Showing posts with label လိင္၀တၳဳ. Show all posts
Showing posts with label လိင္၀တၳဳ. Show all posts

Wednesday, September 30, 2026

Three Course Meal and a Drink

ကော်ဖီတစ်ခွက်၊ မုန့်တစ်ခုနဲ့ အလဲအလှယ်




ရပ်ဝေးမြေခြားခရီးသွားများစတည်းချလေ့ရှိတဲ့ လူသွားလူလာသိပ်မများသော လမ်းသွယ်တစ်ခုရဲ့ စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက် စားပွဲခုံမှာ ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်။ လူငယ်လေးက အခြားသူများအကြည့်တချက်ပေးမိရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် လွန်းလှတယ်။ ရင်ဘတ်ဟပြဲ ရှပ်အင်္ကျီတထည်က လင်းကနဲလက်ကနဲတချက်တချက်ဖြစ်သွားတဲ့ လည်ဆွဲကြိုးမျှင်လေးပိုမို ထင်ရှား အောင် ထွင်ဝတ်ထားသလိုထင်မြင်စေပြီး ကြော့ရှင်းဖြူဖွေးတဲ့လည်တိုင်အလှကိုထင်းပစေပါတယ်။ ဘယ်သူထင်မှာလဲ သည်လို ကောင်ငယ်လေးက အသွေးအသားအရင်းပြုငွေရှာနေရသူတစ်ယောက်ဆိုတာလေ။ တနေ့တာအစာအဟာရအတွက် ဒါမှမဟုတ် သောက်စရာအရက်တစ်ခွက်နဲ့တင် လိင်တူကြိုက်ရပ်ဝေးမြေခြားအမျိုးသားအချို့အတွက် စိတ်ဖြေသိမ့်ရာဝန်ဆောင်မှု ပေးတတ်သူ ပါတဲ့။


Three Course Meal and a Drink

လန်ဒန်မှာရှိတဲ့ Tunisian စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုရဲ့ပြင်ပဧရိယာမှာ ခင်းကျင်းထားသော စားပွဲခုံတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။ အခြားခုံမှာတော့ အသက်ကြီးအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၊ ဆယ်ကျော်သက်ကလေးနှစ်ယောက်အပါအဝင် မိသားစုတစ်စုထိုင်နေကြတယ်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဆံပင်ရွှေရောင်ကောက်ကောက်ကွေးကွေးနဲ့ လှတပတလူငယ်လေးတစ်ယောက်ရောက်လာပြီး မဖိတ်ခေါ်ပါဘဲ ကျွန်တော့်စားပွဲမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ သောက်စရာတစ်ခွက်မှာပြီးနောက် သူဝတ်ထားတဲ့ရှပ်အင်္ကျီကိုလှစ်ဟလျက် အတွင်းခန္ဓာကိုယ်အလှကို ဝင့်ကြွားစွာပြလာတယ်။ ဈေးကြီးရေမွှေးရနံ့အချို့ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူ့စီမှပျံ့လွင့်လာသလို ကျွန်တော့်သွေး ခုန်နှုန်းမြင့်သွားပြီး ဝတ်ထားတဲ့ဘောင်းဘီထဲက ညီဘွားကခုန်းထလာပါရော။ ရှူးဖိနပ်ကို သူတဝက်တပျက်ချွတ်ချလျက် ခြေအိတ်ဝတ် ထားတဲ့ ခြေဖဝါး ဖြေဖမိုးခြင်းအနည်းငယ်ပွတ်သပ်ပြပြန်တယ်။ အား….အဲ့ခြေအစုံနဲ့ ကျွန်တော့်ညီဘွားကိုပွတ်သပ်တာ ဆီးခုံတဝိုက် နှိပ်နယ်တာမျိုးပြုလုပ်ပေးရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။


ရှန်ပိန်နဲ့Steak တစ်ပွဲသူ့အတွက်မှာပေးရင် သူက ပရိုတင်းဓာတ်အပြည့်ပါတဲ့တစ်စုံတစ်ခုကို ကျွန်တော်ပျော်ရွှင်အောင်ပေးမယ်ဆိုပဲ။ ကျွန်တော်ဘယ်လို ခုခံခြေပ ငြင်းဆန်နိုင်ပါ့မလဲ။ ထူးခြားစွဲမက်ဖွယ် သူ့ကိုယ်သင်းမွှေးရနံ့က ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကိုချာချာလည်စေသလို မထိမကိုင်မပွတ်သပ်ပါဘဲ ဘောင်းဘီထဲကညီဘွား အစွမ်းကုန်မာတောင့်ကာ အရည်ပန်းထွက်မတတ်ဖြစ်စေတယ်ဆိုရင် လွန်မလား။ သူ့ခြေအစုံကို မရည်ရွယ်ဘဲ စောင်းငဲ့ကြည့်မိပြန်တော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေကို အထာပေးပွတ်သပ်နေပြီလေ။ အဲဒါနဲ့ ခပ်လှမ်း လှမ်းမှာရပ်နေတဲ့ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ကို လက်ဝေ့ရမ်းပြလိုက်ကာ ရွှေရောင်ကောင်လေးအတွက် စားသောက်စရာအော်ဒါမှာလိုက် တယ်။ နောက်တော့ စားပွဲခုံအောက် ကျွန်တော်တွားဝင်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဆွဲဖွင့်ကာ ငပဲကိုအပြင်ဆွဲထုတ်လျက် ပုလွေပေးဖို့ ရွှေရောင်ကောင်လေးကပြောပြန်တယ်။


လူတွေပြည့်နေတဲ့ အနီးအနားပတ်ဝန်းကျင်မှ စားပွဲများကိုဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်တော့ နံဘေးစားပွဲမှာ မိန်းကလေးနဲ့ယောက်ျားလေးစုံတွဲ ကလေးနှစ်ယောက်၊ ရှေ့တည့်တည့်စားပွဲမှာက လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကြီးသုံးယောက်ထိုင်နေကြပါတယ်။ ရွှေရောင်ကောင်လေးပြော သလို မလုပ်နိုင်ဘူးတွေးပေမယ့် ကျွန်တော့်အနားတိုးကပ်လျက်ငုံ့ကိုင်းကာစကားပြောစဉ်မယ် သူ့စီမှရသော Tommy Hilfiger body lotion ရနံ့က မူးဝေချာချာလည်စေပါတယ်။


 'Do it! ' သူက မလုပ်မနေရလေသံနဲ့ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကိုင်ထားတဲ့ဓားကိုကြမ်းပြင်ပေါ်လွတ်ကျချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကုန်းကောက်ဖို့ငုံ့ကိုင်းလိုက်ပါတယ်။ ပစ္စည်းတစ်ခုခုလွတ်ကျလို့ကုန်းကောက်တယ်ပေါ့ဗျာ။ သူ့ပေါင်ကြားကငပဲထိုးထောင်ထကာ ဝတ်ထားတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ မိုးကာတဲလိုဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော်ချက်ချင်းမြင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်ကြည့်နေတာကိုလည်းသိရော ဘောင်းဘီဇစ်ကို သူဆွဲဖွင့်လျက် ရာနှုန်းပြည့်မတ်ထောင်လျက်သားငပဲအား အပြင်ထုတ်လာတာ ထိပ်အရေပြားဖြတ်ထားတဲ့ လှတပတ ငပဲကြီး ငွားငွားစွင့်စွင့်မြင်ရရော။ ကွမ်းသီးခေါင်းမယ် အရည်ကြည်အချို့စို့ထွက်ပြီးသားမို့ ကျွန်တော်က လျှာနဲ့လျက်ပြုလိုက်တော့ ကျေနပ်မှုအပြည့် မိန်းမောညည်းညူသံအချို့ကြားမိတယ်။ အို…သူ့အရည်ကြည်က ချိုတိုတိုအရသာနဲ့ အရသာရှိလိုက်တာ။


နောက်တော့ သူ့ငပဲကြီးတစ်ခုလုံး ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲအပြည့်သွပ်သွင်းပစ်ပါတယ်။ အစဦးတော့ ခေါင်းလေးတလှုပ်လှုပ်နဲ့ ပါးစပ်ထဲ အသွင်းအထုတ်လုပ်ရတာပေါ့။ သူသက်လုံမကောင်းတာလား ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကြောင့်လားမသိ လှပတောင့်တင်းတဲ့ သူ့ငပဲဟာ အထွဋ်အထိပ်ရောက်မယ့် အရိပ်အယောင်သိပ်မကြာဘူးပြလာတယ်။ ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲခေါင်းထောင်ထတာ တုန်ရင်တာမျိုးတွေပေါ့ အတိအကျတော့ မညွှန်းပြတတ်ဘူး။ သည်တော့ ကျွန်တော်ကလည်း လျှာစွမ်းအာစွမ်းကောင်းကောင်းပြလိုက်တာ ပူနွေးပျစ်ချွဲတဲ့ သုက်ရည်တွေ တလျော့ပြီးတလျော့ ပါးစပ်ထဲ သူပန်းထည့်တာကိုခံစားရရော။ ကျွန်တော့် စုပ်အားမှုတ်အား ပုလွေအစွမ်းကြောင့် ရွှေရောင်ကောင်လေးပါးစပ်က မထိန်းနိုင်ဘဲညည်းညူသံသဲ့သဲ့ အနည်းငယ်ထွက်သွားခဲ့တော့ သူထိုင်ခုံနောက်ဘက်စားပွဲဝိုင်းမှ ဘွားတော်ကြီးတစ်ယောက်က ‘Are you all right, dear?' လို့လှမ်းမေးရတဲ့အထိပဲ။


သူ့နှုတ်ဖျားက စကားလုံးတွေအစား ' Oh, ooh! Ahhh!’ ညည်းညူသံပလုံးပထွေးကိုသာ အဲ့ဘွားတော်ပြန်ကြားရမယ်။ နောက်ဆက်တွဲ ပြောစကားတွေက ဒေသိယစကားမဟုတ်တာကြောင့်နားလည်မယ်မထင်ပါ။ ‘အား…ဟုတ်တယ်….သုက်ထွက်ရုံလေးပါ။ ဘယ်တုန်းကမှ သည်လောက်များများ သုက်ရည်ပန်းမထုတ်ဖူးဘူး။ အဲ….ကျုပ်အသက်အရွယ်အရ ဒါဟာပုံမှန်လောက်ပါပဲ မဒမ်။ အိုး…..နောက်တလျော့ ပန်းထုတ်မိပြန်ပြီ။’ သည်လိုတွေပြောတာဗျ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ကောင်လေးခမျာ။


ပူနွေးပျစ်ချွဲတဲ့ သုက်ရည် နောက်တလျော့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲကို သူပန်းထည့်ပါတယ်။ ဂေါက်သီးလုံးတွေလို လုံးဝန်းတဲ့ရွှေဥတွေထဲ ရှိသမျှ ဖြစ်တည်သမျှ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲအကုန်ပန်းထည့်ဟန်တူတယ် ပါးစောင်ကနေ မေးစေ့ထိယိုစိမ့်စီးကျတဲ့အထိပါ။ အနံ့ခပ်ပြင်းပြင်း လည်းမရသလို အရသာခပ်ဆိုးဆိုးလည်းမဟုတ်ပေမယ့် တပြိုင်နက်တည်းလိုအများအပြားပန်းဝင်လာတာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုချရခက် သွားတာပါပဲ။


‘Oh….နောက်တကြိမ်လာပြန်ပြီ….သုက်ထွက်နေတုန်း….Ooooh!!!’ သူ့ပါးစပ်က နောက်ထပ်အော်ညည်းသံ ခပ်တိုးတိုးထွက်လာတဲ့ အပြင် လက်စမသပ်ရသေးတဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ ပိုမိုလျှံကျတဲ့အထိ သုက်ရည်တွေပန်းထည့်ပြန်တယ်။

 

‘Oh you poor boy, မင်းသည်လောက်ဖြစ်နေရင် ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့သွားပြသင့်တယ်’ နောက်ဘက်စားပွဲခုံမှာထိုင်နေတဲ့ ခဏနေက ဘွားတော် စိုးရိမ်တကြီးလှမ်းပြောတယ်။


ရယ်ရတယ်….အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားလည်းမဟုတ် ဥရောပနိုင်ငံတလွှားကဘာသာစကားလည်းမဟုတ် သည်ကောင်လေးပြောနေတဲ့ ဘာသာစကားကို ဘွားတော်လုံးစေ့ပတ်စေ့နားမလည်တာတော်သေးတယ်။ ‘No, its fine, madam. ကျုပ်အသက်အရွယ်တန်းမှာ သည်လိုကိစ္စက သာမန်ပါပဲလို့ ဆရာဝန်ပြောပြီးသားဗျ။ တစ်လလောက်ဘာမှမလုပ်ဘဲ အောင်းထားလို့နေမှာပါ။’ 


သည်ကောင်လေး ပါးစပ်အတော်ဖွာတယ်လို့ ကျွန်တော်တွေးမိတယ်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူအတော်များများ အခြေအနေအချိန်အခါ အမူအယာတွေကိုကြည့်ရုံနဲ့ သိသာနေတာကို။ စားပွဲခုံအောက်တိုးဝင်ကာ သူ့ငပဲကပန်းထွက်သမျှ ပါးစပ်ထဲငုံခဲမျိုချနေတဲ့ ကျွန်တော် မျက်လုံးပြူးူမျက်ဆံပြူးဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှန်ပိန်ဖြည့်ပေးဖို့လှမ်းလာနေတဲ့ Tunisian စားပွဲထိုးရဲ့ခြေသံကိုကြားရတာကြောင့်

ခပ်မြန်မြန်ပဲ စားပွဲခုံအောက်မှ ကျွန်တော်အလျှင်အမြန်တွားထွက်လိုက်ရတယ်။ အသာထရပ်လျက် ကုလားထိုင်မှာ ကျွန်တော်ထိုင်လိုက် စဉ် စားပွဲထိုးက  ရှန်ပိန်ပုလင်းကိုဖွင့်ကာ ရှန်ပိန်ခွက်ထဲကို အနည်းငယ်လောင်းထည့်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်လျက် သူက 


'Sir has enjoyed a creamy hors d'oeuvre I no serve you. Sir, you are no allow consume your own foods here.'


 'I'm sorry' အသက်စက်စက် ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။ 'I gave it to him. He said he needed something creamy and hot inside him to give him an appetite.' လှစ်ကနဲ စားပွဲထိုးကိုမျက်စိတ်တဖက်မှိတ်ပြပြီး ပြောတာ အဆိုပါစားပွဲထိုးကလည်း ပြန်လည်မျက်စိတ်တဖက်မှိတ်ပြပါရဲ့။ စားပွဲထိုးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုပြန်ကြည့်ချိန်မှာတော့ သူ့လက်တဖက် က ဖောင်းကားနေတဲ့ ဘောင်းဘီခွဆုံကိုမသိမသာကိုင်ပြတာကြောင့် အမြှောင်းလိုက်ကုန်းထသော ပစ္စည်းကြီးမြင်ရပါတယ်။


'If sir like to use restroom after meal I'm cumming with my creamy dessert and you compare flavor with starter, yes?'  

ကျွန်တော်အလွန်အမင်းရှက်မိပေမယ့် အတော်စိတ်လှုပ်ရှားရတာမို့ ရှန်ပိန်ဖန်ခွက်မှ အမြုပ်လေးတွေကို ငုံစုပ်နေရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက် တယ်။ စားပွဲထိုးက အလိုက်တသိနဲ့ အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ဖန်ခွက်ကို ရှန်ပိန်ဖြည့်ပေးနေခဲ့ပါတယ်။


‘ဟိုလူကြီး ရေခဲမုန့်တွေ မေးစေ့မှာပေလူးနေတာပဲ’ ဘေးစားပွဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကပြောလာတာကြောင့် ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်း တဝိုက် မေးစေ့တဝိုက်ကို ပါးစပ်ထဲမှလျှာကိုခပ်ရှည်ရှည်ဆွဲဆန့်လျက် ပေလူးသမျှ လျက်ပြုဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။


‘အဲ့လူ….ရေခဲမုန့်အတော်ကြိုက်တာပဲ။ငါလည်း ရေခဲမုန့်စားချင်တယ်’ ကလေးတစ်ယောက်က ထပြောတယ်။

 ‘ငါလည်းစားချင်တယ်’ နောက်ကလေးတယောက်ကလိုက်ပြောပြန်ရော။

‘နေ့လယ်စာ မစားသေးဘဲ ရေခဲမုန့်မစားရပါဘူး’ လို့ကလေးတွေအမေကဝင်ပြောလာတယ်။


‘အဲတာက ရေခဲမုန့်မဟုတ်ဘူး’ ကလေးတွေအဖေက ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုတိုက်ရိုက်ကြည့်ရင်း အဲတာဘာလဲဆိုတာသိပုံမျိုးနဲ့ ပြောပြန်တယ်ဗျ။ ‘It's a special starter not for little boys and girls,' စားပွဲခုံအောက်က သူ့ပေါင်ခွဆုံနေရာကိုကိုင်ပြ ကျွန်တော့်ကို မျက်စေ့တစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်း ထပ်ပေါင်းစကားဆိုလာတယ်။ အိုး….စားပွဲခုံအောက်နားက သူ့ပေါင်ခွဆုံနေရာကို မြင်နေရတာဆိုတော့ ကျွန်တော်ထိုင်နေတဲ့ စားပွဲခုံအောက် ပုလွေမှုတ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို သေချာပေါက်မြင်လောက်တယ်။


ရွှေရောင်ကောင်လေးကို စကားလှမ်းပြောတဲ့ဘွားတော်ကပဲ သူတို့စားပွဲမှထလာကာ စက္ကူတစ်ရှူးတစ်ခုကမ်းပေးရင်း ‘မင်းမျက်နှာက ကရင်မ်တွေကို သုတ်လိုက်ဦးကောင်လေး….အို….အတော်ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တမျိုးပါလား’ တဲ့။


'No, no, it's fine,' ကျွန်တော်ပြောလည်းပြော မျက်နှာပေါ်ပေလူးနေတာတွေကို လက်ချောင်းများနဲ့သုတ်ဖယ်ပြီး သန့်ရှင်းအောင် လျာနဲ့သရပ်လိုက်ပါတယ်။


“အို….ခင်ဗျား…အဲလိုကရင်မ်တွေကို တကယ်ကြိုက်တာပဲ။ ကရင်မ်နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲဗျ။ စားပွဲထိုးလာတဲ့အခါ ကျုပ်လည်း အော်ဒါမှာပြီး စားကြည့်ချင်တယ်”


‘အာ….အဲ့တာ ကျုပ်ဘာသာလုပ်ပြီး သူ့ကိုပေးထားတဲ့အထူးစပါယ်ရှယ်ကရင်မ်ပါ။ သူတို့ဆီမှာမရောင်းဘူးရယ်’ ရွှေရောင်ကောင်လေးက ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အတွေးထဲမှာတော့ သူတို့လည်းရောင်းမှာပါ ၊ အထူးသဖြင့် ဟန်အမူအယာအပြည့်နဲ့ တည်ခင်းမယ့် အကြောင်း ကမ်းလှမ်းသွားတဲ့ စားပွဲထိုးအကြမ်းဆင်က အိမ်လုပ်မလိုင်တွေကောင်းကောင်း ကျွေးနိုင် အဲလေ ရောင်းမှာဗျပေါ့။


အစားအစာအချို့နဲ့တကွ ရှန်ပိန်အတွက် ကျွန်တော့်ဘဏ်ကဒ်(my debit card)ကို အသုံးပြုပြီး ကျွေးမွေးလိုက်ပြီးနောက်မှာ ရွှေရောင် ကောင်လေးက သူ့နာမည်ဟာ Carter လို့ခေါ်ကြောင်းပြောပါတယ်။ နောက်တော့ ကဒ်ရဲ့ the pin number ကိုတောင်းကာ ATM စက်ရှိရာသွား £200 ထုတ်တယ်။ ပြီးမှ ကဒ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကမ်းပေးလျက် 


‘ကျုပ်…နေ့တိုင်းလိုလိုသည်ဆိုင်မှာရှိတယ်။ ကျုပ်နဲ့ စားပွဲထိုးပေါင်းပြီး အစီအစဉ်လုပ်တာပေါ့။ ကျုပ်က ဈေးတော့မပေါဘူးနော်…. ဒါပေမယ့် ပေးရတာနဲ့တန်စေရမယ်။” တဲ့။ ကျွန်တော်လည်း သူပြောတာသဘောတူကြောင်း လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး သက်သေထူ လိုက်ရတယ်။ ကောင်လေးက ပိုက်ဆံအချို့ကိုကိုင်လျက် ထွက်သွားချိန်မှာ သူကကျွေးသမျှစားသလို ပိုက်ဆံလည်းယူသွားပြီး ကျွန်တော့်ကို သူကျွေးတဲ့အရာတွေကတော့ အစာအိမ်ထဲမှာပြည့်နေလောက်တယ်တွေးမိသား။ အင်း….စားပွဲထိုးကောင်လေးကလည်း ကမ်းလှမ်းထား ပြန်သေးတယ်မဟုတ်လား။


ကျွန်တော် စားပွဲဝိုင်းမှထကာ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းပိုင်းမှ သန့်စင်ခန်းရှိရာဘက်ကိုသွားခဲ့ပါတယ်။ သန့်စင်ခန်းတခုလုံး ရှင်းလင်းတိတ် ဆိတ်နေသော်ငြား များမကြာခင် မျက်နှာကျက်မိတဲ့ စားပွဲထိုးလေးလိုက်လာကာ ထောင့်ချိုးတနေရာက ရေချိုးခန်းငယ်လေးကို ညွှန်ပြ တယ်။ သည်ကောင်လေးက ခပ်တိုတိုဆံပင်အနက်ရောင်နဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်လေးပါ။ တည့်တိုးပဲ…သူဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီကို ဇစ်ဖွင့်ချသလို ကျွန်တော့်ကိုကြမ်းပြင်မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ချဖို့ပြောတယ်။


‘ခင်ဗျား ကျုပ်သုက်မြန်မြန်ထွက်အောင်လုပ်စရာသိပ်မလိုလောက်ဘူး။ အခြားဖောက်သည်တစ်ယောက်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရင်းက တန်းလန်းထွက်လာတာ သုက်မထွက်သေးဘူးရယ်’ သူ့အပြောအရ ကျွန်တော်လည်းအခြေအနေကြည့်လိုက်တာ သန့်ရှင်းရေး ထပ်မလိုတာမြင်မှ သက်ပြင်းချမိပါတယ်။ ဘောင်းဘီဇစ်ကို အပြည့်ဖွင့် ဘောင်းဘီအနည်းငယ်အောက်ဆွဲချလိုက်တော့ ရာနှုန်းပြည့် မတ်ထောင်နေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးနဲ့အတူ ဆီးစပ်မှခြုံပုတ်အနည်းငယ်ကို ဘွားကနဲတွေ့ရတယ်။ လက်နဲ့အသာကိုင်ပြီး ကျွန်တော့် အာခံတွင်းထဲစုပ်မျိုလိုက်ချိန်မှာ Carter စီကရခဲ့တဲ့အရသာနဲ့မတူကွဲပြားတဲ့အရသာကို စားသုံးခဲ့ရတယ်။ စားပွဲထိုးကောင်လေးရဲ့ ငပဲဟာ သန့်ရှင်းသလို အနံ့အသက်လည်းကင်းပြီး အရသာကောင်းတခုပေးတယ်ပြောရင်မလွန်ဘူး။ ဦးခေါင်းတလှုပ်လှုပ်နေတဲ့အထိ ကျွန်တော် ရေခဲချောင်းစုပ်ပေးမိတာမှာ အချိန်သိပ်မကြာဘူး သူ့ပါးစပ်ကညည်းညူသံအချို့ထွက်လာသလို ဒူးအစုံတဆတ်ဆတ်စတုန်လာခဲ့တယ်။


‘အိုး….အိုး…အိုး….အား….သုက်ထွက်ပြီ….ရှီး….ခင်ဗျားပါးစပ်ထဲမှာပဲ ကျုပ်ပန်းထည့်လိုက်မယ်။ ကျုပ်ငပဲကြီးကနေ တိုက်ရိုက်ထွက်တဲ့ ခပ်ပျစ်ပျစ်အချိုပွဲကြီးပေါ့။ အ…ကျုပ်ရဲ့သုက်ရည်အရသာကို ခင်ဗျားကြိုက်ရဲ့လား….ရှီး’ တကိုယ်လုံးတုန်ခါရင်း သုက်ရည်တွေ ပန်းထည့် နေတာကို ကျွန်တော်အသံပြန်မပြုနိုင်ဘဲ အမြန်မျိုချမိပါတယ်။ အဲအချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် သန့်စင်ခန်းထဲဝင်ရောက်လာကာ ကျွန်တော်တို့အခန်းတံခါးဝနား မတ်တပ်ရပ်လျက် ‘Hell…enjoy my load too,’ လို့ဘဲတစ်ပွေကပြောလာတယ်။ ခဏနေက စားပွဲထိုး လဲ ဘောင်းဘီပြန်ဆွဲတင်ပြီး ဇစ်ပိတ်ကာ ပြောင်းဆေးခ tip အနည်းငယ်ပေးဖို့ပြောတာကြောင့် ပိုက်ဆံအရွက်ကြီးအနည်းငယ် ကျွန်တော် ထုတ်ပေးလိုက်တော့ ခပ်မြန်မြန်ပဲထွက်ခွာသွားတယ်။ နောက်မှရောက်လာသူ ဘဲကြီးက ကလေးနှစ်ယောက်အဖေ အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ဦးလို့သိရတယ်ဗျ။

 

‘မင်း…အခု ငါ့-ီးကိုကောင်းကောင်းမှုတ်နိုင်ပြီ။ ငါ့ မိန်းမနဲ့ကလေးတွေရှေ့မှာ အဲသည့်ရွံစရာကောင်းတဲ့အလုပ်ကို မရှက်မကြောက် မင်းလုပ်နေခဲ့တာ မသိဘူးမထင်နဲ့’ သည်ဘဲကြီးရဲ့ အရပ်အမြင့်က ၆ပေကျော်မယ်၊ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အသက်အရွယ်ကတော့ သုံးဆယ်နောက်ပိုင်းရောက်မယ်၊ ဆံပင်အနီရောင်နဲ့ဗျ။ ရေချိုးခန်းငယ်လေးရဲ့ တံခါးကို သူဆွဲပိတ်ကာ ကျွန်တော့်အနားတိုးကပ်လာရင်း ဘောင်းဘီကို ဒူးအထိဆွဲချလျက် ထိပ်အရေပြားဖြတ်ထားသော ငပဲကြီးကို ခါးကော့ပြတယ်။


‘အရည်မရွှမ်းမှာတော့ မပူနဲ့ငါ့ကောင် အပြင်က ကလေးနှစ်ယောက်က သက်သေပဲ’

‘မင်းရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ငါ့ငပဲကွမ်းသီးခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲစုပ်သွင်းလိုက်တော့။ အနံ့အသက်လုံးဝကင်းတယ်…ကြည့်မနေနဲ့ တကိုယ်ရည်သန့်ရှင်းရေး ငါဂရုစိုက်တယ်ကွ။ နောက်ထပ်ကလေး မဖန်နိုင်အောင် ထွက်သမျှ သုက်ရည်တွေ မင်းမြည်းစမ်းပြီး အကုန် သောက်ချကွာ။ မင်းတို့လိုသောက်ခြောက်တွေကို သုက်ရည်အဟာရဒါနပြုတာကလည်း ကလေးတားနည်းတစ်ခုပဲ ဟားဟား’ 


အားပါး….ဒုံးကျည်လို မတ်ထောင်လာတဲ့ ကလေးအဖေရဲ့ငပဲက အနည်းဆုံး ၈လက်မကျော်မယ်။ လုံးပတ်အတုတ်ကလည်း အသက်ရှူ ကျပ်လုနည်းပါးပဲဗျ။


‘အေး….ငါ့မိန်းမလည်း သူ့ပါးစပ်ထဲကောင်းကောင်းမထည့်နိုင် ပုလွေမပေးနိုင်လောက်အောင် ပစ္စည်းထွားလွန်းတယ်။ မင်းတို့လို သောက်ခြောက်တွေကတော့ သိပ်ကြိုက်တာမောင်’ ဘဲကြီးက ပါးစပ်ကသာ ဂုဏ်တင်ပြောနေတာ သိပ်မကြာခင် အထွဋ်အထိပ်ရောက် တော့မယ့်အရိပ်အရောင်တွေ ခံစားရပါရဲ့။ ကြီးမားထွားကြိုင်းပြီး ရှည်လျားလှတဲ့ငပဲကို ကျွန်တော်လည်း ပညာကုန်သုံးပြီး ပြောင်းဆေး ပုလွေမှုတ်၊ ကော်ဖီဖျော်တာ အစုံပြုလုပ်ပေမယ့် တချက် တချက်အသက်ရှူမှားရပါတယ်။


အဲသည့်အချိန်မှာပဲ သန့်စင်ခန်းအပြင်မှ ‘ပြီးတော့မှာလား ငါ့ယောက်ျား။ ကျွန်မတို့စားသောက်ဆိုင်အတွင်းပိုင်းက စားပွဲကိုပြောင်း ထိုင်ကြမလို့။ ကျွန်မတို့လည်း ဟိုဘက်သန့်စင်ခန်းက အခုပဲထွက်လာတာ’ လို့ ဘဲကြီးရဲ့ဇနီးဖြစ်သူမှ လှမ်းအသံပြုတယ်။


‘Ok, ငါလည်းပြီးတော့မယ် သိပ်မကြာပါဘူး’ ကျွန်တော့်လျှာစွမ်းအာစွမ်းကြောင့် ဒူးတဆတ်ဆတ်တုန် ခါးကော့လိုက် မတ်လိုက်နဲ့ ယိမ်းယိုင်နေတဲ့ ဘဲကြီးက အသံပြန်ပြုပါတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ငပဲကြီးခေါင်းငြိမ့်ခေါင်းခါလုပ်ရင်း သုက်ရည် တွေကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ စလွှတ်တယ်။ တလျှော့ပြီး တလျှော့ ပူနွေးပျစ်ချွဲတဲ့ ကလေးအဖေသုက်ရည်တွေ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ ကတောင် လျှံကျတယ်။


