အချစ်ငတ်ကြတဲ့ ကိုယ်တွေ LGBTQIA + community က သူများအတွက် ပေးစာ

 

Dating တွေ့ဆုံမှုများတွင် ဘေးကင်းလုံခြုံစေရန် လက်တွေ့အသုံးဝင်သော အကြံပြုချက်များ

အခုအားလုံးသိကြတဲ့ လက်ရှိဖြစ်သွားတဲ့ ကျွန်တော်တို့ LGBTQIA community မှ တစ်ယောက်ရဲ့ ဖြစ်ရပ်လေးကတော့ အင်မတန်မှ စိတ်မကောင်းစရာဖြစ်ပါတယ်။ ေ-သ ဆုံး သွားတဲ့ ရိန်းဘိုးလေးအတွက်လည်း ကောင်းရာမွန်ဘဝကို ရောက်ရှိပြီး အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ရပါတယ် 

ဒီအဖြစ် အပျက်လေးကနေပြီးတော့ Dating လုပ်ခြင်းများတွင် အန္တရာယ်များစွာရှိနိုင်ကြောင်း ကို ကျွန်တော်တို့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွက် ထပ်မံသတိပေးနေသလိုဖြစ်ပါတယ်။

Dating လုပ်ခြင်းဆိုတာ  သာမန်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော လူနေမှုပုံစံတစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း သတိပြုပြီး ဂရုတစိုက် ဆောင်ရွက်ရန် အရေးကြီးပါသည်။ ယခုဖြစ်ရပ်လေးနဲ့ ဆက်စပ်ပြီးပိုမိုဘေးကင်းစွာ Dating လုပ်နိုင်ရန် ကျွန်တော်တို့ အသိုင်းအဝိုင်းမှ  ကိုယ်တိုင်ရော တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပါ စောင့်ရှောက်ကြရန် အားပေးရန် Dating တွေ့ဆုံမှုများတွင် ဘေးကင်းလုံခြုံစေရန် လက်တွေ့အသုံးဝင်သော အကြံပြုချက်များ မျှဝေလိုက်ပါသည်။

၁။ တစ်စုံတစ်ဦးနဲ့ Dating မလုပ်ခင်တွင် 

· လူတစ်ဦးကို နားလည်ရန် အချိန်ယူပြီး စကားပြောပါ။

· တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကိုယ်တိုင်မတွေ့မီ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု (Video Call) ပြုလုပ်ပါ။

· အောက်ပါအချက်အလက်များ မျှဝေခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ပါ -

  · အိမ်လိပ်စာ

  · အလုပ်လုပ်ရာ နေရာ

  · ငွေကြေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်

တစ်စုံတစ်ဦးက အလျင်စလို တွေ့ဆုံရန် ဖိအားပေးခြင်း သို့မဟုတ် သင့်ကိုယ်သင် အတည်ပြုခွင့် (verification) ကို ရှောင်ဖယ်နေပါက ပြောဆိုဆက်သွယ်နေတာတွေကို  ခေတ္တရပ်တန့်ထားပါ။

၂။ တွေ့ဆုံမည့်နေရာကို ဘေးကင်းစွာ ရွေးချယ်ခြင်း

· လူစုလူဝေးများတဲ့နေရာ လူအများအပြားရှိတဲ့နေရာတွေမှာ တွေ့ဆုံသင့်ပါတယ်။

· နေ့ခင်းဘက် သို့မဟုတ် ညနေစောစောအချိန်များကို ဦးစားပေးရွေးချယ်ပါ။

· သီးသန့်နေရာများ (အိမ်များ၊ ဟိုတယ်များ၊ လူသူကင်းမဲ့သောနေရာများ) ကို အထူးရှောင်ကြဉ်ပါ။

၃။ တစ်စုံတစ်ဦးကို ကြိုတင်အသိပေးထားခြင်း

· သင်သွားမည့်နေရာကို စိတ်ချရသူတစ်ဦးဦးအား ပြောပြထားပါ။

· သင်တွေ့ဆုံမည့်လူ၏ အမည် သို့မဟုတ် ပရိုဖိုင်အချက်အလက်ကို မျှဝေထားပါ။

· ဖြစ်နိုင်ပါက သင်၏ တည်နေရာကို တိုက်ရိုက်မျှဝေပေးထားပါ (Live Location Share)။

၄။ တွေ့ဆုံနေစဉ်အတွင်း

· သင့်ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပါ။

· အထူးသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံချိန်တွင် အရက် သို့မဟုတ် မူးယစ်ဆေးဝါးသုံးစွဲမှုကို ကိုယ်တိုင်ရော တခြားသူကိုပါ မသုံးစွဲမိပါစေနဲ့။

