Faggot Delivery Boy (Part I)

 

မူလဘူတ လူများရဲ့အမည်ကို မပြောင်းလဲဘဲ ပထမဆုံးရေးဖြစ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပါတယ်။ တပိုင်းထက်ပိုပြီး ရေးဖြစ်ချင်လည်း ရေးဖြစ်မှာ ပါ။သည်အဖြစ်အပျက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် အလုပ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တယောက်ရဲ့ အကြောင်း ပြန်တွေးမိလို့ရေးခြင်းပါပဲ။ သည်ဝတ္ထုက Fetish အမျိုးအစားတစ်ပုဒ်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပီဇာပို့တဲ့ ကျွန်တော့် လုပ်ငန်းနဲ့ လားလားမှ မပတ်သက် မသက်ဆိုင်ပါကြောင်း ကြိုပြောထားပါရစေ။

နောက်ခံအကြောင်းအရာအချို့ ဦးစွာပထမပြောပြမယ်။

ကျွန်တော်က ကောလိပ်ကျောင်းတက်ရင်း ပင်လယ်ပြာကမ်းခြေရှိ ပီဇာအိမ်တိုင်ရာရောက်ပို့ပေးတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ နွေရာသီ ပိတ်ရက် တိုင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် အတော်အဆင်ပြေတဲ့အလုပ်ပါ။ လုပ်ခလစာပေးနှုန်းလည်းကောင်းတယ် ဗျ။ နေတာကတော့ ကျွန်တော့်အဘိုးအဘွားအိမ်ရဲ့ ဒုတိယထပ်မှာနေတာ။ လူငယ်ပီပီ အပျော်အပါးမကင်းပေမယ့် လူပြောခံရအောင် မနေတတ်တဲ့အကျင့်ကြောင့် လူကြီးတွေနဲ့အဆင်ပြေတယ်ပြောရမယ်။ မိဘတွေ အလည်အပတ်လာတဲ့အခါမှာလည်း နေဖို့အတွက် အထူးအထွေ အခန်းငှားခတွေ ဘာတွေ ထပ်မကုန်ရဘူး။ အချိန်တဝက်လောက်က ဧည့်ခန်းဆိုဖာမှာ အိပ်စက်ရင်း အဘိုးတို့ အဘွား တို့အပြင်သွားတာပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းတာမျိုးလုပ်ရသလို အခြားအချိန်တဝက်လောက်ကတော့ ကိုယ့်အားလပ်ချိန်မို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပေါ့။ ကောလိပ် ပထမတစ်နှစ်လောက်တက်အပြီး နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ရဲ့ တခုသော တနင်္ဂနွေနေ့မှာ အဘွားတို့ခြံထဲက အိမ်ကိုငှားနေတဲ့ အိမ်နီးချင်းနှစ်ယောက်နဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်အကြောင်းစကားလက်ဆုံကျဖြစ်ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်က ကိုဖိုးသိ၊ တယောက်ကတော့ အရာရာတိုင်း အတွန့်တက် မကျေမနပ်တိုင်ကြားတတ်သူဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ ကလေးတွေရှိပါတယ်။

ကျွန်တော့်အတွက် အချိန်တိုင်းကောင်းပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းတယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျော်ကြီးဆီကနေပဲ ပီဇာတွေယူပြီး ပို့ပေးနေခဲ့ပါတယ်။ သည်ပီဇာကုမ္ပဏီမှာ သူငယ်ငယ်ကတည်းက ပီဇာပြုလုပ်သူအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့တာတဲ့။ ကျော်ကြီးက သည်ဒေသခံလို့ဆိုနိုင်သော် လည်းပဲ မိဘတွေက ၄၅မိနစ်လောက် ကားမောင်းသွားရမယ့် အကွာအဝေးမှာရှိတဲ့ မြို့တမြို့မှာနေတာမို့ ပီဇာကုမ္ပဏီပိုင် အဆောက် အဦးရဲ့ အခန်းတခန်းမှာ သူနေတယ်။ တစ်ယောက်တည်းတော့မဟုတ်ဘူး အခြားဒေသက အလုပ်လာလုပ်တဲ့ တင်မောင်ဆိုတဲ့လူနဲ့ နေရတာ။ တင်မောင်က ကျော်ကြီးနဲ့အလုပ်တွဲလုပ်နေတာ ကျွန်တော့်ထက် တစ်နှစ်စောတယ်လို့ပြောရမယ်။ သူတို့နေတဲ့အခန်းက သိပ်မသန့်ဘူး အဲကွန်းမရှိတော့ ပီဇာအနံ့တွေရယ်၊ ငါးအနံ့တွေရယ် လှိုင်နေတာပဲ။ အဲ ပင်လယ်စာ စားသောက်ဆိုင်တခုက သူတို့ အခန်းနဲ့ကပ်ရက်လေ။

အဲ..လိင်ကိစ္စပတ်သက်ပုံအကြောင်းတွေကတော့ မကြာခင်ပြောပြပါ့မယ်။ 

ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်က နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ပြည့်ကာနီးဖြစ်ပြီး အရပ်အမြင့်က ၆ပေကျော်ပါတယ်။ အညိုရင့်ရောင် ဆံပင်မရှည်တရှည် ဒီဇိုင်းရယ် အရပ်အမြင့်နဲ့အံကိုက် တောင့်တင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ပေါ့။ တင်မောင့်အရပ်အမြင့်က ကျွန်တော့်အောက် ငါးလက်မလောက် နိမ့်ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က တကယ့်အလန်းကြီးဗျ ကြွက်သားတွေ သူ့နေရာနဲ့သူ ကျစ်လစ်ပေါ်လွင်နေရော။

ကျော်ကြီးအကြောင်းပြောရရင် မြင်ဖူးသမျှ ဘဲတွေထဲ ချစ်စရာကောင်းသလို လိင်ဆွဲဆောင်မှုအကောင်းဆုံးငနဲလို့ စပြောမယ်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ထက် အသက်တစ်နှစ်ငယ်သလို အရပ်အမြင့် ၅ပေ ၁၁လက်မ ၊ ဆေးဆိုးထားတဲ့ ဆံပင်ကေအလန်း၊ 925 လက်စွပ်တွေ နားကွင်းတွေ စတဲ့ accessories တွေ သူ့ဟာသူလိုက်ဖက်အောင် ဝတ်တတ်တာ သူ့ဟန်ပန်ပဲ။ ကျော်ကြီးသွင်ပြင်ကို အာရုံစိုက်နေရင် သူ့အရပ်အမြင့်ကို သတိမမူမိတာ လူတိုင်းအတွက် ပုံမှန်လိုဖြစ်နေပြီ။ ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးကောင်မလေးတွေဆို သူ့လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးထားတဲ့အတိုင်းပိုင်နိုင်တာများ တကယ်။ အခုနောက်ပိုင်းတော့ ကောင်မလေးတွေကို အလုပ်များလာတာကြောင့် အကျူဇယား မခင်းနိုင် မဒိတ်နိုင်တာကြာပြီလို့ ပြောတာပဲ။ ဟုတ်တယ်လေ တနေကုန် အလုပ်လုပ်နေရတာ ဘယ်အချိန်သွားဒိတ်မလဲနော်။ ကျွန်တော် နဲ့ ကျော်ကြီး အလုပ်ခွင်မှာရော ပြင်ပဘဝမှာပါ အကြောင်းပြချက်မရှိ နီးကပ် ရင်းနီးတာ အတော်မြန်ခဲ့တယ်။ သူ့အမူအကျင့်နဲ့ အကြိုက် စရိုက်ကို ကျွန်တော် သိပ်လေ့လာစရာမလိုတာလည်း ပါမှာပါ။ ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူပြုံးပြလိုက်ချိန်တိုင်း ကျွန်တော်အရည်ပျော်သွား တတ်တာကို သူလည်းသိတယ်။ အဲ…ဘီယာအတူသောက်ချိန် ဒါမှမဟုတ် တခွက်တဖလားမော့ချိန် ပြုံးရယ်ပြီး နောက်တစ်ခွက် ထပ်ယူ လေလို့ သူပြောချိန်ဆို အသိသာဆုံး။

