Saturday, October 25, 2014

သစ္တစ္ပင္ကို ခ်စ္ေသာ ေကာင္ကေလး



ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ သို႕မဟုတ္ အခုထိတိုင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုမေျပာျပရေသးေသာအေၾကာင္အရာတစ္ခု ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာရွိပါတယ္။ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာလည္း အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခု သို႕မဟုတ္ အျခားေသာအရာေတြေၾကာင့္ မေျပာျပ မေဖာ္ျပျဖစ္ေသာ ပံုျပင္ သို႕မဟုတ္ ျဖစ္ရပ္ေတြရွိၾကတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အေသအခ်ာေျပာႏိုင္ပါတယ္ေလ။ နာက်င္စရာေကာင္းတဲ့ အမွတ္ရစရာမ်ားစြာကို ျပန္လည္ ေခၚေဆာင္ သတိရေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ရပ္ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ေတာ့ အဲ….အျမဲလိုလို ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိရတာက ကိုယ္ပိုင္ပံုျပင္ေလးဟာ ဘယ္ေလာက္ ဦးေႏွာက္မရွိခဲ့သလဲ ျပီးေတာ့ ကေလးဆန္လိုက္သလဲဆိုတာကိုပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း အမွတ္ရစရာေကာင္းတဲ့ အမွတ္တရေလးေတြေတာ့ နည္းနည္းခ်န္ထားရစ္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္ကေလးအရြယ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့ အေဖရယ္ အေမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ အဖိုးနဲ႕အဖြားတို႕ဆီကို အနည္းဆံုး တစ္လ တစ္ေခါက္ သို႕မဟုတ္ ႏွစ္ေခါက္ေတာ့အလည္သြားျဖစ္ၾကတယ္။ တနဂၤေႏြတစ္ရက္ မိသားစုကားေလးကို အေဖေမာင္းတာ ႏွစ္နာရီခရီး ေလာက္ေမာင္းရတယ္ ထင္တယ္ဗ်။ အေဖက သြားတဲ့ခရီးမဆံုးခင္ အျမဲလိုလို ခဏတျဖဳတ္ေတာ့နားေလ့ရွိတယ္။ သူေျပာတာကေတာ့ ေျခခင္းလက္ဆန္႕ အေညာင္းအညာမမိေအာင္လို႕ေျပာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္သိေနပါတယ္ သူ နယ္ေတြမွာအလုပ္ကိစၥနဲ႕သြားသြား ေနရတုန္းက ဒဏ္ရာရခဲ့ဘူးတဲ့ ေျခေထာက္ေၾကာင့္ျဖစ္မွာလို႕ေပါ့။ အေဖက သူ႕အလုပ္ကိစၥနဲ႕ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုစကားမ်ား မ်ားေျပာေလ့မရွိပါဘူး။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုသာမွ်ေ၀ခ်င္တတ္တဲ့ အေဖမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။  ခရီးလမ္းရဲ႕ တစ္၀က္ေလာက္အေရာက္ ယာဥ္ရပ္နား စခန္းတစ္ခုမွာ ထံုးစံအတိုင္း အေဖ ကားရပ္နားခဲ့ပါရဲ႕။ အေ၀းေျပးလမ္းမၾကီးမွာ ဒီလို ယာဥ္ရပ္နားစခန္းေတြရွိေနတတ္ပါတယ္။ ခရီးေ၀း သြားတဲ့ ကားသမားေတြအတြက္ အဆင္ေျပေစမယ့္ ပံုစံရွိတဲ့ ေနရာေပါ့။ စတိုးဆိုင္ငယ္ စားေသာက္ဆိုင္ငယ္ေလးေတြ သန္႕စင္ခန္းေတြ ယာဥ္ပ်က္ရင္ ျပင္ဆင္လို႕ရမယ့္ ၀ပ္ေရွာ့ပ္ငယ္ေလးေတြပါ၀င္တတ္တဲ့ အေဆာက္အအံုအစုေလးပါပဲ။ မိသားစုအလိုက္ နားေနဖို႕လုပ္ေပး ထားတဲ့ ခံုတန္းလ်ားအခ်ိဳ႕ေဘးမွာဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ သို႕မဟုတ္ လိုအပ္သူေတြ ယူႏိုင္မယ့္ ခရီးသြားေျမပံုေလးေတြ၊ စာအုပ္ငယ္ေလးေတြ၊ ျပီးေတာ့ ျပည္တြင္း ေန႕စဥ္ထုတ္သတင္းစာအခ်ိဳ႕ထားေပးထားပါတယ္။

အေဆာက္အအံုၾကီးနဲ႕ မနီးမေ၀း၀ယ္ စားေသာက္စရာေတြ တင္စားလို႕ရမယ့္ စားပြဲေတြ ဟိုသည္ အျပန္႕အက်ဲ တစ္ဒါဇင္ေလာက္ရွိ မလားဘဲေတြ႕ရေသးတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ထိုင္စားေနတာမ်ိဳးကိုေတာ့ အေတြ႕ရနည္းပါတယ္။ အင္း….ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြ ကေတာ့ တစ္မူထားပါတယ္။ စားေသာက္စရာေတြကို အဲ့လိုစားပြဲခံုတစ္ခုခုမွာခင္းက်င္းျပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စားေသာက္တတ္ ၾကတဲ့အက်င့္ရွိပါတယ္။ သစ္ေတာ အစပ္နားက ခပ္ျမင့္ျမင့္ အရြက္နီနီေတြရွိတဲ့ Maple ပင္နားက စားပြဲခံုနားမွာ အေဖကအျမဲထိုင္ေစ ခဲ့တယ္။ အေဖေျပာတာကေတာ့ အဖိုးတို႕အဖြားတဲ့ေမြးတဲ့ ဇာတိေျမမွာ ဒီလိုအပင္ေတြက ရွားရွားပါးပါး အမ်ားၾကီး ေပါက္တတ္တယ္တဲ့။ အေဖရဲ႕ ေျပာစကားေတြေၾကာင့္ေကာ သစ္ေတာစပ္၀ယ္ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တာေလးေတြကိုစားရတာ ေၾကာင့္ေရာ ေနာက္ပိုင္း ဘာမွန္း မသိ ဒီအေျခအေန ဒီျမင္ကြင္းကို စြဲမက္လာခဲ့ပါတယ္။

ႏွစ္အေတာ္မ်ားမ်ားကို ျဖတ္သန္းျပီးေနာက္မွာေတာ့ ယာဥ္ရပ္နားစခန္းေတြတိုင္းရဲ႕ အနားယူရန္ေနရာတိုင္းမွာ Maple ပင္ တစ္ပင္ပင္ ေတာ့ရွိေနတတ္တာကိုၾကည့္ျမင္ျပီးမွ ျပည့္စံုသလိုခံစားရပါတယ္။ အင္း….ဒီလိုခံစားခ်က္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ေနရာယူလာသလို မ်ားျပားလာခဲ့ပါရဲ႕။

ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ေန႕လရက္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မေမ့ႏိုင္စရာအေကာင္းဆံုးကာလေတြျဖစ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားသေဘာ ထြက္ဖို႕ သို႕မဟုတ္ အနားယူတဲ့ စားပြဲခံုတစ္ခုေပၚမွာထိုင္ဖို႕အတြက္ေတာ့ အရမ္းေအးလြန္းသလိုပါပဲ။ Maple သစ္ပင္ခမ်ာလည္း အရြက္ ေတြမရွိေတာ့သလို လက္က်န္သစ္ရြက္ေတြကလည္း အေရာင္ကင္းမဲ့ကုန္ပါျပီ။ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အရြယ္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ရွင္းျပခဲ့တယ္ အဲဒါ သစ္ပင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာတဲ့။ ရာသီဥတု အရမ္းေအးတဲ့လေတြဆိုရင္ေတာ့ အျပင္ဘက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၾကာရွည္ေနေလ့မရွိခဲ့ၾကဘူး။ ရပ္နားစခန္း အေဆာက္အဦးတစ္ခုထဲက ခုံတန္းလ်ားရွည္ၾကီးတစ္ခုမွာပဲ အေဖက ေျခခင္းလက္ဆန္႕ေန တတ္ျပီး အေမကေတာ့ စတိုးဆိုင္က ခ်ိဳခ်ဥ္ျပားေတြ လွတပတ ေခ်ာကလက္ေလးေတြ၀ယ္ေကၽြးတတ္တာမွတ္မိပါေသးတယ္။ မၾကာခင္ မွာေတာ့ အေ၀းေျပးလမ္းမေပၚကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေရာက္ခဲ့ျပန္ေပါ့ေနာ္။

ေႏြဦးရာသီမွာေတာ့ Maple သစ္ပင္ေတြ ႏိုးထလာၾကပါျပီ။ ၀ါစိမ္းႏုေရာင္ ေသးငယ္ေသာ ဖူးအငံုေလးေတြဟာ သစ္ကိုင္းတေလ်ာက္ အလ်င္အျမန္ကိုပဲ ေတာက္ပေသာ သစ္ရြက္မ်ားအျဖစ္ ျပည့္ႏွက္ကုန္ျပန္ေတာ့ သူ႕ဘ၀ေလးျပန္လည္ျပည့္စံုသြားသလုိခံစားရပါတယ္။ ဒုတိယ ေႏြဦးရာသီေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သစ္ကိုင္းေတြဟာ သူတို႕အေပၚတြယ္တက္လို႕ရတဲ့အထိ ခိုင္ခံ့ၾကီးမားကုန္ပါေရာ။ (ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ကိုင္းတစ္ကိုင္းေပၚထိုင္ၾကည့္ဖို႕အျမဲလို ခ်ီမျပီးတင္ေပးတတ္ေသးတာပါ။) အညိဳေရာင္ ရွဥ့္ငယ္ေလးေတြ၊ အမ်ိဳးစံုေသာငွက္ငယ္ ေလးေတြ စတဲ့ ေတာသဘာ၀ အေကာင္ငယ္ေလးေတြကို ယာဥ္ရပ္နားခ်ိန္ မိနစ္ ၂၀ရခ်ိန္ေလးမွာ ဒီသစ္ကိုင္းေတြေပၚထိုင္ရင္း အၾကိမ္မ်ားစြာ ကုန္ဆံုးခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္မျမင္ဖူးတဲ့ ေျမာက္ပိုင္းေဒသကရွဥ့္အမ်ိဳးအစားေတြကိုျမင္ဖူးခဲ့ရျပီး သမင္အခ်ိဳ႕ကို ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမင္ခဲ့ရေသးတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအပင္ရဲ႕ သစ္ကိုင္းေပၚမွာ ထိုင္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ကို တကယ္ၾကိဳက္တယ္။

ေႏြရာသီေန႕ရက္ေတြဟာ မၾကာခဏဆိုသလို ပူျပင္းျပီး တစ္ခါတေလေတာ့ အရမ္းစိုစြတ္ပါတယ္။ အဲ့လိုေန႕ရက္ေတြဆိုရင္ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ အရိပ္ေတြဟာ ေနမင္းၾကီးရဲ႕ အလင္းတန္းေတြကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႕အကာအကြယ္ေပးပါေရာ။ ေအးျမတဲ့အရိပ္ဟာ ထီးမလိုပဲ ေအးျမေနတတ္တာပါ။ ငယ္ရြယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြထဲမွာေတာ့ တစ္ကိုယ္တည္းေနတတ္ျခင္းရဲ႕အေၾကာင္းျပခ်က္က အဲ့ဒီ ေအးျမတဲ့အရိပ္မွာထိုင္ေငးရျခင္းက လံုေလာက္တဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖစ္မွာ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ သစ္ပင္ေတြ အေၾကာင္း၊ ေအာက္ဆီဂ်င္ဘယ္လိုထုတ္လုပ္တယ္ ဘယ္လိုအသက္ရွင္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ေတြကို ေလ့လာဖို႕ဖန္တီးေပးတဲ့အရာလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ သူတို႕ထုတ္ေပးေသာ သန္႕စင္တဲ့ေအာက္ဆီဂ်င္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဆုတ္ေတြသန္မာျပီး အသက္ရွင္ရတာ ျပီးေတာ့ စိမ္းျပာေရာင္ကမၻာၾကီးတစ္ခု ျဖစ္တည္ေနရတာေလ။

ရပ္နားစခန္းမွာ ရပ္တန္႕နားေနခ်ိန္မ်ားထဲမွာ ေဆာင္းဦးကာလဟာ အျမဲတေစ စိတ္၀င္စားစရာအေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ပတ္ပတ္လည္ သစ္ေတာထဲက တစ္၀က္ေလာက္ေသာ သစ္ပင္ေတြဟာ အေရာင္ေျပာင္းကုန္ေသာ္လည္း Maple ပင္ကေတာ့ အေရာင္ အစံုအလင္စံုးလို႕ေျပာရမယ္။ လိေမၼာ္ေရာင္ေျပး၊ အနီေရာင္ ႏွင့္ အ၀ါေရာင္ သစ္ရြက္မ်ိဳးစံုျဖင့္ ျခယ္သထားေသာ သက္ရွိ ကင္းဘတ္စ တစ္ခ်ပ္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သစ္ပင္ေတြဟာ သဘာ၀အလွတရားေတြကို တိုက္နံရံမွာ ေရာင္စံုေဆးေတြျခယ္မႈန္းသကဲ့သို႕ပဲ ဟာမိုနီျဖစ္စြာ ျပသေနခဲ့တာျဖစ္မွာပါ။