· သင့်ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများကို မျက်ခြည်မပြတ် ထားခဲ့ခြင်း မပြုပါနှင့်။

· သင့်အတွင်းစိတ် (Instinct) ကို ယုံကြည်ပါ။

၅။ သင်မလုံခြုံဟု ခံစားရပါက

· လူစုလူဝေးရှိရာ သို့မဟုတ် အလင်းရောင်ကောင်းစွာရှိရာနေရာသို့ သွားပါ။

· သင်စိတ်ချရသူတစ်ဦးကို ချက်ချင်းဆက်သွယ်ပါ။

· လိုအပ်ပါက အနီးအနားရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း သို့မဟုတ် အကူအညီပေးရန်ဝန်ဆောင်မှုများထံမှ အကူအညီတောင်းခံပါ။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အသိုင်းအဝိုင်းက သူတွေအတွက် ပြောချင်တာက

အကြမ်းဖက်မှုဟာ ဘယ်သောအခါမျှ ကျူးလွန်ခံရသူရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး အချင်းချင်းအပြစ်စကားဆိုခြင်းထက် ဘေးကင်းရေးအချက်အလက် မျှဝေခြင်း ၊ ဂရုစိုက်မှု၊ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ရှေ့ဆက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ 

#tvop

#safedating

#awarenessraising

***The Voice of Pride စာမျက်နှာမှကူးယူဖော်ပြသည်။

Faggot Delivery Boy (Part I)

 

မူလဘူတ လူများရဲ့အမည်ကို မပြောင်းလဲဘဲ ပထမဆုံးရေးဖြစ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပါတယ်။ တပိုင်းထက်ပိုပြီး ရေးဖြစ်ချင်လည်း ရေးဖြစ်မှာ ပါ။သည်အဖြစ်အပျက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် အလုပ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တယောက်ရဲ့ အကြောင်း ပြန်တွေးမိလို့ရေးခြင်းပါပဲ။ သည်ဝတ္ထုက Fetish အမျိုးအစားတစ်ပုဒ်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပီဇာပို့တဲ့ ကျွန်တော့် လုပ်ငန်းနဲ့ လားလားမှ မပတ်သက် မသက်ဆိုင်ပါကြောင်း ကြိုပြောထားပါရစေ။

နောက်ခံအကြောင်းအရာအချို့ ဦးစွာပထမပြောပြမယ်။

ကျွန်တော်က ကောလိပ်ကျောင်းတက်ရင်း ပင်လယ်ပြာကမ်းခြေရှိ ပီဇာအိမ်တိုင်ရာရောက်ပို့ပေးတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ နွေရာသီ ပိတ်ရက် တိုင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် အတော်အဆင်ပြေတဲ့အလုပ်ပါ။ လုပ်ခလစာပေးနှုန်းလည်းကောင်းတယ် ဗျ။ နေတာကတော့ ကျွန်တော့်အဘိုးအဘွားအိမ်ရဲ့ ဒုတိယထပ်မှာနေတာ။ လူငယ်ပီပီ အပျော်အပါးမကင်းပေမယ့် လူပြောခံရအောင် မနေတတ်တဲ့အကျင့်ကြောင့် လူကြီးတွေနဲ့အဆင်ပြေတယ်ပြောရမယ်။ မိဘတွေ အလည်အပတ်လာတဲ့အခါမှာလည်း နေဖို့အတွက် အထူးအထွေ အခန်းငှားခတွေ ဘာတွေ ထပ်မကုန်ရဘူး။ အချိန်တဝက်လောက်က ဧည့်ခန်းဆိုဖာမှာ အိပ်စက်ရင်း အဘိုးတို့ အဘွား တို့အပြင်သွားတာပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းတာမျိုးလုပ်ရသလို အခြားအချိန်တဝက်လောက်ကတော့ ကိုယ့်အားလပ်ချိန်မို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပေါ့။ ကောလိပ် ပထမတစ်နှစ်လောက်တက်အပြီး နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ရဲ့ တခုသော တနင်္ဂနွေနေ့မှာ အဘွားတို့ခြံထဲက အိမ်ကိုငှားနေတဲ့ အိမ်နီးချင်းနှစ်ယောက်နဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်အကြောင်းစကားလက်ဆုံကျဖြစ်ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်က ကိုဖိုးသိ၊ တယောက်ကတော့ အရာရာတိုင်း အတွန့်တက် မကျေမနပ်တိုင်ကြားတတ်သူဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ ကလေးတွေရှိပါတယ်။