ကျော်ကြီးက နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်တဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် အဦးဆုံး လုပ်ဖော်ကိုင် ဖက်လည်း ဟုတ်ပါတယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ပင်လယ်ပြာကမ်းခြေဒေသက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ယောက်ျားလေးတွေရဲ့အထာ ဘယ်လိုရှိမလဲ ကျွန်တော် စိုးရိမ်ခဲ့တာ အမှန်ပါ။ ဒါပေမယ့် ထူးထူးထွေထွေ ခေါင်းစဉ်တပ်ဖို့မလို၊ ပြဿနာမရှိ သို့မဟုတ် ခြေထိုးမခံဘဲ အလွန်ကို အကူအညီပေးသူများမို့ အဆင်ပြေပြေ အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တယ်ဗျ။ နွေရာသီ အဆုံးသတ်ကာလမှာတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ကျော်ကြီးအပြင် နိုင်ထူးအပါအဝင် သုံးယောက်သား တတွဲတွဲအလုပ်လုပ်ဖြစ်ကြတယ်။ နိုင်ထူးဆိုတာ ကျော်ကြီးရဲ့ ဘော်ဒါ တယောက်လို့ဆိုပါတော့။ နိုင်ထူးဆိုတဲ့ငနဲက ကျွန်တော့်ဆီ တည့်တိုးဝင်လာ မိတ်ဆက်ပြီး တွဲချင်လို့မတုံ့ဆိုင်းဘဲပြောလာတယ်။ အစပျိုးမိတ်ဆက်တာတွေ မေးမြန်းတာတွေ မလုပ်ဘဲ တကယ်ခပ်ရဲရဲ ရှေ့တိုးလာတာလေ။ ကိုယ်မသိမရင်းနီးသေးဘဲ သည်နှစ်ဝက် အတွင်း ဘဲတစ်ပွေနဲ့ ကျွန်တော် စချိန်းတွေ့ဖြစ်တာလို့ပြောရမယ်။ သူစိမ်းတယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့ဖြစ်တာမျိုးက လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ် လောက်ကတော့ ကြုံခဲ့တယ်။ နိုင်ထူးက ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ငြင်းဆန်မှာမဟုတ်သလို သေချာပေါက်လက်ခံမှာပါဆိုတဲ့ အထာမျိုးနဲ့ ခပ်ပြုံးပြုံးကမ်းလှမ်းလာတာပါပဲ။

အခုလာမယ့် ရက်သတ္တပါတ် အလုပ်မပိတ်ခင် ကြာသပတေးနေ့မှာ ကျွန်တော့်အခန်းမှာ ခါတိုင်းလို လာအချိန်ဖြုန်းလို့အဆင်ပြေ ပါ့မလားမေးပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျော်ကြီးက တပါတ်ကို အလုပ်ခြောက်ရက်ဆင်းပြီး ညစ်ပတ်နံစော်တဲ့ သူ့အခန်းမှာ အနားမယူဘဲ ကျွန်တော့်အခန်းမှာ သောက်စား အနားယူလေ့ရှိတယ်ဗျ။ သူ့ဘော်ဒါအချို့ပါတဲ့အခါ ပါလာတတ်ပြီး ပိုကာဒေါင်းကြ၊ သောက်စားကြ အနားယူသလို ညဘက်ရောက်ရင် အိပ်ရာခင်းအပို ခေါင်းအုံးအပိုဆွဲလျက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာအိပ်ကြတာပါ။ အလုပ်ပိတ်ရက်မှာတော့ ကျော်ကြီးက သူတယောက်တည်းမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော်သိတဲ့ နိုင်ထူးရယ်၊ ချစ်ဝေဆိုတဲ့ကလေးရယ် ပါတီပွဲတစ်ခုမသွားခင် လေးယောက် သား အပျင်းပြေ ပိုကာဆွဲကြမယ်လုပ်တယ်။ ပါတီကို ကျွန်တော်တို့ ည ၁၁နာရီလောက်မှ သွားကြမယ် ဘာညာ သူဟန်ပြင်တော့ အေးဆေးလုပ်ပါ အသံထွက်ဆူညံတာမျိုးမလုပ်ဖို့တော့ အရေးကြီးကြောင်းပြောပြရတယ်။ စပ်စုတဲ့အိမ်နီးနားချင်းနဲ့ ကျွန်တော့်အဖိုး အဖွားတို့အတွက် အနှောင့်အယှက်မပေးမိအောင် နေရမယ်လေ။ ကျော်ကြီးက ရတယ် ငါ့ကောင် အေးဆေးတဲ့။