ဒီေဆာင္းဦးရာသီ၀ယ္ အဲဒီသစ္ပင္ေတြက ေပ်ာ္စရာေလးေတြေပးျပန္ပါတယ္။ ဘာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေခၚ ‘ဟယ္လီေကာ္ပတာ ေသးေသးေလး’ေတြေလ။ ေကာင္ငယ္ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ သဘာ၀ကေပးတဲ့ ကစားစရာပစၥည္းေလးတစ္ခုျဖစ္ျပီး မၾကာခဏ ကၽြန္ေတာ္ကစားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ဘာမွန္းမသိခဲ့ဘူးေပါ့ေလ အေစ့ေလးေတြလည္းတြဲလ်က္ပါေနတာကိုး။ အေစ့တစ္ေစ့ တိုင္းမွာ သူတို႕ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အေတာင္ပံေလးေတြနဲ႕ေလ။ ေလေတြတိုက္တိုင္း တ၀ဲလည္လည္နဲ႕ လြင့္ေမ်ာတတ္က်သလို သူတို႕မိခင္ အပင္ၾကီးကေန အေ၀းရပ္ဆီကို ေလရဲ႕ေခၚေဆာင္ရာအတိုင္း လိုက္သြားတတ္ၾကတယ္။ အေတာင္ပံေလးေတြနဲ႕ ေလရဲ႕ေခၚေဆာင္ရာ ကိုခရီးႏွင္လိုက္ရင္း က်ရာေနရာေဒသတစ္ခုမွာ ဘ၀အသစ္တစ္ခုစတင္ၾကသလားလို႕။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေတာင္ပံေလးေတြပါတဲ့ အေစ့ေလးေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားမိလိုက္တိုင္း သဘာ၀တရားတစ္ခုရဲ႕ဖန္တီးမႈဟာ ဘယ္ေလာက္ အံ့အားသင့္စရာေကာင္းသလဲ အေတြးထဲေပၚေပၚလာတယ္။


ေဆာင္းဦးရဲ႕ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ သစ္ရြက္ေတြဟာ စတင္ေၾကြဆင္းၾကပါျပီ။ ေဆာင္းရာသီေရာက္ေၾကာင္း အမွတ္သေကၤတေတြ ခပ္ျမန္ျမန္ေရာက္လာသလို ကၽြန္ေတာ္အႏွစ္သက္ဆံုးသစ္ပင္ၾကီးလည္း မၾကာခင္မွာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ အိပ္ေပ်ာ္ဦးေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏဆိုသလိုပါပဲ အေရာင္စံုသစ္ရြက္ကေလးေတြကို မာမီရဲ႕ စာအုပ္ငယ္ေလးတစ္အုပ္ထဲမွာ ညွပ္ညွပ္ျပီးသိမ္းထားမိတတ္ပါတယ္ အမွတ္တရပစၥည္းေလးေတြအျဖစ္ေပါ့ေနာ္။


တစ္ခုေသာ ေႏြရာသီရက္တစ္ရက္မွာ အပင္ၾကီးရဲ႕ေအာက္မွာ အကိုင္းအခက္အနည္းငယ္ဟာ က်ိဳးပ်က္ျပီး အပင္ေျခရင္းမွာ လဲေလ်ာင္း ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ႕ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြက ဒါဟာ သဘာ၀လို႕ေတြးထင္ၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အေတာ့္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရသလို စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးခံစားရပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖကေတာ့ ဒါဟာ ေလနီၾကမ္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္လို႕ေတြးထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖ်က္ဆီးမႈေၾကာင့္ က်ိဳးပ်က္သြားျခင္းမဟုတ္ဘူးလို႕ ဘယ္သူေျပာႏိုင္သလဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ေသာသူ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္ရသလဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္အေတြး၀င္မိပါတယ္။ အင္း….ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကေလးအရြယ္ကမၻာငယ္ေလးတစ္ခုရဲ႕ အဆံုးသတ္တဲ့ အစခရီးတစ္ခုျဖစ္မွာပါပဲ။


ႏွစ္တစ္ႏွစ္ၾကာျပီးေနာက္မွာေတာ့ တကယ့္ကမၻာေလာကၾကီးက ပိုမိုထင္ရွားလာခဲ့ပါျပီ။ ေျခာက္ေသြ႕ပူျပင္းေသာ ေႏြရာသီတစ္ခုရဲ႕ အလယ္အလတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အသက္ ၈ႏွစ္ရွိျပီေပါ့ေနာ္။ ဟိုးအရင္အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ယာဥ္ ရပ္နားစခန္းမွာ ရပ္တန္႕နားေနခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခုအၾကိမ္မွာေတာ့ အရင္နဲ႕မတူကြဲျပားျခားနားေနခဲ့ပါတယ္။ သစ္ေတာ ဧရိယာအေတာ္ မ်ားမ်ား မီးေလာင္ထားခဲ့ေတာ့ အမဲေရာင္ျခယ္ျမင္ကြင္းရယ္ မီးခိုးေရာင္ ျပာမႈန္ေတြရယ္ကိုျမင္ခဲ့ရပါေရာ။ အခုထက္ထိ သစ္ပင္မီးေလာင္ ထားရာမွ ထြက္ေသာအနံ႕ေတြဟာ ေလထုထဲပ်ံ႕လြင့္ေနဆဲပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ Maple ပင္ၾကီးေကာ?? ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အျမဲတေစရင္းနီးေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးဆီ ကၽြန္ေတာ္ေျပးသြားခဲ့ပါတယ္။ ျမင့္သေလာက္ က်ိဳးပ်က္ေနတဲ့ မဲေမွာင္ေနတဲ့ ပံုစံနဲ႕ သစ္ကိုင္းေတြလံုး၀မရွိေတာ့ဟန္ကလြဲ လို႕ ဘာမွမရွိေတာ့။ ၾကည့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္က အဲ့ဒီအပင္က ေသသြားျပီ ျပန္ျပဳစုလို႕မရေတာ့ဘူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာျပခဲ့တယ္။


ယာဥ္ရပ္နားစခန္းအေဆာက္အအံုရဲ႕အျပင္ဘက္မွာ အမႈိက္သယ္ယာဥ္အလြတ္တစ္စီးနဲ႕အတူ ယာယီတာ၀န္ရွိသူတစ္ဦးလို႕ယူဆရသူ တစ္ေယာက္ကို အေဖက သတိထားမိခဲ့ပံုရတယ္။ အေဖ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားျပီးေနာက္ အသက္နည္းနည္းၾကီးတဲ့ လူၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႕ စကားနည္းနည္းေျပာၾကတယ္။ အေဖျပန္လာျပီးေနာက္ အဲ့လူၾကီးဘာေျပာခဲ့သလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုျပန္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ ေတာအုပ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ စခန္းခ်ခဲ့ပံုေပၚျပီး မီးေမႊးခဲ့တာကို ေသခ်ာမျငိမ္းသတ္ခဲ့ေတာ့ ေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့ ျမက္ခင္းေတြ ခ်ံဳပုတ္ေတြကတစ္ဆင့္ မီးေလာင္ကၽြမ္းခဲ့တာပါတဲ့။ ကံေကာင္းတာက ေလေၾကာင္းက သစ္ေတာအလယ္ပိုင္းဘက္ကိုတိုက္ေနေတာ့ ယာဥ္ရပ္နားစခန္းဘက္ကို သိပ္မလာေတာ့ဘူးေလ။ မီးသတ္သမားေတြကလည္း အဲ့ထက္မပိုေအာင္ မီးျငိမ္းသတ္ႏိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ အဆင္ေျပသြားတာဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အဖိုးတို႕အဖြားတို႕အိမ္ကို သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္၀ယ္ မရပ္မနားကိုငိုရႈိက္သြားခဲ့ပါတယ္။


ျဖစ္ရပ္ေတြျဖစ္ပ်က္သြားျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ယာဥ္ရပ္နားစခန္းရဲ႕သြင္ျပင္ေတြဟာ အရင္နဲ႕အတူတူမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရပ္နားတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၾကီးမားတဲ့ သစ္ကိုင္းၾကီးေပၚထိုင္ျပီး ရႈခင္းေတြကိုေငးရတဲ့ ခံစားခ်က္ကို သတိရ တာေၾကာင့္ သစ္ပင္ၾကီးကို အရမ္းလြမ္းဆြတ္ရပါတယ္။ ျပန္လည္စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ ပင္ပ်ိဳေလးေတြေၾကာင့္ ျပန္လည္အေရာင္ေျပာင္းလာတဲ့ သစ္ေတာၾကီးဟာ စိမ္းစိုလာခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲခံစားခ်က္ သိပ္မထူးေတာ့သလိုပါပဲ။ အရင္လိုျပန္ျဖစ္ဖို႕ေတာ့ အခ်ိန္ေတြ အေတာ္ယူရဦးမယ္နဲ႕တူပါတယ္။ ယာဥ္ရပ္နားစခန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရပ္နားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ထိုင္နားတဲ့ စားပြဲခံုက သစ္ေတာအစပ္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အေဆာက္အဦးနဲ႕ နီးတဲ့ခံုမွာပဲထိုင္ျဖစ္ၾကပါေရာ။ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ေသာ ယာဥ္ရပ္နားခ်ိန္ဟာ အရမ္းၾကာလြန္းတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေတြးထင္မိခဲ့သလားပဲ။


ရက္သတၱပါတ္ေတြျဖတ္သန္းသြားခဲ့ပါျပီ။ ဘယ္မွမသြား အိမ္မွာထိုင္ေနမိတဲ့ရက္တစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကစားစရာအရုပ္ေတြထည့္ထား တဲ့ အိတ္ၾကီးကိုေမႊရင္း ပလတ္စတစ္နဲ႕ထုပ္ထားတဲ့ Maple ပင္ရဲ႕အေစ့ေလးေတြကိုေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ခပ္ေသးေသး ဟယ္လီေကာ္ပတာေလးေတြေလ။ ေဆာင္းေႏွာင္းကာလက အမွတ္မထင္သိမ္းထားခဲ့တာပါ။ လက္ထဲမွာ အေစ့ေလးေတြကို ျပန္ကိုင္ၾကည့္ေနမိရင္း ဘာလုပ္မိမွန္းမသိထလုပ္မိပါတယ္။ အေစ့ေလးေတြကိုယူ ျပီးေတာ့ အိမ္ရဲ႕ေနာက္ဖက္ ျခံ၀င္းထဲကိုဆင္းသြား တဲ့ျပီး တစ္ဒါဇင္ေလာက္အေစ့ေတြကို ေျမၾကီးထဲစိုက္ပ်ိဳးခဲ့ပါတယ္။ စိုက္ခဲ့တဲ့အေစ့တစ္ေစ့တိုင္း ေနရာမမွားရ ေအာင္ ေရခဲေခ်ာင္း တုတ္တံေလးတစ္ခုစီကိုပါ ထိုးစိုက္ခဲ့တာေလ။ မၾကာခဏဆိုသလိုပါပဲ သြားသြားၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ ရက္သတၱပါတ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပါက္လာမယ့္ ၾကီးထြားလာမယ့္အရိပ္အေယာင္ရွိမရွိ ၾကည့္မိျခင္းေပါ့။ ဘယ္လိုမွမထူးျခားခဲ့ပါဘူး။


ေဆာင္းရာသီ ေရာက္လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ သစ္ေစ့ေလးေတြအေပၚထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အရႈံးေပးလိုက္ပါျပီ ဒီေလာက္ ေအးတဲ့ ကာလရွည္မွာ သူတို႕ေသေလာက္ေရာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္အေနာက္ဖက္ကို သြားသြားေနတာကို ရပ္တန္႕လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ရက္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ အဲ့ဒီသစ္ေစ့ေလးေတြ ဘယ္လိုေအးခဲေသဆံုးေနတယ္ဆိုတာသြားၾကည့္ဖို႕ဆံုးျဖတ္လိုက္ေရာ။ ျပန္တူးယူထားျပီး ေနာက္ရာသီမွ ျပန္စိုက္လို႕ရႏိုင္တာပဲဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕ေပါ့။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ သူတို႕…သူတို႕ေတြဘာျဖစ္ေနတယ္ဆို တာကို ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။


ေရခဲ့ေခ်ာင္းတုတ္တံအစီအရီေလးေတြကိုပဲျမင္ရလိမ့္ႏိုးဆိုတဲ့အသြင္နဲ႕သြားေပမယ့္ အပင္ငယ္ေလးငါးခုရွင္သန္ေနတာကိုျမင္လိုက္ရ တာေၾကာင့္ ခုန္ေပါက္ေပ်ာ္ရႊင္မိရတယ္ဗ်။ အကိုင္းေသးေသးေလးေတြနဲ႕ အရြက္ငုတ္စိေလးေတြနဲ႕ၾကည့္ရတာမ်ား ဟီး ဟီး။ ဟိုအရင္က ေတာ့ Maple ပင္ေပါက္ေလးေတြကိုမျမင္ဖူးခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အပင္ေပါက္ကေလးေတြရဲ႕ နံေဘးကေျမျပင္ေပၚ၀ယ္ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး အပင္ငယ္ေလး ငါးပင္ကို တကယ့္ ႏုႏုည့ံညံ့ေလး ထိေတြ႕လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သစ္ရြက္ႏုေလးေတြကို -


‘မဂၤလာပါ သစ္ပင္ကေလးေတြေရ…. ငါ့နာမည္က ဇာနည္ပါ။ ကမၻာေလာကၾကီးကေနၾကိဳဆိုပါတယ္။ မင္းတို႕ေမေမကေလ ငါ့အတြက္ သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးတစ္ေယာက္ကြ သိလား’


Alex Aung (24 Oct 2014)


