Falling in Love with Little Melody (Ending)

 

Disclaimer: ‘အချစ်’ ဆိုတာဘယ်လိုခံစားချက်မျိုးကို ဆိုလိုတယ်လို့ အနက်အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ကြသလဲတော့ မသိဘူး။ လူမှုရေးစည်းဝိုင်းထဲမှာ မဖြစ်သင့် မခံစားသင့်သော စည်းတားထားသင့်သော အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ရေးဖွဲ့ထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ အချစ်ဇာတ်လမ်းဆိုလို့ အချစ်ဇာတ်လမ်းစစ်စစ်ဖြစ်ကြောင်းတော့ အာမမခံပါ။ ဖျော်ဖြေရေးစာတစ်ပုဒ်ဆိုသော်ငြား ဖတ်ကောင်းအောင် ကြိုးစားရေးဖွဲ့ထားပါ တယ်။ အချိန်ကုန်ရကြိုးနပ်မှာပါ။

Part 2 - Progression

ဝတ်လစ်စလစ် သံစဉ်လေးရဲ့ပုံရိပ်ကို ကျွန်တော့်မတွေး စိတ်မကူးဘဲမနေနိုင်ပါဘူး။ ဆိုဖာမှာ လျော့တိလျော့ရဲ လှဲလျောင်းအိပ်စက်စဉ် အပူအပင်ကင်းတဲ့မျက်နှာ၊ သိပ်မထွားသေးတဲ့ သူ့ဂျိုးနဲ့ရွှေဥတွေ၊ အမွှေးအမျှင်ကင်း ချောမွေ့တဲ့ ခြေထောက်အစုံစတာတွေကို မြင်ပြီး ကတည်းကပါ။ လုံးဝန်းပြည့်တင်းလှပတဲ့ သူ့တင်းပါးအစုံဟာလည်း တကယ်ကို ပြည့်စုံလွန်းတယ်။

ကျော်ဇင်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း သံစဉ်ရဲ့ဖခင်ဟာ သူ့သားကို ထိန်းကျောင်းစောင့်ကြည့်အဖော်ပြုပေးဖို့ စာတိုတစ်စောင် ညနေခင်း တစ်ခုမှာ ပို့လာပြန်တယ်။ အဆင်ပြေကြောင်းပြန်ဖြေရသလို နောက်တနေ့နံနက် သူ့သားကို ရေကူးဖို့ ရေကူးကန်ခေါ်သွားဖို့အဆင် ပြေမလားပြန်မေးတော့ ကျော်ဇင်က ပြဿနာမဖြစ်ဖိုဘဲအရေးကြီးတယ် မင်းနဲ့ဆို စိတ်ချပါသတဲ့။

ညနေခင်းအရောက်မှာ မေးစရာ မေးခွန်းတွေမေးရင်း ကျော်ဇင်ရဲ့အိမ်ကို ကျွန်တော် ကားမောင်းသွားလိုက်တယ်။ သံစဉ်တယောက် သူ့ကွန်ပျူတာ နဲ့ ဂိမ်းကစားတာကို စောင့်ကြည့်ရင်း အချိန်ဖြုန်းရခြင်းပေါ့။ ထုံးစံအတိုင်း တီဗီအစီအစဉ်တွေကို ဆိုဖာမှာထိုင်ရင်း ကြည့်ရှုကာ သံစဉ်မေးသမျှ မေးခွန်းတွေဖြေပေးပါတယ်။ ဆိုဖာရှည်ပေါ် ကျွန်တော်ခဏလှဲလျောင်းအိပ်စက်ပြန်တဲ့အခါ ခပ်ပါးပါး အိမ်နေရင်းဝတ်စုံ နဲ့ ပွတ်သီးပွတ်ကပ် အနားမှာလာထိုင်သေးတယ်ဗျ။ ခပ်နွေးနွေး သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သူ့ကိုယ်သင်းရနံ့ကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ်။ သံစဉ် ရဲ့ဖခင် မနက်ခင်းအိပ်ရာထလာတော့ “မြို့ထဲခဏ သွားဦးမယ်။ မင်းတို့ကောင်တွေ မထသေးဘဲ ဆက်လှဲ နေကြဦး”တဲ့။ ကျွန်တော်က လည်း အေးဆေးသွားလို့ပြန်ပြောမိတယ်။