‘ဒယ်ဒီ….ပြီးပြီလား….လာတော့မှာလား’ ဘဲကြီးရဲ့ သားငယ်ဖြစ်သူစီမှအသံထွက်လာပြန်တယ်။


'Ooh, ooooh, Yeah! Daddy's cumming, son. Daddy's really cumming!' ကလေးအဖေဘဲကြီးက ပြောပြောဆိုဆို ပူနွေးပျစ်ချွဲတဲ့ သုက်ရည်တွေကို မှတ်မှတ်ရရ ၇ လျှော့လောက်ရှိမယ် ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲပန်းထည့်တာ။


‘အခု ငါ့သုက်ရည်အပျစ်တွေ မင်းလည်မျိုထဲပြည့်နေအောင်ပန်းထည့်ပြီးပြီဆိုတော့ ရေနွေးနွေးလေး လည်ချောင်းမနာအောင် ပလုပ်ကျင်း ဖို့လိုမယ်ထင်တယ်။ ငါေ-းပန်းထုတ်ဖို့လိုနေတယ်’ ဘဲကြီးက ကျွန်တော့်ပါးစပ်အတွင်းကို သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆီးသွားကြွေကမုတ်လို့သတ်မှတ် ထားကာ ပန်းထည့်လာတာကြောင့် ရုန်းကန်ငြင်းဆန်ဖို့နောက်ကျကာ မျိုချမိရတယ်။


‘ဟေ့ကောင်….ငါ့မျက်လုံးတွေကိုကြည့်စမ်း….မင်းပါးစပ်ကို ငါဆီးသွားတဲ့ခွက်လိုပန်းထည့်နေတာမြင်လား’ သူ့မျက်ဝန်းတွေကို ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဘဲကြီးရဲ့ မာန်မာနနဲ့အတူ တပါးသူကိုဘယ်လိုသဘောထားတတ်မှန်း အထူးသဖြင့် ဂေးတွေအပေါ် ဘယ်လိုနိုင် စားတတ်မှန်း အတတ်သိရပါတယ်။ အစပိုင်းတော့ ရှက်ရွံ့တဲ့စိတ်ခံစားချက်၊ ငါကသည်လိုအဆင့်အတန်းမျိုးပါလား အတွေးဝင်၊ ငန်သလို လို ချဉ်သလိုလို သူ့ဆီးရဲ့အရသာကို ပါးစပ်ထဲမှထွေးထုတ်ချင်စိတ်တွေနဲ့အတူ ဘဲကြီးကိုထရိုက်ချင်စိတ်ဝင်တယ် ဆိုရင် ဟာသဖြစ်မယ် ထင်သား။ ပါးစပ်ထဲ ကရားရေလွှတ်သလို လွှတ်ရင်းမှ ကျွန်တော့်ပါးပြင်အစုံကို သူ့လက်ဖဝါးကြီးတွေနဲ့ပွတ်သပ် ပေးတာကြောင့် ဆီးအချို့နဲ့အတူ သုက်ရည်များကိုရောယောင်မျိုချပစ်ပါတယ်။ သူ့ဆီးအိမ်ထဲမှာ တစက်မှမကျန်ဘဲ ကျွန်တော့်ဗိုက် အပြည့်ဖြည့်သလား ထင်ရတဲ့အထိပါ။ အခုအချိန်မှာ လူမျိုးမတူ အသက်အရွယ်မတူတဲ့ ငနဲသုံးပွေရဲ့သုက်ရည်တွေကိုဗိုက်အပြည့်ဖြည့်ခဲ့တာ ကလေး နှစ်ယောက်အဖေကတော့ ငံကျိကျိေ-းတွေ အဆစ်ပေး အားရပါးရပန်းကျွေးသွားတယ်။


‘လာတော့လေ…ယောက်ျား။ ဆီးသွားရုံပဲဆိုပြီး အခုအတော်ကြာနေပြီ….ဘာဖြစ်လို့လဲယောက်ျား’ ဘဲကြီးရဲ့မိန်းမက လှမ်းအသံပေးပြန်ပါ တယ်။


‘အာ….သည်စားသောက်ဆိုင်မှာ အသစ်တပ်ထားတဲ့ ကြွေကမုတ်ကိုစူးစမ်းနေတာပါ အိမ်မှာတပ်ရင်ကောင်းမလားလို့။ ဆီးသွားတဲ့အခါ ဘေးကို ဖိတ်စင်တာမျိုး ဘာညာမဖြစ်ဘူးရယ်’


‘အေး…ကောင်းတယ်…အမျိုးအစားနာမည်မှတ်ခဲ့ အိမ်မှာတလုံးလောက်တပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းက ဆီးသွားတဲ့အခါ ဟိုပန်းသည်ပန်း နဲ့ကြမ်းပြင်တွေ ဘိုထိုင်တွေမှာ ပေလူးနေရော။ စားသောက်ဆိုင်က စားပွဲထိုးကိုမေးခဲ့ဦး ဘယ်ဆိုင်မှာဝယ်လို့ရတယ်ဆိုတာ’ ဘဲကြီးရဲ့ ဇနီးကလှမ်းပွားနေတာ ကျွန်တော့်မှာ သီးမလိုလိုဖြစ်သွားရသေး။ သူ့ယောက်ျားက ဆီးလက်ကျန်ကိုပန်းထည့်ပြီး ငပဲကြီးကို ဘောင်းဘီ ထဲပြန်ထည့် ကျွန်တော့်ကို ဖုတ်လေတဲ့ငပိ ရှိတယ်လို့ှမထင် သန့်စင်ခန်းထဲမှထထွက်သွားပါတယ်။


‘သူ..ငါ့ကို နာမည်တံဆိပ်တွေ ဘယ်သူတပ်ဆင်ပေးတယ်ဆိုတာတွေပြောပြပေးသွားတယ်။ မနက်ဖြန်လောက် အဲ့လူကိုခေါ်ပြီး အိမ်မှာပြကြည့် တပ်ကြည့်ကြတာပေါ့။’ ယောက်ျားဖြစ်သူက တော်ကီပွားတယ်။ ‘ဒါပေမယ့် အဲတာက အသေတပ်ဆင်ထားရတဲ့ ဟာမဟုတ်ဘူးကွ။ တခါသုံးပြီးတိုင်း ယူပြီးသွန်ရမယ့် လူနာသုံးဆီးအိုးလိုပဲ’ ဘဲကြီးအာလူးဆက်ဖုတ်တာကို ကြားလိုက်ရသေးတယ်။


သည်တော့ ဘဲကြီးပြောစကားအရ ကျွန်တော်က ရက်တရက်မှာ သူ့အိမ်ကိုအကြိမ်များစွာသွား၊ ပုလွေအားရပါးရမှုတ်၊ ပါးစပ်ထဲေ-းပန်း ထည့်တာကို ငုံသောက်ရဦးမယ့်အတိုင်း။ သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် သံသယမဝင်အောင် ပြောပြပုံက ပညာပါတယ်။ အရွယ်ရောက် အမျိုးသားများနဲ့သာ သင့်တော်တဲ့ ခရီးဆောင် ဆီးသွားအိုးကြီးက ကလေးနှစ်ယောက်လက်ကိုဆွဲကိုင်လျက် သူ့နံဘေးနားမှာတလှုပ် လှုပ်လိုက်ပါသွားတာကို ဘေးလွယ်အိတ်ခပ်ကြီးကြီးကိုလွယ်ထားတဲ့ ကျွန်တော်က အသာလိုက်ကြည့်မိတယ်။


အထူးစပါယ်ရှယ် ကရင်မ်တွေကိုကျွေးတတ်တဲ့ Carter ကိုတွေ့ရဖို့ရယ်၊ ကျွန်တော့် Steak တခုလုံးပေါ် အထူးဆော့စ်တွေပက်ဖျန်းချင်တဲ့ အခါ မုန့်ဖိုး tips အနည်းငယ်ပေးရုံနဲ့ရသော စားပွဲထိုးတွေကိုတွေ့ရဖို့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ပုံမှန်စာသုံးသူ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ဖြစ် လာခဲ့ပါတယ်။


ယမန်နေ့က စားနေကြ Steak ရယ် အခြားထွေလီကာလီ အစားအစာအချို့စားသောက်ပြီးနောက် ကော်ဖီတစ်ခွက်မှာလိုက်တော့ ခပ်တောင့်တောင့် စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က အထူးစပါယ်ရှယ်ကရင်မ်ထည့်ပေးရမလားတဲ့။ စားပွဲခုံလေးတွေကို အပိုင်းလေးတွေကန့် ကာရံထားတဲ့အခြမ်းဘက်မှာ ကျွန်တော်တယောက်တည်းထိုင်နေတာကြောင့် စားပွဲထိုးက ရှေ့တည့်တည့်မှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် ခပ်သွက်သွက် လက်သမားလုပ်ကာ ကော်ဖီခွက်ထဲကို အားရပါးရပန်းထည့်ပေးတယ်လေ။ အခြားစားသုံးသူတွေ မမြင်မသိနိုင်အောင် သူပြုလုပ်ပြီးနောက်မှာတော့ ဘောင်းဘီဇစ်ကိုပြန်ဆွဲတင်ကာ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ဘက်ထွက်သွားပါတော့တယ်။ 


ဟား ဟား …ကရင်မ်အများကြီး ပါတဲ့ကော်ဖီတစ်ခွက်သောက်ခဲ့ရတယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း အဲသည့်စားသောက်ဆိုင်ရောက်ရင် အထူးစပါယ်ရှယ် spunky coffee တစ်ခွက်မှာသောက်ကြပါလို့ အကြံပြုထောက်ခံပါတယ်ဗျို့။


Alex Aung (September 29, 2026)


Wednesday, September 9, 2026

Cheating with my Boyfriend's Best Friend

“စံပယ်ရယ် သူငယ်ချင်းတွေမို့”



ဘယ်တုန်းကမှ ဇော်သူဟိန်းအပေါ် ဖောက်ပြန်မိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မတွေးခဲ့ဘူးပါ။ ကျွန်တော်တို့အတူရှိတွဲနေခဲ့ကြတဲ့ RS သက်တမ်း တဆယ့်ရှစ်နှစ်ကြာပြီဖြစ်သလို ဘာပြဿနာမှလည်းမရှိ တကယ်ပြီးပြည့်စုံခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်က နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သလို သူ့ အသက်အရွယ်မှာလည်း  နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဗျာ။ အတူတကွနေထိုင်ခဲ့တဲ့သက်တမ်းကတော့ ခြောက်လကျော် ခုနှစ်လနည်းပါးပေါ့။ ကိုဟိန်းက ကျွန်တော့်အတွက်အပြစ်ဆိုစရာမရှိလောက်အောင် ပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးသားလေး တစ်ယောက်လို့ပြောနိုင်တယ်။ ကျန်းမာသန်စွမ်းတယ်၊ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိတယ်၊ အိပ်ရာထဲမှာဆို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်ပေမယ့် ပြင်ပမှာတော့ တကယ့်ချိုသာ ယဉ်ကျေးသူတစ်ယောက်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့လိင်မှုဘဝဟာ မယုံနိုင်ဖွယ်ရာ ကောင်းမွန်ပြည့်စုံ တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ဆန္ဒကို ဘယ်လိုဖော်ဆောင်ရမယ်၊ နှိုးဆွရမယ်ဆိုတာသိသလို ဘယ်လိုအသုံးချရမယ်ဆိုတာ သူကောင်းကောင်း သိတယ်။ သည့်အတွက်ပဲ ကျွန်တော်  နှစ်သိမ့်ကြည်နူး အသက်ရှိခဲ့တာ။ အရာရာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ဘုရားသခင်ရဲ့ကောင်းချီးတခု လို ခံစားရတယ်။


နောက်တော့ အောင်မိုးဝင်း ပြောင်းရွှေ့အတူလာနေခဲ့တယ်။


မိုးဝင်းက ကိုဟိန်းရဲ့ ကောလိပ်အတူတက်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ခပ်ပွေးပွေး သူ့ချစ်သူကောင်မလေးနဲ့ လမ်းခွဲပြီးစ အချိန် တစ်နေရာရာမှာ ခဏနေထိုင်ဖို့လိုအပ်ခဲ့တယ်ဆိုပါတော့။ အခန်းပိုမှာ သူနေဖို့ ကျွန်တော့်ကိုမမေးဘဲ ကိုဟိန်းခေါ်ချလာခဲ့တယ်။ ပထမတော့ လူပိုခေါ်တင်ပြီးနေတာ ကျွန်တော် စိတ်မရှိဘူးဆိုပေမယ့် လစဉ်ပေးဆောင်ရမယ့် ပြေစာအချို့ကိုတော့ အချိုးကျပေးဆောင် စေချင်တာအမှန်ပဲ။ မိုးဝင်းဟာ အနေအထိုင် ကပိုကရိုနဲ့ စည်းကမ်းမရှိသလို ခံစားရတယ်။ သူ့အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ချင်မှစေ့ပိတ်တတ် ပြီး အဝတ်အစားဝတ်ချင်မှဝတ်တတ်တယ်။ သူ့ပေါင်တံ ခြေတံတွေ တင်သားဆိုင်တွေဟာ တကယ်စွဲဆောင်မှုရှိသလိုမျိုး ကျွန်တော်ခံစား ရတာတော့မှန်တယ်။ ကိုဟိန်းထက် မိုးဝင်းက အရပ်ပိုမြင့်တယ်၊ ပခုံးနဲ့ကျောပြင်ဟာ ကျယ်ပြန့်တောင့်တင်းတယ်၊ တပါးသူကို အမြဲလို လို အပြုံးချိုချိုနဲ့ အရေးတယူနှုတ်ဆက်တတ်တယ်။ ဒါကပဲ စိတ်ထဲအဆာမကျေပေမယ့် အပြစ်မတင်နိုင်တော့ဘူးရယ်။ သူ့အနီးအနား သွားလိုက်ရင် သဘောဆန္ဒက အလိုလိုလိုက်လျောလိုစိတ် ဖြစ်သွားသလားမေးစရာ။ ကိုဟိန်းကလည်း တကယ့်ကိုစွဲဆောင်မှုပြင်းသူ တစ်ယောက်ပါ။ အမေးအမြန်းမထူဘူး၊ ဒါပေမယ့် မိုးဝင်းကတော့ another level ပဲရယ်။ သူ့ကိုယ်သူ အခြားအရပ်ဒေသမှာ အသားကျ အောင်၊ လူတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ပြုလုပ်ပုံနည်းလမ်းက ဆရာကျတယ်။ တဟီးဟီးတဟားဟားနဲ့ ရောနှောတာမျိုးတော့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ကိုဟိန်းက ကျွန်တော့်အပေါ် အာရုံစိုက်မှုလျော့တာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာသွားတဲ့အချိန်ဆို မိုးဝင်းအကြည့်တွေက ကျွန်တော့်အပေါ် စောင့်ကြည့်နေတဲ့အတိုင်း စူးစိုက်စောင့်ကြည့်လာတယ်။


‘အတူတကွနေထိုင်ရခြင်းဟာ ပို၍ ပို၍ညံ့ဖျင်းသော ဆက်ဆံရေးတခုစီဦးတည်သွားအောင်’လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲမှ တဘက်လေး ခါးချိတ်ပြီး မိုးဝင်းထွက်လာတာကို မကြည့်လဲမြင်ဖူးတယ်။ လှပအချိုးဆစ်ပြေပြစ်တဲ့ ဗိုက်ကြွက်သားတွေအပေါ်က ရေစက်အချို့စီးကျနေ တာနဲ့အတူ လုံးဝန်းပြည့်တင်းတဲ့တင်ပါးအထက်မှာ ခပ်တည်းတည်းချိတ်ထားတဲ့ တဘက်တထည်ဟာ ကြည့်မြင်ရသူအဖို့ဘယ်လို ခံစားရမလဲ ပြောကြည့်ပါလား။ ဒါမှမဟုတ် မီးဖိုချောင်ထဲ ချက်ပြုတ်နေတဲ့  ကျွန်တော့်ခါးအောက်ပိုင်းအထက်ကို သူ့လက်ရစ်သိုင်းကိုင် တွယ်တာ အတန်ကြာတဲ့အထိ မဖယ်ရှားတာမျိုး၊ မလွတ်တလွတ် မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ အနေအထားအချို့မှာ ကျွန်တော့်နောက်ပါးကနေ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းနဲ့ မထိတထိပွတ်သပ်သွားတာမျိုးတွေက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်၊ မတော်တဆ ယောက်ျားချင်းပဲလို့ ချွင်းချက်ပေးရ မလား။ မနေ့ညက ကိုဟိန်း ခပ်စောစောအိပ်ရာဝင်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ မိုးဝင်း ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ စကားလက်ဆုံကျရင်း ကျန်ခဲ့ကြတယ်။ သူ့ပေါင်ခွဆုံဟာ ကျွန်တော့် ဒူးခေါင်း အဲ ပေါင်တံနဲ့ဖိကပ်ပြီး ထိုင်နေတဲ့အနေအထားပေါ့။ ပြောရခက်တယ် အသိစိတ် က သတိထားနေလည်း မိုးဝင်း အနားကပ်ပြီး ပူးကပ်ထိုင်လာတာက ကျွန်တော့်ကို စိတ်လှုပ်ရှား လိင်စိတ်ထန်စေတာအမှန်ပါ။  တကယ်ပြောတာ လစ်လျူရှုဖို့ ကျွန်တော်ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကျိန်စာမိသလိုမျိုး တွေ့ထိဆက်ဆံရတော့ အချိန်ကြာလာရင် ခက်တော့မှာ။


တရက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ညဘက်အတူထွက်လည်ပတ်ခဲ့ကြတယ်။


သုံးယောက်သား မြို့လယ်ခေါင်မှ နိုက်ကလပ်တခုကိုသွားခဲ့တာပါ။ ခေတ်နဲ့အညီဖွင့်ထားတဲ့ ဂီတသံတွေ၊ လည်မျိုထဲ စီးဆင်းသွားတဲ့ အဖျော်ယမကာတွေ၊ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ ရယ်မောသံများဟာ ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ် အတူတကွကခုန်ရင်း ရောနှောကုန်ပါတယ်။ ကလပ်ထဲမှာ အချိန်နှစ်နာရီကြာတဲ့အထိ ကိုဟိန်းတယောက် ခံစားချက်ကောင်းနေတယ်ဗျ။နောက်တော့ သူ့နားထင်သူ ပွတ်သပ်လျက် လူအုပ်နဲ့ဝေးရာဘေး ကျွန်တော့်ကိုဆွဲခေါ်သွားတယ်။


“ကိုယ့်ခေါင်းတွေ အတော်ကိုက်နေတယ်…ဘေဘီ။ ကိုယ်အိမ်ပြန်မှဖြစ်မယ်။ မင်းနဲ့မိုးဝင်း ကလပ်မှာနေခဲ့ပြီး အချိန်ဖြုန်းကြဦး….သူပြန် ချင်တဲ့အချိန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြတော့နော်။ ကိုယ့်ကြောင့် မင်းတို့နှစ်ယောက် အပျော်ပျက်တာမျိုးမဖြစ်ချင်ဘူး။သည်ကောင် ခံစားချက်  ကောင်းပြီး မျောနေတာမို့ နံဘေးကနေ ထိန်းလိုက်ကွာ….”


ကိုဟိန်း ကျွန်တော့်ကို အနမ်းပေးတယ်။ မိုးဝင်းအား ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပေးဖို့ မှာကြားပြီး ကိုဟိန်းအိမ်ပြန်သွားပါတယ်။


မိုးဝင်းနဲ့ ကျွန်တော် ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန်တက်ပြီး ကခုန်ဖြစ်ကြတယ်။ လူအုပ်ကြီးက  မနည်းမနောမို့ ခန္ဓာကိုယ်ချင်းတွန်းတိုက် တို့ထိဖို့ မခက်ဘူး။ အစပထမတော့ ကျွန်တော် သိုးငယ်လေးတကောင်လို အပြစ်ကင်းသယောင် ခံစားနေခဲ့တာ။ ညတဖြည်းဖြည်းနက်လာသလို သီချင်းသံတွေ ငြိမ့်ငြိမ့်ငြောင်းငြောင်းဘက်ပြောင်းလာချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပူးကပ်မတပ် နီးစပ်လာပါတယ်။ သူ့လက်အစုံဟာ ကျွန်တော့် တင်သားဆိုင်များပေါ်ရောက်လာတယ်။ နောက်ပါးမှနေလျက် သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းချိန်မှာတော့ မာတောင့်နေတဲ့ ငပဲချောင်းအဖု အထစ်ကြီးဟာ ဂျင်းဘောင်းဘီသားကိုထိုးဖောက်လျက် ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်များကို ဖိကပ်တွန်းတိုက်လာခဲ့တယ်။  တကယ်က ကျွန်တော် ခြေလှမ်းကိုပြင် နံဘေးကို ရှောင်ထွက်သင့်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ကြီးကို ကျွန်တော်တွန်းခွာဖယ်ရှားသင့်ခဲ့တယ်။


အစပိုင်းတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ သွေးတိုးစမ်း ဟိုင်ကိုင်သည်စမ်းပေါ့။ သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်အင်္ကျီအောက်ကနေ လျှိုဝင်ပြီး နို့သီး ခေါင်းများအား ပွတ်သပ်တယ်၊နောက်တော့ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို လျှောဆင်းသွားလျက် ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်တွေကို ဖျစ်ညှစ် တယ်။ ကျွန်တော်သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားတာရော ဘယ်ကိုကိုင်ရမည်မှန်း သတိမကပ်တာရောကြောင့်  သူ့ပေါင်တံတွေကို ဆွဲညှစ်သလို  သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား အနားပိုတိုးကပ်အောင် ဆွဲယူဖက်တွယ်မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ် မယ် ဂီတသံစည်းချက်တွေ လူငွေ့တွေအကြားပျောက်ဆုံးလျက် လိင်စိတ်ထန်ကာ Foreplay လုပ်နေကြတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်ငပဲဟာ ကျောက်ဆိုင်ကျောက်သားလို ဂျင်းဘောင်းဘီထဲမာတောင့်နေခဲ့ပြီး သူ့ငပဲဟာလည်း အတော်မာတောင့်ကာ  အနောက်ဖက်မှသည် ထောက်လှမ်းရေးလုပ်နေခဲ့တယ်ပေါ့။ စိုးရိမ်ပူပန်တတ်တဲ့စိတ်ဖိအားတွေ  ကင်းလွတ်နေသလို ကောင်းမွန်ပါတယ်ဆိုသော အချိန်အခိုက် အတန့်တခုအား ဖြစ်သန်းနေတာပါ။စည်းတွေဘောင်တွေကို အခုထိမကျော်လွှားခဲ့သေးသော်လည်း များမကြာခင်တော့ ခုန်ကျော်မိတော့ မယ်ထင်တာပဲ။


နောက်ဆုံး ကျွန်တော်ခေါ်ထားတဲ့ Grab Taxi မှ ဖုန်းအချက်ပေးမှုပြုလာတယ်။ မိုးဝင်းနဲ့   ကျွန်တော် နှစ်ယောက်စလုံး ကားနောက်ခန်း စီ လျှိုဝင်လိုက်ကြပါတယ်။ ကားဒရိုင်ဘာကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်မနေဘူးရယ်။ မိုးဝင်းဟာ ကျွန်တော့်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား တိမ်းညွှတ်ကာ စိတ်ကြွနေတယ်ဗျ။ အလင်းရောင်နည်းတဲ့ ကားနောက်ခန်းမယ် ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို နှစ်လိုလက်ရ သေချာစိုက်ကြည့်နေတာအကြာကြီးပဲ။ စကားတစ်ခွန်းမဆို မေးခွန်းတစ်ခွန်းမမေးဘဲ ကျွန်တော့်လက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲယူကာ ဖုဖောင်းနေတဲ့ သူ့ဂျင်းဘောင်းဘီဂွကြားပေါ် တင်ပေးတယ်။


“မင်း  ငါ့ကို  ချစ်ခွင့်ပေးမယ်မဟုတ်လား”


ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ နေရာချပေး ကိုင်ခိုင်းထားတဲ့လက်ကို ကျွန်တော်ပြန်မရုပ်သိမ်းမိဘူး။သူ့ငပဲကြီးဟာ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်မှ တစ်စတစ်စကြီးထွားမာတောင့်လာပါတယ်။


“ကိုဟိန်းက  အမြဲပြောတယ်….မင်းရဲ့ခရေက မျှော့တစ်ကောင်လိုစုပ်မျိုအားကောင်းသလို မင်းက အပေးတော်တော်ကောင်းသတဲ့” မိုးဝင်းက အသံခပ်တိုးတိုးနဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့စကားတွေပြောလာတယ်။ “ဒါကြောင့်လည်း မင်းအနားက သည်ကောင်မခွာနိုင်ဖြစ်နေတာ။ မင်း တကယ် အောက်ထပ်နေရတာကြိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ငါ…မင်းရဲ့လင် ကိုဟိန်းငပဲကိုမြင်ဖူးထားတော့ သူ့ပစ္စည်းကို အတော်ကိတ် တယ်လို့မင်းထင်နေရင် မှားမယ်။ မင်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားအောင်ငါပြမှာ”


သူပြော သုံးနှုန်းတဲ့စကားလုံးတွေဟာ ကျွန်တော့်ကျောရိုးထိတိုင်စိမ့်ဝင်သွားပါတယ်။  ကိုဟိန်းက သည်လိုအိပ်ရာကိစ္စတွေကိုပါ မိုးဝင်းကို ပြောလေ့ရှိသလား။ ကျွန်တော့်အကြောင်းတွေကောပေါ့။ နှိမ့်ချသော ညစ်ညမ်းရိုင်းစိုင်းသောစကားလုံးများက  ကျွန်တော့်ခရေကြွက်သား အားကျစ်ကျစ်ပါအောင် ညှစ်မိစေတာတော့အမှန်။ ကျွန်တော်တော့သွားပြီ။ အထိအတွေ့မဟုတ်တဲ့ သူ့စကားလုံးတွေအောက်မှာ လဲပြို  သွားတာများဗျာ။


“အင်း….အိုကေ” ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးပြန်ဖြေခဲ့တယ်။


သူ လှောင်ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်း သူ့ငပဲပေါ်တင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို အပေါ်ကထပ်ကိုင်လျက် ဖျစ်ညှစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နေတဲ့ အိမ်ရာတိုက်ခန်းကိုမရောက်မချင်း လက်ပြန်ရုပ်သိမ်းခွင့်မပေးဘူးရယ်။


ဒုတိယထပ် စေ့ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတံခါးများကို ဂရုမစိုက်အား ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို နံရံတစ်ခုမှာဖိတွန်းကပ်ပြီး ပါးစပ်ဟခွင့်ပေးခြင်း မပြု အနမ်းကြောရှည်ကြီးကို အားရပါးရသူပေးပါတယ်။ အနမ်းတွေဟာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုအပြည့်၊ ကိုဟိန်းနဲ့အတူ မျှဝေဖူးတဲ့ နုညံ့ချိုမြိန်တဲ့ အနမ်းနုနုတွေနဲ့ ကွဲပြားလှတယ်။ မိုးဝင်းဟာ သူ့လျှာကြီးကို ကျွန်တော့်အာခံတွင်းထဲ တွန်းထည့်ပြီး စုပ်မျိုနမ်း ရှိုက်သလို သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်အဝတ်အစားများကို အားစိုက်ဆောင့်စွဲတဲ့အတိုင်းကိုင်တွယ်ထားတာပါ။ နှစ်ဦးသား နေတဲ့ အခန်းရဲ့ ဧည့်ခန်းအလယ်ရောက်တဲ့အထိ နှုတ်ခမ်းခြင်းတေ့နမ်းရှိုက်ဆဲဖြစ်သလို နောက်ဆုံး ဒူးမခိုင်စွာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျွန်တော်ဒူး ထောက်ကျ သွားတဲ့အထိ မိုးဝင်းရဲ့မာန်က ထန်လှတယ်။


ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံတွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်နေသလို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့မော့ကြည့်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီခါးပတ်ရှိရာ လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။ သူ မတားမြစ်သလို လုံးဝလည်းမငြင်းဆန်ပါဘူး။ ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဖွင့်လျက် သူ့ငပဲကို ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်မှာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားတယ်။ တုတ်ခိုင်သလို အလွန်ရှည်လျားပြီး ကွမ်းသီးခေါင်းဝမှ အရည်ကြည်အချို့စိမ့်ထွက်နေတာပါ။ကိုဟိန်းသည် စံချိန်မှီပြီး ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်သည့်ငပဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်လို့ ကျွန်တော်ဂုဏ်မောက်ထားသမျှ မိုးဝင်းရဲ့ငပဲနဲ့ယှဉ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အတော် ကွာခြားလွန်းတယ်။ ကိုဟိန်းက ထိပ်အရေပြားဖြတ်ထားပေမယ့် မိုးဝင်းက ထိပ်အရေပြားမဖြတ်ထားဘူးရယ်။ မိုးဝင်းငပဲကို လက်လေးနဲ့ အသာကိုင် ကွမ်းသီးခေါင်းပေါ်အောင် နောက်ဘက်အနည်းငယ်တွန်းဖိလိုက်တော့ ဖူးအိပြောင်တင်းနေတဲ့ ကွမ်းသီးခေါင်းကြီးက အားရစရာကြီးဗျာ။ ယောက်ျားနံ့လို့ပြောမလား musky scent ခပ်ပြင်းပြင်းက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းကို ဦးဆုံးလာထိတယ်။ ကျွန်တော့် လျှာကိုထုတ် ကွမ်းသီးခေါင်းအောက်က မေးသိုင်းကြိုးတဝိုက်ကိုတို့ထိမွှေနှောက်လိုက်တာ ငံကျိကျိအရသာရောယှက်နေတဲ့ အရည်ကြည်အချို့ ခံစားရတယ်။ အဲဒါကပဲ ကျွန်တော့်စိတ်ကို တက်ကြွစေပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်လုပ်စေတာပေါ့။ ဝတ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ဘောင်းဘီခွဆုံဟာလည်း မိုးကာတဲလိုဖြစ်နေကာ အတွင်းကငပဲရဲ့မာတောင့်မှုကြောင့် အနေရခက်သလိုဖြစ်သယောင်ပဲ။ မိုးဝင်းငပဲရဲ့ မေးသိုင်းကြိုးတဝိုက်ကို လျှာနဲ့ကလိရင်းမှ ကွမ်းသီးခေါင်းအဝထဲကို လျှာဖျားလေးချွန်ကာ ထိုးထည့်ပစ်တယ်။ ငပဲတ ချောင်းလုံးက အညစ်အကြေးမှန်သမျှ လျှက်ပြုသန့်ရှင်းနေတဲ့အတိုင်း ဖိုနံ့ပြင်းပြင်းအရည်ကြည်အချို့ကို အကုန်သိမ်းတဲ့အပေါ် မိုးဝင်းမှ အပေါ်စီးကနေ ခပ်နက်နက်အကြည့်တွေနဲ့စောင့်ကြည့်နေတယ်လေ။