အဲတာနဲ့ပဲ ည ဆယ်နာရီတိတိမှာ ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးခေါက်သံကြားရပြီး ဘီယာသံဗူး တတွဲ ပခုံးပေါ်တင်၊ လက်တဖက်က fireball ဝီစကီတစ်ပုလင်းဆွဲလျက် ကျော်ကြီးဝင်ချလာပါတယ်။ သူ့နောက်ပါးမှ တင်မောင်နဲ့အတူ နိုင်ထူးဝင်ချလာတယ်။ နိုင်ထူးက ကိုယ်ရည် ကိုယ်သွေးကောင်းမွန်ပြီး အလုပ်အကိုင်သေချာလုပ်ကိုင်တတ်သူမို့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကြား သတင်းမွှေးသူပါ။ နိုင်ထူးက လောလော လတ်လတ် သူ့ကောင်မလေးနဲ့လမ်းခွဲထားပြီး ဘာကြောင့်လမ်းခွဲကြသလဲ ကျွန်တော်မသိဘူး။ ကောင်မလေးတွေရဲ့ နာမည်လည်း မမှတ်ထားမိပါဘူး သည်လိုပဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဟာ။နောက်ဆုံး ချစ်ဝေဆိုတဲ့ ကောင်လေး လိုက်ဝင်လာတယ်။ ချစ်ဝေက ခန္ဓာကိုယ်အတော်ကြီးမားထွားကျိုင်းတဲ့ ကောင်လေးပါပဲ။ အရပ်ကလည်း အတော်မြင့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးထဲမယ် သူ့ကြည့် ရတာ တင့်ကားကြီးနဲ့တောင်တူသေးဗျာ။ အကျင့်ကောင်း အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်ပြီး ဗရုတ်ကျသူမဟုတ်တာ ချီးကျူးဖို့ကောင်းတယ်။ ကျော်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ချစ်ဝေနဲ့မိတ်ဆက်ပေးပြီး အလုပ်ကပေးတဲ့အဆောင်ခန်းမှာ ယောင်ချာချာဖြစ်မှာဆိုးလို့ ခေါ်ခဲ့ ကြောင်း ပြောလာတယ်။ ချစ်ဝေက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပြီး လက်ထဲကိုင်လာတဲ့ အကြော်အလှော်ထုပ်တွေကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ် လှမ်းတင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့တွေ Truth or Drink/Dare လိုမျိုး Drinking games တွေ ကစားလိုက် စီးကရက်တွေဖွာလိုက်ကြနဲ့ ည ၁၁နာရီထိုးချိန် မှာတော့ အားလုံး ရေချိန်ကိုက်နေကြပါပြီ။ နိုင်ထူးက ပျင်းစရာကောင်းတယ် သူသိတဲ့ ဆိုရှယ်မမကို ခေါ်ပြီး ပါတီပွဲနဲ့တူအောင် အစီအစဉ် လေးတွေလုပ်ခိုင်းရင်ပိုကောင်းမယ်ဆိုကာ အိမ်လိပ်စာကို ဖုန်းကတဆင့်စာပို့လိုက်ပါတယ်။ ၁၁နာရီခွဲလောက်မှာတော့ သူမအနေနဲ့ တယောက်တည်း ကျွန်တော်တို့ဆီလာဖို့အဆင်မပြေလောက်ဘူးလို့စာပြန်လာတယ်။ ကဲ သူမရဲ့သူငယ်ချင်းသုံးယောက်အပြင် သူတို့ရဲ့ ဘဲတွေကိုပါ ခေါ်လာရင် ကျွန်တော့်နေရာမှာ သောက်စားလို့လုံးဝအဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုအိမ်မှာကိုပဲ လူက ၆ယောက်နည်းပါးရှိ နေပြီ။ သည်အကြောင်းကို ကျော်ကြီးတို့ကိုပြောပြလိုက်တော့ အနည်းငယ်တွေဝေသွားကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျော်ကြီးက သူ့ဘော်ဒါ တွေအတွက် ဘာဆက်လုပ်ပေးရမလဲ ရွေးချယ်စရာမရှိဖြစ်နေတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်အခန်းကကျယ်ပေမယ့် ပါတီပွဲကြီးလုပ်ဖို့ကလည်း အောက်ထပ်မှာ လူကြီးတွေရှိတယ်လေ။ သိပ်မကြာပါဘူး တင်မောင်က သူသွားအိပ်နေကြ ပါတနာရဲ့ အိမ်နေရာကို စဉ်းစားမိသွားတယ်။ အိမ်ကြီးက ကြီးလွန်းတော့ လူမနေတဲ့အခန်းကျယ်တွေအများကြီးမို့ အသံထွက်လည်းကိစ္စမရှိဘူးဆိုပဲ။ လတ်တလော အိမ်မှာရှိနေတဲ့ သူတွေ ဆက်သောက်ရင်း အိပ်ချင်လည်းအိပ် အဆင်ပြေတယ် နောက်ထပ် လူကိုးယောက်ထပ်လာဖို့အတွက်ကတော့ မဖြစ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျော်ကြီးက ကျွန်တော်မရင်နီးတဲ့ အခြားစုံတွဲများနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့ဘာလုပ်လို့ရမလဲ ပုံဖော်စီစဉ်နေတာကို လစ်လျူရှုပြီး ကိုယ့် ဘာသာကိုယ် ခဏတော့ အသာငြိမ်နေရတယ်။ နိုင်ထူးကတော့ သူ့အသိကို သည်ခေါ်လာမိလို့ ခပ်တိုးတိုး ကျွန်တော့်ကိုတောင်းပန် စကားဆိုပါတယ်။ ည ၁၂ နာရီ ၃၀ မိနစ်လောက်လည်းကျရော ကျွန်တော့်အခန်းမှာပဲ သူတို့ chill ကြမယ်လို့ဆုံးဖြတ်ကြတယ်လေ။ အဲအချိန်မှာ မနက်အလုပ်ဆင်းရမှာမို့ဆိုပြီး တင်မောင်ပြန်သွားတယ်။

ကျော်ကြီးနဲ့ နိုင်ထူးတို့နှစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်အတတ်ပြောနိုင်ပေမယ့် ချစ်ဝေကိုတော့ ခန့်မှန်း လို့မရပါဘူး။ ပါတီပွဲတစ်ခုအဖြစ်မြိုင်ဆိုင်အောင် host လုပ်ပေးဖို့ ကောင်မလေးတွေကို ဆက်သွယ်ခေါ်ယူပေမယ့် အဆင်မပြေတာ ကြောင့် ချစ်ဝေတယောက် အလကား ငလိမ်မတွေလို့ ပါးစပ်က တဖွဖွရေရွတ်ပြောဆိုရင်း တညလုံးမှာ ပထမဆုံးအဖြစ် အသံတိတ် ငြိမ်သွားတယ်။ သူတို့သုံးယောက်သားသာ ကောင်မလေးရဖို့အရေး အားကြိုးမာန်တက်လုပ်နေကြပေမယ့် ကျွန်တော်တယောက်ပဲ ဘာမှမလုပ် သောက်စားရင်း သေးထပေါက်ဖို့ အိမ်သာကိုလှမ်းသွားတဲ့အခါ ချစ်ဝေက ခပ်တိုးတိုးပြောသလား အချင်းချင်းအော်ပြော သလားမသိ “ေ-ာက်ခြောက်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားဖြစ်အောင် ကြားခဲ့ရသေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သန့်စင်ခန်းထဲ အေးအေး ဆေးဆေး ထိုင်ပြု ဆေးကြောပြီးမှ အပြင်ပြန်ထွက်ခဲ့ကာ ဆေးပြင်းလိပ်အချို့ခဲချင်ခဲကြဖို့ လှမ်းအကြံပေးလိုက်တယ်။ ကျော်ကြီးနဲ့ နိုင်ထူးက ခပ်အေးအေး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး သရုပ်ပီပြင်နေကြသလို ချစ်ဝေကတော့ သူဘာစကားမှမပြောခဲ့တဲ့ သူလိုလို စကားတလုံးမှ မပြောဘဲ ငြိမ်ပြီးထိုင်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ချစ်ဝေကို လှမ်းကြည့်မိတိုင်း သူက အကြည့်ပြန်မလွှဲဘဲ ကျွန်တော့်ကိုပြန်စိုက်ကြည့် နေတတ်တာကိုတော့ စသတိထားမိပါတယ်။ သည်လိုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ “Yahtzee Games” အချို့အနည်းငယ်ကစားကြရင်းထိုင်နေစဉ် ချစ်ဝေတယောက် စိုက်ကြည့်တာကို သိသိသာသာ ခပ်ကြာကြာလုပ်လာတယ်။ ဒါကို ကျော်ကြီးနဲ့ နိုင်ထူးက သတိမထားမိသလိုလို ဟန်ဆောင် ပြီးလစ်လျူရှုနေကြတာမို့ ကျွန်တော်ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရမလဲ မသိ နည်းနည်းတော့ ပျာယာခတ်သွားမိပါတယ်။ ဂိမ်းကစားတာ ၁နာရီ၃၀မိနစ်မှာပြီးသွားတော့ ကျွန်တော် တကယ် ရေချိန်ကိုက်နေပြီဖြစ်သလို ချစ်ဝေကို ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရမယ်မှန်း မသိတော့ပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ကျွန်တော် အိပ်တော့မယ့်အကြောင်း အခန်းထောင့်မှ ဘီရိုမှာ အိပ်ရာခင်း၊ ခေါင်းအုံးနဲ့ စောင်တွေရှိတာမို့ ယူပြီး ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ အနား ယူကြဖို့ပြောလိုက်တယ်။