ကျော်ဇင်နဲ့ သူ့အပေါင်းအဖော်အချို့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ သံစဉ်တို့ ဆိုဖာပေါ်လှဲအိပ်တဲ့သူအိပ်၊ တီဗီကိုကြည့်သူက ကြည့်နဲ့ ဆက်လိမ့်နေကြပါတယ်။ ခဏကြာတော့ ခပ်တိုးတိုးလေသံနဲ့ “ဦးနိုင်….သား လိင်တံကြီးမတ်ထောင်နေတာ ထိန်းမရဘူး” လို့ အနားကပ်ပြေသံကြားရတယ်။

နှစ်များစွာကြာချိန်မှာ ပြန်စဉ်းစားမိတော့ ကျွန်တော် သူ့ဟာကို တခုခုလုပ်ပေးစေချင်ခဲ့ပုံရတယ်လို့ နားလည်သဘောပေါက်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့ ‘ဦးနိုင်ကို ပြကြည့်’ ပြောကာ သူ့ကိုယ်လုံးလေးကို အသာထိကိုင်ပြီး ငပဲကိုတို့ထိလိုက်ပါတယ်။ သူပြောတာဟုတ်တယ် ငပဲက ဒုံးပျံတစ်စင်းလို မာတောင့်မတ်ထောင်နေတာပါ။နှစ်ယောက်သား ဆိုဖာပေါ်အသာလှဲလျောင်းလျက် သူ့ငပဲကို လက်နဲ့အသာဆုပ်ကိုင် ကာ ကျွန်တော် အသာအယာကော်ဖီဖျော်ပြမိတယ်လေ။ ကျွန်တော်လုပ်ကိုင်တာကို စူးစမ်းကြည့်တဲ့သဘောလား ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို တုန့်ပြန်ရမှန်းမသိလို့လားဘဲ ဘာသံမှမထွက် မညည်းညူတာ ငါးမိနစ်ကြာတဲ့အထိမို့ ဆက်မလုပ်ဘဲငြိမ်လိုက်တယ်။ ရုတ်ခြည်း သူ့ မျက်နှာ ပန်းသွေးရောင်သန်းသွားပြီးနောက် ထထိုင်ကာ အဝတ်အစားတွေကောက်ဝတ်လျက် ကွန်ပျူတာရှေ့သွားပြီး ဂိမ်းအချို့ကစား လေရဲ့။ သူ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် နည်းနည်းပြုံးပြလိုက်တော့ သူကလည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ပြန်ပြုံးပြလာတယ်။.

အဲသည့်ညနေခင်းမှာပဲ အိပ်စက်အနားယူချိန်မယ် သံစဉ်က သူ့အဖေကိုပြောတယ် ‘ဦးနိုင်ကို သားအခန်းမှာ အိပ်ခိုင်းလို့အဆင်ပြေမလား ဖေဖေ’ တဲ့။

ကျွန်တော့်မှာ အံ့သြစိတ်ဝင်ရသလို သူ့ဖခင်ကိုလည်း မသိမသာလှမ်းကြည့်မိပါတယ်။သူ့ဖခင်က ကျွန်တော့်ကိုကြည့်လျက် တချက် ပြုံးကာ ‘အေး…သေချာတာပေါ့’ လို့ပြန်ဖြေတယ်။

‘ဟေး…ဟုတ်ပြီ’ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်လျက် သံစဉ်တယောက် ညစ်ကျယ်ကျယ်အပြုံးတစ်ချက်ပြုံးကာ စကားအချို့ရေရွတ်တယ်။ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာဇာတ်လမ်းတွေ ဖြစ်လာမလဲ ကျွန်တော်လည်းသိချင်ပါရဲ့။

ည ၉ နာရီထိုးလို့ အိပ်ရာဝင်ချိန်ရောက်တော့ သံစဉ်က ‘လာလေ ဦးနိုင်’ လို့ခေါ်တာမို့ အိပ်ခန်းရှိရာ သူဦးဆောင်သွားတဲ့နောက် ကျွန်တော်  လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ ညအိပ်ဝတ်စုံလဲလှယ်နိုင်ဖို့အတွက် သန့်စင်ခန်းထဲ ရမယ်ရှာ ကျွန်တော်သွားလိုက်ပြီးမှ အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပေးလိုက်တဲ့ စောင်ခေါက်နဲ့ခေါင်းအုံးကို ထွေးပိုက်သယ်ဆောင်ကာ ဝင်ရတာပေါ့နော်။  သံစဉ်က အိပ်ရာ ခုတင်အစွန်းမှာထိုင်နေတာမို့ ကျွန်တော် သယ်ဆောင်လာတာတွေကို ကြမ်းပြင်ထက်ရှိ ကော်ဇောပေါ် အသာချရင်း ‘အိပ်တော့လေး ကောင်လေး’လို့လှမ်းပြောရတယ်။သံစဉ်ဟာ စောင်အောက်ကို တိုးဝင်ရင်း သူ့တင်ပါးခပ်လုံးလုံးတွေကို ကျွန်တော့်ဘက် အသားပေးစောင်းပြုပြီးအိပ်စက်ရော။