မိုးဝင်းပါးစပ်မှာ ညည်းညူသံ ခပ်ကျယ်ကျယ်ထွက်သလို ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကိုလည်း လက်နဲ့ထိုးဖွပါတယ်။


“Fuck….အဲဒါပဲ…အ…စုပ်စမ်းကွာ….အင်း…..ငပဲကြီးကို အားရပါးရစုပ်….အ”


ကျွန်တော်လည်း ပါးစပ်ကိုကျယ်ကျယ်ဟ သူ့ငပဲခေါင်းကို ပလွပ်ကနဲအသံမြည်အောင်စုပ်မျိုပစ်တယ်။ လိင်တံထိပ်အရေပြားကို ကျွန်တော့်လျှာဖျားနဲ့အလုပ်များသလို ဆံပင်တွေတလှုပ်လှုပ်ဖြစ်တဲ့အထိ ပါးစပ်နဲ့ ငရုပ်ဆုံထောင်းပေးတာပါပဲ။ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အာရည်လျှာရည်တွေ လျှံကျရုံမက သူ့ငပဲ အရည်ကြည်တွေ ကျွန်တော့်မေးစေ့ထိ စီးကျကုန်တယ်။ အနည်းဆုံး ငါးမိနစ်လောက် အဲသည့်အတိုင်း ခပ်ပြင်းပြင်း ကျွန်တော်ပုလွေတစ်ချက်ပေးရင်း တစ်ခါ တစ်ခါ လည်မျိုထဲတိုင် သူ့ငပဲကြီးတိုးဝင်သွားစေလိုက်တယ်။ ပါးစပ်ထဲမှ အပြင်ကို ငပဲပြန်ဆွဲထုတ်ချိန် ကျွန်တော့်မှာ အသက်ဝအောင်ရှူရှိုက်လျက် သွေးကြောကြီးတွေဖောင်းကားနေတဲ့  သူ့ငပဲ တလျောက်ကို လျှာအပြားလိုက်သုံးကာ ပွတ်ဆွဲရပါတယ်။ အား….အသက်ဝအောင် ပြန်ရှူရှိုက်ပြီးမှ လုံးဝန်းနေတဲ့ ရွှေဥတွေကိုလည်း တလုံးခြင်း ငုံစုပ်မိသေးတယ်။ လိင်တံအရေပြားရဲ့ ရနံ့အရသာက ယောက်ျားဆန်သလို ညစ်ညမ်းတဲ့စိတ်ပျက်မှုမျိုး မပေးတာ တော်ပါရဲ့။ ရွှေဥများကို ကလိလို့အားရပြန်တော့ လိင်တံအရင်းကို သေချာဆုပ်ကိုင်လျက် ကွမ်းသီးခေါင်းအား ပြန်လည်ငုံစုပ်လိုက်တယ်။ 


ထိပ်အရေပြားအောက်ကို လျှာဖျားနဲ့ပြန်ထိုးကြည့်တာ ငံကျိကျိအရသာနဲ့အတူ အရည်ကြည်အချို့စိမ့်ထွက်နေကြောင်းမြည်းစမ်းရပါ တယ်။ သွားရည်တများများက သူ့ရွှေဥတွေကို ပေလူးနေတဲ့အပြင် ကျွန်တော့်မေးစေ့မှာလည်း မြင်မကောင်းဘူးရယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်မှာ လည်း ခပ်ကျယ်ကျယ်ဟရလွန်းတော့ မေးရိုးကြီး အံသေမတပ်ခံစားရသား။ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း တနည်း ကိုယ့်ငပဲကတော့ မထိန်းနိုင် မကိုင်နိုင်ဘဲ ဂျင်းဘောင်းဘီထဲမှာ ကုန်းရုန်းထနေတဲ့အပြင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတထည်လုံးစိုရွှဲမတတ် အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်နေ ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ပေါက်ကို ဘယ်လိုထင်သည်မသိ မိုးဝင်းတယောက် သူ့ငပဲကို ခပ်ဖြေးဖြေးအသွင်းအထုတ်စလုပ်တယ်ဗျ။ တဆုံးဖိသွင်းလိုက် ငပဲခေါင်းအပြင်ရောက်လုသည်အထိဆွဲထုတ်လိုက်နဲ့ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကိုထိန်းကိုင်လျက် မိုးဝင်းမာန်ပါနေတာ တကယ်ကြီး။ လည်မျိုထဲထိရောက်အောင် သူ့ငပဲကိုထိုးသွင်းလိုက်ချိန်ဆို ကျွန်တော့်မှာ တစ်ဆို့ဆို့ခံစားရပြီး မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်အချို့ လှိမ့်ဆင်းသည်အထိ ဖြစ်ရပါရော။ ဒါပေမယ့် အမှတ်သည်းခြေမရှိတဲ့ကျွန်တော် ပါးစပ်ထဲထိုးခွဲနေတဲ့ သူ့သဘောအား အလိုက်အထိုက် တုန့်ပြန်ပေးမိတယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ မိုးဝင်းငပဲ အထုတ်အသွင်းလုပ်နေတဲ့အသံဟာ တိတ်ဆိတ်နေသော ဧည့်ခန်းထဲပြည့်လျှံနေပါတယ်။ ဘယ်လိုပြောမလဲ ကျွန်တော့်လျှာပေါ်ဖိပွတ်လျက်တိုးဝင် ပြန်ထွက်နေတဲ့ သူ့ငပဲရဲ့အလေးချိန်ကို ခံစားလို့ရနေတဲ့အပြင် လိင်တံထိပ်အရေပြား နောက်ပြန်လိပ်ပါသွားလိုက် အရှေ့ကိုပြန်ဖြည်သွားလိုက် ဖြစ်နေတဲ့အပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားရတယ်ပေါ့။


မိုးဝင်းပါးစပ်က မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင်အော်ညည်းသလို ပါးစပ်ထဲအထုတ်အသွင်းလုပ်နေတဲ့ ငပဲကြီးကို ပိုပိုဖိသွင်းလာတာမို့ ကျွန်တော် အသက်ရှူမဝပါဘူး။ ကျွန်တော့်မေးရိုးနဲ့ သူ့ကပ္ပာယ်အိတ်ထိထိသွားချိန်ဆို အသက်ရှူမှားပါရော။ ငပဲကြီးအရင်းကို လက်နဲ့ထိန်းကိုင် ကစားရင်း ကွမ်းသီးခေါင်းကိုတပြွတ်ပြွတ်စုပ်မှုတ်တာမျိုးလုပ်ပေးခြင်းနဲ့ထိန်းရတာပဲ။ တချိန်လုံးလိုလို မိုးဝင်းငပဲကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ပုလွေမှုတ်စွမ်းရည်ပြရမယ် စဉ်းစားတယ်။ လိင်တံထိပ်အရေပြားမဖြတ်ထားတဲ့ ကြီးမားတုတ်ခိုင်သော ငပဲကြီးဟာ ကိုဟိန်းရဲ့ပစ္စည်းထက် ဘယ်နှစ်ဆပိုကြီးသလဲ ဖျပ်ကနဲတော့ တွေးမိတယ်။ ငပဲအရင်းကိုဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ကွမ်းသီးခေါင်းအောက် မေးသိုင်းကြိုးကို ကျွန်တော် လျှာနဲ့ တို့စမ်းပြန်တာမှာ ငံကျိကျိနဲ့ အနံ့ခပ်စူးစူးထွက်လာပါတယ်။


လည်မျို၀ မကြာခဏတစ်ဆို့ တစ်ဆို့ဖြစ်သည်အထိ ကလိုင်းခံရတာကြောင့် ကျွန်တော့်လည်မျို ပူလောင်ရပေမယ့် မရပ်တန့်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်စွမ်းကြောင်း ဘယ်လိုတတ်ကြောင်း မိုးဝင်းသဘောကျစေချင်တယ်။အသက်ရှူမဝစေတဲ့အထိ ထိပ်အရေပြား မဖြတ်ထားတဲ့ ငပဲတုတ်တုတ်ကြီးကို ကျွန်တော်ဘယ်လိုကိုင်တွယ်နိုင်ကြောင်း ပြချင်ခဲ့တယ်။မိုးဝင်းက ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို လက်နဲ့  ဆွဲကိုင်ထိန်းလျက် ပါးစပ်ထဲငပဲ ဘယ်လိုအထုတ်အသွင်းထိန်းကျောင်းရကြောင်း စည်းချက်ကျကျ ခေါင်းတလှုပ်လှုပ် လုပ်ရကြောင်း  ပညာဆက်ပြပေးတယ်။ သည်တော့ ဘာဖြစ်လဲမေးရင် ပါးစပ်ဟရလွန်းလို့ မေးရိုးပြုတ်ချင်ချင်၊ မေးစေ့နဲ့ လည်တိုင်လည်း ယိုစိမ့်ထွက်တဲ့ အာရည်လျှာရည်များကြောင့်စေးကပ်၊  နောက်တခါ  မျက်ဝန်းများဟာလည်း မငိုရဘဲ မျက်ရည်တွေစီးကျပါရော။ အသက်ရှူမဝဖြစ်တိုင်း ပါးစပ်ထဲမှ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော်ပြန်ဆွဲထုတ်တာမို့ နှုတ်ခမ်းနဲ့သူ့ငပဲဟာ တံတွေးများနဲ့စေးကပ်နေတယ်။ 


ဟူး….ကွမ်းသီးခေါင်းအောက်က မေးသိုင်းကြိုးရယ် သူ့လိင်တံထိပ်အရေပြားတဝိုက်ကို ကျွန်တော် ဘာရယ်မဟုတ် လျှာဖျားလေးနဲ့ ကလိတာ မကြာခဏပါ။ ပြီးမှ ငပဲကြီးကို ပါးစပ်ထဲ တဆုံးပြန်သွင်းတယ်။


နောက်ဆုံးတော့ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှ ဆွဲချွတ်သွားခဲ့ပါတယ်။


"Lube ဘူး သွားယူလိုက်တော့"


တုန်ရင်နေတဲ့ ခြေထောက်များနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲကို ကျွန်တော်ခပ်သွက်သွက် သွားခဲ့ပါတယ်။လက်ဆေးဘေစင်ရဲ့ အောက်နားတနေရာမှ  ချောဆီပုလင်းတစ်ခုကိုဆွဲယူလျက် ခပ်မြန်မြန်ပဲ မိုးဝင်းရှိရာ ဧည့်ခန်းဘက်ပြန်လာလိုက်တယ်။ မိုးဝင်းက ဆိုဖာမှာ အသာထိုင်ရင်း စောင့်နေတာမို့ ဆိုဖာပေါ်ကို ဒူးနှစ်ဖက်ထောက် တင်ပါးအစုံကိုခပ်ကုန်းကုန်းမြင့် ကူရှင်တခုပေါ် ဘာမှမတွေးဘဲ မျက်နှာအပ်ချလိုက်တဲ့ ကျွန်တော့်အပြုအမူက ရယ်စရာတော့ မကောင်းလောက်ပါဘူး။


သူလည်း မဆိုင်းမတွ ထရပ်လျက် ကျွန်တော်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတို့ကို ကမန်းကတန်းဆွဲချွတ်ကာ လုံး၀ ပလာကိုယ်တည်းဖြစ်စေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝကို လေကောင်းလေသန့်ရအောင်ပင့်မြောက်ထားတဲ့အတိုင်း။ တုတ်ခိုင်သန်မာ တဲ့ သူ့လက်ဖဝါးအစုံနဲ့ ကျွန်တော့်တင်ပါးနှစ်ဖက်ကိုဆွဲဖြဲလျက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ စေ့ငုကြည့်နေသေးတာပါ။


“ကျွတ်…သောက်ရမ်းမိုက်တယ်ကွာ…ကိုဟိန်းပြောတာ အမှန်ပဲ…” မိုးဝင်းနှုတ်ဖျားက တီးတိုးရေရွတ်သံထွက်လာတယ်။


အချိန်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ တင်ပါးအစုံကို ဆွဲဖြဲလျက် ခရေဝတဝိုက်အား လက်မနဲ့ပွတ်သပ်ပါတယ်။ ကိုယ့် လိင်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းကိုစေ့ငုကြည့်နေတဲ့အပြင် လက်မအစုံနဲ့ကလိတာကြောင့် ကျွန်တော့်ခရေဝထဲမယ် ကလိကလိနဲ့ ယားကျိကျိ အာရုံရပြီ။ချောဆီဘူးထဲမှ အနည်းငယ်ကို ခရေဝမှာ ညှစ်ချလျက် သူ့လက်ချောင်းသုံးချောင်းနဲ့ ဖြန့်ကျက်ပေးတဲ့အပြင် လက်ခလယ် လေးနဲ့ ခရေထဲဖိဖိသွင်းလာတယ်။ အား….စက်ဝန်းပုံစံ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အထိအခတ်မခံတဲ့ ဧရိယာတဝိုက်မှာ အသာအယာတို့ထိကလိ ပြန်တာကြောင့် ခရေဝဟာ ဝလုံးလေးလို ဟစိ ဟစိဖြစ်သွားတယ်။ ခရေအတွင်းထဲထိ ဘာမှမထိုးသွင်းသေးဘဲ ကလိနေတဲ့ မိုးဝင်းဟာ တကယ့်ဆရာကြီးပဲ။


“Fuck….သည်အပေါက်ကလေးက သောက်ရမ်းလှတာပဲကွာ….ကြည့်ဦး…..နည်းနည်းကလိတာနဲ့ ငါ့ကို မျက်စပစ်ပြနေပြီ။” သိပ်မကျယ်တဲ့လေသံနဲ့ မိုးဝင်းရဲ့ ညစ်ညမ်းစကားများကိုကြားရပါတယ်။ “ဒီလိုလှပပြီး စွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ပစ္စည်းကို ကိုဟိန်းက တယောက်တည်းမောင်ပိုင်စီးထားတာပဲ။ အတ္တကြီးလိုက်တာကွာ။ သည်လိုပစ္စည်းကောင်းရထားတာကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေရမှာ။ ငါ့ငပဲကြီးနဲ့ဆို မင်း-င်ပေါက်လေးက ကြပ်စီးအောင်ညှစ်ထားမှာသေချာပြောနိုင်တယ်”


သူ ပါးစပ်ကပြောလည်းပြော လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ပွတ်သပ်မြဲပွတ်သပ်ဆဲ၊ ကြိုကြား လက်ချောင်းလေးနဲ့တွင်းနှိုက်ကလိတာ ကျွန်တော့် အူအသည်းတွေယားကျိကျိ ခံစားရပါတယ်။ မိုးဝင်း ဘယ်လိုတွေတောင် ကျွမ်းကျင်နေတာပါလိမ့်နော်။ ကိုဟိန်းကို မရည်ရွယ်ဘဲ သတိရသွားတာတော့ အမှန်ပဲ။ ခရေတဝိုက်ကြွက်သားတွေကို တင်းကြပ်ညှစ်မထားဘဲ အဆင်ပြေပြေ စိတ်တင်းအားလျော့ သွားချိန်မှာ မိုးဝင်းက ချောဆီထပ်မံထည့်တာ လူးတာထပ်လုပ်တယ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင် ငပဲသည်လည်း  လက်နဲ့မထိမကိုင်သော်ငြား အစွမ်းကုန်  မတ်ထောင်လျက် ပေါင်ခြံကြားမယ် ခါရမ်းနေတာ အရည်ကြည်တွေ ဆိုဖာမှာ ပေလူးကုန်ရော။ တကယ့်ကို ညင်ညင်သာသာ အလျင်စလို မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် စက်ဝန်းပုံစံပွတ်သပ်ကလိတာ ကြက်သီးမွှေးညှင်းထပြီး ပါးစပ်က ဘာကိုတောင်းဆိုရ မည်မှန်းမသိတော့ အသံတိတ်နေမိတယ်။ ဒါကို ကျွန်တော်ဖြစ်ပျက်နေပုံအား မိုးဝင်းက  ညစ်ကျယ်ကျယ်နဲ့ အသံထွက်ရယ်မော တယ်လေ။



“အေး….ဒါပဲ….စိတ်တင်းမထားနဲ့ သက်သောင့်သက်သာနေ။ မင်းရဲ့ pussy က သည်ည ငါ့အတွက်ပဲ။ ဟစိ ဟစိဖြစ်ရုံမကဘူး ဝလုံးလို ကျယ်ပြီး ငါ့ငပဲနဲ့ပြည့်နေစေရမယ်။ ကိုဟိန်းက အခြားအရာတွေ စေတနာကောင်းပေမယ့် ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းလေးကျတော့ အပိုင်သိမ်းထား တယ် ဝေမျှမကျွေးချင်ဘူး”


မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ သူ့ပါးစပ်က ညစ်ညမ်းစကားတွေပြောရင်း သို့မဟုတ် ချောဆီစိုရွှဲနေတဲ့ သူ့လက်ချောင်းကလေးများကို အလုပ်ပေးရင်း ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် ခြင်ချော်လဲမတတ် ပြုလုပ်ချင်သမျှလုပ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ပုံမှန်မဟုတ် တော့ပါဘူး ပိုမိုမြန်ဆန်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက်ဟာလည်း သူ့လက်ချောင်းများရဲ့ဖိအားအောက်မယ် လှုပ်ရမ်းတွန့်ခါနေ သလားပဲ။ အထာပေးတာ အချက်ပြတာမလုပ်ဘဲ တချက် တချက် ခရေဝထဲ သူ့လက်ချောင်းများကို ဖိသွင်းလိုက် ပြန်နှုတ်လိုက်လုပ် တယ်။


အား….သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ကျွန်တော်ချပစ်မိပါတယ်။သူ့လက်ချောင်းများဟာ လက်တစ်ဆစ်မကတော့ဘူး ခရေအတွင်းထဲ ရောက်သထက်ရောက်အောင် တွင်းနှိုက်ပါရော။ စူးအောင့်တာမျိုးမဟုတ်ပေမယ့် ရင်ထဲထိပ်ကနဲခံစားရကာ တင်းထားတောင့်ထားတဲ့ ခရေကြွက်သားများကို အလိုက်သင့်အလျားသင့် ကျွန်တော်လျှော့ပေးလိုက်မိချိန်မှ မိုးဝင်းလေ တွင်းနှိုက်တာကို ငြင်ငြင်သာသာ လုပ်လာတယ်။နောက်တော့ သူ့ငပဲခေါင်းအား ကျွန်တော့်ခရေဝမယ် တေ့ထောက်ဖိသွင်းလာခြင်းကို ကျွန်တော်ခံစားရတယ်။


သူ တဖြည်းဖြည်းခြင်း ငပဲကို ကျွန်တော့်ခရေထဲဖိသွင်းခဲ့ပါတယ်။


အား…အဝင်မငြင်သာဘူးဗျာ…။ အသားကျနေတဲ့ ငပဲအရွယ်အစားမဟုတ်ဘဲ ထင်ထားတာထက် သူ့ငပဲကတုတ်ခိုင်လှပါတယ်။ ကျွန်တော့် ခရေဝသာမက အတွင်းကြွက်သားများဟာလည်း အသားကုန်တတ်နိုင်သမျှ ဆန့်ကားပေးရပြီး သူ့ငပဲကိုစည်းကြပ်နေအောင် ဆွဲညှစ်ထားသလို ခပ်တင်းတင်းရစ်သိုင်းထားရပါတယ်။ ငပဲပေါ်က ဖောင်းကားကြွနေတဲ့ သွေးကြောကြီးများနဲ့ ငပဲကြွက်သားများရဲ့ မာတောင့်မှုများကို နင့်နင့်နဲနဲအတွင်းထဲတိုးဝင်တာကို ကျွန်တော်ခံစားမိတယ်၊ ခရေ၀ ဖင်ဝတခုလုံး မီးအပူမိသလို ပူထူသွားတာအမှန်။ ကြီးမားထွားကျိုင်းတဲ့ အမျိုးသားလိင်အင်္ဂါမျိုးဟာ ကြည့်မြင်ရင်လှပေမယ့် အခုလိုလိင်ဆက်ဆံတဲ့အချိန်မှာ အသားကျဖို့အတော်သည်းခံ ရတဲ့အထဲမှာပါတယ်။စိတ်အခြေခံအရ ငြင်းဆန် ကန်ထုတ်ချင်သော်လည်း ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်တိုင် သစ္စာဖောက်ကာ မိုးဝင်း ကိုယ်လုံးကြီးကို လက်နောက်ပြန်နဲ့စမ်းသပ်ကိုင်ဆွဲနေတယ်လေ။ ကျွန်တော့်မှာ နှုတ်ခမ်းသားများကို အသာကိုက်၊ အသံထွက်မညည်းမိ အောင်ကြိုးစားနေပေမယ့် သူ့ငပဲကြီး တစ်ထစ်ဝင်တိုင်း ခပ်အုပ်အုပ်ညည်းညူသံက မတားနိုင်စွာထွက်ထွက်လာတယ်။ ဆိုဖာကူရှင်တွေ ကိုလည်း ကျွန်တော်ဆုပ်ကိုင်ညှစ်တာ မပြဲတာကံကောင်း။


ကျွန်တော့်ခရေဝဟာ မိုးဝင်းရဲ့ငပဲကြီးအရွယ်အစားကြောင့် ပူထူနေသလို တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလျက် အဆင်ချောအောင်ကြိုးစားပါတယ်။ အတွင်းထဲကို တစ်လက်မခြင်း ဖိသွင်းတဲ့ မိုးဝင်းအပြုအမူဟာ အလျင်စလိုမဟုတ်ပေမယ့် သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့ဟန်ပေါက်တယ်။ သူ့ဆီးခုံနဲ့ ကျွန်တော့်တင်ပါးတွေ ထိကပ်သွားတာ ခဏခဏဖြစ်လာချိန်မှာ အထုတ်အသွင်းအရှိန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ကာ ဆောင့်ဆောင့် သွင်းတာမျိုးလုပ်တယ်လေ။ အိုး….တချက် တချက် သူ့ကပ္ပာယ်အိပ်နဲ့  ကျွန်တော့်တင်ပါးတွေပေါ်မှေးတင်လာတာ ခံစားရတယ်တကယ်။ ကျွန်တော့်ခရေကြွက်သားကို  အစွမ်းကုန်ဆန့်ကားသလို ပြည့်ကြပ်နေသယောင်ခံစားရတိုင်း အသက်မနည်းဝအောင်ရှူရတယ်။ ကျွန်တော့်ဗိုက်ထဲ တမျိုးတမည်ခံစားရတာမျိုးအထိ သူ့ငပဲကို အတွင်းထဲနက်သထက်နက်အောင် ရေနံတွင်းတူးပါတယ်။


သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်ခရေထဲ တဆုံးမြုပ်လိုက်ပြီးတိုင်း ခဏရပ်ကာ ချိန်ညှိတာ တွန်းဖယ်တာမျိုး အနေအထားပြောင်းတာမျိုး လုပ်ခွင့်ပေးပါတယ်။ဘယ်လိုပြောမလဲ တလုံးတခဲကြီးနစ်ဝင်နေတဲ့ မိုးဝင်းငပဲကြီးရဲ့ အထိအတွေ့တိုင်းကို ကျွန်တော့်ခရေအတွင်း နံရံများက အသက်ရှူကြပ်မတတ် ခံစားမိနေတဲ့သဘောရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝဟာ သူ့ငပဲအတံအဝန်းအဝိုင်းကို သားရေကွင်းနဲ့ စည်းကြပ်သလိုမျိုး ပွတ်တိုက်တွန်းဆွဲနေရတာ ရင်ထဲသာမက တကိုယ်လုံးလွှမ်းနေတဲ့အတိုင်း ခံစားချက်တမျိုးဖြစ်တည်တယ်လေ။ ဆိုဖာ ပေါ်က ကျောမီကူရှင်ကို ပါးစပ်ပိတ်ရာမှာသုံးတာ၊ မျက်စိတွေကို ဖိပိတ်ရာမှာ ရောယောင်သုံးမိနေပြီး ကျွန်တော့်ကျောပြင်တလျှောက်မှာ လည်း ချွေးတွေ အလုံးအရင်းလိုက်စီးကျကုန်တယ်။ ကြီးမားတုတ်ခိုင်တဲ့ သူ့လက်ဖဝါးပြင်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကျောရိုးအတိုင်း အစုန်အဆန် ပွတ်သိပ်ပေးတာ လည်တိုင်ကို ငုံ့ကိုင်းပြီးအနမ်းချွေတာတွေက ဝေဒနာသက်သာစေသလို ပြေပျောက်လုနည်းပါး ခံစားရတာအမှန်ပါပဲ။


“အသက်မအောင့်ထားနဲ့ အသက်ရှူပါကွ” သူခပ်တိုးတိုးကပ်ပြောပါတယ်။  “ မင်းရဲ့  boy pussy ခပ်ကြပ်ကြပ်လေးကို ငါရင်းနီးခွင့်ပေး ပါဦး။  Fuck….သောက်ရမ်း Fine တာပဲ”


သူအကြမ်းပတမ်းမလုပ်ဘဲ  အချိန်ယူကာ ချော့မြူရင်း အထုတ်အသွင်းလုပ်ပါတယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းပေါ်တဲ့အထိ ဆွဲနှုတ်ပြီးမှ တဆုံးဖိ သွင်းကာ ဆက်မလုပ်ဘဲ ခဏငြိမ်သက်တာမျိုး တစ်လက်မခြင်း ပြန်ဖိသွင်းတာမျိုးတွေနဲ့ ပညာပြတယ်။ ကျွန်တော့်ခရေဝဟာ လုံးဝကို တွင်းဝတခုလိုဖြစ်လာပြီ။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်အစုံဟာ လှုပ်ရမ်းတုန်ခါနေခဲ့တာပါ။ ခရေဝတဝိုက် ပူထူနာကျင် ရှတတဖြစ်နေတဲ့ ခံစား ချက်မှသည် ရင်ထဲတလှပ်လှပ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး တုန်ခါကာ သူ့ငပဲအတုတ်ကြီးကို လက်ခံနိုင်လာတယ်။ကိုဟိန်းနဲ့ အတူနေစဉ်က ရတတ်တဲ့ ခံစားချက်နဲ့မတူဘဲ ဗိုက်ပြည့်အောင်ဖြည့်ထားသလိုပဲ။မိုးဝင်းရဲ့ငပဲက ပိုတုတ်တယ် ပိုမာတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ခရေထဲ ထိုးမြုပ်လိုက်ချိန်ဆို ကိုယ့်ငပဲကိုကိုယ်တိုင်မကိုင်ရဘဲ အလိုလိုမတ်ထောင် အရည်စိမ့်အောင်စွမ်းတယ်ဗျာ။ ဒါကို သူရိပ်မိဟန်နဲ့ သူ့ တင်ပါးကို ကျစ်ကာ အားယူလျက် မာန်သွင်းသံတချက်ပြုရင်း ငပဲကြီးဒဏ်ဘယ်လောက်ခံနိုင်ပြီလဲ စတင်စမ်းသပ်တယ်။


“Yeah….ဒါပဲ…ကျွတ်” သူ မနှေးမမြန် ဆက်လုပ်နေပေမယ် တစ်မိနစ် သို့မဟုတ် နှစ်မိနစ်လောက်ကြာပြီနောက် သိပ်မထိန်းနိုင်တော့ ဘူး။ “Fuck….ဒါကို ငါစောင့်နေရတာ…ရှီး”


ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျနေတဲ့ သူ့အောက်ခံဘောင်းဘီကို ကုန်းကောက်လိုက်ကာ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲထိုးသွင်းပိတ်ဆို့ပါတယ်။ချက်ချင်း ညစ်ပတ်ပေရေသော အနံ့အရသာခပ်ပြင်းပြင်းက ကျွန်တော့်အာရုံကို ထိုးနှက်တယ်။ ချွေးနံ့ ကိုယ်နံ့ပြင်းပြင်းတွေ၊ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဘောင်းဘီအသား၊ အစကနဦး  ခပ်စောစောက  စိမ့်ထွက်ထားသော အရည်ကြည်အချို့ကြောင့် ငံကျိခါးသက်တဲ့အရသာတွေ တပြိုင်နက်ရလာတယ်။ ယောက်ျားဆန်တဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့တွေနဲ့အတူ လိင်စိတ်တက်ကြွမှုကြောင့် စိမ့်ထွက်လာတဲ့ ကနဦးအရည်ကြည် တွေပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အရသာဆိုတာ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပြရမှန်းမသိ။ ညစ်ပေနေတဲ့ အဝတ်စကို ကျွန်တော့်လျှာနဲ့တွန်းတိုက်ရတာ၊ နှာခေါင်းကရနေတဲ့ မလျှော်ဖွတ်ရသေးသော ဘောင်းဘီတစ်ထည်ရဲ့ရနံ့ကိုငြင်းဆန်ခွင့်မရှိဘဲ ရှူရှိုက်ရတာမျိုးလုပ်ရတယ်။


နောက်တော့ မိုးဝင်းဟာ  ကျွန်တော့်ကို သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ကာမဆက်ဆံခြင်းစတင်ပါတယ်။


ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အနေအထားဟိုသည်ပုံစံပြောင်းချိန်ညှိတဲ့အချိန်ကို သူအလစ်မပေးတော့ပါဘူး။ သူ့ငပဲကြီးကို တဆုံးဆွဲထုတ်ပြီး တာနဲ့ခပ်ပြင်းပြင်း တဆုံးပြန်ဆောင့်သွင်းတယ်။ အစကနဦးလို တငြိမ့်ငြိမ့်မဟုတ်တော့ဘဲ မြန်သထက်မြန်ကာ အကြမ်းဖက်တဲ့ဟန်ဖြစ် လာပေမယ့် စည်းချက်ကျလုပ်ဆောင်တယ်ပေါ့။ အချက်တိုင်း အချက်တိုင်း တုတ်ခိုင်ရှည်လျားတဲ့ မိုးဝင်းရဲ့ငပဲကြီးဟာ ကျွန်တော့် ခရေ၀ ကို အကျယ်ချဲ့သလို အားအင်အပြည့်လှုပ်ရှားတာမို့ ပူလောင်ကျိန်းစပ်တဲ့ ခံစားချက်ကိုလည်း ရနေတယ်။ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်တာ ကို ကျွန်တော် မနည်းအလျဉ်မှီအောင်လုပ်ရပါတယ်။အားပြင်းပြင်း ဆောင့်သွင်းချက် တချက်က  ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှ လေတွေအန်ထုတ် ခိုင်းတဲ့အတိုင်းပဲရယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံးလည်း သိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲရှေ့ကိုငိုက်ငိုက်ကျသွားတယ်။ နင့်နင့်နဲနဲ နာကျင်မှုဟာ တကယ်စစ်မှန်တာကြောင့် တကိုယ်လုံးဟုန်နေပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်းလုပ်ဆောင်မှုအပေါ် အသားကျလာသလိုလို မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည် များဟာ လှိမ့်ဆင်းလာတယ်လေ။


