စိတ်ကူးအိပ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း (ဇာတ်သိမ်း)
သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးတဖက်မှာတင်ထားရင်းမှ ကျောပြင်တလျှောက် လျှောကျသွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေကတော့ သူ့ရင်အုပ်အစုံမှာ ရပ်တန့်နေလေရဲ့။ တစ်ယောက်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ယောက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုအပြည့် နွေးထွေးစွာပူးကပ်သွားကြပုံက ကန့်သတ်ချက်တွေမရှိတော့သလိုပဲ။ အရှက်သည်းတာရဲ့ပြင်ပကိုရောက်နေသလို လက်ရှိအချိန်အခိုက်အတန့်အား လေးစားတန်ဖိုး ထားမှုရဲ့ ဘောင်အနားသတ်အပြင်ဘက်ကိုသွားနေကြတယ်။
အတန်ကြာ ထွေးဖက်ပူးကပ်နေရာမှ နေဝင်းဟာ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုအသာထိန်းကိုင်လျက် အနည်းငယ်တွန်းခွာကာ နောက်ဆုတ် ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ “ငါ မင်းကိုစကားစမြည်ပြောချင်ရုံလေးပါ….ဒါပေမယ့် မင်းနှုတ်ခမ်းတွေကို ငါအကြည့်မရပ်နိုင်ဘူး” လို့ခပ်တိုးတိုးပြောလာတယ်။
ကျွန်တော် မျက်ဝန်းများကိုမှေးမှိတ်လျက် အသာအယာခွန်းတုန့်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။
“ပြီးတော့…..ငါက မင်းရဲ့ဟိုဟာကို စိုက်ကြည့်မိတာကနေ အကြည့်မလွှဲနိုင်ဘူး….”လို့။
Part 2: I Fulfilled His Mutual Masturbation Fantasy
နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ဆိုဖာပေါ်မှာ မပြောင်းမလဲ ဘာမှမလုပ် အတန်ကြာထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အကြောင်းအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ ဖွင့်ထားတဲ့ TV က ပိတ်ထားသလို အခန်းတွင်းမီးရောင်ကလည်း ညအိပ်မီးလို မလင်းတလင်းဖြစ်သွားပြီး အရာရာတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ ညနေခင်းတခုကို ငြိမ်းချမ်းစွာ အဆုံးသတ်လျက်ပေါ့။ ကျွန်တေ်ာတို့နှစ်ဦးသားကြား တိတ်ဆိတ်မှုငြိမ်သက်မှုဟာ ကို့ရို့ကားယားနိုင်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ မျက်နှာပြင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကန်ရေပြင်အောက်က နွံတွေလို ထူထပ်သိပ်သည်းတယ်ဗျ။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်မှုတိုင်း၊ ပြီးတော့ နေဝင်းရဲ့ မျက်မှောက်ကာလ ဖြစ်တည်မှုတိုင်းကို ကျွန်တော်ခံစားလို့ရတယ်။
ဒူးတုပ်ထိုင်လျက် လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့တည့်တည့်မှာရှိတဲ့အရာကို မမှိတ်မသုံကြည့်နေ ထိုင်နေတဲ့နေဝင်းကို ကျွန်တော် တချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ချိန် သူကလည်း မျက်လွှာပင့်ကာ လူရှိသေးတာပဲဆိုတဲ့ဟန်နဲ့ ပြန်ကြည့်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်အခြေအနေ က လုံးဝမပြောင်းလဲခဲ့တာသေချာတယ်။ ခိုင်မာတဲ့ မေးရိုးအစုံ၊ လည်တိုင်ကောက်ကြောင်း၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှု၊ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်မှုအား ထိန်းကြောင်းနိုင်သော ပေးချင်ခဲ့တာထက် ခပ်ဝေးဝေးအရောက်ပို့နိုင်သောသူ့ကို ကျွန်တော်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ နောင်တကင်းစွာ သူ အပြောင်းအရွှေ့လုပ်ခဲ့ပါတယ်။
“မောင်မောင်….ငါမင်းကို တခုခုပြောလို့ရမလား” ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ သူမေးတယ်။
ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို သူ့ဘက်လှည့်ပြီး မျက်ဝန်းများကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“Always.”
