Falling in Love with Little Melody – Part I

 အချစ်လေး သံစဉ်မောင်နဲ့ချစ်မိခြင်း 

Disclaimer: ‘အချစ်’ ဆိုတာဘယ်လိုခံစားချက်မျိုးကို ဆိုလိုတယ်လို့ အနက်အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ကြသလဲတော့ မသိဘူး။ လူမှုရေးစည်းဝိုင်းထဲမှာ မဖြစ်သင့် မခံစားသင့်သော စည်းတားထားသင့်သော အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ရေးဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ အချစ်ဇာတ်လမ်းဆိုလို့ အချစ်ဇာတ်လမ်းစစ်စစ်ဖြစ်ကြောင်းတော့ အာမမခံပါ။ ဖျော်ဖြေရေးစာတစ်ပုဒ်ဆိုသော်ငြား ဖတ်ကောင်းအောင် ကြိုးစားရေးဖွဲ့ထားပါ တယ်။ အချိန်ကုန်ရကြိုးနပ်မှာပါ။

Part 1 - The 1st meeting

ကျွန်တော့်နာမည်က အောင်နိုင်သူ၊ အသက်အရွယ်က သုံးဂဏန်းထိပ်စီးရဲ့နောက်မှာ နံပါတ်တစ်ခုကျော်နေပြီ၊ IT Professional အဖြစ် ဘဝဖြတ်သန်းလာတာအတော်ကြာပြီလို့ပြောနိုင်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်မပြုသေးဘူးလား မမေးပါနဲ့။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းတွေအပြင်သွားတိုင်း သူတို့ကလေးတွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ကြည့်ရှုထိန်းကျောင်းပေးနေရတာပဲ အဆင်ချောတယ်။ တစ်ခါတရံတော့ အဲသည့်အတွက် မုန့်ဖိုး သဘော အလိုက်တသိပေးကြပေမယ့် များသောအားဖြင့် မရပါဘူး။

ဘဝကို ပုံမှန်လည်ပတ်ဖြတ်သန်းလာရင်း ထူးထူးခြားခြားပြောင်းလဲကြုံဆုံရမည့် အခါသာမယတခုဖြစ်တည်လာပါတယ်။ ကျွန်တော့် လုပ်ငန်းခွင်က ရုံးခန်းကန္နားသီးသန့်မဆန်တာမို့ လုပ်ငန်းပြင်ပမှ သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေများလည်း စုရပ်သဘောဆုံကြတဲ့ အခါလည်းရှိ တယ်။  တရက်မှာ ဘောစိသူငယ်ချင်းတယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျော်ဇင်ဟာ အထက်တန်းကျောင်းပြီးစ သူ့သားငယ်ရဲ့လက်ကိုဆွဲကိုင်ပြီး ကျွန်တော့် အလုပ်ကိုရောက်ချလာတယ်ပေါ့။ မြင်မြင်ခြင်းမှာပဲ သည်ကောင်လေးက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုကို ရသွားတယ်။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့စာရင် ထွားကျိုင်းတဲ့အထဲမပါဘဲ ခပ်ညှက်ညှက်ပုံစံပေါက်နေတယ်ဗျ။ အညိုရင့်ရောင် ဆံပင်တွေ၊ ခပ်ပါးပါးနှုတ်ခမ်းအစုံနဲ့ အညိုရောင် ညှို့မျက်ဝန်းအစုံတွေက ထင်းနေရော။ သူ့ကြည့်ရတာ သည်နေရာလိုက်လာရတာကိုပဲ အရှက်ပို နေဟန်တူပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြုံးတစ်ချက်သာပြုံးပြတာမျိုး။

ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်တော့်မှာ သံစဉ်အပါအဝင် ယောက်ျားလေး ငါးယောက်တိတိ ကြည့်ရှုစောင်မခြင်းပြုရတဲ့သဘော ဖြစ်သွားပါတယ်။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးတွေဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းခဲအောင်ပြုလုပ်တတ်တဲ့သူ တယောက်မှမပါဘူးရယ်။ သံစဉ်မောင်နဲ့ရွယ်တူ ကောင်လေးတစ်ယောက်လည်းပါတယ်ဗျ။ ကောင်လေးတွေကို ကျောင်းသို့မဟုတ် သင်တန်းမှ အိမ်စာတွေ ကူလုပ်ပေးတာမျိုး၊ ကွန်ပျူတာ အသုံးပြုပြီး လေ့လာသင်ကြားရေးအချို့ကိုသင်ပေးတာမျိုး၊ ခြံထဲဆင်းပြီး ဘောလုံးကန်ကြ ရေကူးကြတာ ကို စောင့်ကြည့်သင်ကြားပေးတာမျိုးနဲ့ အခြားသော တတ်သင့် သိသင့်တာလေးတွေကို အလကားမနေတတ်တဲ့ ကျွန်တော်က လေ့ကျင့် သင်ကြားပေးဖြစ်ပါတယ်။ များသောအားဖြင့် ညနေခင်းအချိန်တွေမှာလို့ပြောရမယ်။ သည်လိုနဲ့တရက်သော ညနေခင်းတခုမှာ အိမ်ရှေ့ တံခါးမှ ခေါင်းလောင်းသံမြည်လာတာကြောင့် အသံပြန်ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း ကျော်ဇင်ရယ်၊ သူ့သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့ အတူ ကလေးဟန်မပျောက်သေးတဲ့ သံစဉ်မောင်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။

