It Takes Two to be Happy (Chapter One)
ကျောင်းကပြန်လာရင်း နေထိုင်ရာ အိမ်ရာဝန်းထဲမှ ကျွန်တော်တို့တိုက်ခန်းရှိရာဘက်ကို ချိုးကွေ့လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်နာမည်က ဟန်ဝင်းအောင်၊ အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ ကျောင်းမှ အပြေးအလွှားလာခဲ့တာဆိုတော့ ပထမထပ် ကော်ရစ်တာ (the corridor) ကို စတက်တဲ့အထိ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်ခုန်ပေါက်ဆဲပါ။
ပထမအလွှာမယ် ကျွန်တော်တို့အခန်းညာဘက်မှာ အခန်းနီးချင်း ကလေးတစ်ယောက် ရီမုကွန်ထရိုးကားလေးနဲ့ဆော့ကစားနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ကော်ရစ်တာလက်ရန်းကို သွားသွားတိုက်နေတဲ့ အနီရောင် ခပ်သေးသေးကားလေးတစ်စင်းပေါ့။
အခန်းပေါက်ဝရှိ Welcome စာသားပါ ပလတ်စတစ်ခြေသုတ်ဖုံပေါ် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် သူ့မျက်ဝန်းများကတော့ အရုပ်ကားလေးမှ အကြည့်မခွာဘဲ အပြင်လောကကြီးကို မေ့လျော့နေတယ်။ “ဟေ့….ကလေး” ကျွန်တော့်ကို အာရုံစိုက်မိအောင် အသံခပ်ကျယ်ကျယ်နဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။ ခပ်စောစော သွားရေစာအဖြစ် စားထားဟန်တူတဲ့ ချောကလက်အရည်တစ်ချို့နှုတ်ခမ်းမှာ ပေလူးလျက် ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ကာ ရှက်ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးပြတယ်။
သည်ကောင်လေး အသက်အရွယ်က ဆယ့်နှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ဆယ့်သုံးနှစ်ရှိလောက်မယ်။ ခပ်ကွေးကွေးဆံပင်ဘုတ်သိုက်နဲ့ မျက်ဝန်း များက ကြည်လင်အပြစ်ကင်းစင်နေတာမို့ ကိုယ့်ငယ်ဘဝကိုတောင် ကျွန်တော်ပြန်လွမ်းမိရော။ “မင်းကားလေး မောင်းတာ ဘယ်လိုနေ လဲ” လှေကားလက်ရန်းကိုမှီရင်း သူ့ကို ကျွန်တော်လှမ်းမေးလိုက်တယ်။
“အဆင်ပြေပါတယ်” ပလုံးပထွေးသံနဲ့ ခပ်တိုးတိုးပြန်ဖြေတယ်ဗျ။ စင်္ကြံထောင့်ချိုးရောက်နေတဲ့ကား စတီယာရင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ကြိုးစား အာရုံစိုက်နေပုံမို့ အသံတစ်မျိုးဖြစ်သွားဟန်ပါ။
ဘာကြောင့်မှန်းမသိ လှေကားတထစ်ကို လှမ်းတက်လိုက်စဉ် ခြေချော်ပြီး လွယ်ထားတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ပြုတ်ကျလျက် အကုန်ပျံထွက် ကုန်ပါတယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မယ် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းအကုန်ပျံ့ကျဲနေပါရော။
ကောင်လေးရှေ့က ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ် မှောက်လျက်လဲတာမို့ ကျွန်တော့်တံတောင်ဆစ်တွေ နာလိုက်တဲ့ဖြစ်ခြင်း။ ကျွန်တော့် နှုတ်ဖျားမှ အသံခပ်ကျယ်ကျယ်အော်မိသွားတော့တာပေါ့။
“အကိုကြီး အဆင်ပြေရဲ့လား” သူလုပ်နေသမျှ ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုလှမ်းမေးပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သိပ်မကြာပါဘူး သူ့အကြည့်က ကျွန်တော့် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်ထားတဲ့ တုတ်ထိုးချိုချဉ်အချို့ဆီ အာရုံရောက်သွား တယ်။ သူက ကျွန်တော့်နာကျဉ်မှုကို လစ်လျူရှုလျက် ချိုချဉ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ကိုကြီးစီမှာ မုန့်တွေရှိတယ်လား”
အနည်းငယ်ပွန်းသွားတဲ့ တံတောင်ဆစ်များကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း ထရပ်လျက် နာကျင်နေသော်လည်း ကျွန်တော်အသံထွက် ရယ်မောမိတယ်။ “ရှိတာပေါ့ကွ” ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှပစ္စည်းတွေကိုလိုက်စုရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ “ရော့….” ကျွန်တော် ချောကလက်တစ်ထောင့် (the twix bars) ကိုကမ်းပေးရင်း “ကိုကြီးပစ္စည်းတွေ ကောက်ကူရင် ပါတဲ့မုန့်တွေ ညီလေးကို အကုန်ပေး မယ်”လို့ပြောလိုက်တယ်။
မြင်ရတဲ့အရာကြောင့် သူအံ့အားတသင့်ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်များပင်ဟလို့။ ပြီးမှ ကျွန်တော်ကမ်းပေးတဲ့အရာကို လှမ်းယူရင်း “Twix? အဲ့တံဆိပ်ဖြစ်မယ်ထင်သားပဲ”တဲ့။ လိုချင်တဲ့မုန့်ရသွားတော့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် ကူပြီးဆွဲထူပါတယ်။
ကျွန်တော်မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တော့ သတိထားမိတာက သူ့ထက်အရပ်အမြင့်နည်းနည်းလေးပဲ ပိုရှည်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့အရပ်အမြင့်နဲ့ကိုက်အောင် ဒူးအနည်းငယ်ညွှတ်ထိုင်ချရင်း ကျောပိုးအိတ်ကိုဆွဲဖွင့်လျက် “မင်းလိုချင်သေးတယ်ဆိုရင် ကိုကြီးစီမှာ အများကြီးရှိသေးတယ်”လို့ပြောလိုက်တယ်။
သူ့လက်အစုံက ကျွန်တော့်ပခုံးကိုမြဲမြံအောင်ထိန်းကိုင်လျက် ခပ်ဟဟဖြစ်နေတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲကို လက်နဲ့ထိုးမွှေပါတယ်။ သကြားလုံးအခွံတွေရဲ့ ချွတ်ချွတ်မြည်သံက စင်္ကြံလမ်းတလျောက် ပဲ့တင်သံထပ်ကြားရရော။
“အာ…သား ဘယ်နှစ်ခုယူလို့ရမလဲ” သူက စိတ်လှုပ်ရှားသံနဲ့မေးပါတယ်။