သူ တံတွေးတချက်မျိုချတယ်။ သူ့လည်မျိုတလျောက် လှုပ်ရှားအလုပ်လုပ်ပုံကို ကျွန်တော်မြင်ရတာကိုး။ပြောဖို့ဆိုဖို့ သတ္တိကို သူဘယ်လိုမွေးလည်း ကျွန်တော်ရင်ခုန်ရပါတယ်။
“ငါ အပြာရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွေ ကြည့်တဲ့အချိန်တိုင်း ဖြစ်ခဲ့တာ..က” ချိတုံချတုံနဲ့ အသက်တချက်ရှူကာ ခပ်ပြင်းပြင်း လေပူတချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း “ဘဲနှစ်ပွေ ဆိုဖာပေါ်မှာ ဘေးချင်းယှဉ်အတူထိုင်တဲ့ ပြကွက်တွေက ငါ့ကို လိင်စိတ်ကြွစိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်။ သူတို့ ကြီးကြီးမားမား ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့နော်။ အပြေးအလွှား အလောတကြီးလည်း ဇာတ်လမ်းဆင်မနေကြဘူး။ သူတို့….သူတို့ တစ်ယောက် ဘေးမှာ တစ်ယောက်ထိုင်ရင်း အံစာခေါက်တာ၊ ကော်ဖီဖျော်တာမျိုးလုပ်ကြတယ်။ တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ထူတု ကြတာ။ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းထဲမှာမဟုတ်ဘဲ အပြင်မှာဆို သူတို့တွေ ဘာဖြစ်ကြမလဲ…လုပ်ကြမလဲ”
သူပြောရင်းမှ အသံတိတ်သွားပါတယ်။ဆုံးဖြတ်ဝေဖန်ချက်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ တုန့်ပြန်မှုတစ်ခုခုကို ကြားချင်လို့စောင့်နေဟန်တူတယ်။
“သူတို့စိတ်ခံစားချက်တွေက တကယ်စစ်ရဲ့လားဟင်” သူသိလိုတဲ့အချက်ကိုထပ်ဆောင်းမေးလာတယ်။ “သူ့အလိုလို စိတ်အထွဋ်အထိပ် ရောက်တာထက် ပိုအရေးကြီးတာက စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေပဲလို့ ခံစားရတယ်ကွာ”
နှလုံးခုန်သံတွေ မူမမှန်စွာခုန်ပေါက်လာခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်လေသံကတော့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပါတယ်။
“မင်းလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့လည်းလက်တွေ့လုပ်လို့ရတာပဲ” ကျွန်တော် ချိတုံချတုံကင်းစွာ သူ့ကိုပြန်ပြောလိုက်တယ်။
သူ အဝေးကိုတချက်ကြည့်ကာ မသိမသာရှက်ပြုံးပြုံးပါတယ်။ နောက်မှ သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။
“အေး….ငါ လုပ်မယ်ကွာ”
နောက်တစ်ခါ အသံတိတ်သွားပေမယ့် ယခင်နဲ့မတူကွဲပြားပါတယ်။ ခွင့်ပြုချက်အပြည့်နဲ့လေ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသား ဘာမှမလုပ်သေး ဘဲ ဘေးချင်းယှဉ်လျက်ထိုင်နေကြတယ်။များမကြာခင် မုန်တိုင်းဝင်ဖို့ လေပြေစတိုက်ခတ်ပြီထင်ရဲ့။
သူ့အတွက်တော့ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်သက်သက်မဟုတ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သူစိမ်းတယောက်က အမှန်မြင် ပြီး အဝေးကိုထွက်မပြေးသွားခဲ့တာမျိုး။