‘ဇိမ်ပဲပေါ့ ကောင်လေး’ ကျွန်တော့်သူ့ကိုမေးလိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်ဘက်ကို တချက်စောင်းကြည့်ပြုံးပြကာ ‘ဟုတ်…ဒါပေါ့’ လို့ဖြေတယ်။

သံစဉ်တယောက် အသံမထွက်ငြိမ်သက်သွားချိန်မှ ကျွန်တော်လည်း ခင်းစရာရှိတာခင်း ခြုံစရာရှိတာခြုံကာ အသာလှဲအိပ်လိုက်ပါတယ်။ ည သန်းခေါင်ကျော် တစ်နာရီထိုးလောက် ကျွန်တော်နိုးတော့ ဘေးဘီကိုကြည့်မိတာ သံစဉ်က စိုက်ကြည့်လျက်သား ငြိမ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ‘ဦးနိုင်’ တဲ့ မတိုးမကျယ် လှမ်းအသံပြုတယ်။

‘ကောင်လေး အဆင်ပြေလား ဘာဖြစ်လို့လဲ’ ကျွန်တော်မေးမြန်းလိုက်တယ်။

‘နည်းနည်းပျင်းလို့….အိပ်မပျော်ဘူး’ သူဖြေတယ်။

‘ပေါင်ကြားက မင်းညီလေးကို မာတောင့်အောင်လုပ်ကွာ….အာသာပြေရင် အိပ်ချင်စိတ်ဝင်ချင်ဝင်မှာ’ သူ့ကိုပြုံးပြရင်း စနောက်တဲ့ သဘောပြောတာပေါ့။

‘လုပ်ပြီးပြီဗျ’ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြောဆိုဆို ခါးအောက်ပိုင်းဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ စောင်ပါးကို လှစ်ဟပြတာကြောင့် ပေါင်ကြားမှ မိုးကားတဲ မြင်ရပါတယ်။

"လန့်စရာကြီးကွာ", ပြုံးရယ်ရယ်ရင်း သူ့ကို ကျွန်တော်လှမ်းပြောခဲ့တယ်။

"ဦးနိုင်….သားဟာကြီးကို နောက်တခါကိုင်ရဲသေးလား", ကျွန်တော့်ကို  သူပြောပြန်တယ်။

ကျွန်တော်လည်း အနားကိုတိုးကပ်သွားလျက် သူ့မျက်ဝန်းကို အကြည့်ချင်းဆုံကာ ငပဲအား သွေးတိုးစမ်းလှမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။ သူသည်လည်း ကျွန်တော့်မျက်နှာမှ အကြည့်မလွှဲဘဲ ပြန်ပြုံးကြည့်နေတယ်။ များမကြာခင် ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းသွေးတိုး စမ်းတဲ့သဘော မေးပြော ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်မိတယ်။ ‘မင်းလည်း ဦးနိုင် ငပဲကို ကိုင်ကစားရဲပါ့မလား’

သူ ကျွန်တော့်ကိုပြုံးပြီးစိုက်ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ဝတ်ထားတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုဆွဲချွတ်ချလိုက်တာ ၆လက်မဝန်းကျင် မတ်ထောင်နေသော ကျွန်တော့်ငပဲက စပရိန်တစ်ခုလို တွန်းကန်ပြီးထွက်လာပါတယ်။ မရဲတရဲနဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကို သူအသာဆုပ်ကိုင် လာတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သက်ပြင်းအသာခိုးချရတယ်။နောက်တော့ တင်းတောင့်နေတဲ့ငပဲကို အသာကြည့်လိုက် ကျွန်တော့်မျက်နှာ ကို မော့ကြည့်လိုက်နဲ့ မနှေးမမြန်ငရုပ်သီးစထောင်းပေးလာတယ်။ အသားကျတဲ့လုပ်ဆောင်မှုတွေ မဟုတ်သော်လည်း ခံစားရတာ မဆိုး ပါဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် သူထုထောင်းချိန်က မိနစ်သိပ်မကြာဘူးရယ် ခဏပဲလုပ်ကိုင်ကြည့်ပြီး ရပ်တန့်ကာ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောတယ် ‘ဦးနိုင် လုပ်ပေးရမည့်အလှည့်’ တဲ့။