ကျော်ဇင်က “ငါ မင်းကို အကူအညီတစ်ခုတောင်းချင်လို့ပါ” လို့ပြောလာတော့ ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တာပေါ့။ “သံစဉ်ကို သည်ည မင်းအိမ်မှာ ထားခဲ့လို့ရမလား။ ငါ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နဲ့ပါတီတစ်ခုသွားစရာရှိလို့ကွာ”

သံစဉ်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကျွန်တော်တချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း “ရပါတယ်ကွ” လို့ပြန်ဖြေကာ အိမ်ရှေ့တံခါးကိုဖွင့်ဟပေးလိုက်ပါတယ်။ ကောင်လေးအတွက် သိပ်မရင်းနီးသေးတဲ့ သူစိမ်းအိမ်မှာ ညအိပ်ညနေထားခဲ့ခံရတာမျိုးကို စိတ်တော့မကောင်းဘူး။ သူ့ဖခင်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားသောက်ဖို့အတွက် ခေါ်သွားဖို့မသင့်လို့ဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးလေ။ ဘယ်အချိန်က ဘာအကြောင်းကြောင့် အိမ်ထောင်ကွဲ ရတာမှန်းမသိပေမယ့် ကျော်ဇင်နဲ့ သူ့အမျိုးသမီးကွဲတာ ဆယ်စုနှစ်အထက်တော့ရှိပြီ။ တည်ငြိမ်သင့်တဲ့အသက်အရွယ်ရောက်ပြီ ဆိုသော်ငြား ယောက်ျားလေးဆိုတော့ သည်လိုပါပဲ။

သံစဉ်တယောက် အိမ်ထဲကိုဝင် ဟိုသည်လျှောက်သွားပြီးမှ ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချရင်း ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။ ငြင်းပယ် ခံရတဲ့ ခံစားချက်တမျိုးကြောင့် သူဝမ်းနည်းနေပုံရတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။သည်တော့ ကျွန်တော်လည်း သူနဲ့ဟိုအကြောင်း သည် အကြောင်း စကားစမြည်ပြော လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးမိတယ်။ သူကလည်း အဲသည့် ငြင်းပယ်ခံရတာမျိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောချင်ပုံ မရပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း အချိန်ခဏသဘော MMORPG ကို ဆော့လက်စမို့ ကွန်ပျူတာရှိရာစားပွဲကိုပြန်သွားလိုက်ကာ ဂိမ်းအ ကြောင်း သူ့ကိုပြောပြခဲ့တယ်။ သူ့အတွက် character တစ်ခုပြုလုပ်ပေးပြီး ကျွန်တော့်အကောင့်နဲ့အသုံးပြု ကစားမလားလို့ မေးလိုက် တယ်။ ခေါင်းငြိမ့်ပြတာနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ကျွန်တော်ဖန်တီးပေးလျက် သူ့ကိုကစားစေခဲ့တယ်။ ဥခွံထဲမှ ထွက်ခါစအရွယ် ကောင်ငယ် လေးတယောက် ပြဿနာပေါင်းစုံကြောင့် ခေါင်းရှုပ်ပြီး အိပ်ရာထဲဝင်ကာ အိပ်မပျော်တာမျိုး ကျွန်တော်မလိုချင်ဘူးလေ။

အိမ်ရှေ့ခန်းထဲ ကျွန်တော်ပြန်ဝင်လာကာ သံစဉ် ဂိမ်းကစားနေရာမလှမ်းမကမ်းမှ ဆိုဖာခုံမှာ ဖုတ်ကနဲ ပစ်ပြီးထိုင်ချလိုက်ရင်း မသိမသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ သည်ကောင် ဘာကြည့်ကောင်းလို့ စိုက်ကြည့်နေတယ်မသိ ဂိမ်းကစားရင်း သူ့မျက်လုံးအကြည့်တွေက ကျွန်တော့် ပေါင်ခွဆုံရှိရာကို ရောက်ရောက်နေတယ်။ ဂိမ်းကစားရင်း မေးလာတဲ့ ဂိမ်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့မေးခွန်းတွေကို အလိုက်သင့်ဖြေ ကြားပေး လမ်းညွှန်ပေးကာ ကျွန်တော်ကူညီပေးလိုက်တာပါပဲ။ ကံအားလျော်စွာ သူ့အဖေနဲ့ ကျွန်တော် အလုပ်ခွင်မှာ အချိန်အားရပါက သည်ဂိမ်းကိုပဲ ကစားတတ်ကြတယ်လေ။ ကျွန်တော်သင်ပြတဲ့ ပြောပြတဲ့ ဂိမ်းကို ကောင်လေး အိမ်မှာလည်း ဆော့ကစားလို့ အဆင်ပြေ အောင် လမ်းညွှန်ရတာပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့အတွက်က character အသစ်တစ်ခုဖန်တီးပြီးဆော့ကစားဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။