ကျွန်တော် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ချိန်မှာ အတော်မဟန်နိုင်အောင် မူးနေကြောင်းသိရတာမို့ သန့်စင်ခန်းထဲသွားပြီး သောက်စားထားသမျှ ကြွေကမုတ်ထဲ အန်ချပစ်ပါတယ်။ ဆယ်ကြိမ်လောက် နားလိုက် အန်လိုက်လုပ်ပြီးမှ အခြေအနေဟန်နိုင်သွားတာပါ။ ဒါပေမယ့် အမူးသမားဟန်ပျောက်ဖို့က နည်းနည်းတော့ လိုသေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သွားပွတ်တံလှမ်းယူပြီး ခံတွင်းသန့်ရှင်းအောင် တိုက်ချွတ် ဆေးကြောလိုက်ပြီး သောက်ရေသန့်တစ်ပုလင်းလက်ကကိုင်လျက် အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားတယ်။ ဝတ်ထားသမျှ အဝတ်အစားအကုန်ချွတ်၊ အမှိုက်ပုံးအသေးလေးကို ခုတင်နံဘေးမလှမ်းမကမ်းမှချလျက် အိပ်ရာပေါ် တွားတက်ရင်း စောင်ပါးတထည်ကို ဆွဲခြုံကာ အိပ်စက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ဟိုကောင်တွေ တီဗီကြည့်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေသံကို ကြားနေရပေမယ့် ခဏအကြာမှာ ချစ်ဝေရဲ့ “ငါ သေးသွားပေါက်လိုက်ဦးမယ်” လို့ ခပ်ကျယ်ကျယ်ပြောသံကို အသေအချာကြားရပြန်တယ်။

ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးဘေးကနေဖြတ်ဝင်ပြီး သန့်စင်ခန်းရှိရာသူသွားတဲ့အသံကို ကြားနိုင်တဲ့အပြင် တံခါးမပိတ်ဘဲ ကြွေကမုတ်ထဲ ဆီးသွားသံက တမင်လုပ်သလားထင်ရအောင် ခပ်ကျယ်ကျယ်ထွက်လာပါတယ်။ များမကြာခင်မှာ ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးလက်ကိုင်ကို အားပြုရင်း အခန်းမီးပိတ်လိုက်သံကိုကြားရတယ်။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ လုံးလုံးလျားလျားအိပ်ပျော်နေတာမဟုတ်ဘဲ သတိအနည်းငယ် ရှိနေတာကြောင့် လူတယောက်ယောက် အနားကပ်လာတာကိုတော့ အလိုလိုသတိပြုမိတာပေါ့။

“မင်း နိုးနေသလား ငသူ”

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော် သူရိန်လို့မိတ်ဆက်ပြောဆိုလေ့ရှိပေမယ့် ကျော်ကြီးကတော့ ငသူလို့ခေါ်လေ့ရှိပါတယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းအချို့လည်း ရံဖန်ရံခါလိုက်ခေါ်သော်လည်း ကိုသူရိန်လို့သာ လူအတော်များများက ခေါ်ကြတာပါ။ ဒါကြောင့် ချစ်ေ၀ ပါးစပ်မှ ငသူလို့ သုံးနှုန်းခေါ်လိုက်သံကိုကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်တော်နည်းနည်းကြောင်သွားတယ်။

 “အိပ်ပျော်တော့မလို့ ငါ့ကောင်…ဘာများလဲ” ကျွန်တော်လည်း စကားခွန်းတုံ့ပြန်ရင်း ခုတင်ဘေး စားပွဲပုပေါ်က မီးအိမ်ခလုပ်ကို လှမ်းကိုင် ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။ အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ် ခြေချရင်း ထထိုင်တော့ ချစ်ဝေက ခုတင်ညာဘက်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတယ်။ သူဝတ်ထားတဲ့ cargo ဘောင်းဘီတိုမှာ မမာတဲ့ငပဲ အပြင်ထုတ်ထားလျက် တန်းလန်းကြီးရယ်။ မမာသေးတဲ့ သူ့ငပဲအလျားက ၅လက်မ ဝန်းကျင်ရှိနိုင်တဲ့အပြင် တဖြည်းဖြည်းပိုရှည်ပြီး မတ်လာနေတယ်။ ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တညလုံး စကားမပြော စိုက်ကြည့်သလိုမျိုး ပြန်ကြည့်နေပြန်တယ်။

“အရသာမြည်းကြည့်စမ်း ငသူ” ရှိသမျှလူတွေအကုန်ကြားလောက်တဲ့လေသံနဲ့ သူပြောလာပါတယ်။

“ဘာ…ရူးနေလား ချစ်ဝေ” ကျွန်တော်လန့်လည်းလန့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ခုတင်တဘက်ခြမ်းကို ဆင်းပြေးဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ချစ်ဝေက နောက်ကနေ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို အားနဲ့လှမ်းဆွဲကိုင်ပြီး အိပ်ရာပေါ် ပက်လက်ဖြစ်အောင် ပစ်ချလိုက်တယ်။ အိပ်ရာပေါ်ကို သူအမြန်တက်လာပြီး ကျွန်တော်လက်မောင်းနှစ်ဖက်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ကာ လှုပ်မရအောင်ထိန်း လျက် မမာ့တမာငပဲနဲ့ ကပ္ပာယ်အိတ်ကို ပါးစပ်ထဲသွပ်သွင်းမတတ် ပွတ်တိုက်တွန်းဖိတာမျိုးလုပ်တယ်လေ။ သူ့ငပဲထိပ်ကာ အရည် စက်လက်အချို့ ဘယ်အချိန်ပြုတ်ကျမလဲလို့ အမှတ်မရှိတဲ့ ကျွန်တော် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ငေးမိလိုက်တဲ့အပြစ်ပါပဲ။

“ငါ့ကိုကြည့်စမ်းကွာ…ေ-ာက်ခြောက်ရာ” ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေတာကိုလျော့လျက် သူ့မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော်ပြန်ကြည့်ရပါတယ်။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်နေသလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးမတော့ ကျွန်တော်မြင်ရပြီ။ အဲ…စိတ်အလိုမကျတာ ဖြစ်ချင်လည်းဖြစ်မှာပါ။

“စော်ခေါ်ဖို့ကြိုးစားတိုင်း မင်းကပျက်ယပျက်လုပ်တာက ဒါကြီးကိုမောင်ပိုင်စီးချင်လို့မဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ….ငါ သောက်ရမ်းထန် နေတာနဲ့အတော်ပဲ။ ကိစ္စပြီးတဲ့အထိ မင်းတာဝန်ယူ”