စကားစမြည်ပြောပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကိုယ်စီ စကားလုံးတစ်လုံးထပ်ပြောစရာမလိုအောင် သဘောပေါက်ပြီးသားဖြစ်သလို ထပ်မံဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်စရာလည်းမလိုတာမို့ နှစ်ယောက်သား တပြိုင်နက်တည်းမတ်တပ်ထရပ်လုနီးပါးဖြစ်သွားချိန်မယ် မအံ့သြတော့ ဘူး။ အလျင်စလိုတော့ မဟုတ်ဘူးရယ်။ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုချင်းစီတိုင်းဟာ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီး ဖြည်းဖြည်းခြင်း အလေးဝန်ကို ထမ်းသလို ဆုံးဖြတ်ချက်ချသလိုပါပဲ။
ပထမဆုံး ရှပ်အင်္ကျီ။ နေဝင်းက လက်နှစ်ဖက်ကိုမြောက်လျှက် ဝတ်ထားတဲ့ရှပ်အင်္ကျီကို ခေါင်းကျော်ချွတ်တယ်။ သူ့လက်ရှားမှု လက်အ ရွေ့ကအစ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းလှစ်ဟလာသမျှကို ကျွန်တော်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ကြည့်သင့်ချိန်ထက်ပိုမိုကြည့်မိတဲ့အပေါ် ဟန်ဆောင် ပုန်းလျှိုးတာမျိုးလည်း မလုပ်တော့ဘူး။ သူ့ရင်အုပ်ကြွက်သားများဟာ ကျွန်တော်မြင်ဖူးသမျှထဲမယ် တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး ပေါ်လွှင်အချိုးအစားကျလွန်းတယ်။ကာယဗလမောင်လို ကြွက်သားအကြီးကြီးတွေလို့ မဆိုလိုပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်အခြေခံရှိပြီးသားမို့ လှပ ပေါ်လွင်တာ ဖုံးထားလို့မရတာအမှန်ပဲ။ သူ့ဗိုက်ကြွက်သားများဟာလည်း အံစာတုံးလေးတွေစီထားတဲ့အတိုင်းပါ။ သူ့အသားအရေဟာ နွေးနေသလို ကျန်းမာ စိုဝင်းနေတာပါ။
“သောက်ရမ်းမိုက်တယ်ကွာ….ကောလိပ်တက်တုန်းကထက်တောင် ပိုကြည့်ကောင်းတယ်”ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်စွာ ပါးစပ်က ဖွင့်ပြောမိတယ်။
ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နေဝင်းရဲ့မျက်နှာပြင်မယ် ရှက်သွေးဖြန်းတာ ဖျပ်ကနဲပြေးသွားပါတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ကသိကအောက်ဖြစ် ရမယ့်အစား သံသယရိပ်ကဲတဲ့ အပြုံးတစ်ချက်သာ ပြုံးပြလာတယ်။ ဒါဟာ ပီတသောမနဿဖြစ်ခြင်းနဲ့အတူ စိတ်သက်သာရာရခြင်းပါပဲ။
ကျွန်တော်လည်း ဝတ်ထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကိုချွတ်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် တစ်စခြင်းအကြည့်ရွေ့တဲ့ သူ့အကြည့်ဟာ ဖြေးဖြေးခြင်း စေ့စေ့စပ်စပ်နဲ့ အကန့်အသတ်မရှိအကုန်ကြည့်ကြောင်း ခံစားမိရတယ်။ တကိုယ်လုံးကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန်စေ့ငုကြည့် နေတာ လုံးဝအကြည့်မလွှဲဘူး။
နောက်တော့ ကျွန်တော်ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီပေါ့။ သူက အစဦးဆုံးချွတ်ချတဲ့အပေါ် ကျွန်တော်လည်းနောက်က လိုက်လံချွတ်ချခဲ့ ပါတယ်။ အို…အကုန်တော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ boxers ဘောင်းဘီလေးတော့ ကျွန်တော်ချန်ထားတာပေါ့။ အတွင်းခံဘောင်းဘီရဲ့ ချည်သားများဟာ အတွင်းက ကုန်းရုန်းထသမျှကို ကြာရှည်မဖုံးကွယ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မိုးကာတဲတခုလို ဖြစ်နေတာ မြင်ကွင်းထဲမယ် ရှင်းနေရော။