ညနေခင်းတစ်ခုဟာ ထူးထူးထွေထွေဖြစ်ပျက်တာမျိုးမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။ သံစဉ်ကို ကြည့်ရတာ ဂိမ်းဇာတ်ကောင်တွေ ဆော့ကစားပုံတွေကို စူးစမ်းရင်း အချိန်ကုန်သွားမှန်းမသိလိုက်ဘူးထင်တယ်။ သူက “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦး….သား သည်ဂိမ်းကစားရ တာ သဘောကျတယ်” လို့ဆိုလာတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိတာလေးနဲ့ ညစာကို သံစဉ်လေးအား ဧည့်ခံကျွေးမွေးရင်း သည်ကောင်လေး အဖေ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်ကို စောင့်နေမိကြတယ်။ ကောင်လေးရဲ့ အဖေက အိမ်ပြန်ရောက်ကြောင်း ဖုန်းဆက်အသိပေးလာချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ခဲ့တယ်ပေါ့။ သံစဉ်လေးကို ကျွန်တော့်စိတ်အာရုံထဲမှ ဖျောက်မရဘဲ စွဲကျန်နေတာ အတော်ခက်တယ်။ သွယ်လျလျ သူ့မျက်နှာ၊ ထူအမ်းအမ်းနှုတ်ခမ်းအစုံ၊ အညိုရင့်ရောင်မျက်ဝန်းများနဲ့အတူ ပိန်သွယ်သွယ်ကိုယ်လုံးလေး…အရာအားလုံးပါ။ အဲဒါ ကောင်းတော့ မကောင်းဘူးနော် ဟုတ်တယ်ဟုတ်။

ရက်သတ္တပါတ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက်မှာ သံစဉ်လေးရဲ့ဖခင်ဖြစ်သူ ကျော်ဇင်စီမှ စာတိုတစောင်လက်ခံရရှိပါတယ်။ သည်ညနေ သူတို့အိမ်မှာ အချိန်ဖြုန်းရင်း သံစဉ်လေးကို စောင့်ကြည့်ပေးလို့ရမလားတဲ့။ သည်တော့ “သေချာတာပေါ့….ပြဿနာမရှိပါဘူး” လို့ပြန် ဖြေကာ ကျွန်တော်တို့ အစီအစဉ်တွေဆွဲရတာပေါ့။ နောက်တနေ့ ညနေခင်းမှာ ကျော်ဇင်ရဲ့ အိမ်လေးကို ကျွန်တော်သွားပြီး အိမ်ရှေ့ တံခါးမကို အသာခေါက်လိုက်တယ်။ သူငယ်ချင်းအတော်များများက ကျွန်တော့်ကို ‘အောင်နိုင်’လို့အတိုကောက်ခေါ်ကြပါတယ်။ သံစဉ်လေးက ဒါကို နားကြားမှားပုံရတယ် ကျွန်တော့်ကို အနိုင်လို့ခေါ် ခေါ်နေတာ။ သည်လိုခေါ်လို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်တော့ ကျွန်တော်မဖြစ် မခံစားမိဘူး။

အိမ်ရှေ့တံခါးမကို သံစဉ်လေးရဲ့အဖေ ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေ ကျော်ဇင်လာဖွင့်ပေးရင်း “မင်းလာတာ ကျေးဇူးတင်တယ်ကွာ…” လို့ပြော လာတယ်။ “ရပါတယ်ကွာ…မစိုးရိမ်ပါနဲ့” လို့ ပြန်ပြောလျက် အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းဘက် ကျွန်တော်ဝင်သွားလိုက်တော့ သံစဉ်တယောက် ကွန်ပျူတာနဲ့ ဂိမ်းကစားနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ကျော်ဇင်က အပြင်ကိုသွားလိုက်ဦးမယ် နည်းနည်းနောက်ကျရင် နောက်ကျ မလားဘဲ၊ ဘာစားချင်လဲ ဝယ်လာမယ် လို့ပြောတယ်ဗျ။ ဆိုဖာမှာ မလှဲချင်လဲ အပေါ်ထပ်က အိပ်ခန်းတစ်ခုမှာ အနားယူလို့ရတယ် ထပ်ပြောသေးတာ။ ကျွန်တော်လည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း သံစဉ်အနားကိုသွားကာ အသံပေးနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ကောင်လေးက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပြုံးပြပြီး “ဟုတ်ကဲ့…ဦးနိုင်”လို့အသံပေးလျက် ကစားလက်စ သူ့ဂိမ်းဘက်ပြန်အာရုံရောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သဘောတကျ အသံထွက်ရယ်မိကာ နံဘေးကဆိုဖာခုံရှည်ပေါ် ထိုင်ချပြီး ဖွင့်ထားတဲ့ တီဗီက အစီအစဉ်တခုကိုကြည့်လိုက် သူ ဂိမ်းကစားတာကို အကဲခတ်လိုက်နဲ့ ငြိမ်နေမိတယ်။ သိပ်အကြာကြီးမစောင့်လိုက်ရပါဘူး မေးခွန်းပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက မေးချင်နေမှန်းမသိ မေးလာတာကြောင့် လိုအပ်တာတွေကို ကျွန်တော်ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။