Ref: The Boy Who Loved a Tree by Robert G. Moons

Thursday, October 16, 2014

Expected Visit, with Surprises



ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ရျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အလယ္အလတ္အဆင့္ရွိတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္မယ့္အလုပ္ကလည္း အဲ့ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္ရာထူးလစ္လပ္မႈျဖစ္ခဲ့တာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္တာနဲ႕ မနီးမေ၀းမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ အတြဲတစ္တြဲနဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ သူတို႕ကလိင္တူခ်စ္သူေတြပါ။ ဖီလစ္ကေတာ့ ေအာက္ခ်ိဳင့္ထဲကို ဆင္းသြားရတဲ့ေနရာက တိုက္ခန္းမွာေနသလို Victor ကေတာ့ blocks အနည္းငယ္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာေနထိုင္သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ Victor နဲ႕က မၾကာခဏဆိုသလိုပိုေတြ႕ျဖစ္ရပါတယ္ အလုပ္ဌာနတူတာေကာ စားေသာက္ေနထိုင္တဲ့ပံုစံသေဘာညီေနၾကတာေၾကာင့္လဲျဖစ္ မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လို တိုင္းတစ္ပါးကေျပာင္းလာၾကသူမ်ားမဟုတ္ဘဲ ဌာေနတိုင္းရင္းသားေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ ညေနဘက္ သူတို႕ဘာသာစကားကို သိပ္မေ၀းတဲ့ တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္သြားသြားတက္ဖို႕လည္း အကူအညီရတယ္ဗ်။

ဗစ္တာက ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ဖိလစ္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္ထက္ပိုျပီးၾကည့္ေကာင္းသူပါ။ ဖိလစ္ကေတာ့ သာမန္ရုပ္ရည္မ်ိဳးပဲပိုင္ဆိုင္သူပါပဲ။ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ထက္ပိုျပီးျမင္ၾကည့္လို႕မရခဲ့ဘူးထင္တယ္။ ဗစ္တာရဲ႕အသားအေရက ေတာ္ေတာ္ညိဳေမာင္း ပါတယ္။ စိုေျပတာေတာ့ရွိတာေပါ့။ မ်က္ခံုးေမႊးခပ္ထူထူနဲ႕ ဆံပင္ေတြက ေကာက္ေကြးေသးတယ္…ႏႈတ္ခမ္းအစံုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ sexy က်တယ္…..ေမးရိုးေတြကခိုင္မာသလို မ်က္၀န္းေတြကလည္း အျမဲလို ရယ္ျမဴးေနတာပါပဲ။ သူ႕အေဖက လူျဖဴတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ေတာ့ သူ႕အေမက စပိန္စကားေျပာတဲ့လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ သူ ေဂးျဖစ္ေနျခင္းအေပၚ မိဘႏွစ္ပါးစလံုးက ေအးေဆးပဲဗ်။ သူ႕ကိုယ္သူ ယံုၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္တာေကာ သူ႕အသြင္အျပင္ သူ႕လိင္စိတ္ခံစားခ်က္အေပၚ သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ေနတာကိုေရာ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာဆိုတာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာျပျဖစ္ခဲ့တာ သိပ္ေတာ့မၾကာေသးေပမဲ့ သူက ရည္းစားရွာဖို႕ကူညီရမလား အလ်င္စလိုမလုပ္နဲ႕စသျဖင့္ စေနာက္ေနေသးတာေလ။

ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆံုး ေႏြရာသီအေတြ႕အၾကံဳကာလေလးမွာ တိုက္ခန္းေလးတစ္ခန္းကို အရစ္က်စနစ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္စ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒီ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕သံုးေယာက္ဟာ တုိက္ခန္းရဲ႕အေနာက္ဘက္ ဥယ်ာဥ္ေလးထဲမွာ အျမဲလိုလိုေတြ႕ဆံုျဖစ္ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။ ေရကူးကန္ေလးလည္းပါတယ္ အားကစားခန္းမလည္း ပထမထပ္ေလာက္မွာပါတယ္ဆိုေတာ့ေလ။ ေႏြရာသီကေတာ္ေတာ္လွတယ္ဗ် သိပ္လည္းမပူသလို အရမ္းၾကီးလည္း မေအးဘူးေနာ္။ ဖိလစ္နဲ႕ ဗစ္တာက ေရကူးကန္ထဲမွာ ဘာမွမ၀တ္ဘဲ ေရကူးၾကဖို႕မၾကာခဏ ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္က သူတို႕ထက္ လွပေတာင့္တင္းေပမယ့္ အျခားေသာ ေဂးေတြရဲ႕ေရွ႕မွာအ၀တ္မဲ့ျဖစ္ဖို႕ေတာ့ ကိုယ့္ ဘာသာမလံုျခံဳသလို ခံစားရလို႕ပါ။ အဲ….ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သိပ္မရင္းနီးေသးတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပတ္သက္မႈျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေရွ႕မွာ အ၀တ္မဲ့ေနဖို႕ကိုေတာ့ နည္းနည္း လန္႕သလိုလို ရွက္သလိုလိုခံစားရပါရဲ႕။

တစ္ရက္ေသာ စေနေန႕ ေန႕လည္ပိုင္း၀ယ္ ဗစ္တာနဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ပတ္သက္မႈတစ္ခုမေမွ်ာ္လင့္ဘဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ Margaritas တစ္ခရားထည့္ ထားတဲ့ ေရခဲပုံးေလးတစ္ပံုးကို သက္တန္႕ေရာင္ထီးၾကီးအခ်ိဳ႕ဖြင့္ထားတဲ့ ခုံေစာင္းေတြနားထားထားတယ္….ျပီးေတာ့ စားစရာသစ္သီး အခ်ိဳ႕ထည့္ထားတဲ့ ဗန္းၾကီးကိုယူကာျပန္လာေတာ့ ဖီလစ္ကို သူ၀တ္ေနက်ေရကူးေဘာင္းဘီရယ္ တီရွပ္တစ္ထည္ရယ္၀တ္လ်က္သား ေရကူးကန္နား တၾကြၾကြေတြ႕ရေရာ။ ‘ဖိလစ္….ဒီေန႕ေတာ့ ေရမကူးေတာ့ဘူးေလ’ အဲဒီစကားကို ဗစ္တာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္မတိုင္ပင္ပဲ တစ္ျပိဳင္တည္းလိုေျပာမိတာပါ။ တိုင္ပင္ကိုက္သလိုရယ္မိၾကစဥ္မွာပဲ ဖန္ခြက္ေတြထဲ ေသာက္စရာကိုငွဲ႕ထည့္ေပးကာ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ကို ကမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ “Thanks” ပါတဲ့။ ဖိလစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္နဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ခံုမွာထိုင္ တစ္စိမ့္စိမ့္ စကားမေျပာ ဘဲ ေသာက္ပါေရာ။ ေရကူးကန္ဆိုလို႕အၾကီးၾကီးမမွတ္ပါနဲ႕ တိုက္ခန္းနဲ႕လိုက္သေလာက္က်ယ္ျပီး အနက္ကလည္း ၅ေပေလာက္ထိ ပဲရွိတာပါ။ သေဘာေတာ့က်ပါတယ္ သဘာ၀အတြန္႕အေခါက္ေတြပါတဲ့ ေၾကြျပားေတြကိုကပ္ထားတယ္ သန္႕ရွင္းတဲ့အေငြ႕အသက္ခံစား ရေစတဲ့ ဒီဇိုင္းပါတယ္ေလ။ သက္ေသာင့္သက္သာ ေရစိမ္လို႕ရတဲ့ေျဖေလ်ာ့မႈေတာ့ရတာေပါ့။ ျမက္ရိတ္ဖို႕မလိုလို႕ေတာ္ေသးတယ္ ကၽြန္ေတာ္က ျမက္ရိတ္ရတာ ပ်င္းတယ္ဗ်။

‘ငါ စီဒီအသစ္ေတြယူလာတယ္’ ဗစ္တာက စီဒီအိတ္ခပ္ဆန္းဆန္းေလးရယ္ ဖြင့္စက္ မေသးတေသးေလးရယ္ကို ေသတၱာေလးတစ္ခု ထဲက ထုတ္ယူျပီးျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္အံ့အားသင့္သြားတာ ေသတၱာေလးက သိပ္မၾကီးေပမယ့္ ပစၥည္းေတြကိုေနရာတက် ထည့္လို႕ရတာကိုး။ ျပီးေတာ့ ဖြင့္စက္ေလးကေသးေပမယ့္ အသံကၾကည္လင္ျပီးေတာ့ ခပ္က်ယ္က်ယ္ကိုၾကားရတယ္။ အာ…ရင္ခုန္စရာ Club Mixes ေတြမဖြင့္ခင္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုတားလိုက္ရမွာဆိုေပမယ့္ တီးလံုးသံေလးေတြက ရင္ခုန္သံကိုလႈပ္ရွားေစတာေၾကာင့္ မတားလိုက္မိတာ ကၽြန္ေတာ့္အမွားပါ။


ငါ မင္းကို၀ယ္ဖို႕ညႊန္းတာ ဒီလိုစက္မ်ိဳးကိုေျပာတာ’ ဗစ္တာက သီခ်င္းကိုဆက္ဖြင့္လိုက္ရင္းေျပာတယ္။

 ‘ရယ္စရာပဲေနာ္ ငါလိုခ်င္တာေတြမွန္သမွ် မင္းရေနတာၾကီးပဲ’ လို႕ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ႕အေပၚဦးေခါင္းေကာ ေအာက္က ေခါင္းကေရာ တဆတ္ဆတ္ျငိမ့္တာကို သတိျပဳမိလိုက္ပါတယ္။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ အမ်ိဳးအမည္မသိ အျပံဳးတစ္ခုေပၚလာပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ထဲကိုင္ထားတဲ့ ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ထဲက ပိုက္ကိုအသာစုပ္လိုက္ရင္ တံေတြးကိုပါေရာေယာင္မ်ဳိခ်လိုက္ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ သူ႕ကို ‘ဒါဆို အဲ့လိုစက္မ်ိဳး၀ယ္ထားသင့္တယ္ေပါ့ ဟုတ္လား?’ လို႕ေမးလိုက္တယ္။

‘ေအး..’ ပထမဆံုးသီခ်င္းသံက ဒရမ္သံခပ္ရွည္ရွည္ပါေသာ အသံဆူဆူျဖင့္ စတင္လာပါတယ္။ ဗစ္တာ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို သူလွဲေလ်ာင္းေနတဲ့ ခံုေစာင္းရွည္လက္ရမ္းမ်ားေပၚ တီးလံုးသံနဲ႕အတူ တေတာက္ေတာက္ေခါက္ေနေရာ။ ရုတ္တရက္ ‘ဒီေတာ့…. မင္းလိုခ်င္ေနတာ ငါ့မွာရွိေနမလားပဲ’ လို႕ သူ႕တီရွပ္ကိုဆြဲခၽြတ္လိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြကို မသိမသာစိုက္ၾကည့္ရင္းေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားက အေျဖစကားတစ္ခုကိုေစာင့္ဆိုင္းတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ေလ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေသာက္လက္စ Margaritas ကိုအကုန္စုပ္ေသာက္လိုက္ျပီးေနာက္ စားပြဲပုေလးတစ္ခုေပၚတင္လိုက္ကာ ၀တ္ထားတဲ့ တီရွပ္ကို သူ႕လိုခၽြတ္လိုက္တယ္။ အာ….ကၽြန္ေတာ္ ထိန္းထားတဲ့စိတ္ေတြလြတ္သြားျပီးေနာက္ ၀တ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီတိုကိုပါ ကန္ခၽြတ္ ပစ္လိုက္မိေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ အံ့အားတသင့္ျဖစ္သြားၾကသဗ်။ ‘မသိဘူးေလ၊ မင္း ငါ့အနားလာရင္ေတာ့ ရွာလို႕ရမလားဘဲ’

ဗစ္တာ ထရပ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္အနားကိုကပ္လာတယ္။ သူ႕လက္က Margaritas ခြက္ကိုလည္း ခုံပုေလးေပၚအလားတူခ်လိုက္ရင္း သူ႕ေဘာင္းဘီကိုလည္း ဆြဲခ်ပစ္လိုက္တယ္ ေအာက္ကိုေပါ့။ ဟိုအရင္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတူတူေရကူးၾကတာအၾကိမ္ေရ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါျပီ ဒါေပမဲ့ ခါးမွာ တဘက္ေလးေတြပတ္ျပီးမွ ေရကူးကန္နားလာၾကတာဆိုေတာ့ တကိုယ္လံုးအ၀တ္မပါတဲ့ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွမျမင္ဖူးဘူး။ ခပ္ပါးပါး သူ႕ေဘာင္းဘီခြဆံုက အဖုအေဖာင္းၾကီးကိုၾကည့္ျပီး ေတာ္ေတာ္ေတာ့ထြားမယ္လို႕မွန္းခဲ့ဖူး ပါတယ္။ ၀ိုး….ေရႊဥၾကီးေတြက လံုး၀န္းျပီးနည္းနည္းတြဲက်ေနသလို အတံၾကီးကလည္း ကၽြန္ေတာ္ျမင္ခဲ့ဖူးသမွ်ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ထြား တယ္လို႕ဆိုရမယ္။ မၾကာခဏ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို မရိုးမရြျဖစ္ေစမယ့္ ပစၥည္းၾကီးထင္ပါရဲ႕။

သူ႕ပစၥည္းၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ထိမိတဲ့ခဏ တျဖည္းျဖည္းထြားလာတာကို ျမင္ရသလို ေႏြးျပီး ႏုညံ့တဲ့အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်ပါတယ္။ အာ…..သီခ်င္းသံက ေနာက္တစ္ပုဒ္ေျပာင္းသြားသလို ပိုျပီးရင္ခုန္သံကိုဆူလာေစသလိုပါပဲ။