“Fuck….” ကျွန်တော့်ပါးစပ်က လွှတ်ကနဲထွက်သွားတယ်။ “မင်းတကိုယ်လုံး သောက်ရမ်းလှတယ်ကွာ….အဲတာကို မင်းသိတယ်ဟုတ်”
သူစိတ်လှုပ်ရှားစွာ အနည်းငယ်ရယ်မောပါတယ်။
“ကျေးဇူးကွာ….တကယ်ပြောတာ။ အရင်က ဘယ်လူမှ ငါ့ကိုသည်လိုမပြောဖူးဘူးရယ်”
သူဝတ်ဆင်ထားတဲ့ Boxers ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အလားတူချွတ်တာပေါ့။ အဝတ်မပါ ပလာကိုယ်ထည်းနဲ့ ဆိုဖာခုံရှည်ပေါ်မယ် နှစ်ဦးသားဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ပခုံးတွေဟာ တို့ထိပူးကပ်လုနီးပါးအခြေအနေပါ။ သူ့အရေပြားမှ ကိုယ်ငွေ့ကိုကျွန်တော်ခံစားလို့ရတယ်။ သူ့ကိုယ်ရနံ့၊ သူ့အသက်ရှူငွေ့ကောလေ။
အဲသည့်အခိုက်အတန့်လေးမယ် တစ်ယောက်မှ အလှုပ်အရှား အရွေ့အပြုလုံးဝမလုပ်မိကြဘူး။ နောက်တော့ တပြိုင်နက်နီးပါး ကျွန်တော်တို့လက်တွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း ပေါင်ခြံရှိရာကိုဆင်းချသွားပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ငပဲတွေစီကိုလေ။ဘယ်လိုလှုပ်ရှား နေတယ် ဘယ်လိုအခြေအနေဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ စစ်ကြည့်လို့ရအောင် ကိုယ်တွယ်ထိတွေ့ဟန်က သတိထားပြီး ငြင်သာမှုအပြည့်။ အား…စည်းချက်ကျကျ ကော်ဖီဖျော်ခဲ့ကြတာ….ကျွန်တော်တို့အသက်ရှူသံတွေဟာ အချိန်ကိုက် တပြိုင်တည်းညှိထားကြသလို ဖြစ်နေတယ်။
ဘယ်လိုပြောမလဲ အမြန်လောဆော်တာမျိုးမလုပ်ဘူး၊ တိတ်တဆိတ် အေးငြိမ်းစွာနဲ့ ကိုယ့်နံဘေးကလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နားလည်သဘော ပေါက်ဖို့သာ အရေးထားကြပါတယ်။ သူ့စိတ်ကူးအတွေးထဲကအတိုင်းပဲ ဆိုပါတော့။ ဘယ်လိုစိတ်ကူးထားတယ် ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုး ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့အမြဲသိနေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြာခဏကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ အကြည့်တွေဟာ အချိန်ကြာလာတာနဲ့ တစ်စုံတခုကို ချိုးဖျက်ဖို့ တွန်းအားပေးသည့်အလား ဖြစ်လာတယ်။မျက်းလုံးချင်းဆုံ ရင်ခုန်တဲ့အကြောင်းအရာတွေ သည်အခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသား ခံစားမိကြတယ် ထင်ရဲ့။
နေဝင်းဟာ သူ့လက်များကို နှေးပေမယ့် သေချာရေရာစွာ ရွေ့လျားနေရာပြောင်းလာပါတယ်။ သူ့ငပဲအရင်းကို လက်ချောင်းများနဲ့ ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ကွမ်းသီးခေါင်းအနားမှ မေးသိုင်းကြိုးကို လက်မအသုံးပြု ပွတ်သပ်တယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းတဝိုက် လက်မနဲ့ အသာပွတ်သပ်တာသာမက လိင်တံတလျောက်ဖောင်းကြွလာတဲ့ သွေးကြောကြီးများအား အခြားလက်ချောင်းများသုံးကာ ပွတ်သပ်ပုံ ကျွန်တော် အသေးစိတ် မြင်တွေ့ရရော။ သူ့အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းထန်လာသလို လေပူတွေမှုတ်ထုတ်တဲ့သူ့နှာခေါင်းတဝိုက်ဟာလည်း သိသာစွာ အသံထွက်လာတယ်လေ။ သူ့ပခုံးအစုံဟာ တင်းတောင့်ထားပြီး မေးရိုးအစုံဟာလည်း အံကြိတ်ထားတာမို့ထင်းနေတာပါ။ ဒါပေမယ့် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကိုစိုက်ကြည့်တဲ့အကြည့် တချက်မလွှဲဘူး။