ကျွန်တော့်အတွက် အချိန်တိုင်းကောင်းပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းတယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျော်ကြီးဆီကနေပဲ ပီဇာတွေယူပြီး ပို့ပေးနေခဲ့ပါတယ်။ သည်ပီဇာကုမ္ပဏီမှာ သူငယ်ငယ်ကတည်းက ပီဇာပြုလုပ်သူအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့တာတဲ့။ ကျော်ကြီးက သည်ဒေသခံလို့ဆိုနိုင်သော် လည်းပဲ မိဘတွေက ၄၅မိနစ်လောက် ကားမောင်းသွားရမယ့် အကွာအဝေးမှာရှိတဲ့ မြို့တမြို့မှာနေတာမို့ ပီဇာကုမ္ပဏီပိုင် အဆောက် အဦးရဲ့ အခန်းတခန်းမှာ သူနေတယ်။ တစ်ယောက်တည်းတော့မဟုတ်ဘူး အခြားဒေသက အလုပ်လာလုပ်တဲ့ တင်မောင်ဆိုတဲ့လူနဲ့ နေရတာ။ တင်မောင်က ကျော်ကြီးနဲ့အလုပ်တွဲလုပ်နေတာ ကျွန်တော့်ထက် တစ်နှစ်စောတယ်လို့ပြောရမယ်။ သူတို့နေတဲ့အခန်းက သိပ်မသန့်ဘူး အဲကွန်းမရှိတော့ ပီဇာအနံ့တွေရယ်၊ ငါးအနံ့တွေရယ် လှိုင်နေတာပဲ။ အဲ ပင်လယ်စာ စားသောက်ဆိုင်တခုက သူတို့ အခန်းနဲ့ကပ်ရက်လေ။

အဲ..လိင်ကိစ္စပတ်သက်ပုံအကြောင်းတွေကတော့ မကြာခင်ပြောပြပါ့မယ်။ 

ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်က နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ပြည့်ကာနီးဖြစ်ပြီး အရပ်အမြင့်က ၆ပေကျော်ပါတယ်။ အညိုရင့်ရောင် ဆံပင်မရှည်တရှည် ဒီဇိုင်းရယ် အရပ်အမြင့်နဲ့အံကိုက် တောင့်တင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ပေါ့။ တင်မောင့်အရပ်အမြင့်က ကျွန်တော့်အောက် ငါးလက်မလောက် နိမ့်ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က တကယ့်အလန်းကြီးဗျ ကြွက်သားတွေ သူ့နေရာနဲ့သူ ကျစ်လစ်ပေါ်လွင်နေရော။

ကျော်ကြီးအကြောင်းပြောရရင် မြင်ဖူးသမျှ ဘဲတွေထဲ ချစ်စရာကောင်းသလို လိင်ဆွဲဆောင်မှုအကောင်းဆုံးငနဲလို့ စပြောမယ်ဗျာ။ ကျွန်တော့်ထက် အသက်တစ်နှစ်ငယ်သလို အရပ်အမြင့် ၅ပေ ၁၁လက်မ ၊ ဆေးဆိုးထားတဲ့ ဆံပင်ကေအလန်း၊ 925 လက်စွပ်တွေ နားကွင်းတွေ စတဲ့ accessories တွေ သူ့ဟာသူလိုက်ဖက်အောင် ဝတ်တတ်တာ သူ့ဟန်ပန်ပဲ။ ကျော်ကြီးသွင်ပြင်ကို အာရုံစိုက်နေရင် သူ့အရပ်အမြင့်ကို သတိမမူမိတာ လူတိုင်းအတွက် ပုံမှန်လိုဖြစ်နေပြီ။ ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးကောင်မလေးတွေဆို သူ့လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးထားတဲ့အတိုင်းပိုင်နိုင်တာများ တကယ်။ အခုနောက်ပိုင်းတော့ ကောင်မလေးတွေကို အလုပ်များလာတာကြောင့် အကျူဇယား မခင်းနိုင် မဒိတ်နိုင်တာကြာပြီလို့ ပြောတာပဲ။ ဟုတ်တယ်လေ တနေကုန် အလုပ်လုပ်နေရတာ ဘယ်အချိန်သွားဒိတ်မလဲနော်။ ကျွန်တော် နဲ့ ကျော်ကြီး အလုပ်ခွင်မှာရော ပြင်ပဘဝမှာပါ အကြောင်းပြချက်မရှိ နီးကပ် ရင်းနီးတာ အတော်မြန်ခဲ့တယ်။ သူ့အမူအကျင့်နဲ့ အကြိုက် စရိုက်ကို ကျွန်တော် သိပ်လေ့လာစရာမလိုတာလည်း ပါမှာပါ။ ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူပြုံးပြလိုက်ချိန်တိုင်း ကျွန်တော်အရည်ပျော်သွား တတ်တာကို သူလည်းသိတယ်။ အဲ…ဘီယာအတူသောက်ချိန် ဒါမှမဟုတ် တခွက်တဖလားမော့ချိန် ပြုံးရယ်ပြီး နောက်တစ်ခွက် ထပ်ယူ လေလို့ သူပြောချိန်ဆို အသိသာဆုံး။