‘သား -ီးကို ဦးနိုင် မနမ်းရဲပါဘူး ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား’ သူ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပြီး ပြောပြန်တယ်။

ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ ညအိပ်ဘောင်းဘီရှည်ကော အတွင်းခံဘောင်းဘီကော သူဆွဲချွတ်ချကာ မာတောင့်နေသော ငပဲကို ကျွန်တော့်ရှေ့ ခါရမ်းပြတယ်။ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် မကြီးထွားသေးသော်လည်း အရွယ်ရောက်စ လူငယ် တယောက်ရဲ့ လိင်တံက ထိပ်အရေပြားဖြတ်မထားပေမယ့် ကြည့်လို့ကောင်းနေတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူမတ်တပ်ရပ်ထားတဲ့ရှေ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ သူ့ငပဲကို အသာကိုင်ပြီး အစပျိုးကလိလိုက်တယ်။ ပေါင်ခြံတဝိုက်ကို အနံ့ခံကြည့်ပွတ်သပ်ပေးရင်း ‘မင်း ငပဲကို နမ်းပေးစေချင်လား ဒါမှမဟုတ် စုပ်ပေးရမှာလား’ လို့မေးရတာပေါ့။

‘ဦးနိုင်ကြိုက်သလိုလုပ်….ကိုက်တော့မကိုက်နဲ့’

ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ပါးစပ်ကို အသာဟကာ လျှာကိုခပ်ရှည်ရှည်ထုတ်ကာ သံစဉ်လေးရဲ့ငပဲထိပ်တဝိုက်အား တို့ထိရစ်ဝိုက် လိုက်တာပေါ့။ သူ့ဆီက သက်ပြင်းတချချ အသံတွေ ထွက်လာချိန်မှ ငပဲထိပ်ကို တပြွတ်ပြွတ်မည်အောင် စုတ်ပေးရင်း အရင်းထိတိုင် ငုံချ မျိုသွင်းပစ်တယ်။ ငပဲတခုလုံး ကျွန်တော့်အာခေါင်ထဲထိတိုင် အသွင်းအထုတ်လုပ်ပေးတော့ ကောင်လေးခမျာ တီကောင်ဆားတို့သလို တွန့်တွန့်လူးပါရော။ ကျွန်တော့်နှာခေါင်းတို့ နှုတ်ခမ်းသားတို့နဲ့ သူ့ဆီးခုံမွှေးခပ်စုစုရယ် ကပ္ပာယ်အိတ်ရယ်တို့ထိတဲ့အထိ ငပဲကို ပါးစပ် ထဲ အသွင်းအထုတ်လုပ်တာ ကောင်လေးမှာ ပါးစပ်က ညည်းညူသံတောင် မပြုနိုင်ဘူး။ သူ့မျက်နှာကို အသာမော့ကြည့်တော့ မျက်လုံး တွေမှေးမှိတ်ပြီး အထွဋ်အထိပ်ရောက်လုနီးပါး သာယာနေပုံပေါက်တယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေ ဟိုသည် အကြည့်တချက်ဝေ့၀ဲပြီးမှ သူ့ငပဲကို ပုလွေပြန်ပေးတဲ့အလုပ်စီ ကျွန်တော်ပြန်အာရုံစိုက်ပါတယ်။ ငပဲခေါင်းကလေးကို ငုံစုပ်ရင်းမှ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းတလှုပ်လှုပ်ဖြစ်တဲ့အထိ ပါးစပ်နဲ့ငရုပ်ဆုံထောင်းမိတယ်။ အတန်ကြာလှုပ်ရှားပြီးမှ ခဏရပ်တန့်ကာ အသက်ရှူဖို့အနားယူလျက် သူ့မျက်နှာကိုမော့ကြည့်ရင်း ‘ဘယ်လိုလဲကောင်လေး ကောင်းလား’ လို့မေးလိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြုံးကြည့်ရင်း လက်မတစ်ဖက်ထောင်ပြပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ငပဲကို သေချာကိုင်ရင်း အာခံတွင်းထဲထိ အသွင်း အထုတ်ဆက်လုပ်မိတာ သူ့ဟာက ပိုပိုထွားလာသယောင်ထင်ရတယ်။ မာတောင့်မတ်ထောင်နေတဲ့ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်လျှာနဲ့ ရစ်သိုင်းထားရင်းက အာခံတွင်းထဲထိ အသွင်းအထုတ်လုပ်တာမို့ တချက် တချက် သူ့မျက်နှာကို အရိပ်အကဲကြည့်တဲ့အခါတိုင်း အထွဋ် အထိပ် တရိပ်ရိပ်ပိုတက်လာပုံထင်မိတယ်ဗျ။ မျက်ဝန်းညိုကြီးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်ပြုံးရယ်ကြည့်သလို ခေါင်းတမော့မော့ လည်တခါခါနဲ့ ဖီလင်အပြည့်ယူတယ်လေ။ သူ့ပေါင်တံနှစ်ဖက်ကို ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဖက်နဲ့ထိန်းကိုင်အားပြုသလို ပါးစပ်ကိုပဲ အသုံးပြု ပညာပြကာ ငပဲကို တပြွတ်ပြွတ်မည်အောင် ဆက်လုပ်တယ်။ ကျွန်တော်လုပ်သမျှ လိုက်ကြည့်နေရင်း သူ့အသက်ရှူသံတွေ ပိုမိုမြန်ဆန် လာတာကြားရပြီး သူ့ကပ္ပယ်အိတ်ကလေး ငပဲအရင်းကိုပြေးပြေးကပ်တာ ခဏခဏပါပဲ။