TV မှာ ရေကူးအားကစား ချန်နယ်ကို ကျွန်တော်ထိုင်ကြည့်နေတာ သံစဉ်သတိပြုမိသွားပါတယ်။ သူက “ရေကူးတာ အလန်း” လို့ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း “တကယ်လား။ ဦးငယ်ငယ်က ရေအသည်းအသန်ကူးခဲ့ဖူးတယ်ကွ”

သံစဉ်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်ရင်း “ရေထဲမှာဆိုရင် လုံခြုံစိတ်ချတဲ့ ခံစားချက်မျိုးမရဘူး။ ရေအတော်ကြောက်တာဗျ” ပြောတော့ သူ့မျက်နှာကို ကျွန်တော်မော့ကြည့်လျက် “ရေကူးကန်ကို ဦးနိုင်နဲ့လိုက်ခဲ့မလား။ ရေဘယ်လိုကူးရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးမယ်လေ။ အနည်းဆုံးတော့ ရေမကြောက်တော့ဘူးပေါ့။ အဆင်ပြေမလား” 

ကျွန်တော့် နံဘေးက ဆိုဖာမှာလာထိုင်ပြီး သူခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ “မင်းအဖေကို ဦးနိုင်ပြောပြီး စီစဉ်လိုက်မယ်။ သား သင်တန်းအားတဲ့ တရက်ရက်သွားကြတာပေါ့” သံစဉ်က သူ့ဆော့ကစားလက်စ ကွန်ပျူတာဂိမ်းစီပြန်သွားပါတယ်။

ညနေခင်းတခုလုံး ဘာပြဿနာမှမဖြစ်ဘဲ ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။ ကျောဆန့်ဖို့အတွက် အပေါ်ထပ် သံစဉ်ရဲ့အိပ်ခန်းအသေးလေးထဲမှ အိပ်ရာထက်မှာ အသာသွားလှဲလျက် ကုတင်နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်မှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ တီဗီကို ငေးမိသေးတယ်။ သူအဝတ်အစား လဲလှယ်ဖို့ဟန်ပြင်တော့ ရေချိုးခန်းထဲ ကျွန်တော်ခဏရှောင်ပေးလိုက်တယ်လေ။ အခန်းထဲကျွန်တော်ပြန်ဝင်လာတော့ သူ့ ခုတင်စွန်းမှာ အသာထိုင်ပြီး ဟိုသည်ငေးနေတယ်။

ကျွန်တော် ဂွမ်းကပ်စောင်ကို လှစ်ဟပေးလိုက်ရင် ဝင်လှဲလိုက် ကောင်လေးလို့ပြောတော့ သူအလိုက်သင့်ဝင်လှဲပါတယ်။ ‘ဇိမ်ပဲလား’ ကျွန်တော်အသံပြုတော့ သူပြုံးရယ်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြပါတယ်။ ‘အိုကေ…Good Night သံစဉ်။ ကောင်းကောင်းအိပ်နော်”’ စောင်ကို ရင် ဘတ်ထိ ဆွဲခြုံပေး သူ့ဦးခေါင်းကို အသာအယာပွတ်သပ်ပေးကာ အခန်းတံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း အိမ်အောက် ထပ်ကို ဆင်းလာကာ ဧည့်ခန်းဆိုဖာတစ်ခုမှာ ထိုင်နေလိုက်တယ်ပေါ့။ အား….ခပ်ပါးပါး ညအိပ်ဘောင်းဘီတိုအောက်က ကောင်လေးရဲ့ တင်ပါးလုံးလုံးလေးကို မေ့ဖျောက်ဖို့ကြိုးစားရတာခက်သား။ ခုတင်ထက်မှ အိပ်ရာပေါ် သူတွားတက်လိုက်စဉ်မှာ လှစ်ကနဲမြင်ရတဲ့ တင်သားဆိုင်တွေက လှပလွန်းတယ်။

ဆိုဖာမှာ သက်သောင့်သက်သာထိုင်ရင်း ကောင်လေးရဲ့ဖခင် ကျော်ဇင် အိမ်ပြန်အလာကိုစောင့်နေလိုက်ပါတယ်။ “အားလုံးအဆင်ပြေ တယ်။ သံစဉ်လည်း အေးဆေးပဲ။ အခုသူ အိပ်ရာထဲမှာ အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီ” ကောင်လေးရဲ့ဖခင်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောတာ ပေါ့။ ဒါပဲလေ….ကျွန်တော့်အိမ်ကို ပြန်လာလိုက်တယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာ ကျော်ဇင်ကို ရေကူးကန်သွားမယ့်အကြောင်း စာတိုတစ်စောင်ပို့ခဲ့ပါတယ်။ သူက ရေကူးအားကစားအတွက် စိတ်ဝင်စားကြောင်း၊ သံစဉ်တယောက် ရေကောင်းကောင်းကူးတတ်သွားဖို့မျှော်လင့်ကြောင်း၊ ပြဿနာတစုံတရာရှိရင် သူ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားဖို့ပြောလာတယ်။ ကလေးတွေနဲ့ ရေအတူကူးခတ်တာ၊ သူတို့ကို ရေကူးသင်ပေးတာ ကျွန်တော့်အတွက် ပြဿနာမရှိ တော့သလို အဆင်ပြေပါကြောင်း ပြောရတာပေါ့။ ဟုတ်ပါတယ် ရေထဲ ကူးခတ်တတ်ဖို့ဆိုတာ အားကစားတစ်ခုထက်ပိုပါတယ်လေ။ သံစဉ်လေးကို ရေကူးသင်ပေးရတာမျိုးလို တစ်ခုခုကူညီသင်ကြားပေးနိုင်တာ ကျွန်တော်ဝမ်းသာတယ်။ မနက်ပိုင်း နေသိပ်မပူခင် သံစဉ်ကို အိမ်လာခေါ်မယ်၊ ပြီးတော့ မြို့တော်အားကစားခန်းမကို သူ့ခေါ်သွားမယ့်အကြောင်း ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