ကျွန်တော်လည်း အလားတူ ကော်ဖီစဖျော်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများဟာ စည်းချက်ကျလှုပ်ရှားသလို သူပြုလုပ်သမျှနဲ့ တပြိုင်တည်း ချိန်ကိုက်လှုပ်ရှားခဲ့တယ်။ ပေါင်ကြားက ညီဘွားရဲ့ တုတ်ခိုင်မှု၊ ပူနွေးတဲ့အထိအတွေ့၊သွေးကြောတွေထဲ တထိတ်ထိတ် သွေးစီးမှုခံစားချက်များကို သူ့မျက်ဝန်းများအား ပြန်စိုက်ကြည့်နေပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခံစားသိရှိနေတာအမှန်ပါ။မျက်ဝန်း အကြည့်များကိုသုံးလျက် နှစ်ယောက်သား လိင်မှုကိစ္စပြုကျင့်နေသလိုဟန်ပေါက်နေတယ်။ နှစ်ယောက်သား ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့ တာမျိုးမလုပ်ဘဲ ခံစားဖြစ်ပျက် အပြိုင်ကျဲနေကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့လှုပ်ရှားမှုများဟာ ရင်ခုန်ဖို့ကောင်းတယ်ဗျ။
နေဝင်းက သူ့မျက်ဝန်းများကို စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ခဏကြာမှေးပိတ်ပြီးမှ နောက်တဖန်ဖွင့်ဟလာပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် မှာရှိတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို မှတ်ဉာဏ်ထဲ စွဲမြဲအောင်မှတ်တမ်းတင်နေတဲ့အတိုင်း အသားကုန်စိုက်ကြည့်တာဗျို့။ တုံ့ပြန်မှုတိုင်း၊ ဆတ်ကနဲ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကိုပါ မလွတ်စေရဘူးရယ်။
“မောင်မောင်…” သူပင့်သက်တချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ကြားနိုင်သည်ဆိုရုံမျှသာ ပြောလာတယ်။
“အေး..ပြောလေ….ငါသည်မှာရှိတယ်” ကျွန်တော် အသာအယာပဲ စကားခွန်းတုန့်ပြန်လိုက်ပါတယ်။နေရာရွှေ့ လှုပ်ရှားကိုင်တွယ်လာတဲ့ သူ့လက်ချောင်းများကို တားမြစ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်ပေါ့။
သည်အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ရှူသံများကလွဲလို့ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော် သူ့အနားကို တိုးကပ်လိုက်မိတယ်ပေါ့။
“ငါ….ငါ မင်းဟာကို ခဏဖြစ်ဖြစ် ထိကိုင်လို့ရမလားဟင်” နှစ်ဦးသားကြား အကွာအဝေးမရှိအောင်တိုးကပ်သွားလိုက်ကာ ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးမေးခဲ့ပါတယ်။
သူ ကျွန်တော့်မျက်လုံးရှိရာကိုတည့်တည့်စိုက်ကြည့်လျက် ချိတုံချတုံကင်းစွာ “ရတယ်လေ….အသေအချာပေါ့” လို့ပြောတယ်။
ကျွန်တော့်လက်ကို တကယ်ဖြေးဖြေးလေးကြွကာ သူ့ပစ္စည်းရှိရာ မရဲတရဲလှမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်လက်ချောင်း လေးများနဲ့ အသာအယာဆုပ်ကိုင်မိတယ်။ ယခင်က မတို့မကိုင်ဖူးတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုကို အခုမှစကိုင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသလို စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ဒွန်တွဲစွာ ကိုင်တွယ်ခြင်းပါ။ သူ့ပစ္စည်းဟာ ပူနွေး မာတောင့်ပြီး တဖြည်းဖြည်းတုတ်ခိုင်လာသယောင်မို့ အခြား လက်ချောင်းများထက်လက်မကိုတော့ ငပဲခေါင်းတဝိုက်ပွတ်သပ်လှုပ်ရှားပစ်ပါရော။