ကျွန်တော့်ခရေဝကြွက်သားများဟာ သူ့အထုတ်အသွင်းအရှိန်ကို လျှော့ချဖို့ကြိုးစားတဲ့အနေနဲ့ ငပဲအား ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ညှစ်ပြုတာ ယွစိယွစိ ပွတ်သပ်တာမျိုးပြုလုပ်သော်လည်း အချည်းနှီးပါ။ ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားချိန်ညှိနေတာကိုလည်း သူဂရုမစိုက်ဘဲ  ခပ်ကြမ်း ကြမ်း-ိုးဆောင့်တာကို အရှိန်မြှင့်တယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများရဲ့ပွတ်သပ် ရိုက်ခတ်သံဟာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခန်းထဲ အချိန်အတော်ကြာမြည်နေတယ်။ အသံထွက်တာလား ညည်းညူတာလားမသည်းကွဲတဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်မှ မိန်းမော ညည်းတွားသံတွေလည်း မရှေးမနှောင်းထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားသည်ဖြစ်ပါစေ ဖြစ်နေတာကဖြစ်နေတာ  ပဲမို့ အသံတိတ်နေစွမ်း မရှိတာအမှန်ပဲ။


ဆိုဖာကူရှင်တစ်ခုကို ကျွန်တော်ဆွဲယူပြီး  မျက်နှာအပ်လိုက်ကာ အသံမထွက်အောင် ဖိမှောက်ထားခဲ့ပါတယ်။


“ဒါပဲလေ…အခု…အားရပါးရယူလိုက်”


မိုးဝင်းတယောက် အားရပါးရလှေဆက်လှော်တာများ ကျွန်တော့်မျက်နှာအပ်ထားတဲ့ ဆိုဖာကူရှင်ပြားကပ်သွားမတပ်ပါ။ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့သော သူ့ရဲ့ဆောင့်သွင်းချက် တချက်စီတိုင်းဟာ ကြယ်တွေလတွေမျက်လုံးထဲမြင်ရသလိုလိုအထိနော်။ ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် မှာလည်း သူ့ရဲ့အကြမ်းပတမ်းဆန်မှုကြောင့် နာကျင်မှုနဲ့သာယာမှုရောပြွမ်းကာ ပူထူကျိန်းစပ်နေတာ မီးကင်ထားတဲ့အတိုင်း။ ကိုယ်ပိုင် ငပဲခမျာ ဆိုဖာနဲ့ခန္ဓာကိုယ်အကြားညှပ်ကာ အလိုလိုလှုပ်ရှားပွတ်တိုက်လှုံ့ဆော်ခံရတာကြောင့် အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်မှုက အားရ ပါးရ။ ကျွန်တော့်မှာ နေရာမရွေ့မလှုပ်ရှားနိုင်၊ အသံထွက်စကားမပြောနိုင်၊ပြုလုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတခုလို အားရပါးရ အသုံးချနေတဲ့ သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မယ် ပြုသမျှနုနေရတယ်။မွတ်သိပ်စွာ ဆောင့်သွင်းလိုက်တဲ့ အချက်တချက်တိုင်းဟာ ကျွန်တော့် prostate ကို သူ့ငပဲကြီးနဲ့ထိုးကလော်နေသလိုမို့ ငြင်းဆန်ချင်တဲ့နာကျင်မှုများကြားမယ် မလိုချင်တဲ့သာယာမှုအချို့က ဖြတ်ပြေးလျက် ငြိမ်ဆေးကျွေးတယ်ပေါ့။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲမှာ ညစ်ပတ်နေတဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီတထည်က ပြည့်ကြပ်စွာနေရာယူထားပုံက အသက်ရှူလိုက်တိုင်း အနံ့အသက်ပိုပြင်းလာတဲ့အပြင် လျှာနဲ့တွန်းထိုးမိတဲ့ ချွေးစိုဘောင်းဘီအဝတ်စမှ အရသာအချို့ကလည်း ပျို့အံချင် စိတ်ဖြစ်စေတာအမှန်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား လှုပ်ရှားပွတ်တိုက်မှုကြောင့်ထွက်လာတဲ့ချွေးစက်များ၊ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားလှတဲ့ သူ့ငပဲကြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှထွက်သော ရနံ့အပေါင်းစုံ ဝန်းကျင်အနှံ့ ပျံ့လွင့်နေပါတယ်။ 


ဘယ်လိုအရာမှနောက်ပြန်မဆုတ်တော့သလို ရုန်းကန်ငြင်းဆန်ဖို့အားမထုတ်မိဘဲ ကျွန်တော့်ကိုရူးနှမ်းအောင် အကြမ်းဖက်နေခြင်းအား ခံယူလျက်ပါ။ ကျွန်တော့်ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဟာ လမ်းလျှောက်ဖို့ပင်အားမရှိတော့သယောင် ခွေယိုင်နေတယ်။ အို….ကျွန်တော့်ခရေ၀ အပေါက်သာမက ခရေကြွက်သားတွေဟာ ကျယ်သထက်ကျယ်အောင် တွန်းအားပေးခံနေရတဲ့အပြင် မွတ်သိပ်စွာဆောင့်ချပစ်သွင်းသော သူ့ငပဲကို အရန်သင့်စောင့်ကြိုရမှုမှာ ကျိန်းစပ်ပူလောင်နေတာပဲ။ သည်လောက်အရွယ်အစားတင်းပြည့်ကျပ်ပြည့်ကြီးကို ကျွန်တော်လက် သင့်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်သည် မဖြစ်သည် အာရုံမရတော့ဘူး adult toys တခုလို ဆွဲမ နေရာပြောင်း ဖိချ စသဖြင့် သူပြုသမျှမှာ အလိုက် သင့်မျောပါရပါရော။


မိုးဝင်းဟာ ခရီးဆောင်မတုပစ္စည်းတစ်ခုကို အသုံးချနေတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော့်ခရေဝကို စိတ်ကြိုက်သုံးပါတယ်။ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း၊ ငပဲကို တဆုံးထည့်၊ သနားညှာတာမှုကင်းစွာပေါ့။ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားတဲ့ သူ့အသားချောင်းကြီး ကျွန်တော့်ခရေထဲ တခါသွင်းတိုင်း ပါကင်အခုမှ ပွင့်သလို အဖွင့်ခံရတယ်လေ။


"Fuck yeah," သူအသံကျယ်စွာညည်းညူခဲ့ပါတယ်။ “ကိုဟိန်းကကွာ သည်လောက်မိုက်တဲ့ ခရေပေါက်ကို မောင်ပိုင်စီးထားတာ တကယ် အတ္တကြီးတဲ့ကောင်ပဲ။ အခုတော့ ငါမြည်းစမ်းခွင့်ရနေပြီ…ရှီး”


သူ့စကားလုံးများနဲ့လေသံက ကျွန်တော့်ကျောရိုးတလျောက်စိမ့်သွားတဲ့ခံစားချက်မျိုး ခံစားရစေပြီး ငပဲကို ခရေကြွက်သားနဲ့ပိုပိုညှစ်ပြု မိစေပါတယ်။ သူပြောတာမှန်တယ်….အား….ပြည့်ကြပ်ပြီး နင့်နေတာပဲ။


မိုးဝင်းရဲ့လှုပ်ရှားမှုနဲ့ ဆောင့်သွင်းချက်တွေပိုမြန်လာသလို ဆောင့်သွင်းချက်တချက်တိုင်းဟာ အားပါလာတယ်။အထွဋ်အထိပ်ရောက်ဖို့ နီးလာကြောင်း ခရေတွင်းမှာ လှုပ်ရှားကြီးထွားနေတဲ့ သူ့ငပဲအရ ကျွန်တော်ခံစားသိရှိမိတယ်ပေါ့နော်။


“သည်-င်ပေါက်ကြီးအပြည့်..အစာကျွေးရတော့မယ်…အ” မာန်ပါပါ သူညည်းညူရင်းပြောပါတယ်။


ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို ဆို့ပိတ်ထားတဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုဆွဲထုတ်….မျက်နှာအပ်ထားတဲ့ကူရှင်ခေါင်းအုံးလေးကို နံဘေးပစ်ချရင်း “မလုပ်ပါနဲ့…..အတွင်းထဲမှာမပြီးလိုက်နဲ့….ကိုဟိန်းသတိပြုမိသွားလိမ့်မယ်” လို့အော်ဟစ်ကာ တားမြစ်ဖို့ကြိုးစားမိတယ်။


ဒါပေမယ့် သူက ညစ်ကျယ်ကျယ်ရယ်မောရင်း ငပဲကိုတဆုံးဖိသွင်းလိုက်ပါတယ်။


“ဟ…ငါ-ိုးတဲ့အချိန်တိုင်း…ပန်းထည့်ရမှ။ ငါ့သုက်ရည်တွေ မင်း-င်ထဲပန်းထည့်ခံရတာကပဲ ကံကောင်းနေပြီ”


တုတ်ခိုင်ရှည်လျားလှတဲ့ သူ့ငပဲကြီးကို ကျွန်တော့်ခရေထဲတဆုံးမြုပ်အောင်ဖိသွင်းကာ အားရပါးရ သုက်တွေပန်းထည့်ပါတယ်။ ပူနွေး ပျစ်ချွဲတဲ့ သူ့သုက်ရည်တွေ တလျော့ပြီးတလျော့ ကျွန်တော့်ခရေအတွင်းပိုင်းထဲ အစာကျွေးတာ အပြည့်ဖြည့်ပေးနေတာကို ခံစားရတာ ရင်ထဲတသိမ့်သိမ့်တုန်ပါပဲ။


တစ်ခါနှစ်ခါလောက် ကျွန်တော်ကြိုးစားကာကွယ်ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း သုက်ရည်တစ်လျော့ဝင်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ပြောစကား မှန်ကြောင်း သိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကံကောင်းတယ်လို့ ကျေးဇူးတင်မိသလိုလို။ သွေးကြောကြီးတွေဖောင်းကြွနေသော ငပဲတုတ်ရှည် ကြီး ကျွန်တော့်ခရေထဲတုန်ခါလျက် သုက်ရည်တွေပန်းထုတ်နေတာ အကုန်အစင်လက်ကျန်ဖြတ်နေတဲ့အတိုင်း။


နောက်ဆုံး သူ့ငပဲကြီးကို အပြင်ကိုပြန်လည်ဆွဲထုတ်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲဘဝင်ကျပြီး အနည်းငယ်အသက်ရှူချောင်သွားတာ ကြောင့် "Thank you," ပေါ့။


ကျွန်တော့်တင်သားဆိုင်တွေကို လက်နဲ့ခပ်ပြင်းပြင်းတချက်ရိုက်ခတ်လိုက်တာမို့ တကိုယ်လုံးဖြန်းကနဲ ကြက်သီးထသွားပါတယ်။


နောက်တော့ လုံးဝအပြင်ရောက်အောင် ခပ်ဖြည်းဖြည်း သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်ခရေထဲမှ ဆွဲထုတ်ပါတယ်။ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူ့သုက်ရည် တွေ ကျွန်တော့်ခရေဝထဲမှ စီးကျလာတာကို ခံစားမိတယ်။ ပထမ ချောဆီတွေ သုက်ရည်တွေ ပေလူးနေတဲ့ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်တီရှပ် အကျီနဲ့သုတ်သင် သန့်ရှင်းခဲ့တယ်။ ပြီးလည်းပြီးရော ဘာကိစ္စမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဘယ်သူနဲ့မှမပတ်သက်ခဲ့သလိုမျိုး အဝတ်အစားကောက် ဝတ်ပြီးထထွက်သွားတယ်။


ဘာစကားလုံးမှ ထပ်မပြောဘဲ သူ့အခန်းရှိရာဘက်ကို ဦးတည်ထွက်သွားခဲ့တာပါ။


"Night."


အခန်းတံခါးစေ့ပိတ်သံမထွက်ခင် အဲ့စကားလုံးလေးတစ်လုံးပဲ ခပ်သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရတယ်။


ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျနေတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီ၊ ခြေကျင်းဝတ်တဖက်မှာချိတ်နေတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်တို့နဲ့အတူ ဆိုဖာရှည်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် ကပိုကရို လှဲလျောင်းကျန်ခဲ့ပါတယ်။ သူအသုံးချခဲ့တဲ့ ဟစိဟစိ ခရေဝနဲ့အတူ ပေါင်ခြံအထိစီးကျနေခဲ့တဲ့ သူ့သုက်ရည်များဟာ မြင်မကောင်းလှ ဘူးရယ်။ ကျွန်တော့် တီရှပ်အင်္ကျီဟာလည်း ညစ်ပေနေခဲ့ပြီ။ ပုလွေပေး ပူဖောင်းမှုတ်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်မေးရိုးဟာ ကိုက်ခဲနာ ကျင်ဆဲ။ တို့အတူ ကျွန်တော့်ခရေတဝိုက်လည်း ပူထူနာကျင် ကိုက်ခဲနေတာပါ။


ကျွန်တော် ဘာတွေလုပ်ခဲ့မိပါလိမ့်။


ကျွန်တော့်ချစ်သူရဲ့ ချစ်သူငယ်ချင်းကြီးကို ပြုချင်တာပြုဖို့ ခွင့်ပြုမိခဲ့တယ်။ ကိုဟိန်းတယောက် အခန်းထဲမှာအိပ်ပျော်နေစဉ် နံရံတဖက်ပဲ ခြားတဲ့ဧည်းခန်းထဲ လုပ်ချင်တာလုပ်နေတာ။ မိုးဝင်းကျွေးသမျှစားခဲ့ပြီး အဲသည့်အတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်နေခဲ့တာတဲ့။


အခန်းမီးကိုမဖွင့်ဘဲ တတ်နိုင်သမျှ ရှုပ်ပွနေတာကို ကျွန်တော်အမြန်သန့်ရှင်းလိုက်ပါတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲသွား -င်ပေါက်ထဲက အရည်ဟူ သမျှ နှိုက်ထုတ်ဆေးကြောပစ်တယ်။ တကိုယ်လုံး အနံ့ကင်းအောင် ရေချိုးဆပ်ပြာအမြုပ်အများကြီးနဲ့ဆေးကြောတာလည်းပါတာပေါ့။ အိပ်ခန်းထဲရောက်ချိန်မှာ ကိုဟိန်းရဲ့နံဘေးနေရာလွတ်မယ် မောပန်းနွမ်းလျစွာဝင်ရောက်လဲလျောင်းလိုက်တယ်။ ကိုဟိန်းက အသက်ရှူ မှန်မှန်နဲ့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အခန်းမျက်နှာကျက်ကိုကြည့်လှဲလျောင်းပြီး မိုးဝင်းရဲ့ငပဲကြီး ပုလွေပေးခဲ့ရ တဲ့အရသာ ပါးစပ်ထဲရနေသယောင်၊ -င်ထဲမှာ သူ့သုက်ရည်တွေ စီးကျနေဆဲလိုလို ခံစားတွေးတောမိဆဲဗျာ။ 


မနက်ရောက်ရင် ကိုဟိန်းနဲ့ မိုးဝင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ကြည့်ရမလဲ ရင်ဆိုင်ရပါ့မလဲနော်။

Alex Aung(8 September 2026)


Tuesday, July 28, 2026

Fulfilling My Straight Friend's Fantasies (Chapter 2)

စိတ်ကူးအိပ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း (ဇာတ်သိမ်း)




သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးတဖက်မှာတင်ထားရင်းမှ ကျောပြင်တလျှောက် လျှောကျသွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေကတော့ သူ့ရင်အုပ်အစုံမှာ ရပ်တန့်နေလေရဲ့။ တစ်ယောက်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ယောက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုအပြည့် နွေးထွေးစွာပူးကပ်သွားကြပုံက ကန့်သတ်ချက်တွေမရှိတော့သလိုပဲ။ အရှက်သည်းတာရဲ့ပြင်ပကိုရောက်နေသလို လက်ရှိအချိန်အခိုက်အတန့်အား လေးစားတန်ဖိုး  ထားမှုရဲ့ ဘောင်အနားသတ်အပြင်ဘက်ကိုသွားနေကြတယ်။


အတန်ကြာ ထွေးဖက်ပူးကပ်နေရာမှ နေဝင်းဟာ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုအသာထိန်းကိုင်လျက် အနည်းငယ်တွန်းခွာကာ နောက်ဆုတ် ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ “ငါ မင်းကိုစကားစမြည်ပြောချင်ရုံလေးပါ….ဒါပေမယ့် မင်းနှုတ်ခမ်းတွေကို ငါအကြည့်မရပ်နိုင်ဘူး” လို့ခပ်တိုးတိုးပြောလာတယ်။


ကျွန်တော် မျက်ဝန်းများကိုမှေးမှိတ်လျက် အသာအယာခွန်းတုန့်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။


“ပြီးတော့…..ငါက မင်းရဲ့ဟိုဟာကို စိုက်ကြည့်မိတာကနေ အကြည့်မလွှဲနိုင်ဘူး….”လို့။



Part 2: I Fulfilled His Mutual Masturbation Fantasy


နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ဆိုဖာပေါ်မှာ မပြောင်းမလဲ ဘာမှမလုပ် အတန်ကြာထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အကြောင်းအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ ဖွင့်ထားတဲ့ TV က ပိတ်ထားသလို အခန်းတွင်းမီးရောင်ကလည်း ညအိပ်မီးလို မလင်းတလင်းဖြစ်သွားပြီး အရာရာတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ ညနေခင်းတခုကို ငြိမ်းချမ်းစွာ အဆုံးသတ်လျက်ပေါ့။ ကျွန်တေ်ာတို့နှစ်ဦးသားကြား တိတ်ဆိတ်မှုငြိမ်သက်မှုဟာ ကို့ရို့ကားယားနိုင်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ မျက်နှာပြင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကန်ရေပြင်အောက်က နွံတွေလို ထူထပ်သိပ်သည်းတယ်ဗျ။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်မှုတိုင်း၊ ပြီးတော့ နေဝင်းရဲ့ မျက်မှောက်ကာလ ဖြစ်တည်မှုတိုင်းကို ကျွန်တော်ခံစားလို့ရတယ်။


ဒူးတုပ်ထိုင်လျက် လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့တည့်တည့်မှာရှိတဲ့အရာကို မမှိတ်မသုံကြည့်နေ ထိုင်နေတဲ့နေဝင်းကို ကျွန်တော် တချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ချိန် သူကလည်း မျက်လွှာပင့်ကာ လူရှိသေးတာပဲဆိုတဲ့ဟန်နဲ့ ပြန်ကြည့်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်အခြေအနေ က လုံးဝမပြောင်းလဲခဲ့တာသေချာတယ်။ ခိုင်မာတဲ့ မေးရိုးအစုံ၊ လည်တိုင်ကောက်ကြောင်း၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှု၊ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်မှုအား ထိန်းကြောင်းနိုင်သော ပေးချင်ခဲ့တာထက်  ခပ်ဝေးဝေးအရောက်ပို့နိုင်သောသူ့ကို ကျွန်တော်ကြည့်နေခဲ့တယ်။


နောက်ဆုံးတော့ နောင်တကင်းစွာ သူ အပြောင်းအရွှေ့လုပ်ခဲ့ပါတယ်။


“မောင်မောင်….ငါမင်းကို တခုခုပြောလို့ရမလား” ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ သူမေးတယ်။


ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို သူ့ဘက်လှည့်ပြီး မျက်ဝန်းများကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။


“Always.”


သူ တံတွေးတချက်မျိုချတယ်။ သူ့လည်မျိုတလျောက် လှုပ်ရှားအလုပ်လုပ်ပုံကို ကျွန်တော်မြင်ရတာကိုး။ပြောဖို့ဆိုဖို့ သတ္တိကို သူဘယ်လိုမွေးလည်း ကျွန်တော်ရင်ခုန်ရပါတယ်။


“ငါ အပြာရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွေ ကြည့်တဲ့အချိန်တိုင်း ဖြစ်ခဲ့တာ..က” ချိတုံချတုံနဲ့ အသက်တချက်ရှူကာ ခပ်ပြင်းပြင်း လေပူတချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း “ဘဲနှစ်ပွေ ဆိုဖာပေါ်မှာ ဘေးချင်းယှဉ်အတူထိုင်တဲ့ ပြကွက်တွေက ငါ့ကို လိင်စိတ်ကြွစိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်။ သူတို့ ကြီးကြီးမားမား ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့နော်။ အပြေးအလွှား အလောတကြီးလည်း ဇာတ်လမ်းဆင်မနေကြဘူး။ သူတို့….သူတို့ တစ်ယောက် ဘေးမှာ တစ်ယောက်ထိုင်ရင်း အံစာခေါက်တာ၊ ကော်ဖီဖျော်တာမျိုးလုပ်ကြတယ်။ တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ထူတု ကြတာ။ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းထဲမှာမဟုတ်ဘဲ အပြင်မှာဆို သူတို့တွေ ဘာဖြစ်ကြမလဲ…လုပ်ကြမလဲ”


သူပြောရင်းမှ အသံတိတ်သွားပါတယ်။ဆုံးဖြတ်ဝေဖန်ချက်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ တုန့်ပြန်မှုတစ်ခုခုကို ကြားချင်လို့စောင့်နေဟန်တူတယ်။


“သူတို့စိတ်ခံစားချက်တွေက တကယ်စစ်ရဲ့လားဟင်” သူသိလိုတဲ့အချက်ကိုထပ်ဆောင်းမေးလာတယ်။ “သူ့အလိုလို စိတ်အထွဋ်အထိပ် ရောက်တာထက် ပိုအရေးကြီးတာက စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေပဲလို့ ခံစားရတယ်ကွာ”


နှလုံးခုန်သံတွေ မူမမှန်စွာခုန်ပေါက်လာခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်လေသံကတော့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပါတယ်။


“မင်းလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့လည်းလက်တွေ့လုပ်လို့ရတာပဲ” ကျွန်တော် ချိတုံချတုံကင်းစွာ သူ့ကိုပြန်ပြောလိုက်တယ်။


သူ အဝေးကိုတချက်ကြည့်ကာ မသိမသာရှက်ပြုံးပြုံးပါတယ်။ နောက်မှ သူ  ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။


“အေး….ငါ လုပ်မယ်ကွာ”


နောက်တစ်ခါ အသံတိတ်သွားပေမယ့် ယခင်နဲ့မတူကွဲပြားပါတယ်။ ခွင့်ပြုချက်အပြည့်နဲ့လေ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးသား ဘာမှမလုပ်သေး ဘဲ ဘေးချင်းယှဉ်လျက်ထိုင်နေကြတယ်။များမကြာခင် မုန်တိုင်းဝင်ဖို့ လေပြေစတိုက်ခတ်ပြီထင်ရဲ့။


သူ့အတွက်တော့ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်သက်သက်မဟုတ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သူစိမ်းတယောက်က အမှန်မြင် ပြီး အဝေးကိုထွက်မပြေးသွားခဲ့တာမျိုး။


စကားစမြည်ပြောပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကိုယ်စီ စကားလုံးတစ်လုံးထပ်ပြောစရာမလိုအောင် သဘောပေါက်ပြီးသားဖြစ်သလို ထပ်မံဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်စရာလည်းမလိုတာမို့ နှစ်ယောက်သား တပြိုင်နက်တည်းမတ်တပ်ထရပ်လုနီးပါးဖြစ်သွားချိန်မယ် မအံ့သြတော့ ဘူး။ အလျင်စလိုတော့ မဟုတ်ဘူးရယ်။ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုချင်းစီတိုင်းဟာ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီး ဖြည်းဖြည်းခြင်း အလေးဝန်ကို ထမ်းသလို ဆုံးဖြတ်ချက်ချသလိုပါပဲ။


ပထမဆုံး ရှပ်အင်္ကျီ။ နေဝင်းက လက်နှစ်ဖက်ကိုမြောက်လျှက် ဝတ်ထားတဲ့ရှပ်အင်္ကျီကို ခေါင်းကျော်ချွတ်တယ်။ သူ့လက်ရှားမှု လက်အ ရွေ့ကအစ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းလှစ်ဟလာသမျှကို ကျွန်တော်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ကြည့်သင့်ချိန်ထက်ပိုမိုကြည့်မိတဲ့အပေါ် ဟန်ဆောင် ပုန်းလျှိုးတာမျိုးလည်း မလုပ်တော့ဘူး။ သူ့ရင်အုပ်ကြွက်သားများဟာ ကျွန်တော်မြင်ဖူးသမျှထဲမယ် တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး ပေါ်လွှင်အချိုးအစားကျလွန်းတယ်။ကာယဗလမောင်လို ကြွက်သားအကြီးကြီးတွေလို့ မဆိုလိုပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်အခြေခံရှိပြီးသားမို့ လှပ ပေါ်လွင်တာ ဖုံးထားလို့မရတာအမှန်ပဲ။ သူ့ဗိုက်ကြွက်သားများဟာလည်း အံစာတုံးလေးတွေစီထားတဲ့အတိုင်းပါ။ သူ့အသားအရေဟာ နွေးနေသလို ကျန်းမာ စိုဝင်းနေတာပါ။


“သောက်ရမ်းမိုက်တယ်ကွာ….ကောလိပ်တက်တုန်းကထက်တောင် ပိုကြည့်ကောင်းတယ်”ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်စွာ ပါးစပ်က ဖွင့်ပြောမိတယ်။


ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နေဝင်းရဲ့မျက်နှာပြင်မယ် ရှက်သွေးဖြန်းတာ ဖျပ်ကနဲပြေးသွားပါတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ကသိကအောက်ဖြစ် ရမယ့်အစား သံသယရိပ်ကဲတဲ့ အပြုံးတစ်ချက်သာ ပြုံးပြလာတယ်။ ဒါဟာ ပီတသောမနဿဖြစ်ခြင်းနဲ့အတူ စိတ်သက်သာရာရခြင်းပါပဲ။ 

ကျွန်တော်လည်း ဝတ်ထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကိုချွတ်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် တစ်စခြင်းအကြည့်ရွေ့တဲ့ သူ့အကြည့်ဟာ ဖြေးဖြေးခြင်း စေ့စေ့စပ်စပ်နဲ့ အကန့်အသတ်မရှိအကုန်ကြည့်ကြောင်း ခံစားမိရတယ်။ တကိုယ်လုံးကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန်စေ့ငုကြည့် နေတာ လုံးဝအကြည့်မလွှဲဘူး။


နောက်တော့ ကျွန်တော်ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီပေါ့။ သူက  အစဦးဆုံးချွတ်ချတဲ့အပေါ် ကျွန်တော်လည်းနောက်က လိုက်လံချွတ်ချခဲ့ ပါတယ်။ အို…အကုန်တော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ boxers  ဘောင်းဘီလေးတော့ ကျွန်တော်ချန်ထားတာပေါ့။ အတွင်းခံဘောင်းဘီရဲ့ ချည်သားများဟာ အတွင်းက ကုန်းရုန်းထသမျှကို ကြာရှည်မဖုံးကွယ်နိုင်ပါဘူး။  ကျွန်တော်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ မိုးကာတဲတခုလို ဖြစ်နေတာ မြင်ကွင်းထဲမယ် ရှင်းနေရော။


“Fuck….”  ကျွန်တော့်ပါးစပ်က လွှတ်ကနဲထွက်သွားတယ်။ “မင်းတကိုယ်လုံး သောက်ရမ်းလှတယ်ကွာ….အဲတာကို မင်းသိတယ်ဟုတ်”


သူစိတ်လှုပ်ရှားစွာ အနည်းငယ်ရယ်မောပါတယ်။


“ကျေးဇူးကွာ….တကယ်ပြောတာ။ အရင်က ဘယ်လူမှ ငါ့ကိုသည်လိုမပြောဖူးဘူးရယ်”


သူဝတ်ဆင်ထားတဲ့ Boxers ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အလားတူချွတ်တာပေါ့။ အဝတ်မပါ ပလာကိုယ်ထည်းနဲ့ ဆိုဖာခုံရှည်ပေါ်မယ် နှစ်ဦးသားဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ပခုံးတွေဟာ  တို့ထိပူးကပ်လုနီးပါးအခြေအနေပါ။ သူ့အရေပြားမှ ကိုယ်ငွေ့ကိုကျွန်တော်ခံစားလို့ရတယ်။ သူ့ကိုယ်ရနံ့၊ သူ့အသက်ရှူငွေ့ကောလေ။


အဲသည့်အခိုက်အတန့်လေးမယ် တစ်ယောက်မှ အလှုပ်အရှား အရွေ့အပြုလုံးဝမလုပ်မိကြဘူး။ နောက်တော့  တပြိုင်နက်နီးပါး ကျွန်တော်တို့လက်တွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း ပေါင်ခြံရှိရာကိုဆင်းချသွားပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ငပဲတွေစီကိုလေ။ဘယ်လိုလှုပ်ရှား နေတယ် ဘယ်လိုအခြေအနေဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ စစ်ကြည့်လို့ရအောင် ကိုယ်တွယ်ထိတွေ့ဟန်က သတိထားပြီး ငြင်သာမှုအပြည့်။ အား…စည်းချက်ကျကျ ကော်ဖီဖျော်ခဲ့ကြတာ….ကျွန်တော်တို့အသက်ရှူသံတွေဟာ အချိန်ကိုက် တပြိုင်တည်းညှိထားကြသလို ဖြစ်နေတယ်။


ဘယ်လိုပြောမလဲ အမြန်လောဆော်တာမျိုးမလုပ်ဘူး၊ တိတ်တဆိတ် အေးငြိမ်းစွာနဲ့ ကိုယ့်နံဘေးကလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နားလည်သဘော ပေါက်ဖို့သာ အရေးထားကြပါတယ်။ သူ့စိတ်ကူးအတွေးထဲကအတိုင်းပဲ ဆိုပါတော့။ ဘယ်လိုစိတ်ကူးထားတယ် ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုး ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့အမြဲသိနေတယ်။


ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြာခဏကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ အကြည့်တွေဟာ အချိန်ကြာလာတာနဲ့ တစ်စုံတခုကို ချိုးဖျက်ဖို့ တွန်းအားပေးသည့်အလား ဖြစ်လာတယ်။မျက်းလုံးချင်းဆုံ ရင်ခုန်တဲ့အကြောင်းအရာတွေ သည်အခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသား ခံစားမိကြတယ် ထင်ရဲ့။


နေဝင်းဟာ သူ့လက်များကို နှေးပေမယ့် သေချာရေရာစွာ ရွေ့လျားနေရာပြောင်းလာပါတယ်။ သူ့ငပဲအရင်းကို လက်ချောင်းများနဲ့ ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ကွမ်းသီးခေါင်းအနားမှ မေးသိုင်းကြိုးကို လက်မအသုံးပြု ပွတ်သပ်တယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းတဝိုက် လက်မနဲ့ အသာပွတ်သပ်တာသာမက လိင်တံတလျောက်ဖောင်းကြွလာတဲ့ သွေးကြောကြီးများအား အခြားလက်ချောင်းများသုံးကာ ပွတ်သပ်ပုံ ကျွန်တော် အသေးစိတ် မြင်တွေ့ရရော။ သူ့အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းထန်လာသလို လေပူတွေမှုတ်ထုတ်တဲ့သူ့နှာခေါင်းတဝိုက်ဟာလည်း သိသာစွာ အသံထွက်လာတယ်လေ။ သူ့ပခုံးအစုံဟာ တင်းတောင့်ထားပြီး မေးရိုးအစုံဟာလည်း အံကြိတ်ထားတာမို့ထင်းနေတာပါ။ ဒါပေမယ့် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကိုစိုက်ကြည့်တဲ့အကြည့် တချက်မလွှဲဘူး။


ကျွန်တော်လည်း အလားတူ ကော်ဖီစဖျော်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများဟာ စည်းချက်ကျလှုပ်ရှားသလို သူပြုလုပ်သမျှနဲ့ တပြိုင်တည်း ချိန်ကိုက်လှုပ်ရှားခဲ့တယ်။ ပေါင်ကြားက ညီဘွားရဲ့ တုတ်ခိုင်မှု၊ ပူနွေးတဲ့အထိအတွေ့၊သွေးကြောတွေထဲ တထိတ်ထိတ် သွေးစီးမှုခံစားချက်များကို သူ့မျက်ဝန်းများအား ပြန်စိုက်ကြည့်နေပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခံစားသိရှိနေတာအမှန်ပါ။မျက်ဝန်း အကြည့်များကိုသုံးလျက် နှစ်ယောက်သား လိင်မှုကိစ္စပြုကျင့်နေသလိုဟန်ပေါက်နေတယ်။ နှစ်ယောက်သား ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့ တာမျိုးမလုပ်ဘဲ ခံစားဖြစ်ပျက် အပြိုင်ကျဲနေကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့လှုပ်ရှားမှုများဟာ ရင်ခုန်ဖို့ကောင်းတယ်ဗျ။


နေဝင်းက သူ့မျက်ဝန်းများကို စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ခဏကြာမှေးပိတ်ပြီးမှ နောက်တဖန်ဖွင့်ဟလာပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် မှာရှိတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို မှတ်ဉာဏ်ထဲ စွဲမြဲအောင်မှတ်တမ်းတင်နေတဲ့အတိုင်း အသားကုန်စိုက်ကြည့်တာဗျို့။ တုံ့ပြန်မှုတိုင်း၊ ဆတ်ကနဲ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကိုပါ မလွတ်စေရဘူးရယ်။


“မောင်မောင်…” သူပင့်သက်တချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ကြားနိုင်သည်ဆိုရုံမျှသာ ပြောလာတယ်။


“အေး..ပြောလေ….ငါသည်မှာရှိတယ်” ကျွန်တော် အသာအယာပဲ စကားခွန်းတုန့်ပြန်လိုက်ပါတယ်။နေရာရွှေ့ လှုပ်ရှားကိုင်တွယ်လာတဲ့ သူ့လက်ချောင်းများကို တားမြစ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်ပေါ့။


သည်အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ရှူသံများကလွဲလို့ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော် သူ့အနားကို တိုးကပ်လိုက်မိတယ်ပေါ့။


“ငါ….ငါ မင်းဟာကို ခဏဖြစ်ဖြစ် ထိကိုင်လို့ရမလားဟင်” နှစ်ဦးသားကြား အကွာအဝေးမရှိအောင်တိုးကပ်သွားလိုက်ကာ ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးမေးခဲ့ပါတယ်။


သူ ကျွန်တော့်မျက်လုံးရှိရာကိုတည့်တည့်စိုက်ကြည့်လျက်  ချိတုံချတုံကင်းစွာ “ရတယ်လေ….အသေအချာပေါ့” လို့ပြောတယ်။


ကျွန်တော့်လက်ကို တကယ်ဖြေးဖြေးလေးကြွကာ သူ့ပစ္စည်းရှိရာ မရဲတရဲလှမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်လက်ချောင်း လေးများနဲ့ အသာအယာဆုပ်ကိုင်မိတယ်။ ယခင်က မတို့မကိုင်ဖူးတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုကို အခုမှစကိုင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသလို စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ဒွန်တွဲစွာ ကိုင်တွယ်ခြင်းပါ။ သူ့ပစ္စည်းဟာ ပူနွေး မာတောင့်ပြီး တဖြည်းဖြည်းတုတ်ခိုင်လာသယောင်မို့ အခြား လက်ချောင်းများထက်လက်မကိုတော့ ငပဲခေါင်းတဝိုက်ပွတ်သပ်လှုပ်ရှားပစ်ပါရော။ 


“ငပဲကြီးက ပူနွေးနေတာပဲ….ပြီးတော့ မတ်ထောင်နေတာ တကယ် perfect” လို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ကျွန်တော်မှတ်ချက်ချလိုက်တယ်။


ခဏတော့ သူ့နှုတ်ဖျားမှ ညည်းညူသံ စစ်မှန်စွာထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ့တင်ပါးဆုံဟာ အနည်းငယ်တွန့်ကနဲလှုပ်ရှားသွားပေမယ့် နေရာပြောင်းထိုင်လိုက်တာ ဘေးတနေရာကိုရွှေ့လိုက်တာမျိုး သူမလုပ်ဘူး။ ကျွန်တော်လုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ကို သူဆက်လုပ် ခွင့်ပေးတယ်။


စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သူ့ခံစားချက်တွေ ရေချိန်မြင့်ဖို့လုံလောက်ပြီလို့ ယူဆမိတဲ့အထိ ကျွန်တော်ဆက်လက်ပွတ်သပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဆက်လုပ်ပေးဖို့ သူငံ့လင့်ချိန်ခဏမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကိုရုတ်သိမ်းပြီး ကိုယ့်ငပဲကိုယ်ပြန်ကိုင်မိတယ်။ ဟုတ်တယ် ကိုယ့် ဘာသာကိုယ်လည်း နှိုးဆွသာယာဖို့လုပ်ရတယ်။


အဝတ်မပါ ပလာကိုယ်တည်းနဲ့အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်ကြကာ နှစ်ဦးသားဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေကြပါတယ်။ တစ်ယောက်မျက်ဝန်းကို အခြားတယောက်က စိုက်ကြည့်လျက် ဘာမှရှေ့ဆက်မဖြစ်လာရင် ဘာလုပ်ရမလဲ တွေးတောပေမယ့် တကယ်တမ်းက ကွဲပြားခြားနားတဲ့ တခုခုက အရန်သင့်ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သားကြား စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုတွေဟာ တည်ငြိမ်စပြုပြီပြောရမယ်။  ဟုတ်တယ် အဲသည့်ခံစားချက်ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အရဲကိုးမှုက စပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသန်မာသူ Gym ကစားသူတွေဟာ လိင်အင်္ဂါ သေးတယ်ဆိုတဲ့စကားဟာ နေဝင်းအတွက်မှားယွင်းတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများကြားက သူ့ငပဲဟာ တဖြည်းဖြည်းတုတ်ခိုင်ရှည် လျားလာတာမို့ ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားကစားမှုကို ရ့ပ်တန့်လို့မရနိုင်တော့ဘူးရယ်။


ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုများဟာ သွက်လက်မြန်ဆန်လာခဲ့ပါတယ်။ အကြမ်းဖက်သလို ခပ်ကြမ်းကြမ်းမလုပ်ဘဲ ပိုမိုအထာကျ သဘောပေါက်စွာ အကိုင်အတွယ်အပွတ်အသပ်လုပ်လာကြတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများဟာလည်း လွန်းထိုးသလိုချောမွေ့စွာ လှုပ်ရှားနေမိတယ်။ ကိုယ်စီအသက်ရှူတာတွေဟာ ဖားဖိုဆွဲသလိုမဟုတ်တော့ဘဲ စည်းချက်ကျပုံမှန်ဖြစ်လာတယ်။ ခပ်ပြင်းပြင်း အသက် ရှူရှိုက်လိုက်တာမျိုး သက်ပြင်းချလိုက်တာမျိုးတွေနဲ့အတူ ခပ်တိုးတိုးညည်းညူသံအချို့ကို အဆုံးသတ်အဖြစ်  ပါးစပ်ကထွက်မိကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ခန္ဓာကိုယ်များက ကိုယ်စားဖွင့်ဟပြနေတဲ့အတိုင်းပါပဲ။


နေဝင်းက ကျွန်တော့်ညာဘက်ခြမ်းမှ ဆိုဖာပေါ်မယ် ကပ်လျက်ထိုင်နေတာမို့ သူ့ပခုံးသားများဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးအစွန်ကို တို့ထိတွန်း တိုက်နေတယ်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှု စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို သူ့ကြွက်သားများမှတဆင့် ကျွန်တော်ခံစားလို့ရပါတယ်။ယခင်ကော လက်ရှိကော ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ကနဲကြည့်ခဲ့ချိန်တိုင်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတယ် ဘာဖြစ်ချင်နေတယ်ဆိုတာမျိုး သူတစ်ဦးတည်းကိုသာ စစ်ဆေးစရာ မလိုဘဲ သိနိုင်စွမ်းရှိခဲ့တယ်။ တချိန်လုံး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတတ်တဲ့ ကျွန်တော့်အကျင့်ကြောင့်ဖြစ်နိုင်သား။ အပိုမပြောဘူး သူ့ပုံရိပ် သည်သာ အမြဲတစေ ကျွန်တော်မှတ်မိချင်တာမျိုးပေါ့။


သူ့ရင်အုပ်အစုံဟာ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်နဲ့၊ သူ့ဗိုက်သားပြင်ဟာလည်း လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ တောင့်တင်းသွားတာဖြစ်လာတယ်။ သူ့ငပဲထိပ် ဟာ အရည်ကြည်များနဲ့စိုရွှဲနေသလို လက်ချောင်းများသည်လည်း စိုထိုင်းပြီးသားဖြစ်နေပြီ။ သူ့ကိုယ်နံ့အစုံကို ကျွန်တော်ရနေသလား ဖြေရမယ့်ပုံပါ။ ချွေး၊ အရေပြားရဲ့ပူနွေးမှုနဲ့အတူ တစ်စုံတခုသော ရင်းနီးနေသည့် ခံစားမှုမျိုးအပါအဝင်ပေါ့။ နေဝင်းဆိုတာ ဒါလို့ခံစားချက် ပေးတဲ့ တစ်စုံတရာကို ခံစားနေမိတဲ့ ကျွန်တော်လေ။


ကျွန်တော့် တင်ပဆုံဟာ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများနဲ့ စည်းချက်ညီစွာ လှုပ်ရှားဝေ့ဝိုက်တာမျိုး စလုပ်ပါတယ်။ သူပစ္စည်းကို နောက် တကြိမ် ကျွန်တော်ထိကိုင်ချင်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ချင်တယ်၊ သူ့ကို အနားနားဆွဲခေါ်ကာ နီးကပ်စေချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အခိုက် အတန့်ခဏတာသက်သက်မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော်သိတယ်။ အခုတော့ မဖြစ်သေးဘူးပေါ့။ ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ကာ မျက်ဝန်းချင်း စိုက်ကြည့်လျက် ကော်ဖီဖျော်တဲ့အတွေ့အကြုံခံစားချက်ကို သူလိုချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ငပဲကိုကိုင်တွယ်ထားတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ငပဲသူကိုင်ထားတာမျိုးလားပဲ။ သည်တော့ သူလိုချင်တဲ့အတိုင်းသာ ကျွန်တော်အလိုက်သင့်လှုပ်ရှားပေးခဲ့တယ်။


များမကြာခင်မှာပဲ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ကျွန်တော်မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လိုတောင့်တင်းသွားတယ်၊ သူ့တင်ပါးဆုံတွေ ခပ်ပြင်းပြင်းဘယ်လိုလှုပ်ရှားသွားတယ်၊ သူ့ဦးခေါင်းအစုံ နောက်လန်ပြီး မျက်ဝန်းများမှေးမှိတ်တာကအစပေါ့။


“မောင်မောင်….ငါ….ငါ….ဟိုဟာ….ပြီးတော့မလားဘဲ” သူခပ်တိုးတိုး ညည်းပြောပြောလာတယ်။

“ငါသိတယ်….ငါလည်းအတူတူပဲ…အ” ကျွန်တော်ခွန်းတုံ့ပြန်ရတယ်။


နောက်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး ပစ်ချက်ထိ အထွဋ်အထိပ်တက်သွားကြပါတယ်။ အဲတာ တပြိုင်နက်နီးပါးဖြစ်တာ။


ပြုလုပ်နေတာ ခဏရပ်၊ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်း၊ ဆတ်ကနဲ တွန့်တွန့်သွားကာ အားပြင်းပြင်း သုက်ရည်တွေဟာ  သူ့ငပဲထိပ်မှ ပန်းထွက် လာခဲ့ပါတယ်။ သုက်ရည်များဟာ သူ့ဗိုက်သားပြင်အနှံ့၊ လက်ချောင်းများနဲ့ သူ့ပေါင်တံတလျောက် ကျသွား ပေလူးသွားတယ်လေ။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ ကျွန်တော်သည်လည်း လိုက်ပါ ပန်းထုတ်မိတာ ရင်ထဲလှိုက်ကနဲ လိုက်ကနဲခံစားရပြန်တယ်။ တကိုယ်တည်း ပြုလုပ်ချိန်ကထက် သုက်ရည်ပန်းထုတ်အား ပိုပြင်းသလို ပူနွေးတာကော ညစ်ပတ်တာကောပေါ့။ ဆိုဖာနောက်မှီပေါ် ကျွန်တော်မှီချလှဲချလိုက်ကာ စိတ်တင်းကြပ်မှုအကုန် လျှော့လိုက်တယ်။ နေဝင်းဘက်ကို ခေါင်းတချက်စောင်းကြည့်ပြန်တော့ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှူငွေ့များဟာ ရောနှောကုန်ပါတယ်။ သိပ်မကြာတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုဟာ ကျွန်တော်တို့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါလျက် သည်းသည်းကွဲကွဲ ပီတိဖြစ် ဘဝင်ကျတာကို သိသာစေတယ်။


နောက်တော့ အခန်းထဲ အပ်ကျသံကြားရမတတ် တိတ်ဆိပ်သွားပြန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှလုံးခုန်သံတွေကို ကြားရရုံပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က စိုထိုင်းမှုကို သတိပြုမိရုံပေါ့။ များမကြာခင် ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်မှုဟာ တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်နှုန်းထား သို့ပြန်ရောက်လာတယ်။


နေဝင်းက သူ့လက်အစုံကို နမ်းရှိုက်ကြည့်ကာ အနံ့ခံတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းအစုံကို ငေးစိုက်ကြည့်လာတဲ့ သူ့အကြည့်တွေဟာ ဝင်းလက်မှုတခု ရောယှက်နေတယ်။


“ငါ့ရဲ့အကြီးမားဆုံး စိတ်ကူးအိပ်မက်တစ်ခုကို မင်းဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တယ်လို့ ထင်တယ်ကွာ” သူခပ်တိုးတိုးပြောပါတယ်။


ကျွန်တော် သူ့ကိုပြန်ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ကူးထဲမှာတော့ အဖြေဟာ တစ်ခုပဲရှိခဲ့တယ်။


“ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အစဦးခြေလှမ်းလှမ်းခြင်းတခုပဲ” လို့။



Alex Aung (July 27, 2026)

Tuesday, July 14, 2026

Fulfilling My Straight Friend's Fantasies

စိတ်ကူးအိပ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း (Part I)



တခါတရံ ယုံမှားဖွယ်မရှိတဲ့ မှတ်ဉာဏ်များဟာ မှေးမှိန်သွားခြင်းမရှိ ပိုမိုနက်ရှိုင်းခြင်းသာဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် နေဝင်းလို လူတစ်ယောက်နဲ့ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များပေါ့။ မျက်ဝန်းများကိုမှေးမှိတ်လိုက်ချိန်တိုင်း ကောလိပ်ကျောင်းတက်စဉ်က အဆောင်ရဲ့ အခန်းထဲပြန်ရောက်သွားပြီး စာအုပ်များကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော်၊ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းအနည်းငယ်ပြုလုပ်ပြီးလို့ ရေသန့်ဗူးလေး ကိုင်ထားတဲ့ နေဝင်းတို့ကို ပြန်မြင်လာတယ်။ အခန်းထဲကို သူလမ်းလျှောက်ဝင်လာချိန်ဆို အခန်းတွင်း ပိုမိုထွန်းလင်းဝင်းပသယောင် ဒါမှမဟုတ် ပိုမိုနွေးထွေးသွားသယောင် ခံစားရတာအမှန်ပါ။


အပျော်သက်သက်အတွက်ဆို အရာရာဖန်တီးပြုလုပ်တတ်သူတွေထဲ နေဝင်းပါဝင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပြောမလဲ သူ့လက်သုံးစကား “Just for Fun” ပေါ့။ အားကစားခန်းမ Gym မှာ အတူလေ့ကျင့်ကစားပြီးနောက် ရေအတူချိုးချိန်ဆို ထွေးဖက်တာ၊ ကလိထိုးတာမျိုးပြုလုပ်တာ မျိုးလေ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သည့်ထက်ပိုမိုတာတွေကို မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်ပခုံးတဝိုက်ကို သူထွေးဖက်ချိန်ဆို လက်ချောင်းလေး တွေနဲ့ ဟိုကြားသည်ကြားအချိန်အတော်ကြာ ပွတ်သပ်ထိုးထည့်တာမျိုးလုပ်တယ်။ သူ့ကို မကြည့်ရှုဘူးလို့တွေးထင်ကာ ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့် ငေးကြည့်နေတဲ့အခါဆိုရင် အရှက်မွှန်စိတ်တသွင်သွင်စီးဆင်းသလို ရင်ထဲခံစားရတယ်။ ရေကူးကန်မယ် ရေအတူချိုးချိန် အခြားသော အမျိုးသားအပေါ် သူ့အကြည့်တွေ ခဏခဏရောက်တာ မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဘဲတွေနောက်လိုက်တာမျိုး အကြောင်းတခုခုဖန် တာမျိုးမလုပ်ဘဲ သူ့မျက်ဝန်းအကြည့်တွေကတော့ နံဘေးကလူတွေ သတိထားမိတဲ့အထိ လိုက်သွားတတ်တာပါ။ သူ့ဘာသာသူ အတင်း ထိန်းချုပ်ရုန်းကန်တိုက်ပွဲဝင်နေရပုံလို့ ထင်ရတယ်။ ပြီးရင် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တချက်ပြန်ပြန်စောင်းငဲ့ကြည့်တတ်တယ်။ အလွန့်အလွန် ခဏဆက်ထိုင်ပြီးမှ တနေရာရာကို သူ အဦးဆုံးထထွက်သွားရော။


ကျွန်တော်တို့ အဲသည့်အကြောင်းကို စကားစပ်မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အဲသည့်အကြောင်းအရာက အရာအားလုံး ပျက်စီးခြင်းအကြောင်း ဖန်တီးဖို့ အလွန်လွယ်ကူလို့ဖြစ်ပါတယ်။ ကောလိပ်အားကစားသမားတွေရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့အံမဝင်တဲ့ လိုအင်ဆန္ဒများအကြောင်း စကားစမြည် ထိုင်ပြောဖို့အတွက် အားတဲ့အခန်းက သိပ်မရှိဘူးလေ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေးထဲ တိတ်တဆိတ် နောက်တန်းရောက်နေတာ လည်းကြာပြီ။ ကိုယ်စိတ်ဝင်စားမိတဲ့ မျက်နှာကျက်မိနေတဲ့ အမည်မသိသူများဝန်းကျင်မှာလည်း အမြဲလိုလို စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းထား သူတွေ ရှိနေတတ်ခဲ့တာကိုး။


ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နေဝင်းဟာ စစ်မှုထမ်းနှစ်နှစ်တာအတွက် နှုတ်ဆက်စကားမဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားပါတယ်။ ပထမလအနည်းငယ်တုန်း ကတော့ သူ စာတိုက်ကတဆင့် စာအနည်းငယ် ပို့တယ်။ လများစွာကြာပြီး နှစ်ချီသွားချိန်မှာတော့ ပျောက်ကွယ်တိတ်ဆိတ်သွားတယ် လေ။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အသံတိတ်သွားတယ်လို့ ပြောရင်ပိုမှန်မယ်။ 


အခုစာရေးနေတဲ့နေ့ မတိုင်ခင်တရက်မှာ စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ ဖုန်းက တုန်ခါ အသံမြည်လာကာ သူ့အမည်ကိုတွေ့လိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံတွေ စည်းချက်မမှန်တော့ဘူးရယ်။


“မောင်မောင် ဟုတ်တယ်ဟုတ်” နားရွက်နားကပ်ထားတဲ့ တယ်လီဖုန်းစပီကာမှတဆင့် ကျွန်တော်ကြားလိုက်တယ်။ သူ့အသံက ကျွန်တော်မှတ်မိနေတဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေသံထက် လေးနက်ပြီး နွေးထွေးတဲ့ လေသံမျိုးဖြစ်နေပါတယ်။ “ငါ မြို့ထဲရောက်နေတယ်၊ အချိန်ခဏလောက်ပဲရမယ်ထင်တယ်….အဲတာ….မင်းနဲ့တွေ့ချင်လို့” 


ခဏ အခိုက်အတန့်တော့ ကျွန်တော်အသံတိတ်သွားပါတယ်။ နောက်တော့ စကားလုံးတစ်လုံးခြင်းပြောမိတယ်။


"ငါ့အခန်းကိုလာခဲ့လေ"


ဘယ်လိုအဆင်သင့်ပြင်ထားရမလဲ တွေးဖို့ အခွင့်အရေးတချက်မရခင်မှာ အခန်းတံခါးဝမှ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံမည်လာပါတယ်။ ကျွန်တော် အခန်းတံခါးသွားဖွင့်ခဲ့ပြီးချိန် အသက်မရှူနိုင်တာမျိုး ဒုတိယအကြိမ်ကြုံရတယ်။ နေဝင်းတယောက် မတ်တပ်ရပ်နေတယ်။ အနည်းငယ်ပုံစံကွဲပြားသွားပေမယ့် ကျွန်တော် သူ့ကိုအတိအကျမှတ်မိတယ်။ သည့်ထက်ပိုတာပေါ့။ သူ့မျက်နှာက ပိုမိုရင့်ကျက်လာ တယ်၊ မုတ်ဆိတ်မွှေးငုတ်တို အရိပ်အယောင်အနည်းငယ်ရှိတယ်၊ သူ့လည်ဂုတ်နဲ့ ပုခုံးများဟာ နေလောင်ထားတယ်…Damn. ယူနီဖောင်း ဘောင်းဘီရှည်တစ်ထည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အံကိုက် မီးခိုးရောင် T-shirt တစ်ထည်ကို သူဝတ်ဆင်ထားတယ်ဗျ။ ဂလု….သူ့ရင်အုပ် အစုံကလည်း ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားရှိနေသလို သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ကာတစ်ခုလုံး ဘယ်လိုဖြတ်သန်းခဲ့လဲလို့ ပြောနေခဲ့တယ်။



“ဟေ့လူ….” အပြုံးတစ်ပွင့်နဲ့ သူအသံပြုရင်း ကျွန်တော်ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာ ပခုံးအစုံကို လှမ်းဖက်ပါတယ်။


သည် ဖက်တွယ်မှု…ဟုတ်တယ် သည်ဖက်တွယ်မှုဟာ ကျွန်တော်မှတ်မိနေခဲ့တာထက်တောင် တင်းကြပ်နေခဲ့တယ်။ နွေးထွေး နုညံ့သလို တရင်းတနီးရှိလှတယ်။ တစ်စက္ကန့်လောက် သူ့အသက်ရှူငွေ့နွေးနွေး ကျွန်တော့်လည်တိုင်မှာ  ရိုက်ခတ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ရင်အုပ်အစုံဟာ ကျွန်တော့်ရင်အုပ်များနဲ့ တွန်းကပ်ဖိကာ ပူးကပ်သွားတဲ့အထိပါ။ ရပ်နေရာမှ တစ်လက်မမှ ကျွန်တော်မရွေ့မိဘူး။ အမြဲတစေ ငြင်းဆန်တတ်တဲ့ ကျွန်တော် သူပြုလုပ်သမျှကို လက်ခံပြီး ငြိမ်သက်နေတယ်ဆို ယုံမလား။


“ငါးနှစ်တောင်ရှိသွားပြီ…” ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ပူးကပ်နေတာကို သူပြန်ခွာရင်း ခပ်တိုးတိုးသူပြောလာတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ပခုံးတွေပေါ် တင်ထားတဲ့ သူ့လက်များက ခပ်တင်းတင်းအားပါနေမြဲ။


“ငါ မင်းပျောက်ကွယ်သွားတယ်တောင်ထင်နေတာ” ကျွန်တော် သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ယခင်အချိန်များ နဲ့မတူ လေသံများဟာ လေးလေးနက်နက်ရှိလှပါတယ်။ သူဆန်းစစ်ကြည့်ရင် သည်ထက်ပိုတာသိလိမ့်မယ်။ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အရာ သို့မဟုတ် ငံ့လင့်နေတဲ့အရာအကြောင်း ပြောတဲ့ လေသံမျိုးထင်တယ်။


ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထဲဝင်ခဲ့ကြတယ်။ သူဝတ်ဆင်လာတဲ့ ရှူးဖိနပ်များကို သေချာချွတ်ထားခဲ့ရင်း Apartment အခန်းဝန်းကျင်တဝိုက်ကို လျှောက်ကြည့်ပါတယ်။ “သည်နေရာက တကယ့်ကို ‘You’ စစ်စစ်ဖြစ်လွန်းတယ်။ Minimalist ဒါပေမယ့် တစ်ခုခုအဓိပ္ပာယ်ရှိနေတာမျိုး။ အရေးကြီးတဲ့အရာတွေအတွက်သာ ကွက်လပ်တွေချန်လှပ်ထားတတ်တဲ့အကျင့် ကျန်နေသေးတယ်” သူရယ်မောကာ မှတ်ချက်ချတယ်။ 


‘ဒါမှမဟုတ် ပြန်လာမယ့်တစ်ယောက်ယောက်အတွက် ဖြစ်နိုင်တာပဲ…’ ကျွန်တော် ခပ်သွက်သွက်ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ အလွန်ရိုးသားစွာ ပေါ့။


ကျွန်တော်တို့ မီးဖိုချောင်ထဲ ထိုင်လိုက်ကြပါတယ်။ လဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖျော်တိုက်ခဲ့ပေမယ့် သူလုံးဝမတို့ထိခဲ့ပါဘူး။ အဲသည့်အစား စကားအများကြီးပြောလာတယ်။ သူ့စစ်တပ်အကြောင်း၊ ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်လုပ်ငန်းများအကြောင်း၊ နံနက်ခင်း အမှတ်စဉ်ခေါ်တာ၊ မိုးရွာထဲ အပြေးကျင့်ကြတာ၊ အုပ်ချုပ်သူအရာရှိ တပ်မှူးက အရာရာတင်းကြပ်လွန်းတဲ့အကြောင်းနဲ့အတူ သူ့ဘော်ဒါများဟာ ဖိအား များအောက် ရုန်းကန်နေရတဲ့အကြောင်း အစုံပါပဲ။


“ဒါပေမယ့် အဲတာက မင်းကို စည်းကမ်းစနစ်ရှိအောင် လေ့ကျင့်ပေးတယ်ကွ။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ခံစားချက်က အတော်ကောင်းတယ်။ ပိုပြီးတွန်းအားပေးဖို့ မင်းလုပ်နိုင်တယ်။မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုပိုရှိလာတယ်။” လို့ပြောရင်း သူ စကားအဆုံးသပ်တယ်။


Mug ခွက်ကိုကိုင်လျက် နှုတ်ခမ်းကိုတေ့လိုက်သော တောင့်တင်းလှသည့် သူ့လက်ဖမိုးကို ကျွန်တော်ကြည့်နေမိတယ်။ အရေပြား အောက်မှ ဖောင်းကြွနေတဲ့ သွေးကြောကြီးတွေက ထင်းနေပါတယ်။ သူ့လည်တိုင်မှာ သွေးတိုးမှုကြောင့် တဆတ်ဆတ်ခုန်နေပုံကို သွားမစမ်းကြည့်ဘဲ ကျွန်တော်ခံစားလို့ရတယ်။ အသံကိုနှိမ့်ပြီးပြောသော်လည်း ချောမွေ့ပြီး ရှင်းလင်းနေတဲ့ သူ့အသံဟာ ကျွန်တော့်အပေါ် လိုအပ်တာထက်လွှမ်းမိုးမှုရှိသလိုပါပဲ။


“မင်းလည်း အများကြီးပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ ပျင်းရိပျင်းတွဲ ခပ်နှေးနှေး သွားလာပြောဆိုတတ်သူ မဟုတ်တော့ဘူး ဟုတ်တယ်ဟုတ်” ကျွန်တော့်လက်မောင်းဆုံကို ရုတ်ခြည်း ကိုင်ကြည့်ရင်း စကားစုတခုချင်း သူပြောတယ်။ သူ့လက်ချောင်းများဟာ အတန်ကြာပြန် မဖယ်ဘဲ အလိုက်သင့် ဟိုသည်တို့ထိကြည့်နေပါတယ်။