--

သည်လိုနဲ့ တစ်လလောက်အကြာမှာတော့ သံစဉ်ကို ဘယ်အချိန် ရေကူးကန်ခေါ်သွားရမယ်ဆိုတာ ချိန်ကိုက်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ အတူ ကောင်လေးပါတာမို့ ကားကိုအေးဆေးမောင်းလာပြီး အားကစားခန်းမအဆောက်အဦးဘေးတဝိုက် ကားရပ်စရာအရင်ရှာရတယ်။ နှစ်ယောက်သား အဝတ်လဲခန်းဘက်လာရင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် အဝတ်လဲလှယ်လို့ရမယ့် ဘီရိုရှိရာဘက်ရွေးသွားလိုက်တယ်။ အဝတ် လဲခန်းလိုက်ကာကို ဆွဲပိတ်တော့ သံစဉ်က ကျွန်တော့်နံဘေးမှာ ထိုင်ချတယ်။ သက်ပြင်းမောတစ်ချက်ချရင်း အိုကေပါတယ် အေးဆေးပါ လို့တွေးလျက် စိတ်ကို ကျွန်တော်အတင်းလျော့ရပါတယ်။

အဝတ်အစားလဲလှယ်လို့လွယ်တဲ့ trunks ဘောင်းဘီကို အောက်ကခံပြီး အပေါ်က အားကစားဘောင်းဘီထပ်ဝတ်ကာ ကလေးအများ အပြားနဲ့ ရေအတူကူးခတ်ဖူးသလို ရွယ်တူသူငယ်ချင်းများနဲ့လည်း ကူးခတ်ဖူးပါတယ်။ သည်လိုဝတ်စားလို့ရကြောင်း ကောင်လေး မသိ ဘူးထင်ပါရဲ့ ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီနဲ့ဂျင်းဘောင်းဘီချွတ်တာကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လေ။ ကျွန်တော့်ကို ရယ်ကျဲကျဲမျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့် လာစဉ်မှာ အဝေးကို ကျွန်တော်အကြည့်လွှဲလျက် သူအဝတ်အစားလဲလှယ်လို့ရအောင် လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ “ဦးနိုင်” လို့ခေါ်သံကြားလို့ သူ့ကို ကျွန်တော်လှည့်ကြည့်တော့ ရယ်ရွှင်ဖွယ်ဒီဇိုင်းနဲ့ ရေကူးဘောင်းဘီပါးတထည်ဝတ်လျက်သားတွေ့ရတယ်။

“မင်းလေးက ငစားလေးပဲ” ကျွန်တော့်မှ သူဝတ်ဆင်ထားပုံလေးကြောင့် အသံထွက်ရယ်မောမိရင်း ဘယ်လိုဘောင်းဘီတွေကို ရေကူး ချိန်မှာ ဝတ်ဆင်သင့်ကြောင်း ပြောပြရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပစ္စည်းပစ္စယများကို locker တစ်ခုထဲထည့် သော့ခတ်ပြီးမှ ရေကူးကန် ရှိရာဘက်ကို ရွေ့ကြတယ်။ သိပ်မနက်တဲ့ရေကူးကန်အခြမ်းဘက်ကို ကျွန်တော်ဆင်းလိုက်ပြီး သံစဉ့်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့လက်ယက်ခေါ် လိုက်တယ်။ “သံစဉ်…ကောင်လေး…ဦးနိုင်ကိုကြည့်… မင်းကိုသေချာသင်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား” သူစိတ်ထဲ တင်းကြပ်မှုတွေလျော့ကာ ရေထဲဆင်းရဲဖို့ ကျွန်တော်အသံမပြုခင်အထိ မဝံ့မရဲဖြစ်နေတာပါ။ သူ့အနားသွားကာ လက်ကမ်းပေးတော့ ရေထဲ အလိုက်အထိုက် ဆင်းချကာ ကျွန်တော့်လည်တိုင်နဲ့ ပခုံးတဝိုက်အား အားပြုကိုင်တွယ်ပါရော။ ချောမွေ့နုညံ့ပြီး နွေးနေတဲ့ သူ့အထိအတွေ့ကို ခံစားမိ တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု အနီးကပ်နေရတာကို ကျွန်တော်သဘောကျမိသလို သူ့နှာသီးဝမှ လေတိုး လေထွက်အား ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ လာရောက်ရိုက်ခတ်နေပုံကိုလည်း အသည်းယားမိတယ်။