ကျော်ကြီးတို့ကို လှမ်းအော်ခေါ်ဖို့ပြင်တဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို သူ့လက်နဲ့ဖိပိတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ခွစီးထိုင်ထားတဲ့ အနေအထားမှ ကျွန်တော့်ပေါင်ခွဆုံရှိရာကို ခပ်ပြင်းပြင်းတချက်လှမ်းရိုက်တယ်။ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းတဲ့ ကျွန်တော့်အသံဟာ သူ့လက်ဖဝါးအစုံ အောက်မှာ ပျောက်သွားတယ်။

“ငါ့ကို လာမကစားနဲ့ ေ-ာက်ခြောက်….မင်း ဘယ်လောက်ထန်တယ် ကျော်ကြီးကို အထာပေးတယ်ဆိုတာ အကုန်ပြောပြပြီးသား။ တညလုံးလည်း လာသမျှ ယောက်ျားတွေကို အကုန်လိုက်ငမ်းနေတာ ငါမြင်တယ်။ သည်လိုလုပ်ချင်နေတာ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား” ကျွန်တော့် မျက်နှာအနားကို ငုံ့ကိုင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်သလို ရှူးရှူးရှဲရှဲပြောပါတယ်။

ဦးခေါင်းအထက် မြောက်ထားတဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို သူဖိထားခြင်းအား ရုန်းကန်တော့ ကျွန်တော့်ပေါင်ခြံ တနည်း ရွှေဥတွေကို အသံမြည် အောင် ရိုက်ခတ်ပြန်တယ်။ နာကျင်မှုကြောင့် ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်က အော့အံမိမတတ် ကျွန်တော်ဖြစ်သွားပါတယ်။

“ေ-ာက်ခြောက်လို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေစမ်းပါ….တကယ့်ယောက်ျားစစ်ရဲ့ -ီးကိုစုပ်ကြည့်…ရော့” လိင်စွဲဆောင်မှုရှိအောင် ချော့မြူတဲ့ လေသံမျိုး သူပြောင်းလဲပြောသလို ကျွန်တော့်ပေါင်ခြံကို အသာအယာပွတ်သပ်တို့ထိရင်း ပါးစပ်ကိုဖိပိတ်ထားတဲ့လက်ကိုလည်း အသာ ဖယ်ရှားပေးပါတယ်။ သူ့ငပဲက ရာနှုန်းပြည့်မတ်ထောင် ဖောင်းကားနေတာမို့ မကြည့်ပေမယ့် မြင်ရပုံမှာလည်း ကျွန်တော့်ဟာထက် အနည်းငယ် ထွားသယောင်ထင်ရပြီး သိသိသာသာ ပိုတုတ်တာကိုတော့ လက်ခံရတယ်။

“လျှာနဲ့လျက်ကြည့်…ဒါကို”

ရေချိန်လွန်အောင်သောက်ထားပြီး အော့အံထားတာမကြာသေးတော့ အမူးမပြေသေးတဲ့ ကျွန်တော် သူ့ငပဲနဲ့ရွှေဥကိုကြည့်ပြီး ချာလည် လည်မူးဝေချင်လာသလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်လျှာကိုထုတ်လျက် ပါးစပ်ဝတေ့ထားတဲ့ သူ့ငပဲထိပ်ကို အသာတို့ထိကြည့်မိတယ်။ သုက်ရည်ကြည်သာမက အရည်ပျစ်အနည်းငယ်ရောစပ်ထားတဲ့ အနေအထား အရည်တွေဟာ ကျွန်တော့်လျှာဖျားမယ် တွဲလျောင်းခို နေရော။

“Good boy” လို့ ချစ်ဝေက ပြောရင်း ပါးစပ်ဟလျက် လျာထုတ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ခံတွင်းထဲကို တံတွေးထွေးထည့်ပါတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်း နောက်စေ့မှ ဆံပင်တွေကို လက်နဲ့ဆွဲကိုင်ထိန်းလျက် သူ့ငပဲကို ပါးစပ်ထဲတဆုံးဖိသွင်းတာများ အသက်ရှူ ကြပ်မတတ်ပါပဲ။ အသာအယာ အထုတ်အသွင်းလုပ်တာက ခဏပဲကြာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ အထုတ် အသွင်း ခပ်ပြင်းပြင်းလုပ်ပါတော့တယ်။ တုတ်ခိုင်သလို ရှည်လျားလှတဲ့ သူ့ငပဲကြီးကို ပါးစပ်ထဲ အာခေါင်ထဲထိ မရပ်မနား ထိုးသွင်းခံရသည်မို့ ချွေးလည်းပြန် လန့်လည်းလန့်သလို တကယ့်ကို လိင်စိတ်ထန်တာလည်းဖြစ်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို သူ့ငပဲကြီးနဲ့ -ိုးနေစဉ်မှာ သူ့ပါးစပ်ကလည်း ညစ်ညမ်းတဲ့စကားများအား အပြာရုပ်ရှင်တွေထဲကထက်ဆိုးတဲ့ လေသံနဲ့ ခပ်ကျယ်ကျယ် ညည်းညူပြောနေသေးတာပါ။ “အား…စုပ်စမ်းကွာ….-ီးစုပ်တာ…မင်းသောက်ပါးစပ်ကိုဖွင့်ထားမှ လည်မျိုထဲထိရောက်မှာပေါ့။ ငါ့-ီးကြီးက မင်းတို့ေ-ာက်ခြောက် တွေကြိုက်မယ့်အရွယ်အစားပါ…ဘယ်စော်မှ ငါ့-ီးကို ကောင်းကောင်းမစုပ်ပေးဖူးသေးဘူး…ကျွတ်” စသဖြင့် မကြားဝံ့မနာသာတွေပါ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အစပိုင်းထိတ်လန့်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်လိင်စိတ်တွေလည်းထန်လာတာ မညာပါဘူး။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သာယာမှု ပေးတတ်သူတွေနဲ့သာကြုံဖူးပြီး သည်လို တကိုယ်ကောင်းဆန်စွာ သာယာမှုယူတတ်သူနဲ့မကြုံဖူးတော့ အား… ဘယ်လိုပြောရမလဲ။

အပြီးသတ်တော့ သူ့ငပဲကြီးကို တချက်ခြင်း တဆုံးဖိသွင်းထားလိုက် ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်လုပ်နေတာ အာရည် နှာရည်တွေစိုရွှဲကုန်လို့ ခုတင်ဘေး အမှိုက်ပုံးလေးထဲ ကျွန်တော်ထွေးထုတ်ရပါတယ်။