‘မင္း ငါေမးတာကို မေျဖေသးဘူးေနာ္’ သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္တစားကစားေနတုန္း ဗစ္တာႏႈတ္ဖ်ားကေန အေမးသံထြက္ လာတယ္။

‘အေျဖက….Yes ေပါ့ကြ မင္းကလဲ’ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုေမာ့မၾကည့္ဘဲ ျပန္ေျဖမိလိုက္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ၀ယ္ မခ်ိဳမခ်ဥ္ မ၀ံ့မရဲ အျပံဳးတစ္ခုေတာ့ တြဲလြဲခိုေနတာကို ေန႕အလင္းေရာင္နဲ႕အတူ သူျမင္ႏိုင္မွာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။

သူ႕ငပဲက တျဖည္းျဖည္းမာေတာင့္လာတာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာေတာင္မျမဲေတာ့သလို ေရႊဥေတြကို နမ္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကိုတြန္းတိုက္ေနတာမ်ား အားရစရာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆံႏြယ္ေလးေတြကို သူ႕လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႕ ထိုးဖြေပးတယ္…..ငပဲၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္တေလ်ာက္ပြတ္သပ္မိျပန္ေတာ့ ပူေႏြးေနတဲ့အထိအေတြ႕ ေသြးေၾကာေတြရဲ႕ တဆတ္ဆတ္ ေသြးတိုးေနမႈေတြကို ခံစားေနရသလို သူ႕ဆီးစပ္ အေမႊးခပ္စုစုေလးဆီကေနရေနေသာ ေမႊးရနံ႕ေလးကလည္း တမ်ိဳးတစ္ဖံု ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လိင္ဆြဲေဆာင္မႈျပဳေနသလိုခံစားရပါတယ္။

ဘဲဥေလးေတြလို လံုး၀န္းေနတဲ့ သူ႕ေရႊဥေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ႏွာတံေလးေတြနဲ႕ တို႕ထိနမ္းမိသလို လွ်ာကိုအျပားလိုက္ထားကာ ေရႊဥ ကေန လိင္တံထိပ္ပိုင္း ကြမ္းသီးေခါင္းတစ္၀ိုက္ကို လ်က္ျပဳလိုက္တယ္။ အတံကိုကၽြန္ေတာ့္လက္ႏွင့္ ဆုပ္ကိုင္ဖ်စ္ညွစ္ထားရင္း ကြမ္းသီး ေခါင္းေလးကို တျပြတ္ျပြတ္စုပ္လိုက္ေတာ့ ဗစ္တာတစ္ေယာက္ သက္ျပင္းေတြအခါခါခ်ပါေရာ။

ၾကီးမားေသာ သံခေမာက္တစ္လံုေမွာက္ခ်ထားသလိုျဖစ္ေနေသာ သူ႕ငပဲေခါင္းကို ႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕ညွပ္ဆြဲသလို လက္ကလည္း ငပဲၾကီးကို အထက္ေအာက္ ပြတ္သပ္ျပီး လက္ကစားေပးလႈပ္ရွားေပးရပါတယ္။ ဟစိဟစိျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ငပဲေခါင္းထိပ္က အေပါက္ေလး ကိုလည္း လွ်ာဖ်ားခၽြန္ခၽြန္ေလးနဲ႕ ထိုးထိုးျပီး ကလိရတာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပါပဲ သူလည္း ရင္ထဲကေန လႈိက္ေမာေနတယ္ထင္ပါ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပခံုးႏွစ္ဖက္ကို သူ႕လက္အစံုနဲ႕ထိန္းထိန္းကိုင္ရင္း အသံေတြလည္း အားမလိုအားမရထြက္ျပဳလာေရာ။

သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ္စတင္ျပီး-ုပ္ေနပါျပီ…..လ်ွာဖ်ားေလးကလည္း ေသြးေၾကာဂလင္းေတြ အေၾကာဆံုေနရာေတြကို ကလိရေသးတာေပါ့။ ဗစ္တာ ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးအစံုကို ဖ်စ္ညွစ္ျပီးေနာက္ ဒီထက္ပိုျပီးလုပ္ေပးဖို႕ေတာင္းဆိုပါေတာ့တယ္ သိပ္မၾကာပါဘူး။

သူ႕လႈပ္ရွားမႈေတြက သူ႕ငပဲအရွည္ၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္လည္မ်ိဳထဲတဆံုးထည့္ဖို႕ၾကိဳးစားေနတဲ့အတိုင္းပဲ အထုတ္အသြင္းက သြက္သြက္ လာတယ္။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ္ကလက္နဲ႕ထိန္းကိုင္လိုက္တာေၾကာင့္သေဘာေပါက္သြားျပီး ကၽြန္ေတာ္ထိန္းႏိုင္တဲ့အေန အထားအတိုင္း မေႏွးမျမန္လုပ္ပါေရာ။ ပထမေတာ့ ခပ္ေျဖးေျဖးအျပင္ကို တစ္ခ်က္ျခင္းဆြဲထုတ္လိုက္ ေလ်ာကနဲအဆံုးထိဖိသြင္းလိုက္ လုပ္ေသးတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လွ်ာေတြႏႈတ္ခမ္းေတြရဲ႕ၾကားမွာ သူဘယ္လိုခံစားရတယ္မသိဘူး အရွိန္ျမွင့္ကာ အထုတ္ အသြင္းေတြလုပ္ေတာ့တယ္။ သူ႕တင္ပါးေတြကို က်စ္က်စ္ျပီးအားယူကာ ခပ္ျပင္းျပင္းေလးနဲ႕ျမန္ျမန္ -ိုးေတာ့တယ္ ပါးစပ္ကိုေလ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ျပဳစုတဲ့ အရည္အခ်င္းကိုဘယ္လိုခံစားရတယ္ဆိုတာ သိခ်င္မိေပမယ့္ သူ႕အမူအယာကိုၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္စြမ္းေဆာင္ ခ်က္က သူ႕အတြက္ အလုပ္အေတာ္ျဖစ္တဲ့ဟန္ေပါက္ပါတယ္။ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာကို ၾကည့္ရတာ ေခၽြးေတြတစိုစိုျဖစ္လာေတာ့မွ ၾကြက္သား ေျမွာင္းေတြကိုျမင္လာရတယ္ အသားျဖဴျခင္းက ၾကြက္သားအလွကိုမျပႏိုင္ဘူးကိုး။ ကၽြန္ေတာ့္ပခုံးအစံုကိုဖ်စ္ညွစ္လိုက္ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေခါင္းကို ထိန္းကိုင္လိုက္နဲ႕ ပါးစပ္ကလည္း မိန္႕မူးသာယာသံေတြနဲ႕ ေအာ္ညည္းေနပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း စိတ္ရဲ႕ေခၚေဆာင္ရာကို မထိန္းႏိုင္မသိမ္းႏိုင္လိုက္ပါသြားမိပါျပီ။ သူ႕ငပဲၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲ တဆံုး ၀င္၀င္ေနတာကိုလည္း သေဘာက်လာသလို သူ႕တင္ပါးအစံုကိုထိန္းထိန္းကိုင္ေပးရတာကိုလည္း ၾကိဳက္လာသလုိပဲ။ သူ႕လက္အစံုကို ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးအစံုအေပၚ ေသခ်ာတင္ျပီး အားျပဳေစလိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕တင္ပါးကိုစံုကိုင္ျပီး ဆြဲဆြဲယူရင္း ပါးစပ္ႏွင့္ ငပဲ စည္းခ်က္ညီလႈပ္ရွားပစ္လိုက္တယ္ေလ။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲရွိသေလာက္ ေသာင္းၾကမ္းပစ္လိုက္ခ်င္တာ ဘာမွမထိန္းခ်ဳပ္ဘဲနဲ႕ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲသာမက လည္မ်ိဳ ထဲထိတိုင္ သူ႕ငပဲရွည္ၾကီးထိုးထိုးထည့္တာကို သေဘာက်တယ္။ သူလည္း အဲ့လိုလုပ္ရတာကို ရူးရူးမူးမူးကို ၾကိဳက္ျပီးလိုခ်င္ေနတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ေတြကို စိတ္ၾကိဳက္ဖြ ပခံုးေတြကို ဖ်စ္ညွစ္ျပီး သူအားျပဳခ်င္သေလာက္ျပဳ သတိမထားေတာ့ပါဘူး။

သူ ကၽြန္ေတာ့္အထာကိုေပါက္သြားဟန္တူတယ္ အရမ္းၾကီး မၾကမ္းေတာ့ဘဲ ငပဲကို အဆံုးထိဖိသြင္းလို႕ ကြမ္းသီးေခါင္းထိေရာက္ေအာင္ ဆြဲထုတ္လိုက္….အို…..ဆီးစပ္က အေမႊးႏုေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ႏွာေခါင္းေတြဖိကပ္သြားတဲ့အထိ ေလ်ာကနဲဖိလိုက္လုပ္တာ ေခၽြးစိုေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာနဲ႕ေတာင္ ကပ္သြားမလားထင္ရတယ္။ အထုတ္အသြင္း စည္းခ်က္ေတြဟာ သီခ်င္းဖြင့္စက္ကေနထြက္ေပၚေနတဲ့ တီးလံုးသံ အေႏွးအျမန္ အၾကမ္းအႏုေတြအတိုင္း တစ္ေသြမတိမ္းျဖစ္ေနသလိုပဲ….ဒရမ္သံခပ္ျမန္ျမန္။

‘ကလင္ …..ကလင္…..ကလင္’ ရုတ္တရက္ဆိုသလို တံခါးဘဲလ္သံကိုၾကားရတာေၾကာင့္ ေဘာင္းဘီတိုေကာက္စြပ္ျပီးသြားၾကည့္ေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းအခန္းက ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္အခန္းတံခါးပြင့္ျပီး ဟေနတာေတြ႕လို႕ လူရွိလား မရွိဘူးလား ဘဲလ္တီးၾကည့္တာပါတဲ့။ အင္း…..ကၽြန္ေတာ္တို႕က အခန္းရဲ႕ ဟိုးအေနာက္ဘက္ အဖီေဆာင္ဖက္ကိုေရာက္ေနၾကတာလည္းပါတယ္ ခဏေနက ေသခ်ာေပါက္ အ၀င္သံတံခါးကို ေသာ့ခတ္ခဲ့တာလည္းပါတယ္။ အမွန္တကယ္အားျဖင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လန္႕ျဖန္႕သြားရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဗစ္တာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ေယာက္ တိမ္းမူးေနတဲ့အခ်ိန္ အခန္းထဲမွာ ဖီလစ္လဲရွိတယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕ လြတ္သြားတာလည္း ပါမယ္။ အခုေတာ့…..ဖိလစ္တစ္ေယာက္ထြက္သြားခဲ့တာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိကိုမရခဲ့မိတာေလ။ ဟူး……Sorry Philip.

ဗစ္တာရဲ႕ ႏုညံ့ေသာ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အနမ္းမွာ လိႈက္ေမာသြားတယ္…..ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္က ၾကြက္သားေတြကို သူေဆာ့ကစား တာမွာ သာယာသြားမိတာလည္းျဖစ္မယ္….လည္တိုင္ေလးကို ေလပူေႏြးေႏြးေလးတိုးေ၀့ေနတဲ့အေပၚသာယာျပီး ခံစားမႈအဟုန္ျမင့္တက္ မွာစိုးရိမ္ျပီး ထိမ္းေနမိတာလည္းပါမယ္….ခံစားမႈ ဒီေရေတြျမင့္ျပီး ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘဲ ejecting ျဖစ္သြားမွာစိုးရိမ္မိတာကိုး။ ဗစ္တာရဲ႕ ကၾကိဳးေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ စီးေမ်ာသြားမိေတာ့ ဖိလစ္ကို မဖိတ္ေခၚမိခဲ့ေတာ့ဘူး။

ဗစ္တာ စားပြဲပုေလးေပၚက လက္က်န္ Margaritas ေလးကိုေမာ့ေနတယ္။ နည္းနည္းေလးပဲက်န္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဖန္ခြက္ေလးထဲ ကိုလည္းျဖည့္ထားေပးတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္လာတာကိုလည္းျမင္ေရာ ကမ္းေပးလိုက္တဲ့ သူ႕ဟန္ေလးကိုၾကည့္ျမင္လိုက္ရတဲ့ခဏ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေတြအရမ္းခုန္သြားမိပါေရာ။ အ၀တ္မဲ့ သူ႕ကိုယ္လံုးဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ရင္ခုန္သံေတြျပန္ဆူေ၀လာေစပါရဲ႕။
ကၽြန္ေတာ္ ဖန္ခြက္ေလးကို အသာယူျပီး ႏႈတ္ခမ္းနဲ႕ေတ့ကာ စုပ္ယူမ်ိဳခ်လိုက္စဥ္ခဏ ဗစ္တာ ကၽြန္ေတာ့္အနားကပ္လာကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေထြးဖက္သလို လည္တိုင္ေလးတေလ်ာက္ အနမ္းေပးတာ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထရပါတယ္။
‘အ၀င္သံတံခါး ေသာ့ေသခ်ာမခတ္ခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ မင္းကို သတိေပးသင့္တာပါ’ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္အစံုဟာ မရည္ရြယ္ပါပဲ သူ႕ရဲ႕ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစငပဲကို တို႕ထိမိပါတယ္။ အဲဒါၾကီးက ေပ်ာ့သာေပ်ာ့တာ ၾကီးေနတုန္းပါပဲ။ ကြမ္းသီးေခါင္းထိပ္၀ေလးက ေတာ့အရည္ၾကည္အခ်ိဳ႕စို႕ေနဟန္ရွိသဗ်။