“ငပဲကြီးက ပူနွေးနေတာပဲ….ပြီးတော့ မတ်ထောင်နေတာ တကယ် perfect” လို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ကျွန်တော်မှတ်ချက်ချလိုက်တယ်။
ခဏတော့ သူ့နှုတ်ဖျားမှ ညည်းညူသံ စစ်မှန်စွာထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ့တင်ပါးဆုံဟာ အနည်းငယ်တွန့်ကနဲလှုပ်ရှားသွားပေမယ့် နေရာပြောင်းထိုင်လိုက်တာ ဘေးတနေရာကိုရွှေ့လိုက်တာမျိုး သူမလုပ်ဘူး။ ကျွန်တော်လုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ကို သူဆက်လုပ် ခွင့်ပေးတယ်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သူ့ခံစားချက်တွေ ရေချိန်မြင့်ဖို့လုံလောက်ပြီလို့ ယူဆမိတဲ့အထိ ကျွန်တော်ဆက်လက်ပွတ်သပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဆက်လုပ်ပေးဖို့ သူငံ့လင့်ချိန်ခဏမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကိုရုတ်သိမ်းပြီး ကိုယ့်ငပဲကိုယ်ပြန်ကိုင်မိတယ်။ ဟုတ်တယ် ကိုယ့် ဘာသာကိုယ်လည်း နှိုးဆွသာယာဖို့လုပ်ရတယ်။
အဝတ်မပါ ပလာကိုယ်တည်းနဲ့အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်ကြကာ နှစ်ဦးသားဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေကြပါတယ်။ တစ်ယောက်မျက်ဝန်းကို အခြားတယောက်က စိုက်ကြည့်လျက် ဘာမှရှေ့ဆက်မဖြစ်လာရင် ဘာလုပ်ရမလဲ တွေးတောပေမယ့် တကယ်တမ်းက ကွဲပြားခြားနားတဲ့ တခုခုက အရန်သင့်ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သားကြား စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုတွေဟာ တည်ငြိမ်စပြုပြီပြောရမယ်။ ဟုတ်တယ် အဲသည့်ခံစားချက်ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အရဲကိုးမှုက စပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသန်မာသူ Gym ကစားသူတွေဟာ လိင်အင်္ဂါ သေးတယ်ဆိုတဲ့စကားဟာ နေဝင်းအတွက်မှားယွင်းတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများကြားက သူ့ငပဲဟာ တဖြည်းဖြည်းတုတ်ခိုင်ရှည် လျားလာတာမို့ ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားကစားမှုကို ရ့ပ်တန့်လို့မရနိုင်တော့ဘူးရယ်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုများဟာ သွက်လက်မြန်ဆန်လာခဲ့ပါတယ်။ အကြမ်းဖက်သလို ခပ်ကြမ်းကြမ်းမလုပ်ဘဲ ပိုမိုအထာကျ သဘောပေါက်စွာ အကိုင်အတွယ်အပွတ်အသပ်လုပ်လာကြတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများဟာလည်း လွန်းထိုးသလိုချောမွေ့စွာ လှုပ်ရှားနေမိတယ်။ ကိုယ်စီအသက်ရှူတာတွေဟာ ဖားဖိုဆွဲသလိုမဟုတ်တော့ဘဲ စည်းချက်ကျပုံမှန်ဖြစ်လာတယ်။ ခပ်ပြင်းပြင်း အသက် ရှူရှိုက်လိုက်တာမျိုး သက်ပြင်းချလိုက်တာမျိုးတွေနဲ့အတူ ခပ်တိုးတိုးညည်းညူသံအချို့ကို အဆုံးသတ်အဖြစ် ပါးစပ်ကထွက်မိကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ခန္ဓာကိုယ်များက ကိုယ်စားဖွင့်ဟပြနေတဲ့အတိုင်းပါပဲ။