“မ..အားတွေ အလကားဖြစ်ကုန်ပြီ” သူ သဘောတကျရယ်မောတယ်လေ။

ကျွန်တော့်ငပဲမှ အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်တာလည်းရွှဲနေပြီ။ အစိုးဆုံးက ပါးစပ်ထဲမှာရနေတဲ့အရသာက တမျိုးကြီးဖြစ်နေတာပါ။ အရက် အရသာအဆင်မပြေရင် ဆိုဒါရည်က အကူအညီဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေမယ့် အခုဟာကြီးက ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမယ်မသိဘူး။ မလှမ်းမကမ်းက ရေဘူးကို ကျွန်တော်ယူပြီး မော့နေချိန်မှာ ချစ်ဝေက ခရေဝကို လက်နဲ့ရန်လှမ်းရှာလာတယ်။ ခပ်ပါးပါးအတွင်းခံဘောင်းဘီကြပ်ကြပ် အောက် ခုန်းထနေတဲ့ တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းများစီ အာရုံကျပြီထင်ပါတယ်။ ဘောင်းဘီထဲ လက်လျှိုထည့်ပြီး ခရေဝကို သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ တွင်းနှိုက်ချိန်မှာတော့ မော့သောက်လက်စ ရေတွေကို အလန့်တကြားထွေးထုတ်မိတယ်။ ချစ်ဝေရဲ့ သုက်ရည်ကြည်အရသာ ဘယ်လို ရှိတယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေဘယ်လိုဆိုတာ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက်ဖြစ်သွားရတယ်။ တင်သားဆိုင်များကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဖြန်းကနဲ ရိုက်ခတ်တဲ့ သူ့အပြုအမူကြောင့်လဲပါမယ်။

ကြွားဝါပြောတာတော့မဟုတ်ဘူး….ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝန်းပြည့်တင်းတဲ့ တင်သားဆိုင်တွေပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ လျော့ရဲနေတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကတဆင့် မြင်ရမယ့် တင်သားဆိုင်တွေကို ချစ်ဝေစိုက်ကြည့်နေတာကိုမြင်ရချိန်မှာ သိလိုက်တာက သူအမှန်တကယ် ကျွန်တော့်ကို စိတ်အလိုမကျ ဒေါသပုန်ထတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ သားရဲတိရစ္ဆာန်တကောင် အစာကိုမြင်သလိုမျိုး လိုက်နေခဲ့မှန်း ကျွန်တော်သိခဲ့ရတယ်။ မသိမသာ သူဘာလုပ်နေလဲ ငဲ့စောင်းကြည့်လိုက်တာ ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီနဲ့အတွင်းခံတွေကို လက်တဖက်ထဲသုံးပြီးဆွဲချွတ်ပုံမြင်ရတယ်လေ။ မာတောင့်နေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးဘွားကနဲပေါ်လာသလို ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်ဝမှ အရည်ကြည် အချို့စို့ထွက်တာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးရှေ့ပေါ်လာရော။ ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်က နီရဲတာရဲ့အလွန် ခရမ်းရောင်သန်းစပြုနေပြီး အရည်ကြည် များစိုလူးလျက် ရေစက်တွေစိမ့်ကျသလို ကျနေတယ်ထင်ရတယ်။ သူ့ပစ္စည်းကိုကြည့်နေမှန်းမြင်သွားချိန်မယ် ဘက်ဘက်လက်နဲ့ တင်သား ဆိုင်များအားလှမ်းညှစ်ရင်း ညာဘက်လက်နဲ့ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းထက်ကဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ဆွဲယူလျက် ငပဲရှိရာ ပါးစပ်ပြန်တေ့ခိုင်းတယ်။

“ဒါတွေက အရည်ကြည်သက်သက်မဟုတ်ဘူး….မင်းအနာသက်သာဖို့ချောဆီတွေပဲ…များများထွက်အောင်သာလုပ်ပေး”

ချစ်ဝေရဲ့ ငပဲက မြင်ဖူးသမျှထဲ အတော်တုတ်ခိုင်တာဗျ။ ကျွန်တော့်ခရေကို သူလျှာဖျားလေးနဲ့ ကောင်းကောင်းလေပွေမွှေ့ပေးရင်း ကြက်သီးအတော်ထမယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်မိတဲ့ခဏမှာ အတွင်းခံကြားထဲမှ သူ့လက်ကိုလျှိုသွင်းကာ လက်ချောင်းများသုံးလျက် စပြီး တွင်းနှိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်။ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဆံပင်တွေကို သူလွှတ်ပေးကာ “ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သေချာလုပ်ကွာ…ငါမကြမ်းချင်ဘူး” ပြော သေးတယ်။

တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားပြီး ကျွန်တော် သူ့ငပဲကိုအသာကိုင်ကာ ပုလွေစမှုတ်ပါတယ်။ အစကတော့မရဲတရဲပေါ့ဗျာ….ကွမ်းသီးခေါင်း လောက်ပဲငုံပြီး တပြွတ်ပြွတ်မြည်အောင် စုပ်တာမျိုး၊ ငပဲတဝက်လောက်ထိ ပါးစပ်ထဲအထုတ်အသွင်းလုပ်ပြီးငုံခဲတာမျိုးပေါ့လေ။ နောက်တော့ အာခေါင်ထဲထိအထုတ်အသွင်းလုပ်တာ မသီးရုံတမည် တံတွေးတွေ ချွဲတွေစိုရွှဲတဲ့အထိပါပဲ။ အသက်ရှူရတာမော သယောင်ခံစားရတော့ ပါးစပ်ထဲကပြန်ထုတ်ပြီး ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်တဝိုက်ကိုလျှာနဲ့လျက်ပြီး တပြွတ်ပြွတ်မည်အောင်ပြန်စုပ်ရတယ်။ ချစ်ဝေက ကျွန်တော်ပြုလုပ်သမျှ ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ့လက်ချောင်းတွေ ခရေထဲတွင်းနှိုက်တာကို ခဏရပ်ကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ချပစ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းထက်မှ ဆံပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ဆွဲလျက် လုပ်လက်စအလုပ်ကို ရပ်တန့်စေပါတယ်။ သူခုတင်ပေါ်ကဆင်း မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို ဆွဲယူကာ ခုတင်စောင်းမှာ ပက်လက်ကလေး ခပ်မှေးမှေးလဲလျောင်းစေ ရင်း “ငါ့ကိုကြည့်စမ်း…ေ-ာက်ခြောက်”ဆိုကာ မျက်နှာအနှံ့စိုလူးတဲ့အထိ တံတွေးတွေထွေးချတယ်။ နောက်တော့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချထား သော ညစ်ပတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အတွင်းခံဘောင်းဘီကို သူကောက်ယူပြီးပါးစပ်ထဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်းထိုးထည့်လာပါရော။ ပက်လက်ကလေး ဘာမှမတုန့်ပြန်နိုင်ဘဲ လဲလျောင်းနေတဲ့အခိုက် သူဟာ ကျွန်တော့်ခြေရင်းဘက်လျှောက်သွားလိုက်ကာ ခြေတံနှစ်ခုကို မြောက်ကိုင်တာ ခံစားရတယ်။ (တကယ်တမ်း သူ့အပြုအမူတွေကို မမျှော်လင့်မိသလို ကျွန်တော့်အပေါ် ခပ်ရိုင်းရိုင်းလုပ်တဲ့ ကိုယ်အမူအယာတွေအား မနှစ်မြို့တာအမှန်ပါ။)

“ငါ့တကိုယ်လုံး ဘယ်ေ-ာက်ခြောက်မှ မငြင်းတဲ့အရာတွေချည်းပဲရှိတာ” သည်စကားကို ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် တံတွေးထွေးချ မပွတ်သပ်ခင် ချစ်ဝေပြောလိုက်တာပါ။ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ စမူဆာကို ပွတ်သပ်ကလိ တွင်းနှိုက်သလိုမျိုး ကျွန်တော့်ခရေဝကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး ကလိချော့မြူနေတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကတော့ ဆရာကျတယ်ဗျ။