“မင်း ဘယ်နှစ်ခုယူချင်လဲ” သူ့စိတ်အားထက်သန်မှုရဲ့အကြည့်ကို သဘောကျစွာပြုံးမိရင်း ကျွန်တော်ပြန်မေးလိုက်တယ်။
သူ့လက်ချောင်းတွေက ပခုံးမှသည် ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းထက်ရှိ ဆံပင်များကို ဆော့ကစားသလို အသာအယာကိုင်ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းချင်း ဆုံအောင်ကြည့်ကာ “အကုန်လုံးလိုချင်တယ်” လို့ဖြေတယ်ဗျ။ ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောတိုင်း သူ့မျက်ဝန်းတွေ တဖျတ်ဖျတ်လက်ပုံက တောက်ပနေတာပဲ။
“မင်းက လောဘကြီးတာကွာ” ကျွန်တော် သူ့ကို စနောက်တဲ့လေသံနဲ့တုန့်ပြန်လိုက်ရင်း လက်ထဲကို Twix bars တွေ နည်းနည်းထပ် ထည့်ပေးမိတယ်။
ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို ကိုင်တွယ်ကြည့်နေတဲ့ သူ့လက်တဖက်ဟာ ခပ်နွေးနွေးလေးဖြစ်နေတယ်။ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး သိလိုစိတ်ပြင်းပြတဲ့ သူ့အကြည့်တွေကလည်း နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းပါရဲ့။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ” ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး သူပြန်ပြောတယ်။
ကျွန်တော့် ဆံပင်လေးတွေကို အမှတ်မထင် သူ့လက်ကလေးနဲ့ ထိုးဖွကစားရုံဆိုပေမယ့် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့ခံစားချက် မျိုး ခံစားမိပါတယ်။ သူ့တို့ထိကိုင်တွယ်မှုဟာ အစမ်းသဘောထက်ပိုမလား မပြောနိုင်သော်ငြား ကျွန်တော်စိတ်ရှုပ်သွားမှာ ကြောက်လန့် နေပုံလည်းရတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရင်း သူ့လှုပ်ရှားမှုအတိုင်းအတာကို စူးစမ်းကြည့်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေ က တစ်ခုခုကို အတည်ပြုဖို့ရှာနေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်ဆင့်ဘာလုပ်သင့်လဲဆိုပြီး သဲလွန်စတစ်ခု ကြံစည်နေပုံနဲ့ပါ။
“မင်း နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ ကောင်လေး” အာရုံစိုက်မှုကို အလွယ်တကူရယူသွားတဲ့ သည်ကောင်လေးအကြောင်း ပိုသိချင်တာကြောင့် သူ့နာမည်ကို ကျွန်တော်မေးလိုက်ပါတယ်။
"မင်းမင်း” ကမ္ဘာ့အလေးဆုံးအရာကို သယ်ဆောင်ထားရသလိုမျိုးလေသံနဲ့ သူခပ်တိုးတိုးပြန်ဖြေတယ်။
နာမည်ကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ စိတ်ထိခိုက်ခံစားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒါက ခပ်ရိုးရိုး၊ ချိုမြိန်ပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ အရိပ်အယောင် သူ့နောက်မှာပါလာသလိုပဲ။ “တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် မင်းမင်း” ကျွန်တော် အပြုံးတစ်ချက်နဲ့ပြောခဲ့တယ်။
“တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်ဗျ” ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းအကြည့်တွေကို တည့်မကြည့်သေးဘဲ ကလေးကလားဆန်တဲ့ လေသံတမျိုးနဲ့ပြန် ပြောတယ်။ “သား ပြန်ရတော့မယ်” ဆံနွယ်တွေကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ သူ့လက်အထိအတွေ့ရဲ့ဖယ်ခွာမှုဟာ ကျွန်တော့်လည်တိုင်နဲ့ ကျောရိုးတလျောက် လျှပ်စစ်ဓာတ်စီးဆင်းသွားသလို ခံစားကျန်ရစ်စေပါတယ်။
“ဟေ့…နေဦး။ ကိုကြီးက သည်တိုက်မှာ လူသစ်တစ်ယောက်မို့ မိတ်ဖြစ်ဆွေဖြစ် တခါတလေ အပြင်အတူသွားကြမလား” သူလုံးလုံးလျား လျား မပျောက်ကွယ်ခင် ကျွန်တော်လှမ်းပြောလိုက်တယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေဝင့်ကနဲဖြစ်ကာ ကျွန်တော့်ကို သေချာစိုက်ကြည့်ပြီး “တကယ်လားဗျ” တဲ့။
“တကယ်ပေါ့…ဘာလို့မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲကွ” ကျွန်တော် အခိုင်အမာပြောခဲ့ပါတယ်။
မင်းမင်းရဲ့အပြုံးတွေ တောက်ပလာချိန် ကျွန်တော်မြင်ခဲ့တာက ရယ်ပြုံးမှုကြောင့် သူ့မျက်နှာမှာထင်းလာသော အရေးအကြောင်းအချို့မှာ ချောကလက်အစေးအချို့ ပေလူးမှုကိုပါ။ “မိုက်တယ်….ကိုကြီး ဘာလုပ်ချင်လဲ” သူ့လေသံက ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မြူးထူးသံပေါက်နေ တယ်။
ခဏတော့ ကျွန်တော်ကြောင်သွားတယ်။ “ကိုကြီးမသိဘူးလေ။ မင်းဘာလုပ်ချင်တာတုန်း”
မင်းမင်းက ပခုံးတချက်တွန့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်တောင်တွေကို တဖျပ်ဖျပ်ခပ်ကာ ဘာလုပ်မရလဲတွေးဟန်ပြပါတယ်။ “သားမသိဘူးဗျ။ သားလုပ်စရာလည်း များများစားစားမရှိပါဘူး” သူ့အသံက ဝမ်းနည်းရိပ်နဲ့အနည်းငယ်တုန်ခါသွားရင်း ဝန်ခံစကားဆိုတယ်။ “သားရဲ့ RC ကားတွေနဲ့ ဆော့ချင်ဆော့မယ် ဒါမှမဟုတ်ရင် တယောက်တည်း ဟိုသည်သွားရင်သွားမယ် ဒါပဲ”
“ဟုတ်ပါပြီ….ကိုကြီးတို့ အတူတူ တခုခုလုပ်ကြတာပေါ့။ နှစ်ယောက်အတူသွားလို့ရတာ နှစ်ယောက်အတူကစားလို့ရတာမျိုးကွာ။” ကျွန်တော့် အကြံပေးစကားကြောင့် မင်းမင်းရဲ့မျက်ဝန်းအကြည့်တွေ ပိုမိုတောက်ပလာပါတယ်။
မင်းမင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး “အိုကေ…တကယ်။ ကိုကြီးစိတ်ထဲဘာတွေ တွေးမိလဲ”