“ဟုတ်တယ်….ငါ ကိုယ်အလေးချိန်ထိန်းဖို့ Gym မှာ အလေးနဲ့ပုံမှန်ကစားဖြစ်တယ်….မင်းလိုပေါ့။” ကျွန်တော် အသာအယာ စကားခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်တယ်။


သူ အားရပါးရပြုံးခဲ့ပါတယ်။ သူ့အပြုံးဟာ ခပ်ရိုးရိုးမဟုတ် သည့်ထက်ပိုမယ့် တစ်စုံတရာတွေ ပါနေတာသေချာတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တုန့်ပြန်မှုအမူအယာ ပြောစကားတွေကို သူဆန်းစစ်နေသလိုပါ။ ကျွန်တော် တစ်စုံတစ်ခုပြောမှာ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုပြုလုပ်မှာကို သူစောင့်ဆိုင်းနေတာများလား။


ကျွန်တော် ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမပြောမိပေမယ့် နှလုံးခုန်သံတွေမြန်လာပါတယ်။


ညစာစားသောက်ပြီးချိန်မှာတော့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုအနည်းငယ်ဖြစ်လာတယ်။ နေဝင်းက ဆိုဖာခုံရှည်ပေါ် သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပါတယ်။ ကျောင်းအဆောင်အခန်းမှာတုန်းက အနည်းငယ်ရှက်ရိပ်သန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်ခဲ့တဲ့ အကြည့်အတိုင်း သူကြည့်နေမှန်း ကျွန်တော်သိတယ်။ တခုခုကို ဖုံးကွယ်နေရင်း အနည်းငယ်ရှက်စနိုးနဲ့ကြည့်တဲ့အကြည့်လေ။ သူ့လည် ဂုတ်တဝိုက်ကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဘာရယ်မဟုတ် ဟိုစမ်းသည်ကိုင်လုပ်ရင်း ကျွန်တော့်ကိုကြည့်လိုက် အခန်းဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက် လုပ်နေတယ်။


“မောင်မောင်….” အနည်းငယ် ချိတုံချတုံဖြစ်တဲ့ လေသံနဲ့သူစကားစတယ်။ “မိုက်တယ်ပြောရမလား ငါမသိဘူး….ဒါပေမယ့် လောလောဆယ် နေဖို့နေရာတစ်ခုတောင် မပိုင်သေးဘူးကွာ။ ဌာနထဲက သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့အခန်းစပ်တူငှားပြီးနေမလား စဉ်းစားပေမယ့် အဲတာက ငါ့အတွက်အလုပ်မဖြစ်ဘူးရယ်။ မင်းနဲ့အတူ ခဏနေလို့ရမလား”


ကျွန်တော် ခဏလေးတောင် ချိတုံချတုံမဖြစ်ဘဲ ‘မင်း  နေချင်သလောက်အချိန်ကာလထိနေပါ။ တကယ်ပြောတာ’ အေးအေးဆေးဆေး စကား ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ အမည်မတပ်နိုင်သေးခင်မှာဘဲ တစ်စုံတရာမွှေနေခဲ့ပါပြီ။


သူစိတ်သက်သာရာရသည့်အပြုံး တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်း ‘အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ….ပြောမပြတတ်အောင်ပဲ”


အဲသည့်ညနေခင်းမှာ ဧည်ခန်းထဲ အတူရွေ့ထိုင်ကြတယ်။ အခန်းမီးရောင်က မလင်းတလင်းပေါ့။ တီရှပ်အင်္ကျီနဲ့ ချွေးခံဘောင်းဘီ (sweatpants) တစ်ထည်ဝတ်ပြီး ဆိုဖာခုံပေါ် သူသက်သောင့်သက်သာလှဲလှောင်းနေခဲ့တာ တပ်တွင်းလေ့ကျင့်သားကျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအဆစ်က တမင်လှစ်ဟပြစရာမလိုဘူးဗျ။ ကျွန်တော်လည်း ဘီယာတစ်ခွက်ကိုင်လျက် သူ့နံဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် တို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးဟာ စပါးတထောက်သာ ရှိတယ်။ သူ့ပေါင်တံများဟာ ကျွန်တော့်ပေါင်တံများနဲ့ တွန်းတိုက်မိနေသော်လည်း နေရာရွှေ့တာ ကိုယ်ဟန်အနေအထားပြောင်းတာမျိုး သူမလုပ်ဘူး။


“သည်မှာက နေရာထိုင်ရသိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဘာဖိအားမှမရှိ ဆိတ်ငြိမ်တိတ်ဆိတ်နေတာ။” သည်စကားတစ်ခွန်းကိုပြောပြီး စက္ကန့် အနည်းငယ်ကြာမှ “ငါ သည်လိုနေထိုင်သွားလာရတာကို လွမ်းနေခဲ့တယ်ပြောရမယ်”


“အင်း….ငါကတော့ မင်းကိုလွမ်းနေခဲ့တာ” လို့ အတွေးထဲမှာပဲ ကျွန်တော်ပြောလိုက်ပြီး ပြင်ပမှာတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟဖြစ်ပါ။ အဲသည့်အစား ဘီယာခွက်ထဲမှ ဘီယာကို တစ်ငုံစာလောက် စုပ်မျိုလိုက်တယ်။


“ကောလိပ်တက်တုန်းကအကြောင်းကော မင်းတွေးဖြစ်ရဲ့လား”


“တချိန်လုံးပဲ တွေးမိတယ်” တုန့်ဆိုင်းတာမျိုးမလုပ်ဘဲ သူချက်ချင်းစကားပြန်လာတယ်။ “ငါတို့ မတူညီကွဲပြားစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြတာတွေ၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြန်မပြောခဲ့တာတွေကောပေါ့”


နှစ်ယောက် အသံတိတ်သွားကြပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မရွေးချယ်ဖြစ်ခဲ့သော ချိုချိုအေးအေး သီချင်းသံစဉ်လေးအချို့က တော့ နေဝင်းဖွင့်ထားမှုကြောင့် ကြားနေရတယ်။ အခုအချိန်အခိုက်အတန့်အတွက် သင့်တော်သလိုပဲ။ နေဝင်း ကျွန်တော့် အနားကို အနည်းငယ်တိုးကပ်လာတယ်။ အခု သူ့လက်မောင်းအစုံဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးထက်မှာ ထွေးပိုက်လျက်ပေါ့။


“ကျောင်းအဆောင်အခန်းထဲက မွေ့ယာပေါ် ငါတို့အတူအိပ်စက်ခဲ့ကြချိန်ကို မင်းမှတ်မိလား။” ကျွန်တော့်မျက်စိကို သူတည့် တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလာတယ်။


“ငါမှတ်မိပါတယ်။ မင်းက ဟောက်သံပေးပြီးအိပ်နေတော့ တညလုံး ငါအိပ်မပျော်ခဲ့ဘူးလေ။ ဘာကြောင့်ဆို ငါအိပ်တဲ့အနား မင်းက ပူးကပ်ပြီးလှဲအိပ်နေခဲ့တာကိုး။ ပြီးတော့ မိုးရွာပြီးစ သစ်တောအုပ်ထဲက အနံ့လိုမျိုး မင်းစီကရနေတာ”


သူ ငြင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း “မင်း တကယ်ကြီး အဲလိုတွေးခဲ့တာပေါ့”


“တကယ်ပေါ့” ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။

သူနောက်တကြိမ်ပြုံးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သည်အပြုံးကတော့ တမူကွဲပြားတယ်။ ပို၍တိတ်ဆိတ်သလို ပို၍နက်ရှိုင်းတယ်။ နှစ်များစွာ စိတ်ထဲမှာ သိုဝှက်ထားသမျှ ခံစားချက်တွေကို နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကိုယ်သူလွတ်လပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပုံရတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကို စက္ကန့်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်တယ်လေ။ လုံးဝအကြည့်မလွှဲဘူး။ ကျွန်တော်ကရော အကြည့်ခြင်းစုံတာ မပျက်စေရဘူး လုပ်မိတာ။


ဘယ်လိုပြောမလဲ စကားစမြည်ပြောရုံသက်သက်မဟုတ်ခဲ့တာအမှန်ပါ။အသံမထွက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းတခုက တစုံတရာကို ထုတ်ဖော်ပြောနေတာပဲ။ မျက်တောင် တဖျပ်ဖျပ်ခပ်တာက မေးခွန်းထုတ်ခြင်းပေါ့။ ပြီးတော့ အဖြေဆိုတာတော့ မထွက်လာသေးဘူး။


ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား ဆည်းဆာချိန်အောက်မှာ ထိုင်နေကြတာ ရှေ့က ဘီယာခွက်ထဲမှာလည်း ဘီယာမရှိတော့သလို စကားစမြည်ပြောခြင်းလည်း ဆိုင်းငံ့ထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်တို့နှစ်ဦးသားကြားက တိတ်ဆိတ်မှု သိပ်မပြင်းထန်ဘူး။ အတော်အသင့် ပြည့်နေပြီ။ နှစ်ကာလအချိန်အတော်များများ ဖြတ်သန်းလာတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေဟာ အလျှံအပယ်ဖြစ်သလားပဲ။


နေဝင်းက သူ့ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ် တံတောင်နှစ်ဖက်ကိုမှေးတင်ပြီးထိုင်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကိုကျုံ့လျက် ငြိမ်သက်စွာ စကားတိတ်နေ ပါတယ်။ ဘာတွေကိုတွေးပြီး ငေးနေတယ်မသိ အတန်ကြာမှာ နှစ်ကိုယ်ကြားတိုးတဲ့လေလို အသံခပ်တိုးတိုးနဲ့ သူပြောလာတယ်။


‘မောင်မောင်….မင်းကို ငါအမြဲပြောချင်နေခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတခုရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါအတော်ကြောက်နေခဲ့တယ်”


ကျွန်တော် ထိုင်နေရာမှ လုံးဝမရွေ့၊ သူ့ပြောစကားကို ကြားဖြတ်ပြောတာလုံးဝမလုပ်ဘဲ ပြောသမျှ နားထောင်မိပါတယ်။ သူ့အသံထဲမှာ ကျွန်တော် ယခင်က လုံးဝမသိသေးတဲ့ မကြားဖူးတဲ့ နုညံ့ငြင်သာမှုတွေ လှိုင်းခတ်နေတယ်လေ။ နှစ်အတန်ကြာတိတ်ဆိတ်နေရာက စကားလုံးတိုင်းကို ချောမွေ့အောင် အရောင်တင်ပြီးပြောသလားပဲ။


“ပြန်စဉ်းစားရင် ကောလိပ်မှာကတည်းက ငါ့ရင်ထဲမှာ တခုခုရှိခဲ့တယ်။ ဟုတ်တယ် ငါ့ရင်ထဲ စိတ်အတွင်းထဲမှာပေါ့။ အရာရာကို ကြောက် လန့် သတိထားမိစိတ်ကြောင့် အမျိုးအမည်တပ် အမည်တစ်ခုမသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့အဖေက ရဲအရာရှိတစ်ဦး။ သည်လိုလူမျိုး တွေရဲ့ တုန့်ပြန်မှုက ဘယ်လိုဆိုတာ မင်းလည်း ခန့်မှန်းနိုင်မှာပါ။ အားကစားခန်းမ gym က သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း ထိတ်လန့်နေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့တယ်။”


ကျွန်တော် အသံတိတ်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေက သူ့အသံကို နားစွင့်နေခဲ့ပါတယ်။ သူ့စကားလုံးတိုင်းဟာ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်အရေပြားကတဆင့် ဝင်ရောက်ကုန်တယ်လေ။


“မင်း ရှိနေခဲ့တယ်။….ဘာလဲ ငါမသိဘူး။ လုံးဝကွဲပြား လွတ်လပ်နေတယ်ကွာ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို မခံစားရဘူး။ အရင်ကတည်းက သည်နေရာမှာ အတူတူရှိခဲ့သူလို သိခဲ့သူလိုပဲ ငါခံစားရတယ်။” သည်စကားတွေကို နေဝင်း မျက်ရည်တဝဲ၀ဲနဲ့ အချိန်အတော်ကြာပြော တာ။ “မင်းကိုကြည့်ပြီး ငါတွေးမိတာက….Fuck…..မင်းအတွက်တော့ အရာရာဟာ အဆင်ပြေလွယ်ကူနေသလိုပဲလို့”


ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကို သူစိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးများဟာ စီးမကျတဲ့မျက်ရည်များနဲ့ စိုစွတ်ရစ်ဝိုင်းနေပါရဲ့။


“မင်းကို ငါကြိုက်တယ်….ဟိုးယခင် စတွေ့ကတည်းကပဲ။ မင်းခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား၊ မင်းရဲ့အသံ၊ မင်းရဲ့ ရယ်မောပုံလေးတွေ၊ ငါ့ကို မင်းကြည့်ပုံကြည့်နည်း ကြည့်ဟန်လေးတွေကောပေါ့။ ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်ခန်းတွေပြုလုပ်ပြီးချိန် မင်းစီကရတတ်တဲ့ကိုယ်နံ့၊ ရေချိုးခန်း ထဲက ရေပန်းခေါင်းအောက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရေချိုးနေတဲ့ မင်းကိုယ်ဟန်ကောပေါ့။” ပြောရင်းဆိုရင်း သူရှက်စိတ်သည်းသွားတယ်ထင် တယ် အသံတိတ်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်နေတဲ့ အကြည့်ကိုတော့ မလွှဲဖယ်ပါဘူး။ “ပြီးတော့ မပြောမဆိုနဲ့ ငါ့ကို မင်းလှမ်းဖက်လိုက်တာကိုရော သဘောကျတယ်။ သည်လိုရင်းနှီးနွေးထွေးမှုမျိုး ငါတကယ်လိုအပ်တာ”


ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံတွေ ကဆုန်ပေါက်ခုန်လာပေမယ့် တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူပြောသမျှဟာ ကျွန်တော့် အတွက်အသစ်အဆန်းမဟုတ်လို့ပါ။ ဟုတ်တယ် သူအခုမှ စကားလုံးရှာလို့ရတာ မဟုတ်လား။


“အသံတိတ်နေမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ….အခုတော့ ငါ မင်းအရှေ့မှာလေ။ ဘယ်ကိုမှလည်း ထွက်မပြေးဘူး…သွားလည်း မသွားချင်ဘူး ဟုတ်ပြီလား။”


အဝေးတနေရာသို့ အကြည့်လွှဲကာ သူ့ဦးခေါင်းကိုငုံ့သွားပါတယ်။ အနည်းငယ် မသိမသာတုန်ခါနေသော သူ့ပခုံးအစုံကိုတော့ ကျွန်တော်မြင်နိုင်တာပေါ့။ သူ့အနေနဲ့မငိုချင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေ ကြေကွဲနေခဲ့တာရဲ့ထွက်ပေါက်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှောက်မှာတော့ ထိန်ချိန်ထားတာ ထိန်းချုပ်ထားတာ မရှိဘူး။ နေဝင်း…စစ်သားတစ်ယောက်၊ သန်မာတယ်၊ ကြံ့ခိုင်တယ်၊ ကြွက်သားအပြည့် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့။ သူငယ်စဉ်ကတည်းက ဖြစ်တည်လာသော စိတ်ကြေကွဲခံစားချက်များဟာ လျှပ်တပျက်အတွင်းပွင့်ထွက် လာပုံပါပဲ။


သူ့အတွက် ပြစ်ဒဏ်မှလွတ်ငြိမ်းခွင့် တနည်း ခွင့်လွှတ်ပေးခြင်းမလိုအပ်ဘူး။ သူလိုအပ်ခဲ့တာက  မျက်မှောက်ကာလ။ သူပြောတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရင်ထဲလာထိတယ်။ “I’m with you.”


ကျွန်တော် ဘယ်လိုစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ သူ့လက်အစုံကိုသာဆွဲကိုင်ခဲ့တယ်။ ကြီးမားနွေးထွေးပြီး အနည်းငယ်စိုထိုင်းသလို တောင့်တင်းနေသော လက်အစုံပေါ့။ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများနဲ့သူ့လက်ချောင်းများကိုယှက်ကာ ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။သူ့ လက်ချောင်းများကို ပြန်ဆွဲထုတ်လက်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်တာမျိုး သူမလုပ်ဘူး။တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားကြသော ကျွန်တော်တို့လက် အစုံကိုသာ မယုံနိုင်သောမျက်ဝန်းများနဲ့စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။


“နေဝင်း….” ခပ်တိုးတိုး နုညံ့စွာ ကျွန်တော်စကားစပြောလိုက်တယ်။ “မင်းအနေနဲ့ ငါ့အပေါ်တောင်းပန်တိုးလျှိုးစရာ ဘာအကြောင်းမှမရှိ ပါဘူး။ ငါလည်းပဲကြောက်လန့်နေခဲ့တာ။ အဲသလိုခံစားခဲ့ရတာပါ။ဒါပေမယ့် မျက်တောင်တခတ် အကြည့်တချက်နဲ့အဓိပ္ပာယ်အများကြီး ရှိနေမှန်း သဘောမပေါက်ခဲ့ဘူးရယ်။ မင်းကို ငါမဆုံးရှုံးချင်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ”


သူ ဦးခေါင်းမော့လာပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်တယ်။မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျက်ရည်ဥအချို့ခိုတွဲနေဆဲပါ။ စိတ်သက်သာရာရခြင်းသာ ရှိပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ တစ်စုံတခုသော လိုအင်ဆန္ဒတခုရှိနေတယ်။ ပူးပူးကပ်ကပ်ရှိနေခြင်းအတွက်၊ အသိအမှတ်ပြုမှု ဝန်ခံမှုအတွက်၊ အထိအတွေ့အတွက်။


“မင်းအခု ငါ့ရှေ့မှာရှိနေပြီ။ မင်းတကယ်တမ်းဖြစ်ချင်တာတွေအတွက် ငါတို့အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်လုပ်ကိုင်သွားလို့ရတာပဲ။ ခပ်ဖြေးဖြေး အရှိန်မပြင်းဖို့ပဲ။ ဟုတ်တယ် ဖြေးဖြေးမှန်မှန်နည်းလမ်းသာ ငါတို့ရွေးဖို့လိုတယ်။”


မျက်ရည်ခပ်ဝဲ၀ဲနဲ့ သူပြုံးပါတယ်။ “မင်းနေခွင့်ပြုသမျှ ငါနေပါ့မယ်”


သူ ကျွန်တော့်အနားကိုတိုးကပ်ထိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒူးအစုံဟာတွန်းထိုးလို့ပေါ့။ တကိုယ်လုံးကို ဆရာဝန်စမ်းသပ်သလို ရောဂါ ဖွေရှာမယ့်ဟန်နဲ့သူ့လက်ချောင်းများဟာ ကျွန်တော့်ခါးတဝိုက်လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်လည်ဂုတ်ပေါ်မှာ သူ့လက် ကို အနားပေးပါတယ်။ နွေးထွေးသော လက်အစုံဟာ ကျွန်တော့်တကိုယ်လုံးကို ကြက်သီးထစေပါရဲ့။ ကျွန်တော် အသက်ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခပ်ဖြေးဖြေးပြန်ထုတ်မိတယ်။သူ့အသက်ရှူပုံကိုလည်း ကျွန်တော်ခံစားလို့ရနေတဲ့အခိုက်အတန့်ပါ။


သူ ကျွန်တော့်မျက်နှာရှိရာကို ငုံ့ကိုင်းချလာပါတယ်။ နှာခေါင်းချင်း နဖူးချင်းဖိကပ် ပူးကပ်တဲ့အနေအထားနဲ့ ကျွန်တော်တို့မိနစ်အနည်း ငယ်ကြာတဲ့အထိနေနေကြတယ်။ တောင့်တင်းကာ ကိုယ်အနေအထားပြောင်းမှဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့အချိန်ထိပေါ့။


အဦးဆုံးအနမ်းတစ်ပွင့်ဟာ ဘယ်လိုနမ်းလိုက်မိမှန်းမသိဘူး။ နှစ်ဦးသားတုန်ရီနေတာပဲ။ သူ့လျှာဟာ ကျွန်တော့်လျှာကို ခလုပ်တိုက်သွား တာတော့သိတယ်။ စကားလုံးမဲ့မေးခွန်းတစ်ခုလိုပါ။သူ့လည်တိုင်တလျောက် လက်ချောင်းများနဲ့ပွတ်သပ်ပြီး ပိုမိုတိုးကပ်အောင်ဆွဲယူခြင်း ဖြင့် ကျွန်တော်အဖြေပေးခဲ့တယ်။ နောက်များတော့ အနမ်းများဟာ တပ်မက်မှု မွတ်သိပ်မှုတွေအပြည့်ဖြစ်လာတယ်။ သန်မာတောင့်တင်း တဲ့ သူ့လက်မောင်းအစုံနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုဆွဲယူပွေ့ဖက်ပါတယ်။


ကာလကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသမျှ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ဟန်မျိုးနဲ့ အနမ်းများပေးမိကြတယ်။ အသံတိတ်နေမိတဲ့ နှစ်ကာလ တစ်ခု ချင်းစီအတွက် နောက်ဆုံးတော့ ဖြိုဖျက်ခဲ့တယ်ပြောရမယ်။


သူ့လက်တွေဟာ ကျွန်တော့်ပခုံးတဖက်မှာတင်ထားရင်းမှ ကျောပြင်တလျှောက် လျှောကျသွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေကတော့ သူ့ရင်အုပ်အစုံမှာ ရပ်တန့်နေလေရဲ့။ တစ်ယောက်ခန္ဓာကိုယ် တစ်ယောက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုအပြည့် နွေးထွေးပူးကပ်သွားကြပုံက ကန့်သတ်ချက်တွေမရှိတော့သလိုပဲ။ အရှက်သည်းတာရဲ့ပြင်ပကိုရောက်နေသလို လက်ရှိအချိန်အခိုက်အတန့်အား လေးစားတန်ဖိုး  ထားမှုရဲ့ ဘောင်အနားသတ်အပြင်ကိုသွားနေတယ်။

အတန်ကြာ ထွေးဖက်ပူးကပ်နေရာမှ နေဝင်းဟာ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုအသာထိန်းကိုင်လျက် အနည်းငယ်တွန်းခွာကာ နောက်ဆုတ်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ “ငါ မင်းကိုစကားစမြည်ပြောချင်ရုံလေးပါ….ဒါပေမယ့် မင်းနှုတ်ခမ်းတွေကို ငါအကြည့်မရပ်နိုင်ဘူး” လို့ခပ်တိုးတိုးပြောလာတယ်။


ကျွန်တော် မျက်ဝန်းများကိုမှေးမှိတ်လျက် အသာအယာ စကားခွန်းတုန့်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။


“ပြီးတော့…..ငါက မင်းရဲ့ဟိုဟာကို စိုက်ကြည့်မိတာကနေ အကြည့်မလွှဲနိုင်ဘူး….”


To be continued…..


Alex Aung (July 14, 2026)


Wednesday, June 17, 2026

"ညရထား"

 The Night Train (Gay Sex Encounter)


 



‘ဂျုံးဂျုံး ဂျက်ဂျက်’ အသံနဲ့ တငြိမ့်ငြိမ့်စီးနင်းရတဲ့ ရထားခရီးစဉ်ဟာ ဘဝမှာ သဘောအကျဆုံး ယာဉ်တစ်ခုအား စီးနင်းကာခရီးသွားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဝေးပြေး ဘတ်စ်ကား တွေ၊ လေယာဉ်တွေထက် ရထားစီးနင်းရတာကို ပိုမိုသဘောကျတာအမှန်။ သူငယ်ချင်းတို့ရော ဘယ်လို ခရီးသွားယာဉ် စီးနင်းရတာကို ပိုမိုသဘောကျသလဲ ပြောပြကြပါလား။


x x x


သတ္ထုကိုယ်ထည်နဲ့တည်ဆောက်ထားသော ရထားကြီးဟာ ညအမှောင်မြင်ကွင်းအတွင်း နှိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားလျက် သွားနေကြ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပုံမှန်နှုန်းနဲ့ခုတ်မောင်းသွားနေပါတယ်။ လေအေးပေးစက်တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိပ်စင်ပါ လူစီးတွဲတစ်ခုလုံး ရင်းနီးသူ မျက်နှာကျက်သူမပါဘဲ သူစိမ်း အယောက်ငါးဆယ်ဟာ ပိတ်လှောင်ထားသလားခံစားရပေမယ့် ခရီးပေါက်ဖို့အတွက် သည်းခံစီးနင်း လာကြတာ ပရမ်းပတာတွေကို ဖြစ်လို့ဗျာ။ လူသွားလမ်းဟာလည်း ခရီးဆောင်အိတ်တွေနဲ့ ကြပ်ညှပ်နေတဲ့အပြင် ဖုန်နံ့ကော ချဉ်စူးစူးအနံ့တွေပါ ရနေတယ်။ ရထားစီး ခရီးသည်အများစုဟာ ကိုယ်ယူလာတဲ့ အထုပ်အပိုးတွေ၊ အမျိုးအမည်မသိပစ္စည်းတွေ ကျန်ခဲ့မှာ ပျောက်ရှမှာစိုးရိမ်ပြီး ခြေကားယား လက်ကားယား ထိုင်ချထားကြတာများ ရန်ဖြစ်ငြူဆူဖို့ထက် အသက်ရှူချောင်ဖို့မနဲကြိုးစားနေရပုံ ပေါက်ကရော။


မေးရိုးထင်းထင်း မျက်လုံးနက်နက် ရုပ်ရည်ချောမောသော အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင် ရန်နိုင်ဆိုသော အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟာ သိရ ခက်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဆွဲကိုင်ထားပုံမှာ အိပ်စဉ်ပေါ် တင်ထားသော ခရီးဆောင်အိတ် ခပ်လေးလေးကြီးတစ်ခုသူ့ဦးခေါင်းကို ဖိထားတဲ့အတိုင်း တစ်လက်မမှ မလှုပ်ခါခဲ့ပါ။ ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြား အကွာအဝေးကလည်း လဲလျောင်းအိပ်စက်ဖို့ အခက်တွေ့နေရတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အံကိုက် သူဝတ်ဆင်ထားသော တီရှပ်အကျီဟာလည်း ထိုင်ထ ကုန်းကွလိုက်တိုင်း ခါးနောက်ဘက် အောက်ပိုင်းကို လှစ်ဟပြသလိုပဲရယ်။ ခရီးထွက်ကာနီးမှ ကောက်ဝတ်လာသော ဘောင်းဘီ (a loose track pants) ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း အဖုအထစ် အကွေ့အဝိုက်များကို တမင်ပြနေသလားထင်မိတယ်။


အိပ်စဉ်အစွန်မှာတင်ထားတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြုတ်မကျအောင် တချက်မတ်တပ်ရပ်ပြီး နေရာပြန်ချမိတဲ့ခဏ သူ့တင်ပါးဆုံနောက်ပိုင်း အား တမင်သက်သက် ဖိကပ်လာတဲ့ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ နောက်ပါးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသူ တယောက်ယောက်ကြောင့် မတော်တဆ ပွတ်တိုက်တို့ထိမိဟန်တူတယ်။ သည်လိုနဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ခပ်ကြာကြာလေး ထောက်လှမ်းရေးအလုပ်ခံရချိန်မှာတော့ ရန်နိုင် အနည်းငယ် မင်သက်သွားတယ်။


ရန်နိုင်တယောက် အေးခဲတောင့်တင်းသွားတာပါ။ သိပ်မထူတဲ့ ဘောင်းဘီအသားကို ဖြတ်သန်းလျက် လူ့ကိုယ်ငွေ့အပူကို သိသိသာ သာ ခံစားမိတာမို့ သူ့နှလုံးခုန်သံများဟာ တူနဲ့ထုနေသလို အဆတ်မပြတ်မည်လာတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲ ပလောင်ဆူတက်လာပြီး အလုံး ကြီးတစ်သလို ခံစားရတာကြောင့် အသက်ပုံမှန်ရှူကာ တံတွေးမျိုချရင်း အနောက်ဘက်ကို ငရုပ်သီးပူမိတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ခပ်ဖြေးဖြေး ငဲ့ စောင်းကြည့်လိုက်တယ်။ မောင်ချစ်…ဟုတ်တယ် မောင်ချစ်ဆိုသော ရထားလက်မှတ်စစ်ဝန်ထမ်းအမျိုးသားတစ်ယောက်ပါ။ အရပ်မြင့်မြင့် အသားလတ်လတ်၊ ဂတုံးဆံတောက်နဲ့ဖြစ်သလို ယူနီဖောင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဂရိနတ်ဘုရားတပါးအတိုင်းပဲ ကြည့်ကောင်း တောင့်တင်းနေတယ်လေ။ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီဟာ ပခုံးကျယ်ကျယ်ကြောင့် ပြန့်ပြူးနေသလို အမွှေးထူထူ ရင်အုပ်အစုံနဲ့ ကြွက်သားပြည့် biceps ကိုမြင်တွေ့ရပုံမှာ လိုအပ်သမျှဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်မယ့် အထာဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် သားရဲတိရစ္ဆာန်တကောင်လို သူ့မျက်ဝန်းခပ်နက်နက်၊ အန္တရာယ်ရှိသော အပျော်အပြက်တစ်ခုလို အခြေအနေက ရန်နိုင့်ကို ထွက်ပေါက်မဲ့ သွားစေတယ်လေ။ မောင်ချစ်က လုံးဝမတောင်းပန်ဘဲ သူဆောင်းထားတဲ့ ဦးထုပ်ကိုသာ ချိန်ညှိရင်း ရန်နိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားများကို စိုက်ကြည့်ပြလိုက် သူ့ပေါင်ခွဆုံရှိရာကို အရှက်မဲ့စွာ အချက်ပြသလို ပြန်ကြည့်ပြလိုက်လုပ်လာတယ်။ အသံတိတ်အချက်ပြ အမူအယာ များဟာ ဘယ်လို ဘယ်ကိစ္စလို့ နှုတ်ထွက်စကားမဆိုဘဲ သဘောပေါက်စေပါတယ်။ 


