့ လုပ်လိုက်ပေမယ့် အရင်တခါကလို မျိုးထိခိုက်မှာစိုးတာမို့ ချက်ချင်းမျက်နှာလွှဲလိုက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့အချိန်မှာ မျိုးရဲ့ နောက်ပါးကနေထွက်လာတဲ့ မိန်းမလျာတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အနားကိုရောက်လာပြီး “ရော့…မောင်လေး”ဆိုကာ လက်ထဲကို စာရွက်တစ်ရွက်ထည့်ပေးရင်း “မျိုးမျိုး ပေးခိုင်းတာ…ယူ့ကို”လို့ပြောလျက်ထွက်သွားတယ်။ စာရွက်ထဲမှာက
“မနက် ကိုးနာရီလောက် ဇာတ်ရုံထဲလာခဲ့”ဆိုပဲ။ မျိုးရဲ့စာကို ကျစ်ကျစ်ပါအော် ဆုပ်ကိုင်ရင်းနဲ့ သည်လိုဆိုလည်း မနက်ကျမှ တွေ့လိုက် တော့မယ်လို့ စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချကာ ညနတ်သမီးကလေးများ ဇာတ်ရုံအနားကနေ ထွက်လာလိုက်တော့တယ်။
မျိုးနဲ့မတွေ့ရမယ့်အတူတူ ပွဲဈေးတွေပတ်၊ တခြားသော ဇာတ်ပွဲရုံတွေ လိုက်ကြည့်နေမိတယ် ဆိုပါစို့။ ဒါတောင် မျိုးတို့အတွဲနဲ့ တချက် တချက် မြင်လိုက်ဆုံလိုက်ရလို့ ရှောင်ရသေးတာ..။
ရင်ထဲမှာ နှမြောတသ အပူလုံးကြွလို့ ဝမ်းနည်းသလိုလိုနဲ့။ ဒါဟာ သဝန်တိုခြင်းပဲလား….ဘာများပါလိမ့်။
(ဖြိုးကိုကို)
ဆက်ရန်ရှိသေးသည်…..။
*** သန်လျင်မြို့ကျက်သရေဆောင် သမိုင်းဝင် ဆံတော်ရှင် ကျိုက်ခေါက်စေတီတော်ရဲ့ ဗုဒ္ဓပူဇနိယပွဲတော်ကို နှစ်စဉ် တပို့တွဲလဆန်း (၈)ရက်နေ့ကနေ လပြည့်ကျော် (၁)ရက်နေ့အထိ စည်စည်ကားကား ကျင်းပကြပါတယ်။
စာကြွင်း ။ ။ “ခေါင်ရမ်းပန်းတစ်ပွင့်” ဝတ္ထုကို စာရေးသူ ဖြိုးကိုကိုရေးသားပြီး သူ့ရဲ့ Wattpad Accoung (Alexphyo) မှာ ဇာတ်သိမ်းအထိ တင်ဆက်ထားပါတယ်။ မကြာခင်မှာလည်း လုံးချင်းစာအုပ်အဖြစ်ထုတ်ဝေမယ်လို့ကြားသိရပါတယ်ခင်ဗျ။ ကျွန်တော့် Blog မှာ ပြန်ကူးတင်ရတဲ့ရည်ရွယ်ချက်က မဖတ်ရသေးသူများ ဖတ်ရအောင် ဝေငှခြင်းပါ။