‘ငါ ခတ္ခဲ့ပါတယ္ကြာ’ လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ႕မ်က္၀န္းေတြျပဴးက်ယ္သြားတယ္။
‘စကားမစပ္ ဒီေန႕ေရကူးတာ အ၀တ္မပါဘဲကူးဖို႕ စီစဥ္ထားတာလား’
‘မဟုတ္ဘူးကြ….မင္းတိုက္တဲ့ Margaritas ကိုေသာက္ျပီးေတာ့မွ စိတ္ကူးရသြားတာ’
‘ဒါေပမဲ့….အခုလိုျဖစ္ဖို႕ကိုေတာ့ မင္းစီစဥ္ စိတ္ကူးထားတယ္မဟုတ္လား’
‘အင္း….ဟုတ္တယ္ ၾကာလွျပီ’
‘တကယ္??’ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုအံ့အားတသင့္ေမးမိရပါတယ္။ ‘ငါ အဲဒါကို သတိမထားမိခဲ့ဘူးကြ၊ ျပီးေတာ့ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္က သူငယ္ခ်င္းေတြလို႕ပဲခံယူထားတာေလ’
‘ငါလည္း အဲ့လိုပဲေလ…..ဒါေပမဲ့ ငါတို႕အဲ့ထက္ပိုျပီး တစ္ခုခုလုပ္လို႕မရဘူးလားဟ’

ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သား ခဏေတာ့ စကားေျပာေနမိၾကပါတယ္ ခုံတန္လ်ားေပၚ အတူထိုင္ၾကရင္းေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လက္ထဲက ေဖ်ာ္ရည္လက္က်န္ကို အဆံုးသတ္လိုက္ျပီးေနာက္မွာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေရကူးကန္ထဲကို ခုန္ခ်လိုက္ၾကပါတယ္ အ၀တ္မပါဘဲ ေပါ့ေနာ္။

ေရအတူကူးခတ္ၾကတယ္….တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေရပက္ကစားၾကတယ္…..မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ကာလတေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဘယ္ေလာက္စြဲလမ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေၾကာင္း သတိမူမိေစတဲ့အခိုက္အတန္႕ပါပဲ။ ေရကူးကန္နံရံကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ ကပ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဗစ္တာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုတိုးဖက္လိုက္ရင္း အနမ္းမုန္တိုင္းထန္ပါတယ္။ ႏုညံ့တဲ့သူ႕လက္ေခ်ာင္းေလးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္လည္တိုင္ေတြေနာက္မွာ စက္ယွက္ေနရင္းမွာ ႏႈတ္ခမ္းသားျခင္း ပူးကပ္ေနၾကတာ တသားထဲပါပဲ။ ေပါင္ၾကားေတြက ငပဲေတြ ဟာ အခ်င္းခ်င္းတို႕ထိကာ ဟိုထိုးသည္ထိုးျဖစ္ေနၾကတာေပါ့။

‘မင္းကို အေပၚမတင္ေပးရမလားဟင္?’ လို႕ ဗစ္တာက ရုတ္တရက္ေမးတယ္။

သူဘာကိုဆိုလိုတယ္ဆိုတာ ေမးသင့္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမတုန္႕ျပန္ခင္မွာပဲ ခါးအစံုကေနမခ်ီတဲ့ျပီး ေရကူးကန္ေဘာင္ေပၚကို ကၽြန္ေတာ့္ကို မတင္လိုက္တယ္ဗ်။ စိုရႊဲေနတဲ့ ေရကူးကန္ေဘးက ေၾကြျပားေတြေပၚ တင္သားဆိုင္မ်ားျဖင့္ တိုက္ရိုက္ထိေတြ႕ရျပီေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သား စကားေျပာၾကတိုင္း သူ႕မ်က္ႏွာဟာ ကၽြန္ေတာ္ေပါင္ျခံၾကားမွာေရာက္ေနသလိုျဖစ္ေနျပီး သူက ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကို အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳျဖင့္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ထြားထြားေတြကို သူ႕လက္ဖ၀ါးေတြနဲ႕ ပြတ္သပ္လိုက္လုပ္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ မေနတတ္စြာ ဖင္တၾကြၾကြျဖစ္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္သားေလးေတြကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းအစံုနဲ႕ပြတ္သပ္နမ္းရႈံ႕တယ္ ျပီးေတာ့ ေပါင္တံတေလ်ာက္ မြတ္သိပ္စြာ အနမ္းေတြေပးပါေရာ။

သူေပးတဲ့ အျပဳအစုအထိအေတြ႕ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပါးစပ္ေတြဟ သက္ျပင္းေတြအခါခါခ်ရင္း ၾကက္သီးေတြထလာမိတဲ့အထိ ရင္ခုန္မိလာပါတယ္။ အျခားေသာသူေတြလို ခပ္သြက္သြက္ ခပ္ျပင္းျပင္းလႈပ္ရွားမႈနဲ႕မတူ တကယ့္ကို ႏုညံ့ျငင္သာတဲ့တို႕ထိ ကလိမႈ ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အပ်ိဳစင္တစ္ေယာက္လို မရိုးမရြျဖစ္တဲ့အထိ ခံစားမိရေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲဟာ ဗစ္တာေလာက္ မထြားေပမယ့္ လူတိုင္းက ဆိုဒ္ဂိုက္အျပည့္လို႕ သတိျပဳမိတဲ့အေျခအေနမွာေတာ့ရွိပါရဲ႕။ သူ႕မ်က္၀န္းေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ထင့္ေနသလို ငပဲဆိုဒ္အေပၚ အာရံုစိုက္မေနဘဲ ႏွစ္လိုတပ္မက္စြာျဖင့္ရွိေနသလို သူ႕လက္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ေပါင္တံေတြကတဆစ့္ ေရႊဥေတြကို စတင္ ပြတ္သပ္ပါေတာ့တယ္။ ေန႕လယ္ေန႕ခင္း ေတာက္ပေနတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာကို လွမ္းေမွ်ာ္ျမင္ေနရခ်ိန္ စေနေန႕ေန႕လယ္ခင္းေလး တစ္ခုဟာ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ မရိုးမရြ လိင္ဆြဲေဆာင္မႈခံစားခ်က္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္သြားပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ ေရႊဥေတြကို တစ္လံုးျခင္းငံုစုပ္ျပီးသကာလ လိင္တံအရင္းကေန အဖ်ားထိတိုင္ အျပန္အလွန္ လွ်ာနဲ႕ကလိကာ ထိပ္ပိုင္းေလး ကို သူ-ုပ္ျပဳပါတယ္။ မိနစ္အနည္းငယ္အၾကာ အျမင့္ဆံုးခံစားခ်က္ climax မျဖစ္ခင္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုဆက္မလုပ္ဖို႕တားျမစ္လိုက္ ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕ကို ေရကူးကန္ကေန အေပၚကိုတက္ဖို႕ဆြဲေခၚလိုက္တယ္ ကူညီလိုက္တယ္။ စကားေတာ့မေျပာၾကဘူး တဘက္လည္း ခါးမွာမပတ္ျဖစ္ၾက သီခ်င္းဖြင့္စက္ကိုလည္း ပိတ္ပစ္လိုက္ကာ အတြင္းဘက္ပိုင္းဆီကို အ၀တ္မဲ့ေလွ်ာက္၀င္ျဖစ္ၾက ပါတယ္။

‘ငါတို႕ အိပ္ယာထဲသြားၾကမလား?’ ဗစ္တာကေမးတယ္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ္ တုန္႕ဆိုင္းတုန္႕ဆိုင္းမျဖစ္ဘဲ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္ ‘Yes’ ေပါ့။

ႏွစ္ဦးသား အိပ္ယာေပၚလွဲခ်လိုက္ၾကစဥ္မွာေတာ့ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ အေမႊးႏုေလးေတြဖံုးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ေတြေပၚကို ေျပးလႊားပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အိပ္ယာေပၚမွာပက္လက္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကိုမ်က္ႏွာမူေဘးတေစာင္းလွဲျပီးေတာ့ကလိ ေနတာ။ သူ႕ၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုကိုေျပာခ်င္ ေမးခ်င္ေနသလိုပဲဗ်။

‘ဘာလဲ?’ ကၽြန္ေတာ္သူ႕လက္အစံုကို ျပန္လည္ကိုင္တြယ္လိုက္ျပီး ျငင္ျငင္သာသာပြတ္သပ္ေနမိပါတယ္။ ႏုညံ့ေႏြးေထြးလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေပါင္ျခံေတြအတြင္းမွာရွိတဲ့ အဂၤါအစိအတ္အပိုင္းေတြလိုပဲ အထိအခိုက္မခံ ႏုညံ့မႈမ်ိဳးလိုပါပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ဦးသား ခဏတာပြတ္သပ္ေနၾကျပီးေနာက္ အိပ္ခန္းရွိရာကို ထသြားလိုက္ၾကပါတယ္ အတူတကြ။

‘မင္းဘယ္လိုလုပ္ေပးခဲ့တာလဲမသိဘူးကြာ…..ငါ အရမ္း…ဖီလင္မိုက္တယ္ကြ…’
‘ေက်းဇူး’
‘အဲ….ငါလည္းမင္းကို အဲလို ျပန္ျပီးျပဳစုခ်င္တယ္ကြာ’
သူ႕ေျပာစကားေတြ အပြတ္အသပ္အကိုင္အတြယ္ေတြထက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပိုမိုႏႈိးဆြတဲ့ အျပဳအမူေတြကို သူ အနမ္းခပ္ျပင္းျပင္းေတြနဲ႕ စတင္လိုက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေပါင္ၾကားက မာေတာင့္ေနတဲ့ ငပဲကိုငံု႔ၾကည့္လိုက္စဥ္မွာေတာ့ ပန္းေသြးေရာင္ေတာက္ေနတဲ့သူ႕မ်က္ႏွာကိုျမင္ရသလို တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ဦးေခါင္းရဲ႕လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႕အတူ သူ႕ပါးစပ္က အထုတ္အသြင္း တျပြတ္ျပြတ္အသံေတြကိုၾကားရပါတယ္။ အိုး…သူ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုျပဳလုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ပံုစံအတိုင္း သူၾကိဳးစားလုပ္ေပးေနတာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ဦးေခါင္းကိုလက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ထိန္းကိုင္လိုက္ကာ ရပ္တန္႕ေစလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အိပ္ရာေပၚကိုပက္လက္အိပ္ေစလိုက္ရင္း သူ႕ပါးစပ္နားကို ကၽြန္ေတာ္ကားယားခြ လိုက္ေတာ့ 69 အေနအထားျဖစ္သြားေရာ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ငပဲေခါင္းေလးကို အသာျပန္ျပီးငံုေထြးျဖစ္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုအားရပါးရ ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း အတန္ၾကာျငိမ္သက္ျပီး အရသာခံေနေသးတာပါ။ ျပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္သားေတြကို မက္မက္ေမာေမာ့နမ္းလိုက္ ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို သူ႕ပါးစပ္ထဲတဆံုးထည့္ဖို႕ၾကိဳးစားတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုးကို အားလံုးထည့္ဖို႕မၾကိဳးစား ဘဲ ထိပ္ပိုင္းေလးကိုပဲ တကယ့္ကိုမွ ျငင္ျငင္သာသာေလး ကစားေပးေနမိပါတယ္။ သူ႕ေရႊဥေတြကိုလည္း အသာပြတ္သပ္ရင္းေပါ့။

ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ငပဲကို ပါးစပ္ထဲတစ္၀က္ေလာက္အထိထည့္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕ၾကပ္ေနေအာင္ေစ့ထားျပီး အထုတ္အသြင္းလုပ္လိုက္ပါတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို ပြတ္တိုက္ျပီးေတာ့မွ ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုးလည္မ်ိဳထဲထိတိုင္ ၾကိဳးစားသြင္း ၾကည့္မိတာေပါ့ ဘယ္ေလာက္မ်ားသြင္းႏိုင္မလဲလို႕ေလ။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားလိုက္တိုင္း ဗစ္တာႏႈတ္ဖ်ားက တမ္းတမ္း တတ မိန္႕မူးတဲ့ အသံေတြ တစ္ေလွၾကီးထြက္ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေပါင္သားႏွစ္ဖက္ကို တရႈံ႕ရႈံ႕အနမ္းေပးသလို ေထြးပိုက္ဖို႕လည္း ၾကိဳးစားပါရဲ႕။ သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ျပဳစုလိုက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို အရင္းကေနဆုပ္ကိုင္ကာ ေရႊဥ ေတြကို လွ်ာနဲ႕ကလိလိုက္ ငံုစုပ္လိုက္လုပ္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ နည္းနည္း ခပ္ရြံ႕ရြံ႕ျဖစ္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲအေျခကို ေသခ်ာဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး ငပဲေခါင္းကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕နမ္း တယ္။ ပါးစပ္ထဲကို ခပ္ေျဖးေျဖးေလးနဲ႕သြင္းေရာ။ အထုတ္အသြင္း ခဏလုပ္ျပီးေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲေခါင္း ဧရိယာတစ္၀ိုက္ကို လွ်ာနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးလ်က္ျပဳကလိပါေတာ့တယ္။ ကြမ္းသီးေခါင္းေအာက္က အေၾကာဆိုင္ သိုင္းၾကိဳးကိုသူ သေဘာက်ပံုရသဗ်။

ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုဆုပ္ကိုင္ထားရတာကိုေရာ ေရႊဥေတြကို ငံုစုပ္လိုက္ လ်က္ျပဳလိုက္လုပ္ရတာေရာ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အဂၤါအစိတ္အပိုင္း ေတြကို တျပြတ္ျပြတ္ အနမ္းေခၽြရတာကိုသေဘာက်ပံုေပၚတယ္ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္လုပ္ေနေတာ့တာပါ။ အနည္းဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ ေခါင္းကို ပါးစပ္ထဲထည့္ျပီး မစုပ္ခင္ အျမဲလိုလို အေပါက္ေလးကို လွ်ာဖ်ားနဲ႕အျမဲကလိျပီးမွလုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ထို႕အတူ လုပ္တာပါပဲ ဒါေပမဲ့ တကယ့္မရိုးမရြျဖစ္ေအာင္ slow motion ေလး ရြရြေလးလုပ္တာမ်ား သူလည္း သုက္ရည္ေတြကို ပန္းမထုတ္ခင္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ပန္းမထုတ္ခင္အထိပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ငပဲအရင္းကို ေသခ်ာဆုပ္ကိုင္ ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုစုျပီးၾကပ္ေနေအာင္လုပ္ျပီးမွ လည္မ်ိဳထဲထိတိုင္ထည့္တာ နည္းနည္းေတာ့ ေအာ့အံမိမလိုျဖစ္ေသးတာေပါ့။ အရင္က ဒီေလာက္ထြားတဲ့ငပဲမ်ိဳး တစ္ခါဖူးမွ်မၾကိဳးစားဘူး မလုပ္ဘူးတာကိုး။ အသံေတြခပ္က်ယ္က်ယ္ ထြက္လည္း ဂရုစိုက္စရာမလို စိတ္လိုလက္ရျဖစ္ဖို႕ပဲအေရးၾကီးၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လႈပ္ရွားမႈလည္းမပ်က္ သူ႕လႈပ္ရွားမႈလည္း ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနတာဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တည္းကမၻာျဖစ္ေနၾကတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ ေအာက္ပိုင္းကို သူလက္ကစားေနတုန္း ထိပ္ပိုင္းကိုေတာ့ သူ႕လွ်ာပူပူေႏြးေႏြးၾကီးနဲ႕လ်က္ျပဳေနတာမ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းထို႕အတူပါပဲေလ။

ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားက ေအာ္ညည္းသံေတြက သူ႕ျပဳစုမႈရဲ႕ထိေရာက္ပံုကို သိေစသလို သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက ေအာ္ဟစ္မႈကလည္း စိတ္ထန္ေစ ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ သူ႕ေရႊဥေတြလႈပ္ရွားမႈကို သတိထားမိသလို သူ႕တင္ပါးေတြ က်စ္က်စ္သြားတာကိုလည္း သတိမူမိတာေၾကာင့္ သူ႕ငပဲကို ပါးစပ္ထဲကထုတ္လိုက္ျပီး လက္ကစားတာကိုပဲဆက္လုပ္လိုက္တယ္။ သူ႕အသက္ရွဴသံေတြ အရွိန္ျမင့္သြားျပီးေနာက္မွာေတာ့ တဆတ္ဆတ္ခါသြားတဲ့ သူ႕ခႏၶာကိုယ္လႈပ္ရွားမႈနဲ႕အတူ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ေတြေပၚ သူ႕သုက္ရည္ေတြ ေဖြးကနဲ ေဖြးကနဲျဖစ္သြားပါ တယ္။ သူ ပန္းထုတ္သြားျပီး မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာျပီးေနာက္တြင္မွ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ေျခဖ်ားေတြ တဆတ္ဆတ္ခါသြားရင္း သုက္ရည္အမ်ားအျပားကို ပန္းထုတ္ပစ္မိပါရဲ႕။ အမ်ားအျပားသူ႕ပါးစပ္ထဲေရာက္သြားျပီးမွ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ပါးစပ္ဟျပီးထုတ္လိုက္တာ သုတ္ရင္အခ်ိဳ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီးစပ္နဲ႕ ဗိုက္သားေတြေပၚက်သြားရပါေရာ။

ဗစ္တာကိုၾကည့္ရတာ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖင့္ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးေနတဲ့ပံုစံျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သူ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚစြဲလမ္းမႈ ယံုၾကည္မႈဘယ္ေလာက္ရွိေနတယ္ဆိုတာသိႏိုင္ပါတယ္ေလ။ ကိစၥျပီးမွာ ေဘးဘီၾကည့္မိတာ ညေနေစာင္းေတာင္ျဖစ္သြားျပီပဲ။ ႏွစ္ဦးသား အျပန္အလွန္ဖက္တြက္ျပီးေနာက္ အိပ္ေမာက်သြားၾကပါတယ္။

နာရီအနည္းငယ္ၾကာျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးသား ႏိုးလာၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ေတြ႕ဆံုၾကတယ္ ခင္မင္ၾကတယ္ အလုပ္အတူတူလုပ္ၾကတယ္ ျပီးေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို သေဘာက်သလိုျဖစ္လာတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဒီထက္ပိုခ်င္ေပမယ့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးပ်က္သြားရမွာ ျငင္းပယ္ခံရမွာေတြေၾကာက္တာေၾကာင့္ သူဘာမွမလုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း အစအဆံုးသူ ေျပာျပပါတယ္။ သူ႕ေျပာဆိုပံုေတြအရ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲမွာေနရမွာထက္ပိုျပီး အျခားအရာေတြကို မလိုခ်င္ပံုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေတာင့္တင္းလွတဲ့ သူ႕ကိုယ္လံုးၾကီးကို ၾကင္ၾကင္နာနာေထြးဖက္ထားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ႏွစ္ဦးသား စကားေျပာေနလိုက္ၾကတာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာပါပဲ။

ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္ယာေပၚက ညသန္းေခါင္ယံမွထထိုင္ၾကျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမတိုင္ပင္ဘဲ၀င္သြားမိၾကတယ္။ ေရဒီယိုေလးကို ခပ္တိုးတိုးဖြင့္လိုက္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႕လုပ္လိုက္ကာ အားရပါးရစားၾကတာေပါ့။ သူ တစ္ကိုက္ ႏွစ္ကိုက္ေလာက္ စားအျပီးမွာေတာ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာ ဘယ္ေလာက္လွေၾကာင္း အဲ့ဒီႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕ ထိေတြ႕ရတာ အရမ္းမိုက္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ မရည္ရြယ္ဘဲေျပာလိုက္မိပါတယ္။

‘ဘယ္လို?’ သူက စားလက္စကိုရပ္ရင္းေမးတယ္။

‘ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ မင္းကို ငါ ဘယ္ေလာက္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မိတယ္….ျပီးေတာ့ မင္းအနားမွာေနရတာဘယ္ေလာက္သေဘာက်တယ္ဆို တာ သတိမထားမိခဲ့ဘူးလို႕ေျပာတာ’

‘အာ….ငါရွက္ေအာင္မေျပာနဲ႕ကြာ’

‘ေနာက္ေဖးက ကိစၥေတြျဖစ္ျပီးကထဲက မင္းရွက္ေနတာေလးကိုပဲ ျမင္ခ်င္ေနတာဗ်’ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲျဖစ္ေနတာကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေျပာလိုက္မိတယ္။

သူ႕လက္ထဲက အသားညွပ္ေပါင္မုန္႕ကို ေနာက္ဆံုးတစ္ကိုက္ကိုက္လိုက္ျပီးေနာက္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံဳးျပီးၾကည့္တယ္။ ျမိဳခ်လိုက္ျပီး ေနာက္ ‘အင္း…..ထံုးစံအတိုင္းဆို ေရွ႕ဆက္ဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာ ငါသိပ္စဥ္းစားေလ့မရွိဘူး။ ၾကည့္ရတာ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ တစ္ခုခုေတာ့ ခိုင္ခိုင္မာမာျဖစ္ေနျပီထင္တယ္’

စကားမေျပာျဖစ္ၾကဘဲ အတန္ၾကာတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ စိုက္ၾကည့္ကာ ထိုင္ေနျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူ ႏွစ္ေယာက္ သား အိပ္ရာရွိရာကိုျပန္မသြားခင္ ကၽြန္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ျပန္ေျပာျဖစ္ပါတယ္ ‘ဒီအေျခအေနေလးကို ငါတို႕ဆက္ျပီး ထိန္းထားၾကတာေပါ့’ လို႕။
 
Alex Aung (16 Oct 2014)

Wednesday, October 8, 2014

လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈဆုိင္ရာ သမုိင္းဝင္ ျဖစ္စဥ္မ်ား



ဒီကေန႔ ကမၻာတလႊား ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္သူမ်ားရဲ႕ အခြင့္အေရး ေတာင္းဆုိလႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ ႐ွည္လ်ားတဲ့ သမုိင္းေၾကာင္းေတြ ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ 

LGBT Rights Movement လုိ႔ေခၚတဲ့ လႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ လိင္တူခ်စ္သူမ်ားအေပၚ ႐ြံ႐ွာ မုန္းတီးမႈေတြ ပေပ်ာက္ဖုိ႔နဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ လိင္ကြဲခ်စ္သူေတြလုိပဲ တန္းတူအခြင့္အေရးရၿပီး လူမ်ားစုမွ လက္ခံ အသိအမွတ္ျပဳလာဖုိ႔ တုိက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ ေတာင္းဆုိတဲ့ လႈပ္႐ွားမႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ ႐ုပ္႐ွင္၊ ဗြီဒီယုိနဲ႔ စာနယ္ဇင္းေတြမွာ ေတြ႔ျမင္ေနရတဲ့ လိင္တူခ်စ္သူမ်ား လမ္းမေပၚထြက္ၿပီး ခ်ီတက္ၾကတာ၊ လူျမင္ကြင္းမွာ စုေဝးၿပီး ေဟာေျပာလႈံ႔ေဆာ္ၾကတာမ်ိဳးဟာ ေနာက္ပုိင္းေခတ္က်မွ ေပၚေပါက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမတုိင္ခင္ ေ႐ွးေခတ္ကတည္းက လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈေတြ ႐ွိခဲ့ၾကပါတယ္။ 

အေစာဆံုး လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ စာေပအေရးအသားပံုစံနဲ႔ စတင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးအတြက္ ေတာင္းဆုိ ေရးသားခဲ့တဲ့သူေတြထဲမွာ ပထမဦးဆံုးလုိ႔ ဆုိရမယ့္သူကေတာ့ ေသာ္မဆင္ကင္ႏြန္လုိ႔ေခၚတဲ့ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္အခါက အျပစ္႐ွိတယ္လို႔ ယူဆထားၾကတဲ့ လိင္တူဆက္ဆံသူေတြဘက္ကေန ကာကြယ္ေရးသားထားတဲ့ Ancient and Modern Pederasty လုိ႔ ေခၚတဲ့ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ကို ၁၇၄၉ ခုႏွစ္မွာ ေရးသားၿပီး ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ ၎အျပင္ ဂ်ာရယ္မီ ဘန္သမ္လုိ႔ေခၚတဲ့ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး လူမႈေရးပညာ႐ွင္ကလည္း လိင္တူခ်စ္သူေတြကို အျပစ္ေပးထားတဲ့ ဥပေဒေတြကို ျပင္ဆင္ဖုိ႔ ၁၇၈၅ ခုႏွစ္မွာ ေရးသားေတာင္းဆုိခဲ့ပါေသးတယ္။ 

အဲဒီေနာက္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံမွာ ေတာ္လွန္ေရးႀကီး ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သူ သက္ဦးဆံပုိင္ ဘုရင္စနစ္နဲ႔ တည္ဆဲ ဥပေဒေတြကို ဖ်က္သိမ္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တရပ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဆုိပါ ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔အတူ “လိင္တူခ်စ္သူ ႏုိင္ငံသားမ်ား” လုိ႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမားတစ္စုဟာ အသစ္ေပၚထြန္းလာခဲ့တဲ့ ျပင္သစ္သမၼတႏုိင္ငံမွာ လိင္တူခ်စ္သူေတြကို အျပစ္ေပးတဲ့ ဥပေဒေတြကို ဖ်က္သိမ္းေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ၁၇၉၁ ခုႏွစ္မွာ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံဟာ လိင္တူဆက္ဆံတာကို ရာဇဝတ္မႈအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဥပေဒကို တရားဝင္ ဖ်က္သိမ္းလုိက္တဲ့ ပထမဦးဆံုးႏုိင္ငံ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဘရားဇီးႏုိင္ငံဟာလည္း ၁၈၃၀ ခုႏွစ္မွာ အလားတူဥပေဒကို ဖ်က္သိမ္းေပးခဲ့ပါတယ္။ 