ရထားစီးခရီးသည် တနည်းပြောရရင် ရန်နိုင်တယောက်ကလွဲလို့ အားလုံးဟာ အိပ်မွေ့ချခံထားရသလိုပဲ တငြိမ့်ငြိမ့်တသိမ့်သိမ့်နဲ့ အချိန် တွေကို ဆွဲချသွားနေတယ်။ ရန်နိုင်အတွက်ကတော့ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲသလို အာစေးမိနေသူလို အသံမပြုမိဘဲ ငြိမ်နေမိတယ်။ ည ၁၁ နာရီထိုးချိန်မှာတော့ ရထားတွဲအတွင်း မီးအလင်းရောင်ကို မှိန်ချလိုက်ပြီး ညအိပ်မီးလုံးသက်သက်လောက်သာ ဖွင့်ထားတာကြောင့် ပစ္စည်းထုပ်တွေရဲ့ အရိပ်အရောင် တလှုပ်လှုပ်၊ အိပ်ပျော်နေသူများထံမှ ဟောက်သံတွေနဲ့ စည်းချက်ကိုညီနေတာပါပဲ။ 

သိပ်ကြာကြာတော့ မအောင့်အည်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတခု ရန်နိုင်ခံစားလာရတယ်။ သူ့အရေပြားအောက်မှ ယားယံတဲ့ခံစားချက်ကြောင့်ရယ် နွေရာသီထက်ပူတဲ့ အိုက်စပ်သလို ခံစားချက်များကြောင့် လူသွားလမ်းကတဆင့် တွဲဆိုင်းတွေကြား အချိတ်အဆက် တံခါးဘက်ကို ဆေးလိပ်ဖွာဖို့ သွားလိုက်ပါတယ်။ ယိမ်းနေတဲ့ ရထား တွဲလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သတိထားလမ်းလျှောက်ရင်းသွားတာမှာ တံခါးတချပ်ပွင့် လျက်သားမှ ခပ်အေးအေးလေတွေ တဟူးဟူးတိုက်ခတ်ဝင်လာနေတော့ သူ့အဝတ်တွေ တဖျပ်ဖျပ်ခါရမ်းလာတယ်။ အိတ်ထဲက စီးကရက်ဘူးကိုဖွင့်ပြီး တလိပ်ယူကာ မီးညှိဖွာရှိုက်ဖို့ အခွင့်မရလိုက်ခင် ခန္ဓာကိုယ်ထွားထွားကြီးတခု ထွက်ပေါက်နား ပိတ်ရပ်နေတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ လှုပ်ခတ်နေတဲ့ တံခါးရွက်ပေါ်က ပြာလဲ့လဲ့ အရေးပေါ်ညမီးလုံး အလင်းရောင်အောက်မှာ အဆိုပါ လူရဲ့ ယူနီဖောင်းပေါ်က ရင်ထိုးတံဆိပ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ‘မောင်ချစ်’ တဲ့။


"ကျုပ်မှာ ဆေးလိပ်တလိပ်ရှိတယ်" တိုင်းရင်းသားသံဝဲပြီး ခပ်လေးလေး သြရှရှအသံနဲ့မောင်ချစ် အသံပြုပါတယ်။ ပြောပြောဆိုဆို မောင်ချစ် အနားကပ်လာပုံက ရန်နိုင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်မတတ် နီးလာတာမို့ မီးပြင်းဖိုက အပူရှိန်လိုမျိုး ကိုယ်ပူရှိန်ကို ခံစားရရော။ မောင်ချစ် ကိုယ်ဟန်အမူအယာက မပြတ်မသား ဝိုးတဝါးနဲ့ သူ့ပေါင်ခြံကိုကိုင်ပြပြီးပြောတာဆိုတော့ ရန်နိုင်ရဲ့အကြည့်က ရောက်သွားတာ သိပ်မလင်းတဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာတင် ထွားကျိုင်းလှတဲ့ အမျိုးသားအင်္ဂါကြီး ကောက်ကြောင်းကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ 


‘ဖွာမလား’ 


ရန်နိုင်ရဲ့ လည်ချောင်းတွေဟာ ရေငတ်သလို သွေ့ခြောက်ကုန်ပြီး ခပ်တုန်တုန်လေသံနဲ့ ရှေ့ကပိတ်ရပ်နေသော လူထွားကြီး အား ‘အဲ့ဆေးလိပ်က အငွေ့ထွက်တာလား ဒါမှမဟုတ် အရည်တွေ ပန်းထွက်တာလားဗျ” လို့ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။ မောင်ချစ်က အသံထွက်တဲ့အထိ ရယ်မောပြီး အနည်းငယ်ညစ်ညမ်းသော လေသံတမျိုးနဲ့ ‘သည်ဆေးလိပ်ကတော့ အရည် ပန်းထွက်မှာ။ ဒါပေမယ့် ဆေးလိပ်ဖွာတဲ့သူအနားကနေ မီးခိုးတွေထွက်လာမှာ သေချာတယ်’ ပြောလာတယ်။ မောင်ချစ်ပြောလိုက်တဲ့စကားလေသံက ရန်နိုင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်သွားကာ တဒိန်းဒိန်းရင်ခုန်သံမြန်လာစေတယ်။ အဆုတ်နှစ်ဖက်စလုံး လေဝင်နည်းသွားသလို ခံစားရပြီး ရန်နိုင်တယောက် သူ့နှုတ်ခမ်းသားတွေကို လျှာနဲ့သရပ်၊ လေအငမ်းမရရှူရှိုက်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်ဟန် တံတွေးကို ဂလုကနဲ မည်အောင် မျိုချပါရော။ 


‘Washroom ဘက်သွားပြီး ဆေးလိပ်သွားဖွာမလား’ ရန်နိုင့် နှုတ်ဖျားမှာ ခပ်တိုးတိုးထွက်လာတဲ့စကားပါ။ မောင်ချစ်က ညစ်ကျယ်ကျယ် အပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ကာ လက်ပိုက်ထားတဲ့ သူ့ပခုံးနှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ်တွန့်ပြတယ်။ 


‘ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို မေးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ပြောနေတာလား’  

‘ ကျုပ်ဟာ ဘယ်သူဖွာဖွာ အမြဲအဆင်သင့် သန့်ရှင်း အနံ့ကင်းပဲ’


ရန်နိုင်က ဘာစကားမှဆက်မပြောဘဲ မောင်ချစ်ရဲ့ ရင်အုပ်အစုံကို လက်ဖဝါးနဲ့အသာအယာပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ကြည့်တာ ခပ်ပါးပါး ယူနီဖောင်းအင်္ကျီအောက်မှာ တထိတ်ထိတ်ခုန်နေသော ရင်ခုန်မှုနဲ့အတူ အနည်းငယ်မာတောင့်နေသော နို့သီးခေါင်းတို့ကို စမ်းမိပါတယ်။ အနည်းငယ် ဖျစ်ညှစ်ပေးမိတဲ့ခဏမှာ မောင်ချစ်က သန့်စင်ခန်းရှိရာဘက်ကို ဦးဆောင်လှမ်းသွားတော့တယ်။ နောက်ပါးမှ လိုက်သွား သော ရန်နိုင်ရဲ့ ခြေသံခပ်လေးလေးဟာလည်း သေချာနားထောင်ရင် အသံအတော်ထွက်တာပါ။


သန့်စင်ခန်းတံခါးလက်ကိုင်ဘုဟာ ကိုင်တွယ်ရ အေးစက်စက်နဲ့လို့ ရန်နိုင် ခံစားရသလို မောင်ချစ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြောင့် သတ္ထုနံရံများ ဟာ ပိုကျဉ်းသွားသယောင် ထင်မြင်မိပါတယ်။ ခပ်ကျဉ်းကျဉ်း အခန်းအနေအထားမှာ ဈေးပေါတဲ့ ဆေးပြင်းလိပ်အနံ့၊ မဆလာနံ့၊ အကြမ်းဆင် အမျိုးသားတယောက်ရဲ့ ကိုယ်နံ့တွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ ရနံ့တွေ မောင်ချစ်ဆီက လှိုင်နေအောင်ရတယ်။မောင်ချစ်ဟာ စကား တစ်ခွန်းမဆို သူဝတ်ထားတဲ့ ယူနီဖောင်း ဘောင်းဘီရှည်ရဲ့ဇစ်ကိုဆွဲဖွင့်ပြီး ရန်နိုင်ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ကြုံဖူးတဲ့ အကြမ်းပတမ်း ဒူးထောက်ခိုင်းတာ မျက်နှာအနားကပ်ခိုင်း လက်နဲ့ကိုင်ဖို့တိုက်တွန်းတာမျိုးလုပ်လာတယ်။ မောင်ချစ်ရဲ့ ငပဲကြီးဟာ တုတ်ခိုင်သလို သွေးကြောကြီးများဟာလည်း ဖောင်းကြွနေပြီး ထိပ်ဖျားပိုင်းမှာတော့ အပေါ်ဘက်ကို အနည်းငယ်ကော့တက်နေသယောင်နဲ့ ဒေါမာန် ထနေတယ်။ ရန်နိုင်လည်း ဖိတ်ခေါ်တာ စေခိုင်းတာကို ထပ်မစောင့်တော့ဘဲ ညစ်ပေနေတဲ့ အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကို ဘောင်းဘီထဲမှ အပြင်ဆွဲထုတ်ကာ အားရပါရကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်ပါတော့တယ်။


လက်ထဲမှာ အားရစရာ ဖောင်းကြွတောင့်တင်းလာတဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကြီးကို ရန်နိုင်ဟာ ပါးစပ်ထဲ အသာအယာအသွင်းအထုတ် စလုပ် ကြည့်ပါတယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းကိုသာ တပြွတ်ပြွတ်စုပ်တာမျိုး၊ ထိပ်အပေါက်ဝတဝိုက်ကို လျှာဖျားနဲ့ကလိတာမျိုးတွေအပြင် လိင်တံ တချောင်းလုံးကို လျှာအပြားလိုက်နဲ့လျက်ပြုတာတွေပါ သူစမ်းလုပ်တာ။ မောင်ချစ်ရဲ့အထာပေါက်သွားမှသာ လိင်တံတစ်ဝက်လောက် ထိ ပါးစပ်ထဲအထုတ်အသွင်းလုပ်ပုံများ ရန်နိုင်ဟာ ဝါနုမဟုတ်မှန်းသိသာစေသလိုပဲ။ မောင်ချစ်နှုတ်ဖျားမှ ညည်းညူသံကျယ်ကျယ် ထွက်လာပေမယ့် သူ့လက်ကတော့ သန့်စင်ခန်းတံခါးလက်ကိုင်ကိုထိန်းထားရင်း တချက် တချက်ယိမ်းသွားတဲ့ ရထားတွဲကြောင့် ဟန်ချက်မပျက်အောင်ကြိုးစားတယ်။ တကယ်တမ်း ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးလုပ်လိုဟန်ရှိပေမယ့် ရသလောက်နဲ့ ရန်နိုင်ရဲ့ပါးစပ်အတွင်းထဲ ကို ငပဲကြီးဝင်နိုင်သမျှဝင်အောင် မောင်ချစ်လုပ်သေးတာပါ။ ရန်နိုင်ရဲ့ လည်မျိုထဲထိ လျှောကနဲ ဝင်ချတတ်သေးတာမို့ အနည်းငယ် အသက်ရှူကြပ်သလိုလို၊ မျက်ရည်လေးတဝဲ၀ဲနဲ့ လက်နဲ့ထိန်းကိုင်ပြီး ပုလွေမှုတ်ပညာပြဖို့လုပ်ရတယ်။ မောင်ချစ်က သူ့ငပဲကို ပါးစပ်ထဲ မှ ပြန်ဆွဲထုတ်ရင် လျှာနဲ့ရစ်သိုင်းဆွဲနှောင်ထားတာ၊ ကွမ်းသီးခေါင်းတဝိုက်ကို လျှာနဲ့ကလိတာ စုပ်မှုတ်တာ၊ အမွှေးခပ်ထူထူ ဆီးခုံ ပေါင်ခြံများကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ဆွဲကိုင်တာတွေ ရန်နိုင် တပြိုင်နက်ပြုလုပ်ပါတယ်။ လွတ်လပ်တဲ့နေရာမှာသာဆို ရန်နိုင်မလွယ် လောက်ဘူး မောင်ချစ် လိုအင်နဲ့ မီးတောက်ပုံကို အထင်းသားမြင်ရတာများ တကယ်ပါ။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ မောင်ချစ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တင်းကနဲ တင်းကနဲဖြစ်သွားပြီး သူပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်း ရန်နိုင့်ပါးစပ်ထဲကို အရည်ဖြူတွေ အများအပြားပန်းထည့် တာကြောင့် မျိုချမနိုင် ထွေးမထုတ်နိုင် အကုန်မျိုချဖြစ်သွားရတယ်။ ရန်နိုင်ဟာ ခပ်ကဲကဲ မောင်ချစ်ပန်းထည့်ပေးသမျှ မျိုချတဲ့အပြင် ကွမ်းသီးခေါင်း အပေါက်ထဲကို လျှာထိုးထည့်ကာ ရသမျှ ထိုးကော်ယူသေးတာ။ အစာဝနေတဲ့ ကြောင်တကောင်လိုပဲ လျှာနဲ့သရပ်ပုံက မောင်ချစ် မျက်ဖြူစိုက်တော့မယ်။


မောင်ချစ် သူ့ငပဲကို သန့်စင်ခန်းထဲမှ တစ်ရှူးစက္ကူအနည်းငယ်နဲ့ သုတ်သင်သန့်ရှင်းလင်းပြီး ဘောင်းဘီထဲပြန်ထည့်ကာ ယူနီဖောင်း ဝတ်စုံ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ဆွဲဆန့်ပါတယ်။ အသက်ရှူငွေ့ခပ်နွေးနွေးကို ရန်နိုင့်နားရွက်အနားမှုတ်ထုတ်ရင်း ‘ကျုပ် နားနေခန်းက သည်တွဲဆိုင်း အဆုံးက နံပါတ် B-4 မှာရှိတယ်။ သုံးနာရီထိုးရင်လာခဲ့ နောက်မကျစေနဲ့’ လို့ပြောသလို သတိပေးဟန်နဲ့ ရန်နိုင့် ပါးတဖက်အား ခပ်စပ်စပ်တချက်ရိုက်ကာ ဆွဲညှစ်သေးတယ်။ ပြီးမှ ငံကျိကျိအရသာနဲ့ လေထဲက မုသားစကားအချို့ကို ချန်ထားလျက် သန့်စင်ခန်းခပ်ကျဉ်းကျဉ်းထဲမှာ ရန်နိုင်တယောက်တည်း ထားခဲ့တယ်။


(မီးရထားတွဲ) အိပ်စဉ်အကန့်ဘက် ရန်နိုင်ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ အချိန်နာရီဟာ သန်းခေါင်ယံရောက်လုနီးပါပြီ။ သူ့အိပ်စဉ်လေးပေါ် လှဲလျောင်းလိုက်ချိန်မှာ ရန်နိုင့်တကိုယ်လုံး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နွမ်းလျပင်ပန်းနေသလိုမို့ ရထားဘီးတွေ၊ တွဲဆိုင်းတွေရဲ့ နရီကိုက်အသံ *chuk-chuk* ကိုသာ အာရုံစိုက်နားဆင်နေရပါတယ်။ ည ၂နာရီ ၅၅မိနစ်အချိန်မှာ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲထည့်ထားတဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်း alarm ရုတ်ခြည်းထ အချက်ပေးတယ်။ silent alarm လုပ်ထားသည်မို့ မရပ်မနား တုန်ခါပြီး အချက်ပေးတာလေ။ မနီးမဝေးမှာ အိပ်မောကျ ဟောက်သံပေးနေကြတဲ့ မိဘနဲ့ ဝမ်းကွဲညီအကိုများ မနိုးရအောင် အိပ်ရာထဲမှ ရန်နိုင်အသာလျိုထွက်လာ တယ်။ တစ္ဆေသရဲတကောင်လို လှစ်ကနဲ လျောကနဲရွေ့လျားကာ သန့်စင်ခန်းရှိရာ တွဲဆိုင်းအစွန်မှာ ရပ်တန့်လိုက်တယ်။ ဝတ်စား ထားတဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော အဝတ်အစားများကိုချွတ်ပစ်တယ်။ ပြီးတော့ အနက်ရောင် thong ကို သူ့တင်ပါးဆုံထက် ခပ်ချိတ်ချိတ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းကို လုံအောင်ဖုံးနိုင်ဟန်မရှိဘူးရယ်။ နောက်တခါ သားရေမျှော့ကြိုး ခပ်လျော့လျော့ ချွေးခံဘောင်းဘီ (sweatpants) ကို အပေါ်က ထပ်ဝတ်လိုက်တယ်လေ။ ဘောင်းဘီမျှော့ကြိုး ဘယ်လောက်လျော့ရဲ သလဲဆိုရင် thong အတွင်းခံဘောင်းဘီရဲ့ အရောင်ဘာလဲ ဆိုတာ မေးစရာမလိုလောက်ဘူးဗျ။ 


ဆောင်ကူးစင်္ကလြမ်းတလျှောက်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့ပါတယ်။ မီးရထားကြီးဟာ ကျေးလက်ဒေသ ရထားလမ်းတလျှောက် အမှောင်ထုထဲမယ် တရှိန်ထိုးပြေးလွှားခုတ်မောင်းလျက်သား။ Cabin B – 4 တနည်း B-4 လို့နံပါတ်ပြားတပ်ထားတဲ့ အခန်းငယ်ကို ရန်နိုင်တွေ့ချိန်မှာတော့ အခြေအနေ အနည်းငယ် စစ်ဆေးသည့်သဘော ဟိုသည်ကြည့်လိုက်တာ အခန်းတံခါးက အသာစေ့ထားသည်မို့ အတွင်းထဲမှ နီကျင့်ကျင့်အလင်းရောင်ဟာ ပြင်ပ ဆောင်ကူးစင်္ကလြမ်းပေါ် ထိုးကျနေပါတယ်။ သူအခန်းတံခါးကို အသာအယာ ခေါက်ပြု အသံပေးရင် အတွင်းကိုလျှိုဝင်လိုက်တယ်။ အခန်းငယ်လေးထဲ မီးရထားအခန်းအကန့်တစ်ခုမှာ ပုံမှန်ရှိသင့်ရှိနေတဲ့ ပစ္စည်းအနည်းငယ် လောက်သာတွေ့ရပြီး ပြောင်သလင်းခါနေသလားပဲ။ သီးသန့်အခန်းဆန်တာဆိုလို့ အိုက်စပ်စပ်အခန်းကျဉ်းထဲ အနီရောင် လက်ကိုင်မီးအိမ် အဲ မှန်အိမ်တလုံးပိုရှိနေတာ။ နံရံကပ်အိပ်စဉ်နှစ်ခု၊ သန့်စင်ခန်း ခပ်သေးသေးတခု၊ ပြီးတော့ စားပွဲသေးတစ်လုံးတော့ ရှိသား။ မောင်ချစ်က အောက်ဘက်အိပ်စဉ်ပေါ်မယ် ဝတ်လစ်စလစ် နီးပါးပုံစံနဲ့ အခန်းနံရံကိုမှီလျက်ထိုင်နေတယ်။ နီကျင့်ကျင့်အလင်း ရောင်အောက်မှာ မောင်ချစ်ရင်အုပ်ပေါ်မှ အမွှေးခပ်ထူထူနဲ့အတူ ခပ်ကားကား လုပ်ထားတဲ့ တောင့်တင်းသန်မာသော ပေါင်တံကြီး တွေက ရန်နိုင့်ရင်ထဲ တထိတ်ထိတ်ဖြစ်သွားအောင် ပြထားသလိုပါ။ မောင်ချစ်ရဲ့ ဆီးခုံပေါ် မှောက်တင်ထားတဲ့ စာအုပ်အဖုံးကို ဘာစာအုပ်လဲ မှန်းဆရနိုင်ပေမယ့် အတွင်းက ဘယ်စာမျက်နှာလဲဆိုတာတော့ မမှန်းဆတတ်ဘူး။  အစပိုင်းက မောင်ချစ်ဟာ အခန်းတွင်း ရန်နိုင်ဝင်ရောက်လာတာကို မကြည့် မမြင်ဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး အနားယူနေဟန်ပြတယ်။ ဆူပူရှုပ်ထွေးနေတာမဟုတ်ဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ် တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပြချင်တာလားမသိ။ 


ရန်နိုင်ဟာ တွေဝေတုန့်ဆိုင်းတာမလုပ်ဘဲ အခန်းထဲကို အသာလျှောဝင်သွားပါတယ်။ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ချွေးခံဘောင်းဘီရှည်ကို အသာချွတ်ချပြီး အနက်ရောင် thong တထည်သာ ခါးမှာချန်ကာ အိပ်ရာပေါ်ကို တွားတက်လိုက်တယ်။ မောင်ချစ်ရဲ့ ခြေတံအစုံကို ကားယားခွလျက် ပေါင်ခွဆံပေါ်တင်ထားတဲ့ စာအုပ်ကို လှမ်းကိုင်ယူကာ အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ် အသာချပစ်တယ်။ စာအုပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက် တာနဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ တဝက်တပျက်မာတောင့်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးရွားကြီးဟာ ခေါင်းထောင်ထလာတယ်။ မျှော်လင့်သလို မော့ကြည့်နေတဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ရန်နိုင်ငုံကိုင်းပြီး မက်မက်မောမော အနမ်းတချက်ပေးလျက် လျှာကိုထိုးသွင်းကာ ပူနွေးစိုစွတ်တဲ့ အာငွေ့ကို စူးစမ်းသလို နောက်ဆုံးအချိန်က မောင်ချစ်ဘာတွေစားသုံးခဲ့သလဲ အရသာခံကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ အနမ်းကြောရှည်ကို ရန်နိုင် ရုတ်ခြည်းရပ်တန့်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းသားတွေကို မောင်ချစ်ရဲ့လည်တိုင်အနှံ့ပွတ်ဆွဲတာမျိုး၊ လည်တိုင်နဲ့ ပခုံးအစပ်က နုညံ့သောအရေပြား ကို အနည်းငယ် ကိုက်ပြီး ခဲတာမျိုး ဆက်လုပ်တာပေါ့။ လူနာတယောက်ညည်းညူနေတာနဲ့မတူဘဲ ကျေနပ်မိန့်မူးနေသော လူကြီးတ ယောက်ရဲ့ ညည်းညူ သံမျိုးပဲဖြစ်မှာပါ။ ရန်နိုင်ရဲ့ ရွေ့လျားမှုက မောင်ချစ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ပြောင်းလဲလာပြီး အမွှေးနု စွတ်ကြောင်းအတိုင်းလိုက်သွားတာ အညိုရောင်နို့သီးခေါင်း လျှာနဲ့ရစ်ဝိုင်းသရပ်သည်သာမက စုပ်သလိုလို သွားနဲ့ကိုက်ခဲသလိုလို လုပ်နေရင်း တုတ်ခိုင်မတ်ထောင် သော ခရမ်းသီးကြီးအား လက်ကိုသုံးကာ ပွတ်သပ်ထုထောင်းပါတယ်။ 


မောင်ချစ်ရဲ့ ပါးစပ်က အသံထွက်ညည်းညူတာ ကျယ်လောင်သလို အိပ်ရာထက်မှ ကြွတက်လာသော သူ့ဦးခေါင်းကြီးဟာ ပြန်လဲကျ သွားလိုက် ပြန်ကြွလာလိုက် အိန္ဒြေမရဖြစ်နေတယ်လေ။ ရန်နိုင်ရဲ့ ဆံပင်တွေကိုလည်း မောင်ချစ်က လက်ချောင်းတွေနဲ့ထိုးဖွတဲ့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းတနေရာကိုလမ်းညွှန်သလို ဦးခေါင်းအားတွန်းပို့တယ်ဗျ။ ရန်နိုင်ကလည်း သင်ပေးဖို့မလို နဂိုတတ်ထင်ပါ့ မောင်ချစ်ရဲ့ ခရမ်းသီးကြီးကို ကွမ်းသီးခေါင်းကနေ အရင်းထိရောက်မတတ် ပါးစပ်ထဲ ထည့်သွင်းငုံခဲပစ်တာ သိပ်အချိန်မဆွဲဘူး။ ကွမ်းသီးခေါင်းကို သွားဖုံးနဲ့မြုံ့နေသလိုမျိုးကစားသလို လိင်တံတခုလုံးလည်း အားရပါးရ အသွင်းအထုတ်လုပ်တာများ တခါတခါ လည်မျိုထဲထိတိုင် လျောကနဲဝင်ဝင်သွားတယ်။ ရထားခုတ်မောင်းသံရဲ့ စည်းချက်နဲ့အညီ ရန်နိုင့် ဦးခေါင်းဟာ တလှုပ်လှုပ်နဲ့လှုပ်ရှား မှောင်းနှင်နေတယ်ပြောရမယ်။ ဒါပေမယ့် မောင်ချစ်က သည်လောက်နဲ့ တင်းတိမ်ဟန်မတူပါ။ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ရန်နိုင့်ကို သူကားထားတဲ့ ခြေနှစ်ဖက်ကြား ဖိထိုင်ချခိုင်းတာ အားအတော်ပါသွားရော။ ဟိုလူ ရန်နိုင်ကလည်း ပါးစပ်ထဲ ထည့်ငုံထားတဲ့ ငပဲကို အလွတ်မခံဘူး သည်အတိုင်း ဒူးထောက်ထိုင်ကျသွားတာ တော်သေးတယ်။ မောင်ချစ်က ရန်နိုင်ရဲ့တင်ပါးတွေဘက်ကို ငုံ့ကိုင်းပြီး ဘောင်းဘီထဲလက်လျှိုကာ ခရေဝကိုလှမ်းနှိုက်သေးတယ်။


ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီကို အသာဆွဲချလိုက်တော့ ချောမွေ့ကာ အိစက်လုံးဝန်းသော တင်သားနှစ်မွှာပေါ်လာသလို ပန်းသွေးရောင် မပျောက်သေးတဲ့ ခရေဝဟာလည်း သတိမပေးဘဲ ဝလုံးဝိုင်းဝိုင်းရေးပြပါတယ်။ ခပ်တုတ်တုတ်လက်ချောင်းနဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့တွင်းနှိုက်မှု ကြောင့် ငပဲကို အငုံမပျက် လည်မျိုထဲထိုးသွင်းနေသော ရန်နိုင်ဟာ အသက်ရှူကြပ် ဆို့နင့်မတတ်ဖြစ်သွားရတယ်။ နာကျင်မှုကြောင့် ခါးရိုး ခုံးကြွတာ အစာနင်ပြီး အော့အံနေတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ‘မင်း ဖင်ကြွက်သားကို တင်းမထားနဲ့။ မဟုတ်ရင် ဒဏ်ဖြစ်ပြီး နာမှာပဲ” မောင်ချစ်က ပြောပြောဆိုဆို ဒုတိယလက်ချောင်းတခုကိုပါ ပူးတွဲထိုးသွင်းရင်း လက်မနဲ့ခရေအနားသတ်အား အသာအယာပွတ်သပ် ပေးတာမို့ တင်းထားသမျှ အလျှော့ပေးရင်း ဒူးညွှတ်ကျမတတ် ရန်နိုင် မျက်ရည်တလည်လည် ဖြစ်နေတယ်လေ။


ရုတ်တရက် အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ သိမ့်ကနဲ ရထားရဲ့ရပ်တန့်မှုကြောင့် မောင်ချစ် စောင့်နေတဲ့အထောက်အပံ့ အခိုက်အတန့်ဖြစ်သွားပါ တယ်။ ခပ်ငြိမ့်ငြိမ့်သွားနေတဲ့ ရထားပေါ် တွင်းနှိုက်ကာ လမ်းကြောင်းချဲ့နေတဲ့အခိုက် ရထား ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်လမ်းကြောင်းပြောင်း တော့ လက်ချောင်းတခုလုံး တွင်းထဲမြုပ်အောင် စွပ်ကနဲလုပ်နိုင်ခဲ့ရော။ ဒူးထောက်ထိုင်ချထားတဲ့ ရန်နိုင်ခမျာ ကြမ်းပြင်ပေါ် မှောက်လျား ထိုး လဲကျသွားတာ ရင်ဘတ်နဲ့ အေးစက်စက်သတ္ထုအခန်းတံခါးရွက် ပြေးရိုက်တော့မယ့်အတိုင်းဖြစ်သွားတယ်။ တံခါးပတ္တာတွေ အသံအဆက်မပြတ်မည်သွားသလို ရန်နိုင့်ပါးစပ်မှ အော်ညည်းလိုက်သံဟာ ရထားဘရိတ်ဆွဲလို့ သံလမ်းပွတ်တိုက်သံကျယ်ကျယ် ထွက်မှုကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်လေ။ 


ရန်နိုင့်ပါးစပ်ဟကာ အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်မှုကြောင့် စတီးလ်တံခါးရွက်ကို အငွေ့ရိုက် သည့်အတိုင်း ဖြစ်ရသလို မောင်ချစ်ရဲ့ ခြေတံခပ်ကားကားနှစ်ဖက်ကို အားပြုကိုင်ထားတဲ့ လက်သည်းတွေဟာ အသားထဲနစ်မြုပ်မတတ်ပါပဲဗျာ။ ဒါကိုအခွင့်ကောင်းယူကာ မောင်ချစ်က ရန်နိုင့်ကို သနားညှာတာမှုမပြု အီစကလီတွေမထုတော့ဘဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ ဇာတ်ကြမ်းကားစရိုက်တယ်။ ရန်နိုင်ရဲ့ ခပ်ကုန်းကုန်းဖြစ်သွားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူလိုချင်တဲ့ အနေအထားပုံစံချပေးရင်း လက်တဖက်က မတ်ထောင် နေတဲ့ငပဲကြီးအား ကွန်ဒုံးတစ်ခုစွပ်ကာ ချောဆီလူးတယ်။ 