ကျွန်တော်လည်း ယေဘုယျသဘော အကြံထုတ်ပြောရတော့တာပေါ့။ “ကိုကြီးတို့ သည်အနားက ပန်းခြံကိုသွားမယ်ကွာ။ ပြီးတော့ ရေခဲမုန့်လည်းဝယ်စားကြမယ်” တကယ်တမ်းက အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတယောက်နဲ့အပြင်အတူသွားရင် ဘယ်သွားရမယ် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တကယ်မသိဘူး။ အသက်အရွယ်မတိမ်းမယိမ်း သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့သာ ကျွန်တော် အသွားအလာများတာကိုးဗျ။
သူ့မျက်လုံးအစုံ ဝိုင်းစက်လာပြီး “ရေခဲမုန့်…လား” စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အသာထိမ်းရင်း ပြောသံကာ အနည်းငယ်တုန်ခါနေတယ်။ လကမ္ဘာ ကိုသွားလို့ရမယ့် ယာဉ်လက်မှတ်ကို ကျွန်တော်ဝယ်ပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း ထင်မြင်ရပါတယ်။
“အေး….မင်းမင်း အကြိုက် ရေခဲမုန့်အရသာကဘာလဲ” ကျွန်တော် ရယ်မောသံအနည်းငယ်စွက်ရင်း မေးမိတယ်။
ဘဝအဓိပ္ပာယ်ကဘာလဲလို့ မေးခွန်းအထုတ်ခံရသူတယောက်လို မင်းမင်းက ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး “ချောကလက်….Chocolate mint ဗျ’ ရယ်ပြုံးရင်းဖြေလာတယ်။
“Chocolate mint နော်….ဟုတ်ပြီ မနက်ဖြန် နေ့လယ်ပိုင်းလောက်အချိန်ဆို အဆင်ပြေလား” စိတ်လှုပ်ရှားထက်သန်သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ဆုံရတဲ့ခံစားချက်မှ စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ ခံစားချက်ကြီးပါ။
မင်းမင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပေမယ့် သူ့မျက်နှာမှအပြုံးကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။ ရှုပ်ပွနေတဲ့ သူ့ဆံပင်တွေကို ကျွန်တော်သတိထား မိတယ်။
“ဟုတ်…ကောင်းတယ်။ သား အဲဒီနေရာက စောင့်နေမယ်” ကျွန်တော်တို့ စတွေ့စဉ်က မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သောနေရာကို သူလက်ညှိုးညွှန် ပြပါတယ်။
သူ့အပြုံးတွေရဲ့ အနားသတ်အဖြစ် ဝမ်းနည်းရိပ်တွေစွပ်ဖက်နေတာကို ကျွန်တော် သတိပြုမိပေမယ့် မကူညီနိုင်သေးတာအမှန်ပါပဲ။ သူနဲ့ အတူ လူတယောက်က အချိန်အတူတူဖြုန်းမယ့်ကိစ္စကို အခုထိ မယုံနိုင်တဲ့ပုံစံပေါက်နေတယ်။ အဲသည့်အချက်ကပဲ ကျွန်တော့် အသည်း နှလုံးအစုံကို လှုပ်ခတ်သွားစေတာလို့ ကြိုတင်မမျှော်ထားမိခဲ့ပါ။
“ဟုတ်ပြီ….ကိုကြီး မင်းကို မနက်ဖြန် မွန်းလွဲသုံးနာရီဝန်းကျင်လောက် လာခေါ်မယ် အိုကေနော်”
အရင်ကထက်စာရင်တော့ အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်မှုပိုလာပုံနဲ့ မင်းမင်းခေါင်းငြိမ့်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နည်းနည်းလေးပြုံးရယ်ပြဖို့ ကိုတော့ ထိန်းထားဆဲပဲ။ “ဟုတ်….ပျော်စရာကောင်းမှာဗျ”
နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းရှေ့ တံခါး၀ စင်္ကြံလမ်းမှာ မိဘတွေမရှိလဲ တစ်ယောက်တည်း ကစားနေရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အထီးကျန်မှု ကို ကျွန်တော် သတိပြုမိပါတယ်။ နည်းနည်းတော့ ဆန်းကြယ်သား။ အခုလည်း ကျွန်တော် စတွေ့ချိန်ကထက် ပိုပြီးဝမ်းနည်းရိပ်သန်း နေသလို ခံစားရတယ်။
သူ့အခန်းဘက်ပြန်ဖို့ လှည့်ထွက်စဉ်မှာ ကျွန်တော်က “ဟေး…မင်းမင်း” လို့လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ သူခဏရပ်ပြီးလည်ပြန်လှည့်ကြည့် လာပါတယ်။ “ကိုကြီး ဟန်ဝင်းအောင်တို့ အခန်းကို အခုလိုက်လည်မလား။ ရုပ်ရှင် အတူကြည့် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကစားရတာပေါ့”
မင်းမင်းရဲ့မျက်ဝန်းတွေ တဖန်ပြူးကျယ်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြည့်နေသလားလို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ပါတယ်။ “အခုလား” သူမေးလာတယ်။
ကျွန်တော် အဲသည့်ကလေးရဲ့လက်တဖက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခပ်တိုးတိုးလေသံနဲ့ “လာ…”
နှစ်ယောက်သား ကျွန်တော်နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းဘက်ကို လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုမှာ ရောက်နေသည့်အလား တိတ်တဆိတ် သွားကြ ပါတယ်။ သည်တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးကို ပြောင်းလာကတည်းက သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေ မရသေးတာမို့ ကျွန်တော့်တိုက်ခန်းသည်လည်း အသံတိတ်နေတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်အိပ်ခန်းထဲလည်းရောက်ရော မင်းမင်းမျက်လုံးတွေ ပိုမိုပြူးကျယ်ကုန်တယ်လေ။ လူပျိုလေးအခန်း ဆိုတဲ့အတိုင်း အဝတ်တွေ တို့လို့တွဲလောင်း၊ Pizza boxes တွေတောင် အခန်းကြမ်းပြင်မှာ မပစ်ရသေးဘူး။ ကျောင်းပြောင်း အခန်းပြောင်းလာတဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း နေချင်သလိုနေခဲ့တာ မိဘတွေအဖော်အဖြစ်ထည့်ပေးမယ့် အကိုဝမ်းကွဲကလည်း နယ်မှာ အလုပ်များလို့ မလာနိုင်သေးတော့ သိတဲ့အတိုင်းပါ။ မှုခင်းဒရမ်မာကားတွေထဲမှ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းအတိုင်း ထပ်တူထပ်မျှလို့ပြောရမယ်။
သနားမှု ၊ စူးစမ်းမှုရောပြွမ်းနေတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူကြည့်ပါတယ်။ “ကိုကြီး အလုပ်ရှုပ်နေလို့ မရှင်းဖြစ်တာ” ကျွန်တော်လည်း ရှက်ရယ် ရယ်ပြရင်း ဆင်ခြေပေးလိုက်တယ်။