လုံးဝန်းတဲ့ ရွှေဥတွေကို တလုံးခြင်းငုံစုပ်ပေးရင်း ငပဲအရင်းကို အနမ်းသုံးလေးခါပေးပြီးမှ ကွမ်းသီးခေါင်းကို ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းသားအစုံနဲ့ ညှပ်ပြုကာ ပလွတ်ကနဲပါးစပ်ထဲ စုပ်ယူလိုက်ပါတယ်။ ပါးစပ်ကအလုပ်များနေသော်လည်း ကျွန်တော့်လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့တကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်သလို တင်သားတွေကိုလည်း အနည်းငယ်ဖျစ်ညှစ်ပေးတာမျိုးလုပ်တယ်။ ဘယ်လိုပြောမလဲ သံစဉ်ရဲ့ အသက်ရှူသံ တွေ မြန်သထက်မြန်လာတာကိုကြားရတာ သိပ်မကြာဘူးရယ် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူ့ကြောပြင်တဝိုက် ခုံးတက်သွားရင်း အသံခပ် ကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ညည်းတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်အာခံတွင်းထဲမှ သူ့ငပဲရှိသွေးကြောများဟာလည်း လှုပ်လိုက်ရပ်လိုက်နဲ့ အထွဋ်အထိပ်ရောက် ကိစ္စပြီးသွားမှန်း သက်သေပြတယ်။ သူ့ဦးခေါင်းကိုပြန်မော့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်သလို ညည်းညူသံပြုရင်း အိပ်ရာပေါ်ကို လှဲချလိုက်မှပဲ ငပဲထဲကအရည်တွေယိုထွက်တာ ရပ်သွားတယ်။

ကျွန်တော်လည်း သူ့ငပဲကို ပါးစပ်ထဲမှ ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ‘ဦးနိုင် လုပ်ပေးတာကြိုက်ရဲ့လား ကောင်လေး’ လို့မေးလိုက်တယ်။

သူ့ခမျာလည်း ပင့်သက်ရှိုက်ရင်းမှ “သောက်ရမ်းကောင်းတယ်….မျော့နေတာပဲ” တဲ့။

သံစဉ်ဆိုတဲ့ကောင်လေးရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် BJ ကိစ္စမှာ သုက်ရည်အကုန်ထွက်တဲ့အထိ ကျွန်တော်ပြုလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အပေါ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ကျေနပ်မိပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ထရပ်ကာ ရင်အုပ်အစုံ မို့မောက်တဲ့အထိ အသက်ရှူသံပြင်းခဲ့တဲ့ သူ့အဖြစ်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တာမှာ ပေါင်ကြားက ငပဲ တဖြည်းဖြည်းပျော့ကာသေးသွားတာကိုလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။