မောင်ချစ်ဟာ အခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ ရန်နိုင့်ခါးကိုထိန်းကိုင်လျက် ‘အော်မယ် မကြံနဲ့ ခွေးသား….အမုန်းစားစမ်းကွာ’ လို့ပါးစပ်က ဟိန်းဟောက်ကာ ငပဲကြီးကို တေ့ထောက်ဖိသွင်းပါတော့တယ်။ လမ်းကြောင်းဖြောင့်အောင် အထုတ်အသွင်းလေး ခပ်ဖြေးဖြေးလုပ်ကာ အစပျိုးတာမျိုးမလုပ်ဘူး၊ တဖက်သားစိတ်တင်းကြပ်မှုလျော့အောင် တင်ပါးတွေ ရင်ဘတ်က နို့သီးခေါင်းတွေကို ဖျစ်ညှစ်ကလိတာ မလုပ်ဘူး သူ့ငပဲတဆုံးဝင်ဖို့သာအားထုတ်တဲ့ မောင်ချစ်ပါ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရန်နိုင်ရဲ့ခရေထဲ တစ်ရစ်ခြင်းဝင်သွားတဲ့ ကွမ်းသီးခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တင်ပါးကို ဖြန်းကနဲနေအောင် လက်ဖဝါးနဲ့ရိုက်ခတ်သေးတာ။ ရန်နိုင် ခေါင်းမော့ ခါးကော့ဖြစ်သွားချိန် မောင်ချစ်ဟာ အချိန်ကိုက်ထားသလားမေးရမယ့်အတိုင်း သူ့ငပဲကြီးကို တဆုံးဖိသွင်းလိုက်ပါတယ်။


ရန်နိုင်တယောက် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ညည်းရမလား၊ တဖက်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ငြိမ်နေရမလား မသည်းကွဲဘဲ မြင်ကွင်း ထဲ ကြယ်တွေ လတွေမြင်ကုန်ပါတယ်။ ပါးစပ်က ခပ်ကျယ်ကျယ် အော်ညည်းလိုက်ရင်း တတ်နိုင်သမျှ တင်းထားတဲ့ဖင်ကြွက်သားတွေကို လျှော့ပေးလျက် မောင်ချစ်ပြုသမျှ နုရတယ်။ အော်ညည်းမှသာ နာကျင်မှုသက်သာသယောင်ထင်ရတာမို့ မောင်ချစ်က သူ့ငပဲကြီး ဆောင့်သွင်းတိုင်း အမြင်ေ၀ဝါးစွာနဲ့ ရန်နိုင်ခမျာ အရှက်မဲ့သွားတယ်လေ။ ရန်နိုင် ခါးလေးနွဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနေအထား ဟိုသည်ပြောင်း တာကို မစောင့်စည်းနိုင်တဲ့ မောင်ချစ်ဟာ သူ့ငပဲကြီးကို ရထားခုတ်မောင်းသံနဲ့အပြိုင် ဆောင့်သွင်းတာ ဆွဲထုတ်တာ စည်းချက်ညီနေ ရော။ ယိမ်းခါနေတဲ့ ရထားတွဲဆိုင်းကြီးရဲ့အားအပြင် နဂိုသန်မာတဲ့ မောင်ချစ် အားအင်ဟာ ရန်နိုင်ရဲ့ အဆုတ်ထဲ အောက်ဆီဂျင် ခပ်များများ ရှုသွင်းဖို့ ဘေးဆိုင်းတီးပေးသလိုပါပဲ။ ကွန်ဒုံးအပြင် ချောဆီကိုလည်း အသုံးပြုထားသည်မို့ ရန်နိုင် စိုးရိမ်စိတ်ဝင် သတိကပ်မိ ချိန်မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ် ပြောရမယ်။ ပူထူနေတဲ့ခံစားချက်အလွန် သာယာမှုအနည်းငယ်ခံစားလာရတော့မှ မောင်ချစ် ကြမ်းတာကို အလိုက်သင့် စည်းချက်ညှိနိုင်တယ်လေ။ ခပ်တုတ်တုတ် မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကြီးဟာ ဆောင့်သွင်းချက်တိုင်း ရန်နိုင်ရဲ့ prostate ကို တို့ထိ တွန်းထိုးတယ်။ ဟိုး….ဟိုး….ရထားတွဲအစွန် အိပ်ခန်းငယ်လေးတခုထဲမယ် အရေပြားချင်းရိုက်ခတ်သံ၊ မောင်ချစ်ရဲ့ မာန်ဖီသလို ညည်းသံတွေဟာ ပြင်ပကို ခပ်သဲ့သဲ့ထွက်နေတာ အမှန်ပဲ။


အဦးဆုံး သဲကြီးမဲကြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပြုကျင့်ခံရမှုကြောင့် ရန်နိုင်ရဲ့ တကိုယ်လုံး အားပြတ်ကာ တုန်တုန်ရီရီဖြစ်သွားတယ်ဆို ယုံကြပါ့မလား။ ရထားကြမ်းပြင်နဲ့ တိုးဆောင့်မိမတတ် ရန်နိုင်တကိုယ်လုံး ဖိခံရသလို သူ့ကြောပြင်အနှံ့မှာလည်း သာယာမှုထက် စိုးရိမ်မှု ကဲကာ ချွေးစေးတွေနဲ့တောက်ပနေပါတယ်။ သို့ပေမယ့် မောင်ချစ်အတွက် ကိစ္စပြီးစီးဖို့ မနီးစပ်သေးဘူးရယ်။ ပါးစပ်မှာခဲထားတဲ့ စီးကရက်ကလည်း နှစ်လိပ်ရှိပြီး ခပ်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်လိုက် ရန်နိုင်ရဲ့ ခရေထဲ ငပဲကြီးကို ဆောင့်ဆောင့်သွင်းလိုက်နဲ့ ဟန်ကျနေတာဗျ။ ကြမ်းပြင်ကို လှမ်းထောက်ထားတဲ့ ရန်နိုင်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ဟာ တုန်ခါနေတာ မြင်မကောင်းဘူး။ နီကျင့်ကျင့် အခန်းငယ်ထဲ ဆေးလိပ် မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ မှုန်မှိုင်းနေတာ ချွေးနံ့ပြင်းပြင်းတွေရောစပ်လျက်သားပါ။ ရန်နိုင့်ခရေမှ ငပဲကြီးကို ပလွတ်ကနဲ ဆွဲထုတ်လျက် မလှမ်းမကမ်းက သစ်သားထိုင်ခုံတခုပေါ် မောင်ချစ်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ရန်နိုင့်ကို တက်ထိုင်ဖို့ခိုင်းတာကြောင့် ကိုယ်ဟန်ထိန်းရင်း မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကိုလက်နဲ့ကိုင်ကာ ခရေဝထဲနှဲ့သွင်း ထိုင်ချပစ်တယ်။ ရထားတွဲရဲ့  တုန်ခါနေမှုအလျဉ်ဟာ သတ္ထုကြမ်းပြင်မှတဆင့် ရန်နိုင် တကိုယ်လုံးစီ ဖြန့်ကျဲသွားတယ်လေ။ ရန်နိုင်ဟာ သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းသားကို သွားနဲ့ကိုက်ခဲရင်း ခပ်ကားကားထိုင်ချထားတဲ့ မောင်ချစ် ပေါင်ခြံကြား တင်နောက်ပစ်လျက် ရထားအလှုပ် တင်အလှုပ်နဲ့ အဆင်ပြေပြေ ထိုင်ထလုပ်ရတယ်။


စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတော့ ရန်နိုင်ရဲ့ ခြေအစုံဟာ မောင်ချစ်ရဲ့ခါးကို ရစ်သိုင်းထားတဲ့အနေအထားကိုပြောင်းသွားပါတယ်။ ရန်နိုင်ဟာ တုတ်ခိုင်သန်မာတဲ့ မောင်ချစ်လည်တိုင်အား အားပြုဖက်တွယ်ချိန်မှာ ခရေဝထဲ တဆုံးအသွင်းအထုတ်လုပ်ခံရတဲ့ ခံစားချက်ကို သည်းခံ နိုင်လာတယ်။ နံဘေးကနေကြည့်ရင် မောင်ချစ်က ရန်နိုင့်ကို ကလေးတယောက်အားပွေ့ချီပင့်မြှောက်ထားသလိုလိုပါပဲ။ ပက်လက်မကျ တကျပုံစံမှာ မောင်ချစ်ဟာ စိုက်ကြိုက်လှေလှော်တာမို့ ရန်နိုင့်တကိုယ်လုံး ကြမ်းပြင်မှာ ပိပြားမတတ်လို့ထင်ရတယ်။ မောင်ချစ်ရဲ့ ငပဲကြီးဟာ ရန်နိုင် တင်သားဆိုင်ထဲ အားရစရာကြီးတိုးဝင်နေတဲ့အပြင် တချက် တချက်ပစ်ဆောင့်သွင်းခြင်းကြောင့် အော်ညည်းသံတွေ ထိန်းမရအောင် ကြားရပါတယ်။ ‘ခုတင်ပေါ်မှာလည်း သည်အတိုင်း တက်ထိုင်နော်’ ပြောပြောဆိုဆို ခရေဝထဲမှ သူ့ငပဲကို ဆွဲနှုတ်ရင်း အိပ်စဉ် ကုတင်ပေါ် မောင်ချစ် ပက်လက်မကျတကျ လှဲလျောင်းလိုက်တယ်။ ရန်နိုင်လည်း မောင်ချစ်ရဲ့ အမိန့်စကားအတိုင်း တက်ထိုင်ရတာပေါ့။ အသာအယာထိုင်ချပေမယ့် သိပ်ပြီးချိန်ဆချိန်မရလိုက်ဘူး ရထားအလှုပ်မယ် မောင်ချစ်ပစ္စည်းကြီး တဆုံးမြုပ်သွားအောင် အလန့် တကြား ရန်နိုင်ဖိထိုင်မိရော။ ပါးစပ်ကြီးဟပြီး အသက်ဝအောင်ရှူဖို့ကြိုးစားချိန် မောင်ချစ်က အောက်ကနေ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပင့်မြှောက် ပစ်-ိုးလာတယ်။ ရန်နိုင်ရဲ့ ပေါင်တံနှစ်ဖက်ကို အားပြုဖျစ်ညှစ်သလို လည်တိုင်ကိုလည်း မောင်ချစ်က အရာထင်တဲ့အထိ ကိုက်ခဲနမ်းရှိုက် တယ်လေ။ ရထားအရှိန်မြင့်တဲ့အခါတိုင်း မောင်ချစ်ရဲ့ ပစ်ဆောင့်အားဟာ ပိုကြမ်း ပိုမြန်လာတာမို့ ရန်နိုင်ဟာ ခုတင်တိုင်ကို အားပြုကာ မလဲမပြိုအောင် အားပြုရတာပဲ။ ရန်နိုင်ဟာ မျက်ဖြူဆိုက်သလိုလို မျက်ဝန်းများမှေး မှိတ်ကာ ဦးခေါင်းကို တချက် တချက်နောက်လှန်ပြီး ပါးစပ်မှ ဘုရားစာရွတ်သည့်အတိုင်း ခပ်တိုးတိုးအော်ညည်းပုံအရ သူအရသာခံတတ် သွားဟန်ပေါက်ပါတယ်။


မှတ်မှတ်ရရ တတိယအချီစတင်ချိန်မှာ အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ကြီးဟာ ရောင်နီသမ်းဖို့ တိမ်အရောင်စပြောင်းလာပါတယ်။ များမကြာမီ အရုဏ်တက်တော့မယ့် အရိပ်အရောင်တွေ နီးကပ်ခဲ့ပြီ။ ရန်နိုင်တို့နှစ်ယောက်ဟာ အိပ်စဉ်မွေ့ယာကျဉ်းမြောင်းဟန်ကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် အခင်းခင်းပြီး နပမ်းဆက်လုံးနေကြတယ်ဗျ။ ရန်နိုင်က ရထားကြမ်းပြင်ပေါ် ပက်လက်ကလေးဖြစ်လိုက်၊ မောင်ချစ်က ပက်လက်ကလေး လှဲ ရန်နိုင်ကို တက်ခုန်ခိုင်းတာမျိုးလုပ်လိုက်နဲ့ လူးလိမ့်ကြတာ မမောပန်းဘူးထင်တယ်။ တညလုံးနီးပါး ရထားကြီးနဲ့အပြိုင် မောင်းနှင် နိုင်ဆဲ မောင်ချစ်ရဲ့သက်လုံကော စွမ်းရည်ကိုရော တကယ်ချီးကျူးတယ်။


များသောအားဖြင့် လှေကြီးထိုးရိုးရိုး၊ Doggy Style ၊ မြင်းစီးတဲ့ဟန် သုံးမျိုးလောက်ကိုလှည့်သုံးနေကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် ရန်နိုင့်အတွက် တော့ အတွေ့အကြုံသစ်ကို နင့်နင့်နည်းနည်းကြီးရလိုက်တယ်ပြောရမယ်။ နည်းနည်းမောပန်းလို့ကြမ်းပြင်ပေါ်ဖြစ်ဖြစ် ခုတင်လေးပေါ် ဖြစ်ဖြစ် ကျောလှဲလိုက်မယ်မကြံနဲ့ မောင်ချစ်က ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို လာထမ်းပြီး လှေလှော်တော့တာပဲ။ သူအားရသွားလို့ ဒါမှမဟုတ် မောပန်းရင် ခုတင်ပေါ် ပက်လက်ကလေးလှဲကာ ရန်နိုင့်ကို ‘ကောင်လေး….အပေါ်ကတက်ထိုင်ကွာ…မင်းစိတ်တိုင်းကျ ဆောင့်ချ ဟုတ်ပြီလား’ လို့ပြောပြီးခိုင်းတော့တာ။ တုတ်ခိုင်သလို ရှည်လျားတဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ငပဲကြီးကို ကိုင်တွယ်ကာ ရန်နိုင်ဟာ သူ့ခရေဝထဲ မြုပ်သထက်မြုပ်စေဖို့ကြိုးစားမှုက တကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတာ အမှန်။ တသိမ့်သိမ့်ဝင်သွားတဲ့ငပဲကြီး ရန်နိုင့်တင်သားဆိုင်များကြား တဆုံး မြုပ်သွားချိန်မှာ အသက်ရှူသံခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့အတူ ချွေးစေးအချို့ မောင်ချစ်ရဲ့ကိုယ်ပေါ် စီးကျကုန်ရော။ တင်သားဆိုင်ကို အနည်းငယ်ကြွ ကာ ရန်နိုင်စတင်မြင်းစီးပြီး မကြာခင်မှာ သူ့ငပဲဟာ မောင်ချစ်ဗိုက်သားပြင်ကို တဘတ်ဘတ်နဲ့ အဆက်မပြတ်ရိုက်ခတ်လာပြန်တယ်။ လှုပ်ရှားမှုပြင်းထန်လေ ရန်နိုင့်အသားဆိုင်နဲ့ အမွှေးနုဖုံးတဲ့ မောင်ချစ်ဗိုက်သားပြင်ရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုဟာ ဗုံတံခေါက်သလိုဖြစ်တာမို့ အသံ ခပ်မြိုင်မြိုင်ထွက်ပုံ ထိန်းမရဘူး။ တကယ်ပါ မောင်ချစ်က ပက်လက်ကလေးလှဲ လက်နှစ်ဖက်ကိုထွေးယှက်ပြီး သူ့ဦးခေါင်းနောက်မှာ အုံး ခုကာ ရန်နိုင်လုပ်သမျှ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အရသာခံ ငုံ့ကြည့်နေတာ အပံ့အကူကို မလုပ်သလိုငြိမ်ပဲနေတယ်ဗျ။


ဒါပေမယ့် သိပ်တော့ ဇိမ်မယူလိုက်ရဘူး တံတားတစ်စင်းကို အဖြတ် ရထားရဲ့အရှိန်မြင့်လာသလို တွဲဆိုင်းရဲ့ စည်းချက်ကျ တချောက် ချောက် အနိမ့် အမြင့်လှုပ်ရှားပုံကြောင့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားမယိုင်လဲအောင် ထိန်းရပါတော့တယ်။ မောင်ချစ် ထထိုင်ကာ ရန်နိုင့်ကို ရင်ချင်းအပ်ထွေးဖက်လိုက်ပြီး အလိုက်သင့်နေပေးရတာမျိုးပေါ့။ စည်းချက်ကျကျ အောက်ကနေ ပင့်မြောက်ပေးနေရင်းမှ တင်ပဆုံအား ကိုသုံးလျက် အလင်းရဲ့အမြန်နှုန်းအတိုင်း တရစပ်ဆွဲပစ်တာ ရန်နိုင်တယောက် အနိုင်ကျင့်စော်ကားခံနေရပုံနဲ့တောင် တူနေသေးရဲ့။ ရင်ချင်းအပ်ကာ သာယာနွေးထွေးတာက စက္ကန့်ပိုင်းလောက်သာ အချိန်ယူလိုက်တယ်လို့ ပြောစမှတ်တွင်မယ်။ ရထားတွဲ အခန်းထဲမှ နှစ်ထပ်ခုတင်ဟာ သတ္ထု frame တွေနဲ့လုပ်ထားသလို နံရံနဲ့သေချာစွာ သံမှိုစွဲထားလို့သာတော်တော့တယ် မဟုတ်ရင် မောင်ချစ်ကြမ်းပုံ အရ ခုတင်ကျိုးတယ်။ 


သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကာမဂုဏ်အမှောင်တိုက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး ချွေးစေးတွေဟာ နှာသီးဖျားမှ တစက်စက်စီးကျတဲ့ အထိ လောင်မြိုက်နေ ကြတယ်လေ။ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်သံတွေဟာလည်း ခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဖားဖိုဆွဲတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ များမကြာမီမှာ အခန်းထဲကွက်ပြီး ငလျင်လှုပ်လိုက်သလို တုန်ခါကာ မာန်ဖီသလို အော်ညည်းသံတချက်ထွက်လာတယ်။ ရန်နိုင်ရဲ့ ဝိုင်းစက်တင်းအိနေတဲ့ တင်သားဆိုင် ထဲကို မောင်ချစ်က တတိယအကြိမ်မြောက် ငပဲကိုတဆုံးထည့်ကာ သုက်ရည်တွေပန်းထည့်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ရန်နိုင်ရဲ့ မြန်နှုန်းမြင့် ချော်ရည်ပူအချို့ဟာလည်း သူတို့နှစ်ယောက် ခန္ဓာကိုယ်ကြား ခရားရေလွှတ်သလို တသွင်သွင်စီးကျနေတယ်ဗျ။ ရထားဘူတာတခု ဆိုက်ရောက်ကာနီးမို့ အရှိန်လျှော့ချိန်ထိ မောင်ချစ်နဲ့ ရန်နိုင်တို့ အသက်ရှူသံတွေက မြန်တုန်း ပြင်းထန်တုန်းပေါ့။ ရထားပြတင်းပေါက် ပြင်ပမှာတော့ လင်းရောင်နီနဲ့အတူ မနက်ခင်းဟာ နိုးထလာကြပါပြီ။ ရထားတွဲဆိုင်းတခုထဲမှ အခန်း (Cabin B-4) မှာတော့ မုန်တိုင်းည တစ်ညကို ဖြတ်သန်းပြီးလို့ ငြိမ်သက်စပြုဆဲ။


နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်ဟာ ပြတင်းတံခါးကိုဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လျက် ချွေးနံ့၊ ဆေးလိပ်နံ့နဲ့ လိင်မှုကိစ္စပြုကျင့်ရာမှ ရတတ်တဲ့ ရနံ့မျိုးစုံနဲ့ လေးလံကာ မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေတဲ့ ရထားအခန်းငယ်ကို နိုးထစေဖို့ လှုပ်နှိုးပါတယ်။ စည်သာမြို့သစ်နယ်နိမိတ်ကို ရောက်လာဟန် တူတယ် မိုးကြိုးပစ်သလို လည်ပတ်နေတဲ့ ရထားဘီးတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းအရှိန်လျှော့လာပြီး စည်းချက်ကျ တဂျောက်ဂျောက်အသံ တမျိုးမြည် လေတယ်။ ဘူတာရုံမှ ဝန်ထမ်းတဦးရဲ့ အင်တာကွန်းမှတဆင့် အသိပေးကြေငြာသံဟာ ဘယ်ဒေသ ဘူတာရုံအမှတ် ဘယ်လောက်ကို ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိကပ်စေတယ်လေ။ ရန်နိုင့်တကိုယ်လုံးလည်း ဘယ်နေရာကိုရောက်နေကြောင်း အခုမှ သတိကပ်မိသူလို စက္ကန့်အနည်းငယ်တုန်ခါသွားတယ်။ နာကျင်တာတွေ သာယာတာတွေ ယူဆောင်လာတာ ဝတ်ဆင်လာတာတွေကို ညတုန်းက ဂရုမပြု မိသမျှ အခုတော့ အာရုံစုစည်းနေရတယ်။ မောင်ချစ်ကတော့ အစာ၀၀လင်လင်စားသောက်ပြီးဟန်နဲ့ ဝတ်စားပြင်ဆင်နေကြအတိုင်း ခပ်သွက်သွက် ပြင်ဆင်ဖို့ထရပ်ပါတယ်။ လက်ဆေးဘေဆင်အသေးစားလေးနားသွား သူ့မျက်နှာကို ရေခပ်အေးအေးနဲ့ဆေးကြော သုတ်သင်တယ်။ 


အဝတ်မဲ့ မောင်ချစ်ရဲ့ နောက်ကျောပြင်ကို ဝါကျင့်ကျင့်မီးရောင်အောက်မှာ မြင်ရတာက ကြွက်သားအမြှောင်းလိုက်ပဲ။ ရန်နိုင်မှာ လုပ်လက်စအလုပ်ကို မေ့လျှော့ပြီး မောင်ချစ်ကို စောင့်ကြည့်မိတဲ့ ခဏသောအချိန်ပါ။ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ တောင့်တင်း သန်မာမှုကို ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ရမလဲ စေ့ငုမိတယ်ထင်ပါတယ်။ အိပ်စဉ်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆွဲမချခင် ရန်နိုင်ခြေအစုံဟာ ပျော့ခွေနေတာ ဂျယ်လီတုံးလိုမို့ မလှမ်းမကမ်းက စားပွဲခုံအစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်အားပြုကာ တချက်ရပ်လိုက်တယ်ဗျ။ ရေစက်အနည်းငယ်တွဲခိုနေတဲ့ မောင်ချစ် မျက်နှာဟာ ရန်နိုင့်အခြေအနေကို မြင်သွားချိန်မှာ ကျေနပ်အားရတဲ့အပြုံးတချက်ပွင့်သွားတာတွေ့ရတယ်။ 


ရန်နိုင်ဟာ မီးခိုးရောင် ချွေးခံဘောာင်းဘီ၊ အတွင်းခံ tom thong သာမက အပေါ်ကဝတ်ဆင်လာသော အဝတ်အစားများကို လိုက်စုပုံ တာက အလုပ်နောက်ကျတော့မယ့် လူတယောက်လိုပါ။ ဘောင်းဘီတွေ ခပ်သွက်သွက်ကောက်စွပ်၊ အင်္ကျီမှန်သမျှ အမြန်ဝတ်ဆင်ပုံမှာ ပိန်ပါးပါး ရန်နိုင့်အထာမဟုတ်တဲ့အတိုင်းလို့ ပြောရမယ်။ မောင်ချစ်ကတော့ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ပြီး အခန်းတံခါးသံဘောင်ကို မှီကာ စောင့်ဆိုင်း နေပါတယ်။ လိုအင်ပြည့်ဝသွားတဲ့အချိန် သူနဲ့ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့သလို ဟန်ပန်မို့ ရန်နိုင်ဘာပြောရမှန်းမသိ။ ‘ငါဆင်းမယ့် ဘူတာရုံက သည်မှာကွ’ မောင်ချစ်လေသံက တာဝန်ကျ ရထားဝန်ထမ်းတစ်ဦးအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ သူ့မျက်ဝန်းတွေကတော့ ရန်နိုင့်ကို တပ်မက်တဲ့ အကြည့်တွေပါနေဆဲ။


မောင်ချစ်ဟာ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလာကာ ရန်နိုင်ရဲ့ အင်္ကျီကော်လံကို နေသားတကျပြင်ဆင်ပေးရင်း ချွေးစေးအနည်းငယ်စို့ထွက်နေတဲ့ လည်တိုင်တလျောက်အား လက်ချောင်းများနဲ့ပွတ်သပ်ပေးပါတယ်။ ‘မင်းအတွက်ဆို ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ရထားလက်မှတ် Free နော်။ ဝယ်စရာမလိုဘူး ငါ့နာမည်နဲ့ဝန်ထမ်းအမှတ်ကိုသာစုံစမ်းပြီး စီးပေါ့’ လို့ မောင်ချစ်က ခပ်တိုးတိုးပြောတယ်။ အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခွထွက်သော စကားသံက လေထုထဲမှာ တွဲလွဲခိုကာ လေးလံလှတယ်။ ရထားနံရံပေါ်မှ ခလုပ်အသေးလေးတခုကို မောင်ချစ်နှိပ်လိုက်ပြီး  ရထား ဝန်ထမ်းများအတွက် ပြင်ဆင်ထားဟန်ရှိတဲ့ locker key အပိုတစ်ချောင်းကို ရန်နိုင်ရဲ့လက်ထဲထည့်ပေးပါတယ်။ 

‘နောက်တစ်ကြိမ် ငါတို့ တွေ့ကြရင် ဘယ်လိုစည်းဘောင်ကလနားမှမရှိတော့ဘူး လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ ဟုတ်ပြီလား’

ရန်နိုင်က သူ့လက်ထဲရောက်လာတဲ့သော့တံတချောင်းကိုကြည့်လိုက် မောင်ချစ်ရဲ့မျက်နှာကိုတချက်မော့ကြည့်လိုက်နဲ့ အသံမထွက်ဘဲ နှစ်ဦးသားကြား နားလည်မှုအဓိပ္ပာယ်တွေ ဖော်ဆောင်သဘောပေါက်သွားမိတယ်။ အမှတ်တရလက်ဆောင်တခု ပေးအပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပြန်ခရီးစဉ်အတွက် အာမခံချက်တခုဖြစ်ခဲ့တယ်ပေါ့။


Cabin B-4 ထဲမှ ရန်နိုင်ထွက်လာလိုက်ပြီး မောင်းနှင်နေဆဲ ရထားစင်္ကြံလမ်းတလျှောက် အသာလျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ တော့ လူသွားလမ်းမယ် ခရီးသည်များ ကိုယ်လက်အကြောဆန့်၊ သွားတိုက်မျက်နှာသစ်၊ ယူဆောင်လာတဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကိုနှိုက်ပြုနဲ့ ဆူညံရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ရန်နိုင့်လို ကြုံဆုံခဲ့ရတဲ့ညဘက်အတွေ့အကြုံတခုခုအား စမြုံ့ပြန်နေကြဟန်တော့ မတူပါ။ လူတွေ အထုပ်အပိုး တွေ ကျော်ခွလျှောက်လာပြီးနောက် မိဘများနဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်နှမများ အိပ်ရာမှနိုးထကာ စကားစမြည်ပြောနေကြတာကို ရန်နိုင်တွေ့လိုက် တယ်။ ဘာရယ်မဟုတ် ဝတ်ထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီအနေအထားကို ချိန်ညှိ၊ လည်တိုင်က ကိုက်ရာခဲရာတွေကိုဖုံးအုပ်၊ မောင်ချစ်စီက ဆေးလိပ်နံ့နဲ့ ကိုယ်နံ့တွေကို သူ့အရေပြားက ပျောက်ကွယ်လို့ပျောက်ကွယ်ငြား ရေစိုတစ်ရှူးအချို့နဲ့ ရန်နိုင် သုတ်သင်သန့်ရှင်း လိုက်သေးတယ်။ ဦးခေါင်းထဲမှ မှတ်ဉာဏ်ထဲ တံဆိပ်နှိပ်မထားခင် မတူကွဲပြားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပါပဲလို့ ရန်နိုင်ခံစားလိုက်တယ်။ 


ပလက်ဖောင်းအစွန်ကထွက်လျက် ရထားပြတင်းနားတိုးကပ်လိုက်တာ လတ်ဆတ်တဲ့ နံနက်ခင်းလေပြေများဟာ ရန်နိုင်မျက်နှာအနှံ့ တိုးဝှေ့ကြည်စယ်လာနေပါတယ်။ ဆူညံမှုတွေ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ကို သယ်ဆောင်မလာဘဲ ချန်ထားရစ်ပြီပေါ့။

ဟုတ်တယ် ရထားပြတင်းမှတဆင့်တိုးဝှေ့လာတဲ့ လတ်ဆတ်သော လေနုအေးများကြောင့် ရန်နိုင့်စိတ်တွေ  မှတ်ဉာဏ်တွေထဲ ခိုအောင်း လက်စ နောင်တမမည်သော နောင်တတွေဟာ နေအလာ နှင်းပျောက်သလို ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားသလို ခံစားရပါတယ်။ AC အခန်းတံခါး ကိုဖွင့်လျက် အိပ်စဉ်ရှိရာခြေစလှမ်းလိုက်တာနဲ့ ကိုယ်စလိုက်တဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုရဲ့အဆုံးသတ်ကို ပြီးဆုံးပြီလို့ သဘောထားကာ ပြန်လှည့် မကြည့်တော့ဘူးရယ်။ တညလုံး သောင်းကြမ်းခဲ့မှုကြောင့် တကိုယ်လုံးတော့ ညောင်းညာသလိုခံစားရပေမယ့် မုန်တိုင်းပြီးစ ကမ်းခြေ တစ်ခုမှာ လမ်းလျှောက်သည့်အတိုင်း ဘေးလွတ်ရာကိုသာ ရှေ့ရှုသွားမိတယ်ပေါ့။ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုတွေက သယ်ယူလာတဲ့ပစ္စည်းပစ္စယ များ ထုပ်ပိုးသိမ်းဆည်းနေရင်း ရန်နိုင့်ကို လှမ်းကြည့်ကာ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့အမြန်လာဖို့ခေါ်တယ်။ ဟား….ကျေးလက်မြို့ငယ်လေးမှ အိမ်အသစ် နေရာအသစ်ကို သွားရာလမ်းတလျှောက် သုံးချီ သုံးဖလား ကြက်ပွဲနွှဲခဲ့တာ တညလုံးလိုလိုပဲ…..အတော်ဆိုးတဲ့ ရန်နိုင်ပါ လားနော်။


x x x


တခါတရံ ကြိုတင်မကြံစည်ထားဘဲ ကြုံဆုံရသည့် သူစိမ်းတယောက်နဲ့ သွေးသားဆန္ဒအရ ကိုယ်လက်နှီးနှောဖြစ်တဲ့ အခိုက်အတန့်ဟာ တစ်ဘဝစာ နောင်တအဖြစ် သယ်ဆောင်မသွားရအောင် သတိတော့ ထားရပါလိမ့်မယ်။ သိက္ခာတွေ ဆန္ဒတွေဟာ တခါတလေ ထိန်းချုပ် ချိန် မရလိုက်ဘူးမို့။



Love & Lust,

Alex Aung (15 June 2026)