‘ရေနည်းနည်းနက်တဲ့ ဧရိယာဘက် ဦးနိုင်ကူးခတ်သွားမယ်၊ ဦးနိုင်လည်တိုင်ကို ထိန်းကိုင်ပြီး သားငယ်လိုက်ကူးနော်…အိုကေလား” လို့ ကျွန်တော်ပြောတော့ သူ နာခံစွာ အလိုက်သင့်လိုက်လာပါတယ်။ ကျွန်တော့်လည်တိုင်တလှည့် ပခုံးတလှည့်အားပြုကိုင်တွယ်ရင်း ရေပေါ် ကိုယ်ဖော့ကာ ခြေထောက်ကိုကူးခတ်ရင်းပေါ့။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား ရေကူးနည်းစနစ်ကို ပါးစပ်နဲ့သင်ပေးညွှန်ပြတာ၊ ကူးခတ်ပုံ နမူနာပြုလုပ်စေတာမျိုးနဲ့ ရေကူးကန်ရဲ့ ဟိုဘက်သည်ဘက်ကို သက်သောင့်သက်သာကူးခတ်လေ့ကျင့်စေတယ်။

“အိုကေလား” သူ့ကိုမေးလိုက်တယ်။

“ဟုတ်….နည်းနည်းတော့ ကြောက်တယ်” ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေပါတယ်။

“ရေကူးတဲ့အခါ အဓိကကျတာက အသက်ရှူနည်းစနစ်ရယ် ကိုယ်ဖော့ထိန်းထားနိုင်ဖို့ရယ်ပဲ။ ရေထဲမြုပ်အောင် ကူးခတ်တဲ့အချိန် ပါးစပ်က တဆင့် အသက်ရှူရှိုက်တတ်အောင်လုပ်ရမယ်။ အသက်ရှူထုတ်တာကိုတော့ နှာခေါင်းမှတဆင့် ထုတ်တတ်အောင်ကြိုးစားရမယ်။ အသက်ရှူနည်းစနစ် အထာမကျရင် ရေနစ်နိုင်လို့ပဲ။ သည်ရေတိမ်နားလေးမှာ မင်း အဦးဆုံးကူးကြည့်ပါလား”

“ဟုတ်ကဲ့” သူပြောပြောဆိုဆို ကြိုးစားကူးခတ်ပါတယ်။ သူ ရေအောက်ငုံ့ပြီး ကူးခတ်ချိန် အသက်ဘယ်လိုရှူပြီး နှာခေါင်းကနေ ဘယ်လိုထုတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ် ခေါင်းပြန်ဖော်ချိန်ကိုရောပေါ့။

“ကောင်းတယ် သံစဉ်။ မင်း ကူးခတ်ပုံမဆိုးဘူး။ ရေကူးကန်တလျောက် ဦးနိုင် လည်ဂုတ်ကိုထိန်းကိုင်ပြီး လိုက်ကူးကြည့်မလား။ ဦးနိုင် လည်ပင်းကိုတော့ မညှစ်ရဘူးနော် အိုကေ”

သူသဘောတကျရယ်မောကာ “Ok” တဲ့။

သည်လိုနဲ့ ကောင်လေးကို ကျောပိုးပြီး ကူးခတ်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ရေကူးကန်တလျောက်လုံးကို အသာအယာကူးခတ်သွားလိုက်ပါတယ်။ ရေကူးကန်ထဲ ပြုတ်ကျမှာ ဒါမှမဟုတ် ရေနစ်မှာစိုးရိမ်ကြောက်လန့်တာမျိုး သူမဖြစ်ဘဲ သက်သောင့်သက်သာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ပါပဲ။ ကန်တဘက်အဆုံးကိုရောက်တော့ ကြမ်းပြင်ကို သူခြေထောက်လို့မှီတာမို့ နံဘေးမှာ ရပ်ပြီး ခြေခပ်ခိုင်း ကူးခိုင်းလိုက်တယ်။

“ဦးနိုင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အဆီတွေကြောင့် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ် ပေါလောပေါ်နေတာလားဗျ” ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ သူမေးလာတယ်။ 

“ဘယ်လိုပြောလိုက်တယ် ကောင်လေး” ကျွန်တော်ပြောလည်းပြော သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲချီမပြီး ရေထဲကိုပစ်ချလိုက်ပါတယ်။ အသက်ငယ်သူတွေပါကူးလို့ရတဲ့ ရေတိမ်ဧရိယာ (the shallow area) မို့ သူ့အတွက် ခေါင်းဖော်ကူးခတ်နိုင်တယ်ရယ် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ “ကဲ ဦးနိုင်ကို သားလိုက်ဖမ်းမယ်” လို့ပြောကာ ကျွန်တော်ရှိရာဘက် ကြိုးစားကူးခတ်လာတယ်။ အနားရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော်သူ့ကို တဖန် ပြန်ပြီး အဝေးကိုပစ်လိုက်တယ်။ သည်လို ဆော့ကစားကူးခတ်ရတာကို သူကြိုက်နှစ်သက်ပုံရတယ် ၅မိနစ်ကြာတဲ့အထိ အေးဆေးပဲ။ ကူးခတ်တာ စနစ်မကျသေးပေမယ့် ကိုယ်အလိုက်သင့်ဖော့တတ်လာပုံရတယ်။ နောက်ဆုံးတခေါက် အဝေးကို ကျွန်တော်ပြန်ပစ်လိုက် တော့ ပက်လက်ကူးခတ်ပုံနဲ့ ပြန်ကူးလာပါတယ်။ ကျွန်တော် ရေအောက်ခဏငုံ့ပြီး ခေါင်းပြန်ဖော်လာချိန်နဲ့ အံကိုက် သူ့ပေါင်ခြံနဲ့ မျက်နှာတွန်းတိုက်မိသွားတယ်။ နောက်တကြိမ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အဝေးပြန်မပစ်ပေးမိခင် စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ကျွန်တော် ကြက်သေသေသွားတယ်ပြောရမယ်။ နောက်မှ လေထဲ စွေ့ကနဲမြောက်အောင် သူ့ကိုပြန်ပစ်လိုက်တယ်။