မင်းမင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း အခန်းပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစေ့ငုလေ့လာနေပါတယ်။ “အခန်းက မိုက်ပါတယ်”လို့ မဝံ့မရဲလေသံနဲ့ ပြောတယ်ဗျ။
စာကြည့်စားပွဲနံဘေးရှိ အခန်းနံရံထက် ချိတ်ဆွဲထားသော၊ ကပ်ထားသော တေးဂီတဝိုင်းအချို့ရဲ့ပိုစတာတွေကို သူစိုက်ကြည့်ပါတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သလို ထူးဆန်းတဲ့ ပုံတွေလည်းရှိတာမို့ သည်လူက ဘာအထာလည်းဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မသိမသာ ကြည့်သေးတာပါ။
နောက်တော့ ဘာမှမရှိတဲ့ အခန်းနံရံဘက်လှည့်သွားပြီး ငေးစိုက်ကြည့်ကာ ဘာသံမှမပေးဘဲ ငြိမ်နေပါတယ်။
“ကိုယ့်အိမ်လိုသဘောထား လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေ” အိပ်ရာပေါ်လှဲချင်လှဲလို့ရအောင် လက်ဟန်ခြေဟန်ပြပြီး ကျွန်တော်ပြောလိုက် တယ်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ သူမတ်တပ်ရပ်လျက် ကျွန်တော့်အခန်းတဝိုက်ကို ငေးကြည့်ပါတယ်။
ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူက “ကိုကြီးလည်းပဲ တယောက်တည်း အထီးကျန်နေတယ်ပေါ့” လို့ပြောလာတယ်။
သူမေးတဲ့မေးခွန်းက အရိပ်အမြွက်မဟုတ် တိုက်ရိုက်ကြီးဆိုသလို အပြစ်ကင်းလွန်းပါတယ်။ အခြေအနေကလည်း သိသာလွန်းတာမို့ ကျွန်တော်လည်း အနည်းငယ်ရယ်သွမ်းသွေးရုံပဲတတ်နိုင်တယ်လေ။ “အေး….ကိုကြီးလည်း အဲသလိုပဲထင်တာပဲ”
ရောင်တောင်တောင် ဟာသတစ်ခုအတွက် သူ မရယ်မောသလို အချို့သောအကြောင်းအရာအချို့အတွက် ပထမတော့ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝမကြည့်ပါဘူး။ ရှိုက်ငိုသံအချို့ကြားရချိန် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာလည်း ဝမ်းနည်းမှုတွေဘာကြောင့်ခံစားရမှန်း မပြောတတ်တာ အမှန်ပဲ။ ကျွန်တော် သူ့အနားကိုတိုးကပ်သွားလိုက်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ထွေးဖက်လိုက်ပါတယ်။ နုညံ့ငြင်သာစွာ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲဖက်ထားမိတာ ကိုယ်လုံးလေးက သေးသေးသွယ်သွယ်မို့ ကျိုးပဲ့သွားမလားထင်ရတယ်။ ဖက်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမယ် သူ့ ပခုံးအစုံ တုန်ခါနေသလို သူ့မျက်ရည်တွေဟာ ကျွန်တော့်လက်အစုံပေါ် ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျနေရော။
နှစ်သိမ့်စကားဆိုရမလား ဘယ်လိုစကားပြောရမလဲ ကျွန်တော်မသိတာကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကိုထွေးဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။ သူ့ဘာသာငိုရင်း ကျွန်တော့်ရင်အုပ်အစုံရှိရာလှည့်လာပြီး မှေးမှီတယ်။ ကျွန်တော့်ထက် အသက်အရွယ်အတော်ငယ်တဲ့ တစ်စုံတယောက် ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေရင်း ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်တည်လာတယ်။ အဲ့ခံစားချက်က ဘာလဲလို့သိနိုင်ဖို့ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့ အထိပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ခံစားချက်က ခံစားချက်ပဲပေါ့ ကျွန်တော်ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲနော်။
အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှိုက်ငိုနေတဲ့ မင်းမင်းရဲ့အသံတိတ်ဆိတ်သွားသလို ရင်ခွင်ထဲမှ ဖယ်ခွာရင်း သူ့မျက်ရည်ကိုသူ လက်ခုံ နဲ့ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားပါတယ်။ “Sorry ဗျာ ကိုကြီး။ သား အဲ့သလိုလုပ်ဖို့မရည်ရွယ်ပါဘူး” သူနှာတရှုံ့ရှုံ့နဲ့ပြောလာတယ်။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး….လူတိုင်း တခါတလေ သည်လိုငိုကြွေးဖို့လိုတတ်တာပဲ” ကျွန်တော် သူ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကိုထိန်းကိုင်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
ငိုကြွေးထားမှုကြောင့်နီရဲနေတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းအကြည့်ဟာ တခုသော အသစ်အဆန်းနဲ့တောက်ပလာတာတွေ့ရပါတယ်။ ယခင်အချိန် တွေမှာ မတွေ့ဖူးတဲ့အကြည့်မျိုးပါ။ “ကျေးဇူး ကိုကြီး” လို့ သူခပ်တိုးတိုးပြောတယ်။
နောက်ထပ်ဘာပြောရမှန်း မသေချာလို့ ခေါင်းပဲ ကျွန်တော်ငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ နှစ်ဦးသားကြား တိတ်ဆိတ်မှုဟာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲချည်ထားသလိုပဲ အသံတိတ်လျက် ခုတင်ပေါ် ကျွန်တော်တို့ထိုင်နေခဲ့တယ်။ နံဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ သူ့ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးကို ခံစားရသလို မရတာကြာလှပြီဖြစ်သော ချမ်းမြေ့မှုတစ်ခုကို ကျွန်တော်ခံစားရပါတယ်။
“ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကိုကြီးကို ပြောပြချင်လားဟင်” သူ့ပခုံးတဖက်ပေါ် လက်တင်ပြီး ငြင်သာစွာ ကျွန်တော်မေးလိုက်တယ်။