ကိစ္စဝိစ္စပြီးပါမှ သူ့အဖေ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း လုပ်သမျှသိသွားသလား အသံဗလံတွေများကြားသွားနိုင်သလား နားစွင့်မိခဲ့ပါတယ်။ သံစဉ် အားရပါးရညည်းကာ သုက်ရည်တွေပန်းထွက်တဲ့အထိ ကျွန်တော်လုပ်ပေးနေတုန်း ကြားသွားသလားပေါ့။ ကျော်ဇင်နဲ့သူ့ပါတနာ တို့ အိပ်ပျော်သွားရင် ဆင်အော်တောင်မနိုးနိုင်သူများဖြစ်တဲ့အတွက် အတော်ဝမ်းသာရတယ်။ သံစဉ့်ကို သူ့ညအိပ်ဘောင်းဘီပြန်ဆွဲ ဝတ်ဆင်ပေးပြီး အိပ်စက်ခိုင်းလိုက်တယ်။ သူလည်းမကြာပါဘူး အိပ်မောကျသွားတာပါပဲ။ ခုတင်ဘေးကြမ်းပြင်ရှိ ကော်ဇော်ပေါ် ကျွန်တော် စတည်းချအိပ်စက်တာပေါ့။

နံနက်ခင်းရောက်လာတော့ ကျွန်တော်တို့ ပျင်းရိပျင်းတွဲမဖြစ် အသာနိုးထလာကြပါတယ်။ သံစဉ့်ကို ကျွန်တော်ကြည့်လိုက်တော့ မနေ့ညက အားကုန်လို့ပြိုင်းသွားပုံရတယ် အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေတုန်း။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သိမ်းစရာရှိတာသိမ်း မျက်နှာသစ် တကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေးပြုလုပ်ပြီးနောက် နံနက်ခင်းစာပြင်ဆင်နေကြတဲ့ ကျော်ဇင်နဲ့ သူ့gf ရှိရာ အောက်ထပ်က မီးဖိုချောင်သို့ ဆင်း သွားလိုက်တယ်။

‘လဖက်ရည်လား ၊ ကော်ဖီလား’ လို့ ကျော်ဇင်ကမေးတော့ ကော်ဖီတခွက်ပေါ့။ သူ့ gf ကလည်း ‘ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား’ လို့ မေးမြန်းနှုတ်ဆက်တယ်။

‘အေး…အိပ်ပျော်ပါတယ်ကွာ။ သံစဉ်ရဲ့ ခုတင်ဘေး ကော်ဇောပေါ်မှာပဲ လှဲအိပ်လိုက်တာ။ မနက်ရောက်တော့ အသက်ရလာလို့ထင်ပါရဲ့ နည်းနည်း ကိုယ်လက်ကိုက်ခဲတာခံစားရတယ်။’ ကျွန်တော် အနည်းငယ်ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

‘အိုကေ…ဖိုးဖိုးရယ်…စိတ်လျော့ပါဦး’ သံစဉ်ရဲ့ဖခင် ကျော်ဇင်က ကျွန်တော့်ကို ရယ်မောရင်းစနောက်တယ်။

ကျွန်တော်တို့တွေ အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းမှာပဲ နံနက်စာထိုင်ပြီးစားလိုက်ကြပါတယ်။ တစ်နာရီလောက်အကြာမှာတော့ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင် ထားပြီး ဆံပင်ရှုပ်ပွပွနဲ့ သံစဉ်တယောက်ပေါ်လာတယ်။ ‘Hello….အိပ်ပုတ်လေး’ လို့သူ့ဖခင်က လှမ်းပြောတော့ မလုံမလဲရှက်ကိုး ရှက်ကန်းမျက်နှာထားနဲ့ ပြန်ပြုံးပြပါရော။

နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။ နံဘေးက ဆိုဖာပေါ်လာထိုင်တာမို့ သူ့ပခုံးပေါ် လက်လှမ်းတင်ဆွဲဖက်ကာ ကျွန်တော့်အနားတိုးကပ်စေပါတယ်။

‘အိပ်လို့ကောင်းလား…ကောင်လေး’ မျက်နှာမှာအပြုံးပန်းဆင်ရင်း ကျွန်တော်မေးလိုက်တယ်။

သူလည်း ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မော့ကြည့်လျက် ‘ဟုတ်…နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတယ်…ကျေးဇူးပါ ဦးနိုင်’ တဲ့။

‘ကောင်းတာပေါ့….ရေသွားကူးဖို့ကော အဆင်ပြေလား….ကူးချင်တယ်မဟုတ်လား’