နေဝင်းက ကျွန်တော့်ညာဘက်ခြမ်းမှ ဆိုဖာပေါ်မယ် ကပ်လျက်ထိုင်နေတာမို့ သူ့ပခုံးသားများဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးအစွန်ကို တို့ထိတွန်း တိုက်နေတယ်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှု စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို သူ့ကြွက်သားများမှတဆင့် ကျွန်တော်ခံစားလို့ရပါတယ်။ယခင်ကော လက်ရှိကော ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ကနဲကြည့်ခဲ့ချိန်တိုင်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတယ် ဘာဖြစ်ချင်နေတယ်ဆိုတာမျိုး သူတစ်ဦးတည်းကိုသာ စစ်ဆေးစရာ မလိုဘဲ သိနိုင်စွမ်းရှိခဲ့တယ်။ တချိန်လုံး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတတ်တဲ့ ကျွန်တော့်အကျင့်ကြောင့်ဖြစ်နိုင်သား။ အပိုမပြောဘူး သူ့ပုံရိပ် သည်သာ အမြဲတစေ ကျွန်တော်မှတ်မိချင်တာမျိုးပေါ့။
သူ့ရင်အုပ်အစုံဟာ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်နဲ့၊ သူ့ဗိုက်သားပြင်ဟာလည်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ တောင့်တင်းသွားတာဖြစ်လာတယ်။ သူ့ငပဲထိပ် ဟာ အရည်ကြည်များနဲ့စိုရွှဲနေသလို လက်ချောင်းများသည်လည်း စိုထိုင်းပြီးသားဖြစ်နေပြီ။ သူ့ကိုယ်နံ့အစုံကို ကျွန်တော်ရနေသလား ဖြေရမယ့်ပုံပါ။ ချွေး၊ အရေပြားရဲ့ပူနွေးမှုနဲ့အတူ တစ်စုံတခုသော ရင်းနီးနေသည့် ခံစားမှုမျိုးအပါအဝင်ပေါ့။ နေဝင်းဆိုတာ ဒါလို့ခံစားချက် ပေးတဲ့ တစ်စုံတရာကို ခံစားနေမိတဲ့ ကျွန်တော်လေ။
ကျွန်တော့် တင်ပဆုံဟာ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများနဲ့ စည်းချက်ညီစွာ လှုပ်ရှားဝေ့ဝိုက်တာမျိုး စလုပ်ပါတယ်။ သူပစ္စည်းကို နောက် တကြိမ် ကျွန်တော်ထိကိုင်ချင်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ချင်တယ်၊ သူ့ကို အနားနားဆွဲခေါ်ကာ နီးကပ်စေချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အခိုက် အတန့်ခဏတာသက်သက်မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော်သိတယ်။ အခုတော့ မဖြစ်သေးဘူးပေါ့။ ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ကာ မျက်ဝန်းချင်း စိုက်ကြည့်လျက် ကော်ဖီဖျော်တဲ့အတွေ့အကြုံခံစားချက်ကို သူလိုချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ငပဲကိုကိုင်တွယ်ထားတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ငပဲသူကိုင်ထားတာမျိုးလားပဲ။ သည်တော့ သူလိုချင်တဲ့အတိုင်းသာ ကျွန်တော်အလိုက်သင့်လှုပ်ရှားပေးခဲ့တယ်။