မင်းမင်း စကားမပြောခင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ရင်း “အဲဒါက အခက်အခဲတစ်ခုသက်သက်ပါ။ ကိုကြီး သိလား…..သား ဒယ်ဒီက အမြဲလိုလို အိမ်မှာမရှိဘူး။ ပြီးတော့ မာမီက တချိန်လုံး အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့ အမြဲလိုလို သားတစ်ယောက်တည်းပဲ” သူ့လက် အစုံကို သူငုံ့ကြည့်ရင်း ဝတ်ထားတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီဟာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတယ်။
“ကြားရတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်း အခုအချိန်ကစပြီး တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ဘူး။ အိုကေ” သူ့ပခုံးအစုံကို ငြင်သာစွာ ညှစ်ပြုရင်း ကျွန်တော်ပြောခဲ့တယ်။
မင်းမင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသော်လည်း အကြည့်တွေကတော့ သူ့လက်အစုံမှာပါ။ “ဟုတ်….ဒါပေမယ့် ကိုယ်သဘောကျတဲ့လူနဲ့အတူတူ ရှိနေရင်တော့ မတူဘူးပေါ့” သူခပ်တိုးတိုးပြောသလို ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုမော့ကြည့်ပါတယ်။ အကြည့်မမှားဘူးဆိုရင် သူ့ပါးပြင် တလျောက် ရှက်သွေးကြောင့် နီရဲသွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် နှလုံးခုန်သံမမှန်မှုကို ခံစားမိပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်က သည်လိုအကြည့် သည်လိုအပြောနဲ့ဆက်ဆံတာ ကျွန်တော့် အတွက် ပထမဦးဆုံးပါ။ တဖက်က နှစ်ထောင်းအားရမှု၊ လေးစားမှု၊ သဘောကျမှုတွေပါသလို တဖက်က ပြင်းပြသည့်စိတ်ဆန္ဒတွေပါတဲ့ အကြည့်တစ်ခုပါပဲ။ အဲတာတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ရင်းနီးပြီးသားလေ။ ကျောင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အားကစားကလပ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် crush မိတဲ့ ကောင်လေးတွေကို ကြည့်တဲ့အကြည့်နဲ့အတူတူပဲ။ အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ အသည်းကွဲခြင်းစီ ခေါ်ဆောင်သွားမယ့် အကြည့်နဲ့ ရော အတူတူပဲမဟုတ်လား။
လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်လောက်ကတည်းက အိမ်နီးချင်းရဲ့ အိမ်ဝန်းကျင် ဒါမှမဟုတ် တိုက်တန်းလျားကြား လူသွားလမ်းအချို့မှာ ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း မြင်ဖူးတွေ့ဖူးခဲ့ပေမယ့် စကားတစ်ခွန်းမှမပြော နှုတ်မဆက်ဖြစ်ခဲ့တာ သည်နေ့မတိုင်ခင်အထိပေါ့။ ကျွန်တော့် အတွေးသက်သက်ပဲဖြစ်ချင်လည်းဖြစ်မယ် ဒါမှမဟုတ် သူ ကျွန်တော့်ကို crush နေတယ်ဆိုတာ သတိမထားမိတာပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ် မရိပ်မိခဲ့တာတော့တကယ်။
“ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ လင်းပါဦးကွ” အသံငြိမ်အောင်ကြိုးစားပြီး သူ့ကို ဂရုတစိုက်လေး မေးလိုက်ပါတယ်။
မင်းမင်းရဲ့ပါးပြင်ဟာ နှင်းဆီခင်းတစ်ခင်းဖြစ်သွားတာ သိသိသာသာကြီးပါ။ သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းသားကို အနည်းငယ်ကိုက်ဝါးပြီး “အမ်း…သား မပြောတတ်ဘူးရယ်” စိတ်မဝင်စားသလိုလို ရှက်သလိုလိုနဲ့ သူ့အကြည့်တွေကို အဝေးကိုရွှေ့တယ်။ “အဲဒီခံစားချက်က ရှင်းပြရခက်တယ်ဗျ”
အခန်းထဲမှာ အားပြိုင်မှုတွေ ကြီးထွားလာပါတယ်။ မပြောပြသော စကားလုံးတွေက လေထုထဲမှာ ရနံ့ပေါင်းစုံပျံ့လွင့်နေသလိုပဲ။ သူ့ စိတ်ခံစားချက်ဘယ်အထိ ခရီးရောက်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုသော်မှ သူ့အသက်အရွယ်အရ ခေါ်ဆောင်သွားသင့်မသင် မသေချာဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထီးကျန်စိတ်အပြင် အရွယ်ရောက်လူငယ်တစ် ယောက်ရဲ့ သွေးသားဆန္ဒခရီးအတိုင်း အခြားလူတစ်ယောက်ကို အတူခေါ်ဆောင်သွားချင်ပေမယ့် နှစ်ယောက်သားကြား အသက်အရွယ် ကွာဟမှုအရ ကြုံဆုံရမယ့်ကိစ္စအတွက် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးတာ အမှန်။ သူ့အသက်အရွယ်က အလွန်ဆုံးရှိ တဆယ့်သုံးနှစ်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်က ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်ထားသည်မို့ ကလေးသူငယ်ဘဝတခုကို ညစ်ထေးတဲ့ ဘဝအတွေ့ကြုံသစ်စီ မပို့ချင်တာမျိုးရယ်ပါ။
သို့သော်လည်း မင်းမင်းရဲ့မျက်ဝန်းများက အလွန်စိတ်ထက်သန်နေသလို ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းထဲမှာ တစ်စုံတခုကို အပြင်းအထန်ရှာဖွေ နေသလို ထင်ရပါတယ်။ သူ့လိုအင်တွေကို ကျွန်တော် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဖို့ မသေချာပေမယ့် အလွန်အမင်း ငံ့လင့်နေတယ်။ ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး စကားသေချာပြောဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ “မင်းမင်း….မင်းက ချစ်စရာ ခင်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကိုကြီး မင်းနဲ့အတူ အပြင်ထွက်သွားလာတာကို သဘောကျပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ဂရုစိုက်….အင်း ငါတို့ စိတ်ထဲက ခံစားချက်တွေကို သတိထားရမယ်” ကျွန်တော် လေသံမမာအောင် ကြိုးစားထိန်းပြီး သူ့ကိုပြောရတယ်။
သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း အကြည့်တွေက မြေပြင်စီ ငိုက်စိုက်ကျသွားပါတယ်။ “သား သိတယ်…။ အဲသလို စိတ်ခံစားချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူ ဘယ်တယောက်ကိုမှ သားမပြောပြခဲ့ဘူး။ သားကို ဂရုတစိုက်နဲ့ လိုက်လိုက်လျောလျော ပြောဆိုဆက်ဆံပေးတာ ကိုကြီးက ပထမဆုံးပဲ”
ကျွန်တော် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲမျိုချရသလို နှလုံးသားဟာလည်း သူ့အတွက် တစစ်စစ်နာကျင်သွားရပါတယ်။ ကိုယ့်ကို နားလည် လက်ခံပေးသူ တစ်စုံတယောက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ ခံစားချက်တွေ စုပြုံပေးမိတဲ့ စိတ်အနေအထားကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်တယ်။ “ကိုကြီးကို မင်းအားလုံးပြောပြလို့ရတယ်” ကျွန်တော်သူ့ကို အာမခံလိုက်တယ်။
မင်းမင်းရဲ့အကြည့်တွေဟာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံကြပြန်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေဟာ မျှော်လင့်ချက်နဲ့အတူ တလဲ့လဲ့တောက်ပနေပါတယ်။ “တကယ်နော်”
“အေး” သူ့ပခုံးတဖက်ကို နှစ်သိမ့်တဲ့သဘော အသာအယာဖျစ်ညှစ်ရင်း ကျွန်တော်ပြောခဲ့တယ်။ “မင်းပြောတာကို နားထောင်ဖို့နဲ့ မင်းလိုချင်တာကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကိုကြီးရှိတယ် ဟုတ်ပြီလား”
အဲသည့်အခိုက်အတန့်မယ် ဝမ်းနည်းတဲ့အရိပ်အယောင်တွေ ပြေလျော့သွားတဲ့ အပြုံးတစ်ချက်နဲ့ မင်းမင်း ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပါတယ်။ “ကျေးဇူးပါဗျ” စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ လေးလေးနက်နက်သူပြောတယ်။
နှစ်ယောက်သား စိတ်တင်းကြပ်မှုတွေ ခပ်ဖြည်းဖြည်းလေထဲလွင့်ပါးသွားတဲ့အထိ အတန်ကြာအောင် ထိုင်နေမိကြပါတယ်။ စိတ်အခြေ အနေပြောင်းအောင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားလောက်ကြည့်ကြဖို့ ကျွန်တော်အကြံပေးလိုက်တယ်။ သူစိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြတာမို့ ကျွန်တော်စုထားတဲ့ ရုပ်ရှင် DVD ခွေတွေထားရာ စဉ်အနားသွားလျက် မကြည့်တာကြာပြီဖြစ်သော Classic Horror Film တစ်ကားကို ရွေးမိကြတယ်။ ဘာကြောင့် Horror အမျိုးအစားကိုရွေးသလဲ မမေးနဲ့နော် ရှိသမျှ DVD ခွေမှန်သမျှ သည်အမျိုးအစားပဲရှိတာမို့ပါ။
ရုပ်ရှင်အတူထိုင်ကြည့်ချိန် သူ့ပခုံးပေါ် ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို မှေးတင်ထားဖြစ်တော့ ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးအား အပြန်အလှန်ဝေမျှ နိုင်ကြတယ် ပြောရမယ်။
ရုပ်ရှင်စလို့ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ မင်းမင်းတယောက် ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတင်မှေးမှီလာပါတယ်။ သူ့အသက်ရှူသံ ပုံမှန်လေး ဖြစ်လာတာက သူသက်သောင့်သက်သာခံစားလာရပြီမှန်း ကျွန်တော်သိပြီ။ စကားလုံးများရဲ့နောက်ကွယ် အစောပိုင်း စိတ်ဖိစီးမှုများ၊ ခံစားချက် ခံဝန်ချက်များနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် သူ့ကိုမကူညီနိုင်သေးတာ ဝန်ခံတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ရင်းနီး အတွေ့အကြုံရှိသော ခင်တွယ်မှု အာရုံစိုက်မှု တစ်မျိုးတမည်ကို သူ မက်မောတောင့်တနေမှန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေတယ်။
ပူးပူးကပ်ကပ် ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်သော သူ့ကြောင့် ကျွန်တော့်ဘောင်းဘီထဲမှ ငပဲဟာ မာတောင့်မတ်ထောင်လာပါတယ်။ ထင်သာမြင်သာ မဖြစ်ရအောင် ကျွန်တော့်အတွေးတွေကို အခြားသောအကြောင်းအရာများစီ အာရုံလွှဲတယ်။ အတင်းဖိနှိပ်ဖို့ မလုပ်သော်မှ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းအပေါ် အာရုံစိုက်နိုင်အောင် လုပ်ရတယ်လေ။
ကျွန်တော့် ပေါင်ခွဆုံကို မင်းမင်းလက်က ဖျစ်ညှစ်လိုက်တာမို့ ဗြုန်းကနဲလန့်သွားကာ ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိတယ်။ ထိတ်လန့်သည်းဖို့ ရုပ်ရှင်ဖြစ်တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ အနားရှိပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ဆွဲကိုင်ဖျစ်ညှစ်တာမျိုးပဲဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ဆုပ်ကိုင်မှုဟာ တရစ်ဝဲ၀ဲ ဖြစ်နေသလို ရိပ်မိသိရှိမှုတခုခုကြောင့် ထိတ်လန့်တကြားအမူအရာဖြစ်နေဆဲ ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ကာ အရိပ်အမြွက်ဖမ်း အကဲခတ်နေပါတယ်။ မာတောင့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကို သူကိုင်မိတာသိမှန်း သိသလို မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်တော့လည်း ပါးပြင်တခုလုံး ရှက်သွေးဖြန်းနေပါရောလား။
“Sorry,” ခပ်တိုးတိုးပြောကာ ကိုင်ထားတဲ့လက်ကိုလွှတ်လျက် သူ့လက်သူပြန်ကိုင်ထားပါတယ်။