ကျော်ကြီးက နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်တဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် အဦးဆုံး လုပ်ဖော်ကိုင် ဖက်လည်း ဟုတ်ပါတယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ပင်လယ်ပြာကမ်းခြေဒေသက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ယောက်ျားလေးတွေရဲ့အထာ ဘယ်လိုရှိမလဲ ကျွန်တော် စိုးရိမ်ခဲ့တာ အမှန်ပါ။ ဒါပေမယ့် ထူးထူးထွေထွေ ခေါင်းစဉ်တပ်ဖို့မလို၊ ပြဿနာမရှိ သို့မဟုတ် ခြေထိုးမခံဘဲ အလွန်ကို အကူအညီပေးသူများမို့ အဆင်ပြေပြေ အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တယ်ဗျ။ နွေရာသီ အဆုံးသတ်ကာလမှာတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ကျော်ကြီးအပြင် နိုင်ထူးအပါအဝင် သုံးယောက်သား တတွဲတွဲအလုပ်လုပ်ဖြစ်ကြတယ်။ နိုင်ထူးဆိုတာ ကျော်ကြီးရဲ့ ဘော်ဒါ တယောက်လို့ဆိုပါတော့။ နိုင်ထူးဆိုတဲ့ငနဲက ကျွန်တော့်ဆီ တည့်တိုးဝင်လာ မိတ်ဆက်ပြီး တွဲချင်လို့မတုံ့ဆိုင်းဘဲပြောလာတယ်။ အစပျိုးမိတ်ဆက်တာတွေ မေးမြန်းတာတွေ မလုပ်ဘဲ တကယ်ခပ်ရဲရဲ ရှေ့တိုးလာတာလေ။ ကိုယ်မသိမရင်းနီးသေးဘဲ သည်နှစ်ဝက် အတွင်း ဘဲတစ်ပွေနဲ့ ကျွန်တော် စချိန်းတွေ့ဖြစ်တာလို့ပြောရမယ်။ သူစိမ်းတယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့ဖြစ်တာမျိုးက လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ် လောက်ကတော့ ကြုံခဲ့တယ်။ နိုင်ထူးက ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ငြင်းဆန်မှာမဟုတ်သလို သေချာပေါက်လက်ခံမှာပါဆိုတဲ့ အထာမျိုးနဲ့ ခပ်ပြုံးပြုံးကမ်းလှမ်းလာတာပါပဲ။

အခုလာမယ့် ရက်သတ္တပါတ် အလုပ်မပိတ်ခင် ကြာသပတေးနေ့မှာ ကျွန်တော့်အခန်းမှာ ခါတိုင်းလို လာအချိန်ဖြုန်းလို့အဆင်ပြေ ပါ့မလားမေးပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျော်ကြီးက တပါတ်ကို အလုပ်ခြောက်ရက်ဆင်းပြီး ညစ်ပတ်နံစော်တဲ့ သူ့အခန်းမှာ အနားမယူဘဲ ကျွန်တော့်အခန်းမှာ သောက်စား အနားယူလေ့ရှိတယ်ဗျ။ သူ့ဘော်ဒါအချို့ပါတဲ့အခါ ပါလာတတ်ပြီး ပိုကာဒေါင်းကြ၊ သောက်စားကြ အနားယူသလို ညဘက်ရောက်ရင် အိပ်ရာခင်းအပို ခေါင်းအုံးအပိုဆွဲလျက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာအိပ်ကြတာပါ။ အလုပ်ပိတ်ရက်မှာတော့ ကျော်ကြီးက သူတယောက်တည်းမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော်သိတဲ့ နိုင်ထူးရယ်၊ ချစ်ဝေဆိုတဲ့ကလေးရယ် ပါတီပွဲတစ်ခုမသွားခင် လေးယောက် သား အပျင်းပြေ ပိုကာဆွဲကြမယ်လုပ်တယ်။ ပါတီကို ကျွန်တော်တို့ ည ၁၁နာရီလောက်မှ သွားကြမယ် ဘာညာ သူဟန်ပြင်တော့ အေးဆေးလုပ်ပါ အသံထွက်ဆူညံတာမျိုးမလုပ်ဖို့တော့ အရေးကြီးကြောင်းပြောပြရတယ်။ စပ်စုတဲ့အိမ်နီးနားချင်းနဲ့ ကျွန်တော့်အဖိုး အဖွားတို့အတွက် အနှောင့်အယှက်မပေးမိအောင် နေရမယ်လေ။ ကျော်ကြီးက ရတယ် ငါ့ကောင် အေးဆေးတဲ့။