‘ဟုတ်…ကူးမှာပေါ့ဗျ…သေချာတာပေါ့’ ခပ်မြန်မြန်ပဲ သူခွန်းတုန့်ပြန်ပါတယ်။

----

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သံစဉ်ကို ကျွန်တော့်ကားနဲ့ အားကစားခန်းမရှိရာကို ခေါ်ဆောင်မောင်းနှင်လာခဲ့ပါတယ်။ ‘မနေ့ညက မင်း -ီးကို ပုလွေပေးရတာ ဦးနိုင်အတော်ကြိုက်တယ်….ထွားလာတာပဲကွ’ လို့ကျွန်တော်ပြောလိုက်တော့ ပြန်မော့ကြည့်ကာ ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်ပြတယ်။ ကားပါကင်မှာ သေချာလေးရပ်ပြုနေရာချပြီး ကားပေါ်မှမဆင်းခင် ‘ဦးနိုင်ကို အနမ်းတစ်ချက်ပေးပါဦး….ပြီးမှ ရေသွားကူး ကြမယ်’ ပြောမိတယ်။ သူ ကျွန်တော့်မျက်နှာရှိရာ ငုံ့ကိုင်းပြီး နှုတ်ခမ်းအစုံကို နှစ်လိုလက်ရ အနမ်းတချက်ပေးတယ်။ နှုတ်ခမ်းလေးဟာ နုညံ့ပြီး ချိုသာသလိုပဲရယ်။ နှစ်ဦးသား ကားပေါ်ကဆင်းကာ အဝတ်လဲခန်းရှိရာကို ဦးတည်လိုက်ကြတယ်။

ထုံးစံအတိုင်း အဝတ်လဲခန်းထဲ ဝတ်ဆင်နေကြ trunks ဘောင်းဘီဝတ်ဆင်ပြီး ယူလာသမျှပစ္စည်းအစုံကို locker တစ်ခုထဲသေချာထည့် လိုက်ပါတယ်။ တဖက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဝတ်အစားအကုန်ချွတ်ပြီး ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့မတ်တပ်ရပ်လျက်သား သံစဉ်ကိုမြင်ရပါ ရော။ ‘ကောင်လေး….မင်းက အတော်ချောတာပဲ….ဦးနိုင်ကို အနမ်းတချက်ပေးဦးကွာ’လို့ပြောလိုက်တာ သူက အနားတိုးကပ်လာပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနမ်းတချက်ချွေတယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံဟာ နွေးနေသလို တစုံတခုသော လိုအင်ကြောင့် ခပ်ဟဟဖြစ်နေတာမို့ ကျွန်တော် အနမ်းပေးရုံမက အာခံတွင်းထဲထိ လျှာအရှည်ကြီးထည့်ကာ မွှေနှောက်လိုက်သေးတယ်။ ကျွန်တော့်လျှာကို သူလည်းမရဲတရဲနဲ့ လျှာကို သုံးကာ ပြန်လည်တို့ထိကလိလာတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ပူးကပ်မတပ်အနေအထားမှာ သူ့တင်ပါးအစုံကို ကျွန်တော်လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်နှိပ်နယ်သလို အကွဲကြောင်းတလျောက်ကိုလည်း မသိမသာပွတ်သပ်ပေးမိတယ်။ ငါးမိနစ်လောက်ကြာမယ် အနမ်းကြောရှည် နေပြီးမှာ ခပ်ခွာခွာရပ်လိုက်ကြတယ်။ သူ့ပေါင်ကြားက ငပဲကြီး သိသိသာသာ မိုးပေါ်ထောင်မာကျောနေတာမြင်ရတာမို့ ခပ်မြန်မြန်လေး ကျွန်တော် ကုန်းပြီး စုပ်မှုတ်ပစ်သေးတယ် တစ်မိနစ်လောက်ပေါ့။ အရှိန်မတက်ခင် ‘ကဲ…ရေသွားကူးကြစို့’ လုပ်ရတယ်။

သံစဉ်ခမျာ သူ့ငပဲကို ဘောင်းဘီထဲထည့်ဝှက်လျက် trunks ဘောင်းဘီတထည်ကို ထပ်ဝတ်ကာ ကျွန်တော့်နောက်ပါးမှ ရေကူး ကန်ရှိရာကို လိုက်လာပါတယ်။ နှစ်ဦးသား ရေကူးကန်ဘက်ရောက်တာနဲ့ ဟိုသည်အစပျိုးမနေဘဲ ကန်ထဲကိုတိုက်ရိုက်ခုန်ဆင်း ပစ်ကြတယ်။ သူ့စီက ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုနဲ့ ရယ်မောသံတွေ ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ရေလှမ်းပက်တယ်လေ။ ကျွန်တော် လည်း သူလေးကို ဆွဲပွေ့ကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ပစ်ချလိုက်တာ ရေပွက်တွေထ လှိုင်းတွေခတ်ကုန်တယ်။