အဲဒီေနာက္ပုိင္း ေခတ္ေတြမွာ လိင္တူခ်စ္သူေတြဖက္က ကာကြယ္ေရးသားတဲ့ စာေပေတြ၊ လိင္တူခ်စ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ ဝတၳဳေတြ၊ ကဗ်ာနဲ႔ ျပဇာတ္ အေရးအသားမ်ိဳးေတြ အေျမာက္အမ်ား ေပၚထြန္းလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ အထင္႐ွားဆံုးကေတာ့ စာေရးဆရာနဲ႔ ကဗ်ာဆရာႀကီး ေအာ္စကာဝုိင္းဒ္ျဖစ္ၿပီး၊ သူတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္လိင္တူခ်စ္သူမ်ားအဖြဲ႔ဟာ လိင္တူဆက္ဆံျခင္းကို အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွာ တရားဥပေဒအရ အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံဖုိ႔ စတင္ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။ 
၁၉၁၇ ခုႏွစ္မွာလည္း ႐ု႐ွားႏုိင္ငံမွာ ေဘာ္႐ွီဗစ္ေတြရဲ႕ ကြန္ျမဴနစ္ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ဇာဘုရင္ လက္ထက္က ႐ွိခဲ့တဲ့ လိင္တူဆက္ဆံမႈကို ရာဇဝတ္မႈျဖစ္ေစတဲ့ ဥပေဒကို ဖ်က္သိမ္းပစ္ခဲ့ၿပီး လိင္တူခ်င္း ေပါင္းဖက္မႈကို တရားဝင္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ အဆုိပါ အျဖစ္ပ်က္ေတြဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဘက္ဘက္က ေခတ္ေနာက္က်ေနခဲ့တဲ့ ႐ု႐ွားႏုိင္ငံအတြက္ ေခတ္ေ႐ွ႕ေျပးတဲ့ တုိးတက္မႈတစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ အလားတူပဲ အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာလည္း လိင္တူဆက္ဆံသူေတြ အခ်င္းခ်င္းၾကား တူရာတူရာေတြနဲ႔ စုဖြဲ႔ထားတဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္အဖြဲ႔ေတြ ေပၚထြန္းလာခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ျဖစ္ပြားလာခဲ့တဲ့အခါမွာ အေျခအေနအရပ္ရပ္ဟာ လံုးဝ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ာမနီမွာ လိင္တူဆက္ဆံသူေတြကို ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့သူေတြ၊ လူပုိေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဖက္ဆစ္နာဇီေတြ အာဏာရလာခဲ့ၿပီးေနာက္ ဥေရာပမွာ က်ဴးေက်ာ္ေရး စစ္ပြဲေတြကုိ ဆင္ႏြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ ဂ်ာမနီ နာဇီေတြရဲ႕ သိမ္းပုိက္ခံခဲ့ရတဲ့ ဥေရာပႏုိင္ငံေတြမွာ လိင္တူခ်စ္သူေတြဟာ အက်ဥ္းစခန္းအသီးသီးကို ဖမ္းဆီးပုိ႔ ေဆာင္ခံခဲ့ရၿပီး ႏွိပ္စက္ညွင္းပမ္းကာ သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေဆးပညာသုေတသန လုပ္ငန္းေတြအတြက္ စမ္းသပ္တာမ်ိဳးကုိ ခံခဲ့ရပါတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္မွာေတာ့  အေမရိကန္၊ အဂၤလန္၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမနီ၊ နယ္သာလန္နဲ႔ ဆြီဒင္ႏုိင္ငံေတြမွာ လိင္တူခ်စ္သူ အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ တဖန္ျပန္လည္ ေခါင္းေထာင္လာခဲ့ပါတယ္။ အရင္က လွ်ိဳ႕ဝွက္အဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔သာ လႈပ္႐ွားခဲ့ေပမယ့္ ကမၻာစစ္ႀကီးအတြင္းမွာ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြနဲ႔ အမ်ားဆံုး ခံစားလုိက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ လိင္တူခ်စ္သူေတြဟာ ပုိၿပီး တက္တက္ႂကြႂကြ လႈပ္႐ွားလာခဲ့ၾကပါတယ္။ အေမရိကန္မွာ ဝမ္းအင့္ခ္လုိ႔ေခၚတဲ့ လိင္တူခ်စ္သူလႈပ္႐ွားမႈအဖြဲ႔ဟာ ပထမဦးဆံုး လူသိ႐ွင္ၾကား ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္မွာ ေပၚထြန္းလာခဲ့ပါတယ္။ အလားတူပဲ ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္ကဲ့သုိ႔ ဝတ္စားဆင္ယင္သူ အပြင့္မေတြကလည္း Transvestia လုိ႔ ေခၚတဲ့ ပထမဦးဆံုး အပြင့္မမဂၢဇင္းကို ၁၉၅၂ ခုႏွစ္မွာ စတင္ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ အေစာဆံုး လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ ခ်ီတက္ပြဲကို ဖီလာဒဲဗီးယားၿမိဳ႕ လြတ္လပ္ေရး ခန္းမေ႐ွ႕မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ၁၉၆၉ ခုႏွစ္မွာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံတဝွမ္းက လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ အဖြဲ႔ေတြ၊ စာေစာင္မဂၢဇင္းေတြ ပူးေပါင္းၿပီး ႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ကြန္ယက္အဖြဲ႔ကို စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတုိးတက္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို မီဒီယာေတြမွာ အေရးလုပ္ ေဖာ္ျပျခင္းမ႐ွိပဲ လ်စ္လ်ဴ႐ႈခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ 

အဲဒီေနာက္ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္ေတြအတြင္း အေမရိကန္ႏုိင္ငံမ်ာ လူမဲေတြနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ တန္းတူညီမွ်မႈ အခြင့္အေရးအတြက္ ေတာင္းဆုိလႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ အ႐ွိန္ရလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီလႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ အလားတူ လူနည္းစုအျဖစ္ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြ ခံေနၾကရတဲ့ လိင္တူခ်စ္သူေတြအတြက္လည္း ဥပမာေကာင္းေတြ ျဖစ္လာေစခဲ့ပါတယ္။

လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈ သမုိင္းေၾကာင္းမွာ မွတ္တုိင္တစ္ခုလုိ႔ ဆုိရမယ့္ အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္၊ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ စတုန္းေဝါ အဓိက႐ုဏ္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ ဂရင္းဝစ္ခ်္ ရပ္ကြက္မွာ႐ွိတဲ့ စတုန္းေဝါအင္း အမည္႐ွိတဲ့ အေဆာက္အဦမွာ လိင္တူခ်စ္သူေတြ စုေဝးေတြ႔ဆံုေနက် ဘားတစ္ခု ႐ွိပါတယ္။ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ အဲဒီဘားကို နယူးေယာက္ ရဲေတြက အင္အားသံုးၿပီး ဝင္ေရာက္စီးနင္းခဲ့ပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ဒီဘားထဲမွာ တရားမဝင္ အရက္ေသစာ ေရာင္းခ်မႈေတြ ႐ွိေနတယ္လုိ႔ သတင္းရတဲ့အတြက္ ရဲေတြက ဝင္ေရာက္ဖမ္းဆီးတာလုိ႔ မွတ္တမ္းေတြမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ လူႏွစ္ရာေလာက္ ႐ွိေနတဲ့ ဒီဘားထဲကုိ ရဲေတြ ႐ုတ္တရက္ ဝင္လာၿပီး အထဲက လူအားလံုးကို ႐ွာေဖြ စစ္ေဆးၿပီး အခ်ိဳ႕ကိုသာ ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့ၿပီး အမ်ားစုကို ျပစ္ခ်က္ ေရေရရာရာ မ႐ွိပဲ ဘားထဲမွာ ပိတ္ဆုိ႔ထိန္း သိမ္းထားခဲ့ပါတယ္။ ဘားထဲမွာ ဖမ္းခ်ဳပ္ထားတဲ့သူေတြကို ရဲစခန္းကို ေခၚသြားဖုိ႔ အျပင္ထုတ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ အျပင္ဘက္မွာ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနတဲ့ လိင္တူခ်စ္သူ လူအုပ္ႀကီးက အသင့္ေစာင့္ဆုိင္းေနၿပီး ရဲအခ်ိဳ႕နဲ႔ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ပဋိပကၡေတြ စတင္ျဖစ္ပြားပါေတာ့တယ္။ 

အဲဒီေနာက္ ရဲေတြရဲ႕ အင္အားသံုး ႏွိမ္ႏွင္းမႈကို မေက်နပ္ၾကတဲ့ လိင္တူခ်စ္သူေတြဟာ အရင္တုန္းကလုိ႔ ငံု႔ခံမေနၾကေတာ့ပဲ  လူစုလူေဝးေတြနဲ႔ ခ်ီတက္ဆႏၵျပမႈေတြ၊ ဆူပူမႈေတြကို ရက္ဆက္ ျပဳလုပ္ၾကပါေတာ့တယ္။ မီဒီယာေတြမွာလည္း စတုန္းေဝါ အဓိက႐ုဏ္းအေၾကာင္းကို အက်ယ္တဝင့္ ေဖာ္ျပခဲ့ၾကၿပီး လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵျပ ဆူပူမႈေတြဟာ ခ်ီကာဂုိ၊ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိစ္နဲ႔ ဆန္ဖရန္စစၥကုိတုိ႔လုိ႔ အျခားၿမိဳ႕ႀကီးေတြကိုပါ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားပါတယ္။ အရင္က တစ္ေနရာရာမွာ စုေဝးၿပီး ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး ေနခဲ့ၾကတဲ့ လိင္တူခ်စ္သူေတြဟာ လမ္းမေတြေပၚ ထြက္လာၿပီး ထင္ထင္ေပၚေပၚ ခ်ီတက္ဆႏၵျပတာေတြ လုပ္လာၾကပါတယ္။ ၎အျပင္ လိင္တူခ်စ္သူ အခြင့္အေရးေတြကို ေတာင္းဆုိ႐ံုသာမကပဲ လိင္တူခ်စ္သူေတြအေပၚ အကာအကြယ္ ေပးႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ Gay Liberation Front လုိ အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးေတြကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စတုန္းေဝါ အဓိက႐ုဏ္း ျဖစ္ပြား ခဲ့တဲ့ ဇြန္လ ၂၈ ရက္ကုိလည္း လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ ခ်ီတက္လႈပ္႐ွားမႈ Prade Day အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ခ်ီတက္ပြဲေတြကို ဒီကေန႔အထိ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။

စတုန္းေဝါ အျဖစ္အပ်က္ေနာက္ပုိင္း လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ ေတာင္းဆုိလႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ ပုိမုိပြင့္လင္း ရဲတင္းလာသလုိ၊ မလုိလားသူေတြဘက္ကေန ဆန္႔က်င္မႈေတြဟာလည္း တန္ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္မွာ လိင္တူခ်စ္သူ ႏုိင္ငံေရးသမားတဦးျဖစ္တဲ့ ဟာေဗးမစ္ခ္ဟာ ဆန္ဖရန္ စၥကုိၿမိဳ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႔မွာ ရာထူးတစ္ေနရာစာ ေ႐ြးေကာက္တင္ေျမွာက္ခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ ပထမဦးဆံုး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း လိင္တူခ်စ္သူ အာဏာရ ႏုိင္ငံေရးသမားတစ္ဦးအျဖစ္ စတင္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သူ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္တုန္းမွာပဲ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္မွာ လိင္တူခ်စ္သူေတြအေပၚ မလုိလားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ေဖာ္ျဖစ္သူ ႏုိင္ငံေရးသမား ဒန္ဝႈိက္ဆုိသူက လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္လုိ႔ ေသဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ 

၎အျပင္ ဟာေဗးမစ္ခ္အေနနဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႔မွာ ေ႐ြးေကာက္ခံရခ်ိန္မွာပဲ မယ္အေမရိက ၿပိဳင္ပြဲဝင္တစ္ဦးအျဖစ္ ထင္႐ွားခဲ့တဲ့ အန္နီတာ ဘ႐ုိင္ယန္ဆုိသူ အမ်ိဳးသမီးဟာလည္း လိင္တူခ်စ္သူေတြကို တန္းတူ အခြင့္အေရးေတြ မေပးဖုိ႔ လႈံ႔ေဆာ္တဲ့ လႈပ္႐ွားမႈေတြကို ျပဳလုပ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သူမရဲ႕ အဆုိအရ လိင္တူခ်စ္သူေတြဟာ ကေလးငယ္ေတြကို အတုယူမွားေစတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းေတြမွာ လိင္တူခ်စ္သူ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို မခန္႔အပ္ႏုိင္ဖုိ႔အေရး ဥပေဒတရပ္အေနနဲ႔ ျပဌာန္းေပးဖုိ႔ အဓိကထား ေတာင္းဆုိ လႈပ္႐ွားခဲ့ပါတယ္။ အဆုိ ပါ လႈပ္႐ွားမႈရဲ႕ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ လိင္တူခ်စ္သူလုိ႔ အထင္ခံရသူ ေက်ာင္းဆရာ အမ်ားအျပားဟာ အလုပ္ကေန ထုတ္ပယ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ၎အျပင္ သူမဟာလည္း လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ အခြင့္အေရး ဆန္႔က်င္မႈအတြက္ တန္ျပန္လႈပ္႐ွားတဲ့ အမွတ္သေကၤတတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။


၁၉၇၉ ခုႏွစ္မွာ ဆြီဒင္ႏုိင္ငံဟာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္တာကို စိတ္ေရာဂါအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားျခင္းမွ ပယ္ဖ်က္ေပးလုိက္တဲ့ ပထမဦးဆံုးႏုိင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ အျခားႏုိင္ငံေတြမွာလည္း အလားတူ သတ္မွတ္ခ်က္ကို ပယ္ဖ်က္ေပးဖုိ႔ ဆက္လက္လႈပ္႐ွားခဲ့ၾကပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါမွာလည္း လိင္တူခ်စ္သူ အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ ေမွးမွိန္မသြားသလုိ စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြလည္း ထပ္မံေပၚထြက္လာခဲ့ျပန္ပါေသးတယ္။ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္ေနာက္ ပုိင္းမွာ လိင္တူခ်စ္သူ အမ်ိဳးသားေတြၾကားမွာ ထူးဆန္းၿပီး ကုသဖုိ႔ ခက္ခဲတဲ့ ေရာဂါတစ္မ်ိဳး  က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျဖစ္ပြားလာပါတယ္။ ေနာင္အခါမွာ AIDS လုိ႔ လူသိမ်ားလာတဲ့ ဒီေရာဂါေၾကာင့္ လိင္တူခ်စ္သူအေရး လႈပ္႐ွားမႈအဖြဲ႔ေတြဟာ AIDS ေရာဂါ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ကုသေရးအပုိင္းကို အာ႐ံုစုိက္လာခဲ့ၾကရပါတယ္။ 