ခပ်ထွားထွား သူ့ကိုယ်လုံးအလေးချိန်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ခရေ၀ ကားကျယ်သွားအောင် ငပဲခပ်တုတ်တုတ်ကို ဖိသွင်းချလိုက်ပါတယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းကို လမ်းကြောင်းတည့်အောင် ချိန်ဆပြီး မဆိုင်းမတွ သွင်းပစ်တာ ကျွန်တော့်ခရေတခုလုံး ပူထူသွားတယ်လေ။ အလန့်တကြား အော်ဟစ်ညည်းညူလိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ထဲအတွင်းခံကို မေးရိုးဟတဲ့အထိ ထိုးသွင်းခံထားရတာမို့ တအုအု အသံ လောက်သာထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်လုံးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတင်းကျပ်အောင် ဖက်တွယ်ပြီး နားရွက်ပေါက်တွေ လည်တိုင်တွေကို လျှာအပြားလိုက်ကြီးနဲ့ လျက်ပါတော့တယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်း ကျွန်တော့်ခရေဝထိ ထွက်ပြူလာတိုင်း သူ ငုံ့ကိုင်းပြီး တံတွေးထွေးထည့်တာ မကြာခဏလုပ်တယ်။ အထုတ်အသွင်း အဆင်ချောလာချိန်မှာတော့ အတင်းအကြပ်ပြူမူပုံမှသည် သက်သောင့်သက်သာ ချစ်တင်းနှော သယောင်ဖြေလျှော့ အရှိန်ထိန်းလျက် ကျွန်တော့်ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို ငြင်ငြင်သာသာနမ်းရှိုက်လာတယ်။ အရုပ်တရုပ်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ညှပ် ကိုင်သလိုမျိုး သူ့လက်ဖဝါးထဲထည့်ပြီး ရုံးမရအောင်ထိန်းကိုင်ပြီးနမ်းတာပါ။ ထွားကျိုင်းတုတ်ခိုင်တဲ့ သူ့ငပဲထိပ်ပိုင်းလောက်ကိုသာ အထုတ် အသွင်းပြုလုပ်နေရာက တလက်မချင်း ဖိသွင်းလာပြန်တော့ ကျွန်တော့်မှာ နာကျင်မှုနဲ့အတူ အသံမထွက်ဘဲ အော်ဟစ်ညည်း ညူရပြန်တယ်။ တဖန် ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်ထိ ငပဲကိုပြန်ဆွဲထုတ်ရင်း ထိပ်ဝမှာတေ့တားကာ လည်တိုင်အနှံ့တမက်တမောနမ်းလာတယ်။ အားရမှ ငပဲကို တဆုံးသွင်းချလိုက်တာများ ကျွန်တော့်မှာ ကြယ်တွေ လတွေမြင်သွားပြီး အော်ညည်းသံလည်းပျောက်သွားရတဲ့အဖြစ်။ သူ့ငပဲကြီး အောက်က ကပ္ပာယ်အိတ် တဘတ်ဘတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ခွဆုံကို လာရိုက်ခတ်သံကြားမှ သတိပြန်ကပ်နိုင်တာပါပဲ။ မျက်ရည်များ လည်း စီးကျတဲ့အထိ ခံစားရပါတယ်။ ချောဆီမပါဘဲ သည်အတိုင်းကြီး အစိမ်းသက်သက်ချခံရတာ ပူထူနာကျင်မှုဘယ်လောက်ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လို့ရတယ်။ စသွင်းချိန်က သူ့ငပဲထိပ်မှာ အရည်ကြည်တွေရွှဲစိုနေတာမှန်တယ် သို့သော်လည်း ယောက်ျားတယောက်ရဲ့ ခရေက သဘာဝချောဆီမှမထွက်တာ ဘယ်လောက်နူးနူး အဆင်ဘယ်ပြေမလဲ။ ဒါကို ချစ်ေ၀ စဉ်းစား စာနာမိဟန်မတူပါဘူး။ တဆုံး သွင်းပြီးနောက် အသာအယာမှိန်း-ိုးနေတာ ကြာလာတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ မရိုးမယွဖြစ်လာတာတော့ထူးဆန်းတယ်။ မကြာဘူး စကားဆုံးအောင် မပြောခင်မှာ စက်သေနတ်စွဲသလို တဒိုင်းဒိုင်း ပစ်တာများ ကျွန်တော့် တင်ပါးတွေနဲ့ သူ့ဆီးခုံ တဘတ်ဘတ်ရိုက် သလားတောင်ထင်ရမယ့် အဖြစ်ကြုံပါပြီ။ တချက်ချင်း ဆောင့်သွင်းသလို၊ အတွင်းမှာစိမ်ပြီးမွှေတာမျိုးကော၊ ထိပ်ပိုင်းတဝက်လောက် သွင်းပြီး အသွင်းအထုတ်အသာအယာလုပ်နေတာကော တကယ်ပညာစုံပါတယ်။

ချစ်ေ၀ ပညာစုံသုံးပြီး ထိုးသွင်းဆက်ဆံတာမျိုးမလုပ်ခင်ကတည်းက၊ အစပျိုးလမ်းကြောင်းစဖောက်ကတည်းက ကျွန်တော် အသားကုန် အော်ဟစ်ညည်းညူတာမျိုးလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ပါးစပ်ထဲပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကြောင့်သာ တအိမ်လုံးမကြားရတာထင်တာပဲ။ အချိန်နည်းနည်းလောက်ကြာသွားချိန်မှာတော့ သူ့ငပဲကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ခရေအတွင်းသားများက အထာကျသွားပုံရတယ် နာကျင်မှု နည်းလာသလို အံ့သြစရာ သာယာမှုတွေတိုးလာတယ်။ သူ့ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့်လားမသိ ကျွန်တော့် G-Spot တနည်း ဆီးကြိတ်ကို တည့်တည့်တိုးထိအောင် ရေချိန်ကိုက် ငပဲနဲ့ထိုးသွင်းကလိနိုင်တော့ အခုပဲ ဆီးသွားချင်လာသလိုလို ဝမ်းသွားချင်သလိုလိုခံစားရကာ ညီဘွားအား မထိကိုင်ပါဘဲ အရည်ကြည်အချို့စိမ့်ထွက်ပါရော။ ဘယ်လိုပြောမလဲ ချစ်ဝေက အစပိုင်းကလို ခပ်ကြမ်းကြမ်း အထုတ် အသွင်း မလုပ်ဘဲ နင့်နင့်နဲနဲ ငပဲကိုတဆုံး ထိုးသွင်းလိုက် ပြန်ထုတ်လိုက် ငရုတ်ဆုံထောင်းတာ များမကြာခင်ပြီးသွားမှာတောင် မလို လားသလို ခံစားလာရတယ်။ လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လက်အစုံကို ထိန်းကိုင်ထားသလို အခြားလက်တဖက်က ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပွတ်သပ် ဖျစ်ညှစ်တာမျိုးတွေလုပ်တာမို့ နာကျင်လို့အော်ဟစ်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ သာယာမိန့်မူးလို့ ညည်းညူတဲ့အသံမျိုး မရည်ရွယ်ဘဲ ညည်းဖြစ်ရော။ အမူအယာတွေကို သူရိပ်မိသိရှိသွားချိန်မှာ ကျွန်တော့်လက်တွေကိုထိန်းချုပ်ကိုင်တွယ်တာမျိုးမလုပ်တော့ဘဲ လက် နှစ်ဖက်စလုံးသုံးလျက် ကျွန်တောင့်တင်သားဆိုင်တွေကို ထိန်းကိုင်ဖြဲကာ ငရုတ်ဆုံကောင်းကောင်းဆက်ထောင်းပါတော့တယ်။ အပေးအယူမျှသွားပုံတော့ရတယ် သူ့ပါးစပ်က ခြင်္သေ့ဟိန်းသလိုဟိန်းကာ သုက်ရည်တွေကို ကျွန်တော့်ခရေအထဲမှာပဲ အသားကုန် ပန်းထည့်တယ်လေ။ အရင်က မခံစားဖူးတဲ့ခံစားချက်ကို ခံစားရပုံလည်းရတယ် ကျွန်တော့်နောက်ဘက် အိပ်ရာပေါ် ပြိုလဲကျပြီး သတိလစ်သွားသလို ခဏတာငြိမ်သက်သွားတာပါ။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူလူးလဲထရပ်ပြီး ပက်လက်ကလေးလှဲနေဆဲဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်နား ငပဲကိုတေ့ပေးပြန်တယ်။