“ဟေး….ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ It’s okay,” ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကိုမှီ၊ ကျွန်တော့်ပေါင်ခြံကို ဆုပ်ကိုင်မိမှုကြောင့် ရွံ့တွန့်တွန့်ဖြစ်သွားတဲ့ သူ့ အမူအယာကို ဖြေသိမ့်တဲ့သဘော လေသံငြိမ်အောင်ထိန်းလျက် ပုံမှန်လေသံအတိုင်း တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ ပုံမှန်လေသံဖမ်းသော် လည်း အနည်းငယ်တုန်ခါနေမှန်းတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သိပါရဲ့။
မေးခွန်းထုတ်တဲ့ မျက်လုံးအကြည့်ပြူးကျယ်ကျယ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်သလို သူ့လက်အစုံဟာ အနည်းငယ်တုန်ခါနေပါတယ်။ နားလည်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အပြုံးလေးတစ်ချက်ပြုံးပြရင်း ကျွန်တော် ခေါင်းတချက်ဆတ်ပြလိုက်တယ်။ သိပ်မထွားသေးတဲ့ သူ့လက်ကလေး နဲ့ ကျွန်တော့်ပေါင်ခွဆုံရှိရာကို အသာအယာပြန်လည်ထိကိုင်လာတယ်။ ကိုင်တွယ်ပုံလေးက ပညာသားမပါသော်လည်း အထိအတွေ့ သာယာမှုလှိုင်းအချို့တော့ ကျွန်တော့်စီ ရိုက်ခတ်နိုင်တာပါပဲ။
တကယ်ကြီး ခွင့်ပြုသလား၊ နောက်မှ ပြဿနာရှာမလားဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးတွေနဲ့ မင်းမင်းမျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ တရစ်ဝဲ၀ဲပါ။ သူ့လက်အစုံကို ဆွဲဖယ်တာမျိုး မလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေတော့ ကျွန်တော့်ငပဲကို ဘောင်းဘီအပေါ်ကနေ တိုက်ရိုက်ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်ပါတော့တယ်။ သူ့လှုပ်ရှား သိလိုစူးစမ်းပုံက မာယာမပါသေးဘူးရယ်။ အံ့သြ ရင်ဖိုရသော အထိအတွေ့ကြောင့် ကျွန်တော် ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းကိုယ်အသာပြန်ကိုက်ထားမိတယ်။
“သားတို့ရုပ်ရှင်ကြည့်နေတုန်း ကိုကြီးဟာကို ကိုင်ထားလို့ရမလားဟင်” မျှော်လင့်တဲ့အကြည့်နဲ့ မော့ကြည့်လျက် အနည်းငယ်တုန်ခါတဲ့ အသံနဲ့သူမေးပါတယ်။
ကိုယ့်အသံကိုယ် မယုံတာမို့ သူ့ကိုခေါင်းပဲငြိမ့်ပြလိုက်ပါတယ်။ မာတောင့်နေတဲ့ ငပဲကို ဘောင်းဘီပေါ်ကနေ သူကိုင်ထားပြီးပေမယ့် သည်ထက်ပိုပြီး ထိတွေ့ချင် ကိုင်တွယ်ချင်ဟန်တူတယ်။ သူ့တောင်းဆိုမှုကို ခွင့်ပြုသင့်မသင့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ မသိုးမသန့်ခံစားရတာ အမှန်ပဲ။ လပေါင်းများစွာ တယောက်တည်း အထီးကျန်သလို နေဖြစ်ခဲ့တာရယ် ပူနွေးနုညံ့တဲ့ သူ့အကိုင်အတွယ်အထိအတွေ့ကြောင့် ကျွန်တော် ငြင်းဆန်ဖို့အားမရှိဘူး။
ကျွန်တော့် ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဆွဲဖွင့်လျက် မာတောင့်နေတဲ့ငပဲကို သူဆွဲထုတ်ပါတယ်။ တဖြေးဖြေး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ သိချင်စိတ် ပြင်းပြင်မှုရောပြွမ်းလျက် သူ့မျက်လုံးတွေဟာ ဝိုင်းစက်လာတယ်။ အသက်အရွယ်အရ သူ့လက်အစုံဟာ သေးငယ်တယ်လို့ အရင်က ခံစားရသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်တဲ့အပြင် ပူနွေးနုညံ့မှုအထိအကိုင်က ကျွန်တော့်အတွက် ငြင်းဆန်ရခက်တယ်ဗျ။ ဘယ်လိုလုပ်ရ တယ်ဆိုတာ မပြောပြတာကြောင့် ခဏတော့ စူးစမ်းသလို ဟိုသည်လုပ်ကြည့်ပြီးမှ ခဏအကြာမှာ ကော်ဖီဖျော်သလို အသာအယာ ဒါပေမယ့် အလွန်စိတ် ထက်သန်စွာ သူလုပ်တယ်။ ငပဲကြီးကို သူ့လက်ချောင်းများနဲ့အထက်အောက် ပွတ်သပ်လျက် ငရုတ်ဆုံထောင်း တာမို့ အရှိန်ရလာချိန် ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်ဘဲခပ်တိုးတိုးညည်းညူမိတယ်။ ကွဲပြားခြားနားသော အသစ်အဆန်းဖြစ်သော အတွေ့အထိ တခုမှာ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လမ်းပျောက်သွားရတယ်။
TV ဖန်သားပြင်မှာတော့ ရုပ်ရှင်က ဖွင့်လျက်သား ပြလျက်သားဆိုပေမယ့် ကျွန်တော့်ငပဲကို မင်းမင်းလက်အစုံက အလုပ်များနေတာ ကြောင့် နှစ်ဦးသား သည်အနေအထားအတိုင်းထိုင်နေမိကြတာ ခဏကြာတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက တီဗီဖန်သားပြင်မှ တစ်လက်မမှ မရွေ့သော်လည်း အာရုံစိုက်မှုကတော့ ဘယ်မှာဆိုတာလုံးဝရှင်းလင်းနေတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဖျက်ကနဲကြည့်ပြီး တုန့်ပြန်မှုအတိုင်းအတာဘယ်လောက်ရှိလဲ စူးစမ်းသလို ဆက်လုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုမပြုသိချင်ဟန်ပြပါတယ်။
“လရည်ထွက်တဲ့အထိ သားလုပ်ပေးလို့ရမလား” တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဝန်းကျင်ကို ခပ်နွေးနွေးစောင်ပါးတထည်လွှမ်းလိုက်သလိုပဲ အနည်းငယ် တုန်ခါနေတဲ့ သူ့လေသံနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုမေးတယ်ဗျ။