ကျွန်တော်တို့ အနည်းငယ် အခြေကျသွားချိန်မှာ သူ့ကို အခြေခံရေကူးနည်းစနစ်တွေကို ပြောပြ ကူးပြ သင်ပေးပါတယ်။ သူကူးခတ်နေ ချိန် သူ့ဗိုက်သားပြင်အောင် လက်နဲ့ထိန်းကိုင်ကူညီရင်း ဖြေးဖြေးလေ့ကျင့်စေတာပေါ့လေ။ မိချောင်းကူးကူးသလို ခပ်ဖြေးဖြေးသူစကူးရင်း များမကြာခင် သဘောပေါက်ကာ ကျွန်တော်သင်ပြသလို လိုက်ကူးနိုင်လာတယ်။ သူ့ကိုယ်သူလည်း ကျေနပ်ပီတိဖြစ်ရင်း ကျွန်တော် သင်ပေး လေ့ကျင့်ပေးတဲ့အတိုင်း ကူးခတ်ဖို့ တကယ်ကြိုးစားတာပါ။ ကောင်ကလေး သံစဉ်ကို ရေကူးသင်ပေးတဲ့ အလုပ်တခုအား ကျွန်တော် ဖြစ်မြောက်အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာပါပဲ။ နှစ်ဦးသား အတန်ကြာ စိတ်ကျေနပ်မှာ ရေကူးကန်ထဲမှတက်ကာ အဝတ်လဲ လှယ်ခန်းရှိရာဘက် သွားကြပါတယ်။ ရေသန့်နဲ့ ခဏရေပြန်ချိုး တကိုယ်လုံးခြောက်သွေ့အောင် သုတ်သင်ပြီးမှ အိမ်ပြန်ဖို့ပြင်ကြတယ်။

သံစဉ်ကို သူ့အဖေရှိရာ ကျွန်တော်ကားမောင်းပို့ခဲ့ပါတယ်။ ခဏလောက် ကျွန်တေ်ာတို့တွေ ဟိုသည်သွား စကားစမြည်ပြောကြတော့ သံစဉ်က ရေကူးခတ်ရတာ ပျော်ရွှင်ရကြောင်း၊ ကွန်ပျူတာ ဂိမ်းကစားတာထက် ပိုသဘောကျကြောင်းတွေ ပြောလာတယ်။ သူ့အဖေ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကလည်း သဘောတွေကျကာ “နောက်ထပ် ရေကူးသွားဦးမယ်ပေါ့” လို့သံစဉ်ကိုမေးတယ်။ ခပ်မြန်မြန်ပဲ သံစဉ် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ဟုတ်ကဲ့….ဦးနိုင် အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်နောက်ကျနေပြီထင်တယ်။ သည်ည သားတို့အိမ်မှာအိပ်ချင်အိပ်သွားပါလား”

“အေး…ဟုတ်တယ်…ဦးနိုင် မနက်မှပြန်တာပေါ့” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။

ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာရှည်ပေါ် ခေါင်းအုံးတစ်လုံး စောင်ပါးတစ်ထည်နဲ့ ကျွန်တော် စတည်းချလို့ ငါးနာရီလောက်အကြာမှာတော့ စိတ်ထဲ တင်းကြပ်မှုမရှိစွာ အိပ်ပျော်ခါနီးဖြစ်လာပါတယ်။ သံစဉ်တယောက်ကတော့ သူ့အဖေလိုက်ပို့လို့အပေါ်ထပ်အခန်းမှာ သွားအိပ်တာ နာရီအတော်ကြာပြီ။ တနေကုန်ပင်ပန်းထားတာမို့ ဟိုသည်မတွေးဖြစ်ဘဲ ခပ်မြန်မြန်အိပ်စက်ဖို့ကြိုစားခဲ့တယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အနီးကပ် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု အရွေ့ကြောင့် ပြန်နိုးလာရတယ်။ နံဘေးကို မော့အကြည့် သံစဉ်ဆိုတဲ့ကောင်လေးကို ညအိတ်ဝတ်စုံနဲ့တွေ့လိုက်ရ တယ်။