များမကြာခင်မှာပဲ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ကျွန်တော်မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လိုတောင့်တင်းသွားတယ်၊ သူ့တင်ပါးဆုံတွေ ခပ်ပြင်းပြင်းဘယ်လိုလှုပ်ရှားသွားတယ်၊ သူ့ဦးခေါင်းအစုံ နောက်လန်ပြီး မျက်ဝန်းများမှေးမှိတ်တာကအစပေါ့။
“မောင်မောင်….ငါ….ငါ….ဟိုဟာ….ပြီးတော့မလားဘဲ” သူခပ်တိုးတိုး ညည်းပြောပြောလာတယ်။
“ငါသိတယ်….ငါလည်းအတူတူပဲ…အ” ကျွန်တော်ခွန်းတုံ့ပြန်ရတယ်။
နောက်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး ပစ်ချက်ထိ အထွဋ်အထိပ်တက်သွားကြပါတယ်။ အဲတာ တပြိုင်နက်နီးပါးဖြစ်တာ။
ပြုလုပ်နေတာ ခဏရပ်၊ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်း၊ ဆတ်ကနဲ တွန့်တွန့်သွားကာ အားပြင်းပြင်း သုက်ရည်တွေဟာ သူ့ငပဲထိပ်မှ ပန်းထွက် လာခဲ့ပါတယ်။ သုက်ရည်များဟာ သူ့ဗိုက်သားပြင်အနှံ့၊ လက်ချောင်းများနဲ့ သူ့ပေါင်တံတလျောက် ကျသွား ပေလူးသွားတယ်လေ။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ ကျွန်တော်သည်လည်း လိုက်ပါ ပန်းထုတ်မိတာ ရင်ထဲလှိုက်ကနဲ လိုက်ကနဲခံစားရပြန်တယ်။ တကိုယ်တည်း ပြုလုပ်ချိန်ကထက် သုက်ရည်ပန်းထုတ်အား ပိုပြင်းသလို ပူနွေးတာကော ညစ်ပတ်တာကောပေါ့။ ဆိုဖာနောက်မှီပေါ် ကျွန်တော်မှီချလှဲချလိုက်ကာ စိတ်တင်းကြပ်မှုအကုန် လျှော့လိုက်တယ်။ နေဝင်းဘက်ကို ခေါင်းတချက်စောင်းကြည့်ပြန်တော့ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှူငွေ့များဟာ ရောနှောကုန်ပါတယ်။ သိပ်မကြာတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုဟာ ကျွန်တော်တို့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါလျက် သည်းသည်းကွဲကွဲ ပီတိဖြစ် ဘဝင်ကျတာကို သိသာစေတယ်။
နောက်တော့ အခန်းထဲ အပ်ကျသံကြားရမတတ် တိတ်ဆိပ်သွားပြန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှလုံးခုန်သံတွေကို ကြားရရုံပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က စိုထိုင်းမှုကို သတိပြုမိရုံပေါ့။ များမကြာခင် ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်မှုဟာ တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်နှုန်းထား သို့ပြန်ရောက်လာတယ်။
နေဝင်းက သူ့လက်အစုံကို နမ်းရှိုက်ကြည့်ကာ အနံ့ခံတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းအစုံကို ငေးစိုက်ကြည့်လာတဲ့ သူ့အကြည့်တွေဟာ ဝင်းလက်မှုတခု ရောယှက်နေတယ်။
“ငါ့ရဲ့အကြီးမားဆုံး စိတ်ကူးအိပ်မက်တစ်ခုကို မင်းဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တယ်လို့ ထင်တယ်ကွာ” သူခပ်တိုးတိုးပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကိုပြန်ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ကူးထဲမှာတော့ အဖြေဟာ တစ်ခုပဲရှိခဲ့တယ်။
“ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အစဦးခြေလှမ်းလှမ်းခြင်းတခုပဲ” လို့။
Alex Aung (July 27, 2026)
No comments:
Post a Comment