‘အင်း….’ ခွင့်ပြုသံနဲ့ ညည်းညူသံရောပြီး ကျွန်တော်အသံပြုတော့ မင်းမင်း သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုပိုတိုးသွားကာ ငရုတ်သီးထောင်းချက် စေးစေးပိုင်ပိုင်ဖြစ်လာပါတယ်။ သေးငယ်သလို မကျွမ်းကျင်သေးတဲ့ သူ့လက်အစုံရဲ့ ကိုင်တွယ်မှု ပွတ်သပ်မှု အထိအတွေ့က ကျွန်တော့် ငပဲကို အံ့အားသင့်စရာကောင်းအောင် ကာမဆန္ဒထကြွစေတာအမှန်ပါ။အပြစ်ကင်းပြီး ပြင်းပြတဲ့စိတ်ဆန္ဒရောမွှေထားချက်တစ်ခုဟာ မခံစားရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်မျိုးကို ပေးလာတယ်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မော့ကြည့်လာတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေဟာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ စိုးရိမ်ကြောင့်ကျမှုရောမွှေလျက် တလဲ့လဲ့တောက်ပနေပါ တယ်။ တကယ်တန်းပြောရရင် သူကြောက်လန့်နေသော်မှ ကျွန်တော်စိတ်ကျေနပ်မှုရအောင် ပြုလုပ်ပေးရမယ်လို့ဆုံးဖြတ်ထားပုံပဲ။ စိတ်မသိုးမသန့်အနည်းငယ်ရောပြွမ်းလျက် မလျော်သြဇာသုံးမိသလား ခံစားမိသော်လည်း ကျွန်တော်သည်လည်း မတားမြစ်မိဘူးရယ်။ အလွန်ဆုံးရှိမှ ဆယ်သုံးနှစ်သာရှိဦးမယ့် ကလေးကို လိင်အာသာဖြေပေးခွင့် ကျွန်တော်ပြုမိတာလေ။ ဒါပေမယ့် ပေးလာတဲ့ ခံစားချက်က မတားမြစ်နိုင်အောင် ကောင်းလွန်းတယ်။
“အေး….လုပ်ပေးကွာ” ပုံမှန်လေသံပေါက်အောင် ပြောရင်း ကျွန်တော်သက်ပြင်းငွေ့ငွေ့ရှူထုတ်လိုက်ပါတယ်။
မင်းမင်း ဖြတ်လတ်စွာ ဦးခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းအကြည့်တွေက တီဗီဖန်သားပြင်ဘက်လှည့် အကြည့်မပျက်သလို သူ့လက် အစုံကတော့ လှုပ်ရှားမပျက်ပါဘူး။ မတ်ထောင်ဖူးကြွနေတဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့သူ့လက်ချောင်းတွေ ပိုမြဲလာတဲ့အပြင် ထုထောင်းချက်က ပိုပြီးစည်းချက်ကျလာတယ်။ သည်လိုဖြစ်သွားဖို့ကို ကျွန်တော် မယုံကြည်နိုင်နေလည်း ရပ်တန့်လိုက်ဖို့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မတားမြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကိုင်တွယ်ထားတဲ့လက်ချောင်းများရဲ့ နွေးထွေးမှုဟာ မရတာကြာပြီပြောရမယ့် ထွေးဖက်မှုအလား ရင်ထဲနှစ်လိုမှုကို ကျွန်တော်ခံစားရပါတယ်။ ဆင့်ထပ်ထားတဲ့ ခေါင်းအုံးတွေပေါ် ကျောမှီချလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများကိုပိတ်ကာ ရလာတဲ့ ကျေနပ်သာယာမှုခံစားချက်များကို ကျွန်တော်လွှတ်ချမိတယ်။
သူ့ထိကိုင်မှုက အစတော့ အစမ်းသဘောပေမယ် လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ယုံကြည်မှုတိုးကာ လုပ်ရဲကိုင်ရာဖြစ်လာပါတယ်။ ထုထောင်း ကော်ဖီဖျော်ချက်တွေကလည်း သွက်လက်လာသလို တီဗီပေါ်က ရုပ်ရှင်အကြည့်မပျက်ဘဲ ကျွန်တော့်ငပဲကိုထိကိုင်ကစားမှုအား အရသာခံလျက် သူ့အသက်ရှူသံတွေလည်း မြန်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး တောင့်တင်းလျက် အနည်းငယ်တုန်ခါကာ သုက်ထွက်ဖို့အဆင်သင့်ထိပ်ဝရောက်လာပြီမှန်း ခံစားရပါပြီ။ အသံပေါင်းစုံထွက် မညည်းမိဖို့ ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ကျွန်တော် ထိန်းတယ်။
“ကိုကြီး အော်ချင်အော် ညည်းချင်ညည်းပါ….သားလုပ်တာကောင်းမကောင်းသိရတာပေါ့” ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကိုစိုက်ကြည့် အသံခပ်တိုးတိုးနဲ့ပြောလျက် တီဗီဖန်သားပြင်ရှိရာကို အကြည့်ပြန်ရွေ့သွားပါတယ်။
ကျွန်တော်လိုအပ်တဲ့ ခွင့်ပြုမှုလည်းရပြီမို့ ထိန်းမထားဘဲ အသံပြုပါပြီ။ တင်းကြပ်တဲ့ဆုပ်ကိုင်လှုပ်ရှားမှုများကြား ဖင်လေးတကြွကြွနဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကို သူ့လက်ချောင်းတွေထဲ ပင့်မြောက်ကာအထုတ်အသွင်းလုပ်မိတယ်။ ရှက်ရိပ်စွန်းတဲ့နှုတ်ခမ်း၊ ပန်းသွေးထနေတဲ့ ပါးပြင်အစုံနဲ့ မင်းမင်းတယောက် ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုစိုက်ကြည့်လာတယ်။ အပျိုစင်လေးတယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်အတိုင်းပြုမူနေတဲ့ မင်းမင်းအထာကြောင့် ကျွန်တော့်စိတ်အခြေအနေကို ပိုမိုထကြွလှုပ်ရှားစေတာပါ။
ကျွန်တော့်အတွက် အထွဋ်အထိပ်ရောက်ဖို့နီးလာသလို သူ့စိတ်လှုပ်ရှားရင်ခုန်မှုဟာလည်း ထပ်တူဖြစ်နေမှန်း ခံစားလို့ရတယ်။ သူ့လက်ချောင်းတွေရဲ့လှုပ်ရှားမှုမြန်ဆန်ပုံက ေ၀ဝါးနေတဲ့အထိမြန်ဆန်လာတာအပြင် ကျွန်တော့် လိင်စိတ်အခြေအနေ အပြီးသတ် မကြာတော့မှန်းသိရပါပြီ။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းတဝိုက် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့အသက်ရှူသံ မတိုးမကျယ်ရယ်၊ အရေပြားချင်း ထိခတ်သံအချို့ရယ်ပြည့်နှက်နေတယ်။ လှုမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှောင်ကြဉ်အပ်သောနဲ့ မှားယွင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် ရင်းနှီးပြီးသားအကြောင်း အရာတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သားရဲ့ လျှို့ဝှက်အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
မျက်ဝန်းများပြူးကျယ်လျက် သိချင်စိတ်၊ စူးစမ်းမှုရောပြွမ်းသောအသံဖြင့် မင်းမင်း ခပ်တိုးတိုးပြောလာသံက “အကြီးကြီးပဲ….သည် လောက်ကြီးတာကို အနီးကပ်တခါမှ သားမမြင်ဖူးဘူးရယ်”တဲ့။ ကြားရသော သူ့စကားလုံးများကြောင့် နောင်တနဲ့အတူ ကျွန်တော့် ကျောရိုးတလျောက်စိမ့်သွားသလို ပီတသောမနဿဖြစ်သွားတဲ့ ခံစားချက် တခုလှုပ်ရှားခံစားမိသွားတာကို ဝန်ခံပါတယ်။ ငယ်ရွယ် အပြစ်ကင်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်ဝင်တစားမှတ်ချက်ပြုတာမျိုး မခံစားရတာကြာပြီ မဟုတ်လား။
To be continued……
Alex Aung (December 5, 2025)