တခ်ိန္တည္းမွာ လယ္စဘီယံလုိ႔ေခၚတဲ့ လိင္တူခ်စ္သူ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာလည္း ပင္မ လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈ ေရစီးေၾကာင္းေအာက္မွာ ပုိမုိပါဝင္လာခဲ့ၾကသလုိ လယ္စဘီယံ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို သီးသန္႔ဖြဲ႔စည္းၿပီး သီးျခားအခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈေတြကိုလည္း လုပ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ လိင္တူခ်စ္သူ လူနည္းစုအားလံုးကို ၿခံဳငံုမိေစဖုိ႔ LGBT၊ LGBTIQ စတဲ့ စကားလံုးေတြကိုလည္း စတင္သံုးစြဲလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ သမုိင္းဝင္ ေအာင္ျမင္မႈတရပ္အေနနဲ႔ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ကမၻာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ႔အစည္းႀကီးဟာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သာယာမႈကို စိတ္ေရာဂါ အမ်ိဳးအစားတရပ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာကေန ပယ္ဖ်က္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဆုိပါ ပယ္ဖ်က္ခဲ့တဲ့ေန႔ကို အစြဲျပဳၿပီး IDAHO (လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အေပၚ ႐ြံ႐ွာမုန္းတီးမႈမ်ားအား ကန္႔ကြက္ ဆန္႔က်င္ေရး အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေန႔) အခမ္းအနားေတြကို ကမၻာနဲ႔ အဝွမ္းက ၿမိဳ႕ႀကီးအသီးသီး၊ ေဒသအသီးသီးမွာ ယေန႔ခ်ိန္အထိ ႏွစ္တုိင္းႏွစ္တုိင္း က်င္းပေလ့႐ွိပါတယ္။

ယခင္က လိင္တူခ်စ္သူမ်ား အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ လႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ အေမရိကန္နဲ႔ အေနာက္ဥေရာပ ႏုိင္ငံေတြမွာပဲ အမ်ားစု ျဖစ္ေပၚေနခဲ့တာကေန လြတ္လပ္ပြင့္လင္းလာတဲ့ အာရွႏုိင္ငံေတြနဲ႔ အျခားေဒသအသီးသီးက ႏုိင္ငံေတြဆီကိုလည္း စတင္ပ်ံ႕ႏွံ႔ ေရာက္႐ွိလာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၄ ရက္ေန႔မွာ အာ႐ွတုိက္ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး လိင္တူခ်စ္သူမ်ား ခ်ီတက္လမ္းေလွ်ာက္ပြဲကို ဖိလစ္ပုိင္ႏုိင္ငံမွာ က်င္းပႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာလည္း ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္လုိ ဝတ္စားဆင္ယင္ ေနထုိင္ၾကတဲ့ လိင္တူခ်စ္သူေတြကို တတိယလိင္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေပးဖုိ႔ Hijra လုိ႔ေခၚတဲ့ တက္ႂကြလႈပ္႐ွားသူေတြက ေတာင္းဆုိလာၾကပါတယ္။ လက္တင္အေမရိကႏုိင္ငံေတြမွာလည္း လိင္တူခ်စ္သူေတြ အထူးသျဖင့္ ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္လုိ ဝတ္စားဆင္ယင္တဲ့ လိင္တူခ်စ္သူေတြအေပၚ ရဲေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးယူ ႏွိပ္ကြပ္မႈေတြကို အေရးယူေပးဖုိ႔ Travesti ဆုိတဲ့ အဖြဲ႔ ေတြက ေတာင္းဆုိခဲ့ၾကပါတယ္။ 

ဒီလုိနဲ႔ မ်က္ေမွာက္ေခတ္အထိ လိင္တူခ်စ္သူမ်ားအေရး လႈပ္႐ွားမႈေတြမွာ အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံမႈနဲ႔ ဖိႏွိပ္တားဆီးမႈဆုိတဲ့ အစြန္းႏွစ္ဖက္လံုးကို ေတြ႔ျမင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွာေတာ့ နယ္သာလန္ႏုိင္ငံဟာ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္ထိမ္းျမားမႈကို တရားဝင္ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ပထမဦးဆံုးႏုိင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဆြီဒင္၊ ဘယ္ဂ်ီယံ၊ အာဂ်င္တီးနား၊ ကေနဒါ၊ အုိက္စလန္၊ ေနာ္ေဝ၊ ေတာင္အာဖရိက၊ စပိန္၊ ျပင္သစ္၊ အဂၤလန္၊ ေပၚတူဂီ၊ ဒိန္းမိတ္၊ ဥ႐ုေဂြး၊ ဘရားဇီးနဲ႔ နယူးဇီလန္ႏုိင္ငံေတြဟာ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္ ထိမ္းျမားခြင့္ကို တရားဝင္အသိအမွတ္ျပဳ လက္ခံခဲ့ပါၿပီ။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ ျပည္နယ္ေပါင္း တစ္ဆယ့္ေလး ျပည္နယ္ဟာ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္ခြင့္ကို တရားဝင္ လက္ခံအသိအမွတ္ျပဳခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလအတြင္း အင္ဒုိနီး႐ွားႏုိင္ငံ ေဂ်ာ္ဂ်ာကာတာၿမိဳ႕မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ေဂ်ာ္ဂ်ာကာတာ ေၾကျငာစာတမ္းမွာ လိင္စိတ္ခံယူမႈ၊ လိင္စိတ္ကြဲျပားမႈနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ အခ်က္ေတြကို အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး မူေဘာင္မ်ားအရ အေျခခံလူသားအခြင့္အေရး ရပုိင္ခြင့္တစ္ခုအျဖစ္ ထည့္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ အထူးကြ်မ္းက်င္ပညာ႐ွင္ေတြ၊ လိင္စိတ္ခံယူမႈဆုိင္ရာ တတ္သိကြ်မ္းက်င္သူ ပညာ႐ွင္ေတြ ျပဳစုခဲ့တဲ့ အဆုိပါ ေဂ်ာ္ဂ်ာကာတာ ေၾကျငာစာတမ္းလာ အခ်က္ေတြဟာ လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ကမၻာလံုးက လုိက္နာၾကရမယ့္ လိင္တူခ်စ္သူမ်ား လူ႔အခြင့္အေရး အေျခခံမူေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ 

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ကစၿပီး ကမၻာ့တဝွမ္း လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ လႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ ပုိမုိ တုိးတက္ ျမန္ဆန္လာခဲ့တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဆုိပါႏွစ္အတြင္း အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီ လက္ထက္ကတည္းက ျပဌာန္းထားခဲ့တဲ့ ပုဒ္မ ၃၇၇ ကို အိႏၵိယႏုိင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒလာ ျပဌာန္းခ်က္ေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ ပုဒ္မအျဖစ္ အိႏၵိယႏုိင္ငံရဲ႕ ေဒလီအထက္တန္းတရား႐ံုးက ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အလားတူပဲ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာလည္း လိင္တူခ်စ္သူ စစ္သည္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တပ္မေတာ္ဆုိင္ရာ ေပၚလစီ တရပ္ျဖစ္တဲ့ Don’t Ask, Don’t Tell ေပၚလစီကို သမၼတအုိဘားမား အာဏာရလာၿပီးတဲ့ေနာက္ ပယ္ဖ်က္ေပးခဲ့ပါတယ္။ 

၂၀၁၂ ခုႏွစ္မွာေတာ့ လိင္တူခ်စ္သူေတြအေပၚ စာနာနားလည္ လက္ခံေပးႏုိင္စြမ္း႐ွိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ အာဏာစင္ျမင့္ေပၚကို ေရာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဆုိပါ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ အာဏာရလာၿပီးတဲ့ေနာက္ လိင္တူခ်စ္သူေတြအေပၚ လူ႔အခြင့္အေရးအရ အကာအကြယ္ေပးႏုိင္တဲ့ ဥပေဒေတြကုိ ျပဌာန္းႏုိင္လာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ၊ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ၊ စေကာ့တလန္ႏုိင္ငံ၊ ဥ႐ုေဂြးႏုိင္ငံ၊ နယူးဇီးလန္ႏုိင္ငံေတြက လႊတ္ေတာ္အသီးသီးမွာ လိင္တူခ်စ္သူေတြအတြက္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားခြင့္ ခံစားခြင့္ျပဳေရးဥပေဒနဲ႔ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ တုိက္ဖ်က္ေရးဆုိင္ရာ ဥပေဒေတြကို ေရးဆြဲအတည္ျပဳမႈေတြ ျပဳလုပ္ႏုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အလားတူပဲ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာဆုိရင္လည္း သမၼတကလင္တန္ လက္ထက္ကတည္းက လႊတ္ေတာ္မွာ ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ DOMA (Defense of Marriage Act) လုိ႔ေခၚတဲ့ လက္ထပ္ ထိမ္းျမားမႈဆုိင္ရာ ကာကြယ္ေရး ဥပေဒကို ဖယ္ဒရယ္ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒလာ ျပဌာန္းခ်က္ေတြနဲ႔ မကုိက္ညီတဲ့ ဥပေဒအျဖစ္ ျပည္ေထာင္စု တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွာ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဆုိပါ သမုိင္းဝင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံတဝွမ္းမွာ ေနထုိင္ၾကတဲ့ လိင္တူခ်စ္သူ စံုတြဲေတြဟာ အာမခံေၾကး၊ ပင္စင္နဲ႔ အခြန္ဆုိင္ရာ အက်ိဳးခံစားခြင့္ေတြမွာ အျခားလိင္တူခ်စ္သူ မဟုတ္ၾကတဲ့ လင္မယားစံုတြဲေတြနည္းတူ ရ႐ွိခံစားခြင့္ ႐ိွသြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ 

အျခားတစ္ဖက္မွာလည္း ဥေရာပအေ႐ွ႕ပုိင္း၊ အေ႐ွ႕အလယ္ပုိင္းေဒသနဲ႔ အာဖရိကႏုိင္ငံအခ်ိဳ႕မွာ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္ထိမ္းျမားမႈကိုေတာင္ မဟုတ္ေသးပဲ လိင္တူခ်င္း ဆက္ဆံမႈအတြက္ေတာင္မွ ေသဒဏ္နဲ႔ ႀကီးေလးတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ေတြ ခ်မွတ္ၿပီး အေရးယူေနတာကို ေတြ႔႐ွိေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ု႐ွားႏုိင္ငံဟာ လိင္တူခ်စ္သူေတြအေပၚ ပုိမုိတုိးျမွင့္ၿပီး ဖိႏွိပ္လာတာကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွာ Gay Propaganda Law လုိ႔ ေခၚတဲ့ အမ်ားျပည္သူ ျမင္ကြင္းမွာ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္တာကို ေဖာ္ျပမႈအား တားျမစ္အေရးယူႏုိင္မယ့္ ဥပေဒ၊ လိင္တူခ်စ္သူေတြအေပၚ ကေလးေမြးစားခြင့္ကို တားျမစ္ႏုိင္မယ့္ ဥပေဒေတြကို ႐ု႐ွားႏုိင္ငံအေနနဲ႔ ျပဌာန္းခဲ့ပါတယ္။ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္ခြင့္ကို တရားဝင္ ခြင့္ျပဳတဲ့ ႏုိင္ငံေတြအပါအဝင္ လိင္တူခ်င္း ဆက္ဆံမႈကို ရာဇဝတ္မႈအျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပးေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတြကို ILGA (International Lesbians and Gay Association) အဖြဲ႔က ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ေျမပံုမွာ အေသးစိပ္ ၾကည့္႐ႈႏုိင္ပါတယ္။ 

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း ၿဗိတိသွ်အစုိးရ လက္ထက္ကတည္းက ႐ွိေနခဲ့တဲ့ သဘာဝမက်ေသာ နည္းလမ္းနဲ႔ လိင္ဆက္ဆံမႈအေပၚ ရာဇဝတ္မႈအျဖစ္ သတ္မွတ္အေရးယူႏုိင္တဲ့ ပုဒ္မ ၃၇၇ လုိ႔ေခၚတဲ့ ဥပေဒကို ပယ္ဖ်က္ဖုိ႔ က်န္႐ွိေနဆဲ ျဖစ္ေပမယ့္ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ တုိးတက္မႈေတြကို အမ်ားႀကီး ေတြ႔လာရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္မွာ လိင္တူခ်စ္သူမ်ားအေပၚ ႐ြံ႐ွားမုန္းတီးမႈမ်ား ပေပ်ာက္ေရး အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေန႔ (IDAHO) အခမ္းအနားကို ရန္ကုန္အပါအဝင္ အျခားၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ စတင္က်င္းပခြင့္ ရ႐ွိခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္း ျပည္ပမွာ႐ွိတဲ့ မီဒီယာအသီးအသီးမွာ ေဝေဝဆာဆာ ေဖာ္ျပခံခဲ့ရပါတယ္။ လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သင္တန္းေတြ၊ ေဟာေျပာလႈပ္႐ွားမႈေတြဟာလည္း သိသိသာသာ တုိးပြားလာေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာလည္း လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ အခန္းက႑ကို ပုိမုိနားလည္ လက္ခံလာၿပီ ျဖစ္တာမို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက လိင္တူခ်စ္သူေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေတြ ပုိမုိေတာက္ပလာၿပီလုိ႔ ဆုိႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။