‘မှတ်ပြီလား ကောင်လေး’ လို့သူ့ကို ကျွန်တော်ပြောလိုက်တော့ အမှတ်သည်းခြေမရှိ ရင်ခွင်ထဲ ခုန်ဝင်တိုးကပ်လာတာမို့ ခဏနေကလိုပဲ ပွေ့ချိကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ပစ်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ သည်လိုနဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ဟိုဘက်သည်ဘက် လှည့်ပတ်ကူးကြရင်းမှ ရေကူးနည်းစနစ်အသစ်အချို့ကို သူ့အား ကျွန်တော် သင်ပေး ကူးပြပေးခဲ့တယ်။ ရေကူးကန်က ကျယ်တာရယ် လျှောစီးလို့ရအောင် လုပ်ထားတာလေးတွေလည်း ရှိတာမို့ ကျွန်တော်တို့မှာ ရေကူးလိုက် ကစားလိုက်နဲ့ပါ။ သူလည်းသဘောကျ ကျွန်တော်လည်း ပျော်ရွှင်ရ သည်မို့ အဆင်ချောနေရော။

ကျွန်တော်တို့သွားချိန်က လူရှင်းချိန်မို့ ရေကူးကန်ဧရိယာတဝိုက် လူအနည်းငယ်လောက်သာရှိတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှည့်ပတ် ကူးခတ်ကစားလို့ရပါတယ်။ သံစဉ်လေးကို ရေကူးသင်ချိန်တိုင်း သူဝတ်ထားတဲ့ speedos ဘောင်းဘီလေးထဲ ကျွန်တော့်လက်ချောင်း လေးတွေ လျှိုသွင်းကာ ကလိသလိုလို တွင်းနှိုက်သလိုလို ပညာပြ အသားယူမိတယ်။

ရေမျက်နှာပြင်ပေါ် သူပြန်ပေါ်လာချိန်တိုင်း ‘တခုခုများ မေ့နေသလား’ လို့ ကျွန်တော်အော်ပြောလိုက်တော့ သူလည်း သတိကပ်သွားရင်း အောက်ကိုလျှောကျနေတဲ့ ဘောင်းဘီကို ပြန်ဆွဲဆွဲတင်ပါတယ်။ နှစ်ယောက်သား ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှိုင်းခတ်နေအောင် ကမြင်းကြတာ ကောင်လေးတော့မသိဘူး ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲက သွေးသားဆန္ဒတွေ ထကြွတောက်လောင်လာသလိုပဲ။ သူ့ကြည့်ပြန်တော့ ရေအောက် မှာပဲ ဘောင်းဘီတွေကို အတင်းပြန်ဆွဲတင်ပြီး ဝတ်တာ။

အလုံးစုံသုံးသပ်ရရင်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ သံစဉ် အတူတကွရေကူးချိန်ဟာ ပျော်ရွှင်ရသော အချိန်တခုဖြစ်ပြီး သူ့ကို သူ့ဖခင် ကျော်ဇင်ရဲ့ အိမ်ပြန်ပို့ရချိန်ဆို ရင်ထဲဟာတာတာပါပဲ။ သူ့ဖခင်နဲ့တွေ့တဲ့အခါ ကြုံဆုံရသမျှကို စကားအမျှင်မပြတ်ပြောပြတတ်တဲ့ သံစဉ်လေးဟာ တကယ်ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ တနေ့တာ ဖြစ်ပျက်သမျှ ပြုလုပ်သမျှကို ပြန်ပြောပြတာဆိုပေမယ့် အားလုံးတော့လည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ မိနစ် သုံးဆယ်လောက် ကြာချိန်ဆို ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာရှည်ပေါ်လှဲအိပ်ပြီး စာအုပ်တအုပ်လောက်ဖတ်ချင်ဖတ် ဒါမှမဟုတ် ကွန်ပျူတာရှေ့သွားကာ ဂိမ်းအချို့ဆော့ကစားတာ ထုံးစံဖြစ်နေပြီ။

ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကိုကြည့်လျက်, "Mission Accomplished!", လို့ပြောလိုက်တော့ ခိုးခိုးခစ်ခစ် သူရယ်မောပါရော။

----

Alex Aung (5 May 2026)