“ကောင်လေး…ဘာဖြစ်လို့လဲ….အဆင်ပြေရဲ့လား” စိတ်ထဲ ထိတ်ကနဲဖြစ်သွားရတာမို့ ကျွန်တော်မေးမိတယ်။”

“သား အိပ်လို့မရဘူး။ ဦးနိုင်အနားမှာ ခဏလောက်အတူလှဲနေလို့ရမလား” အညိုရောင် မျက်လုံးပြူးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး သူပြောတယ်။

“ရတာပေါ့…မင်းအိပ်ချင်ရင် အိပ်ပါ” ကျွန်တော်လည်း ဆိုဖာရှည်ပေါ် တဖက်ကိုအနည်းငယ်တိုးကပ်ပြီး ပြန်လှဲလျောင်းလိုက်ကာ စောင်ပါး အား လှစ်ဟထားတော့ သူအသာလေးတွားဝင်လှဲအိပ်လာတယ်။ သူ့ဦးခေါင်းလေး ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်ရောက်ချိန်မှ နှစ်ယောက် စလုံးလုံအောင် စောင်ကိုဆွဲခြုံပြီးလွှမ်းလိုက်ပါတယ်။ သက်သောင့်သက်သာနဲ့ နွေးနွေးထွေးထွေး ဖြစ်အောင်ပါပဲ။ သည်ကောင်လေးရဲ့ ကိုယ်သင်းရနံ့ကမဆိုးဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်လေးက နွေးအိနေတာ ချစ်စဖွယ်ပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ထဲ တင်းကြပ်မနေ သက်သောင့်သက်သာ ခံစားရသည်မို့ များမကြာခင် တဖြည်းဖြည်းအိပ်မောကျသွားရတယ်။ ချစ်စဖွယ် ကောင်ငယ်လေးနဲ့ ပူးကပ်တိုးဝှေ့ အိပ်စက်ခြင်းလို့ပြောရမယ်။ Cloud No.9 ပေါ်ခုန်တက်သလောက် မဟုတ်သော်လည်း ကျွန်တော် ပျော်ဝင်သွားခဲ့တယ်။

---

နောက်တနေ့ နံနက်ခင်း ကျွန်တော်နိုးထလာချိန်မှာ သံစဉ်တယောက် နေရာမပျက်အိပ်မောကျနေဆဲပါ။ သူဝတ်ဆင်ထားသမျှ ညဝတ် ဘောင်းဘီဟာ အောက်ကိုလျှောကျနေတာမို့ ပေါင်ကြားကအထုပ်အထည်အပြည့်အစုံကို ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားပြသထားတဲ့ အတိုင်းဖြစ် နေတယ်လေ။ အမွှေးအမျှင် သိပ်မရှိ ဖြူစင်ဝင်းမွတ်နေသလို ပျော့နေဆဲငပဲနဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ရွှေဥတွေက သည်အတိုင်း။ လက်နဲ့ ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်ချင်စရာကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက် အိမ်အောက်ထပ်ဆင်းမလာခင် စောင်ပါးကို သူ့ကိုယ်လုံး လုံခြုံစေဖို့ သေချာလွှမ်းပေးလိုက်တယ်။ ကောင်လေး အရှက်မကွဲစေဖို့ ဆန္ဒသက်သက်ရယ်ပါ။ သူ့ဖခင် ဆင်းလာသံကြားတဲ့အထိ နံဘေးက ဆိုဖာပေါ် ကျွန်တော်ထိုင်နေခဲ့တယ်ဆိုရမယ်။ ဆိုဖာပေါ် နေရာပြည့်လှဲလျောင်းအိပ်စက်နေတဲ့ သူ့သားကော ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရော တချက်လှမ်းကြည့်ကာ ရယ်မောလေရော။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကိုပြန်ပြုံးပြမိတာပေါ့။

နောက်ဆုံးတော့ သံစဉ် အိပ်စက်နေရာမှထထိုင်ကာ အဝတ်အစားလဲလှယ်ရန် အပေါ်ထပ်ကိုတက်သွားပါတော့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်ဖို့လုပ်ခဲ့တယ်လေ။ ကောင်လေးရဲ့ ဝစ်လစ်စလစ်မြင်ကွင်း၊ နွေးအိတဲ့ အထိအတွေနဲ့အတူ ကိုယ်သင်းရနံ့များက ကျွန်တော့် အတွင်းစိတ်ထဲအထိ တွယ်ငြိပူးကပ်နေပါရဲ့။ ကျွန်တော် လုပ်ပိုင်ခွင့် ခံစားပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ အတိုင်းအတာလောက်လေးမို့ အပြစ် မဆိုနဲ့ဗျာ။ အိပ်ရောက်ပြီး ၅မိနစ်လောက်အကြာမှာတော့ ဘယ်လိုမှ ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တာကြောင့် အားရပါရ ကော်ဖီဖျော် လိင် အာသာဖြေ ပေါက်ကွဲလိုက်တာ ကြယ်တွေ လတွေတောင်မြင်ပါတယ်။ သံစဉ်ဆိုတဲ့ကောင်လေးနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် အနီးကပ် တွေ့မြင် ထိတွေ့ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်မိပါပြီ။ 

ဟူး……။

Alex Aung (11 April 2026)

To be continued…