"ငါ့ငပဲကို သန့်ရှင်းအောင်လုပ်ပေးဦး, bitch"

ဘာမှတွေးမနေတော့ဘဲ ကျွန်တော်လည်း ကုန်းထကာ သူ့အနားတွားသွားရင်း ငပဲကြီးကိုကိုင် ရွှေဥတွေကို လျှာနဲ့လျက်ပြီး ကွမ်းသီး ခေါင်းတဝိုက်အား လျှာဖျားနဲ့မွှေ့နေလိုက်ပါတယ်။ ခရေထဲထည့်ထားတဲ့ ငပဲကို ပါးစပ်ထဲ တခါမှတန်းမထည့်ဘူးပေမယ့် အခုတော့ ဘယ်လောက်ဆိုးရွားပါစေ စိတ်လိုလက်ရပြုလုပ်ပေးရတဲ့အဖြစ်ပါ။ သည်ညမှာ အောက်ထပ်နေရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားသလို ခရေတွင်းကိုလည်း ကြိုတင်ရှင်းလင်းထားတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေမယ့် မစင်အညစ်အကြေးတွေ ရှိမနေတာကဘဲ ကြံဖန်ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ငပဲတခုလုံး အရည်ကြည်ကော သုက်ရည်ပျစ်တွေကော စိုလူးနေတာမို့ မြည်းစမ်းရတဲ့အရသာက ထင်သလောက်မဆိုးဘူး ဖြစ်သွားတယ်။

စိတ်လိုလက်ရ ပုလွေမှုတ်ပေးတဲ့ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို ချစ်ဝေက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ထိန်းကိုင်လျက် မပျော့တပျော့ သူ့ငပဲကို ပါးစပ်ထဲ အထုတ်အသွင်းပြန်လုပ်ပါရော။

“မင်းတို့ကောင်တွေ ကြည့်ပဲကြည့်နေတော့မှာလား..ရှီး…”

ကျွန်တော် အလန့်ထန်းလျက် ဟိုသည်ကြည့်လိုက်တာ အခန်းတံခါးက အကုန်ပွင့်နေပြီး ကျော်ကြီးနဲ့ နိုင်ထူးနှစ်ယောက်သား မတ်တပ်ရပ် ရှုစားနေကြပုံမှာ မျက်လုံးကြီးတွေပြူးလို့။ ဟူး….မဆိုးပါဘူး။ နိုင်ထူးတကိုယ်လုံး အဝတ်မကပ်သလို တုတ်ခိုင်ရှည်လျားတဲ့ ငပဲကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကော်ဖီဖျော်ရင်း ငေးနေတာဗျ။ ကျော်ကြီးကတော့ အခန်းတံခါးကိုမှီပြီးရပ်လျက် ကျွန်တော်တို့လုပ်သမျှ မျက်စိအစာ ကျွေးနေပါတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီထဲ လက်လျှိုထားရင်း ငပဲကြီးကိုဆုပ်ကိုင်ကစားနေတာကို မြင်သာထင်သာပါပဲ။

"’ဒါကိုလည်း ကြည့်ကြကွာ"

ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ပူနွေးတဲ့ အရည်တွေ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ ပန်းဝင်လာပါတယ်။ ရုန်းဖယ်ကာ ရှောင်တိမ်းဖို့ဟန်ပြင်တော့ ချစ်ဝေက ကျွန်တော့် ဂုတ်ကိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ထိန်းကိုင်ပြီး ချုပ်ထားရော။

“ညစ်ပတ်တာတွေ ရှုပ်ပွတာတွေမဖြစ်ချင်ရင် မျိုချလိုက်တာအကောင်းဆုံးပဲ…ေ-ာက်ခြောက်”

 သူ့ငပဲခေါင်းကို နှုတ်ခမ်းအစုံနဲ့တင်းကြပ်စွာ ငုံခဲထားချိန်မို့ ပန်းထည့်လိုက်တဲ့ အရည်တွေကို လျှံမကျစေရေး မျိုချဖို့သာ ကျွန်တော် အာရုံစိုက်ရပါတယ်။ မျိုချပစ်တယ်ဗျာ။ ခပ်နွေးနွေးလဖက်ရည်ကြမ်းလို အရသာမျိုးမို့ ဘာဆိုတာ နားလည်သဘောပေါက်သား။ အကုန် ပန်းထည့်ပြီးမှ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းက ဆံပင်ကိုဆွဲကိုင်ထိန်းလျက် မျက်နှာနဲ့ ဆံပင်အချို့ပေါ် ငပဲအား တဘတ်ဘတ်ရိုက်ခတ်ကာ လက်ကျန်ကို ခါထုတ်တယ်။ အဝါရောင် အရည်နွေးနွေးတွေ သောက်မျိုစဉ် ကျွန်တော် အဝေးကိုအကြည့်လွှဲနေပေမယ့် တချိန်လုံး မျက်နှာကို သူစိုက်ကြည့်နေမယ်ဆိုတာသိတယ်။ စိုစွတ်နေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ပွတ်သပ်ချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် သူပြုံးသလို မျက်စိတဖက်ကိုမှိတ်ပြပြန်တယ်။

“Good Night ငါ့ကောင်တွေ” ချစ်ဝေက ဘာကိစ္စမှ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုလေသံနဲ့နှုတ်ဆက်ကာ ခုတင်ကျယ်ကြီးပေါ် တဖက်စောင်းလှည့် အိပ်စက်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အခုထိရှိနေတဲ့နေရာမှာ တလက်မမှမရွေ့နိုင်သေးဘူးရယ်။

"ဘယ်လိုလဲ ငါ့ကောင် သူရိန်…အဆင်ပြေရဲ့လား?" သူတပါးကို အရှက်ရအောင် အရှက်ခွဲသူ ကျော်ကြီးအား ကျွန်တော် ငဲ့စောင်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်နှာမှာ လှောင်ပြုံးလေး တစ်ပွင့်..။

Alex Aung (January 15, 2026)

To be continued….