အဲတာနဲ့ပဲ ည ဆယ်နာရီတိတိမှာ ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးခေါက်သံကြားရပြီး ဘီယာသံဗူး တတွဲ ပခုံးပေါ်တင်၊ လက်တဖက်က fireball ဝီစကီတစ်ပုလင်းဆွဲလျက် ကျော်ကြီးဝင်ချလာပါတယ်။ သူ့နောက်ပါးမှ တင်မောင်နဲ့အတူ နိုင်ထူးဝင်ချလာတယ်။ နိုင်ထူးက ကိုယ်ရည် ကိုယ်သွေးကောင်းမွန်ပြီး အလုပ်အကိုင်သေချာလုပ်ကိုင်တတ်သူမို့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကြား သတင်းမွှေးသူပါ။ နိုင်ထူးက လောလော လတ်လတ် သူ့ကောင်မလေးနဲ့လမ်းခွဲထားပြီး ဘာကြောင့်လမ်းခွဲကြသလဲ ကျွန်တော်မသိဘူး။ ကောင်မလေးတွေရဲ့ နာမည်လည်း မမှတ်ထားမိပါဘူး သည်လိုပဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဟာ။နောက်ဆုံး ချစ်ဝေဆိုတဲ့ ကောင်လေး လိုက်ဝင်လာတယ်။ ချစ်ဝေက ခန္ဓာကိုယ်အတော်ကြီးမားထွားကျိုင်းတဲ့ ကောင်လေးပါပဲ။ အရပ်ကလည်း အတော်မြင့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးထဲမယ် သူ့ကြည့် ရတာ တင့်ကားကြီးနဲ့တောင်တူသေးဗျာ။ အကျင့်ကောင်း အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်ပြီး ဗရုတ်ကျသူမဟုတ်တာ ချီးကျူးဖို့ကောင်းတယ်။ ကျော်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ချစ်ဝေနဲ့မိတ်ဆက်ပေးပြီး အလုပ်ကပေးတဲ့အဆောင်ခန်းမှာ ယောင်ချာချာဖြစ်မှာဆိုးလို့ ခေါ်ခဲ့ ကြောင်း ပြောလာတယ်။ ချစ်ဝေက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြပြီး လက်ထဲကိုင်လာတဲ့ အကြော်အလှော်ထုပ်တွေကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ် လှမ်းတင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့တွေ Truth or Drink/Dare လိုမျိုး Drinking games တွေ ကစားလိုက် စီးကရက်တွေဖွာလိုက်ကြနဲ့ ည ၁၁နာရီထိုးချိန် မှာတော့ အားလုံး ရေချိန်ကိုက်နေကြပါပြီ။ နိုင်ထူးက ပျင်းစရာကောင်းတယ် သူသိတဲ့ ဆိုရှယ်မမကို ခေါ်ပြီး ပါတီပွဲနဲ့တူအောင် အစီအစဉ် လေးတွေလုပ်ခိုင်းရင်ပိုကောင်းမယ်ဆိုကာ အိမ်လိပ်စာကို ဖုန်းကတဆင့်စာပို့လိုက်ပါတယ်။ ၁၁နာရီခွဲလောက်မှာတော့ သူမအနေနဲ့ တယောက်တည်း ကျွန်တော်တို့ဆီလာဖို့အဆင်မပြေလောက်ဘူးလို့စာပြန်လာတယ်။ ကဲ သူမရဲ့သူငယ်ချင်းသုံးယောက်အပြင် သူတို့ရဲ့ ဘဲတွေကိုပါ ခေါ်လာရင် ကျွန်တော့်နေရာမှာ သောက်စားလို့လုံးဝအဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုအိမ်မှာကိုပဲ လူက ၆ယောက်နည်းပါးရှိ နေပြီ။ သည်အကြောင်းကို ကျော်ကြီးတို့ကိုပြောပြလိုက်တော့ အနည်းငယ်တွေဝေသွားကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျော်ကြီးက သူ့ဘော်ဒါ တွေအတွက် ဘာဆက်လုပ်ပေးရမလဲ ရွေးချယ်စရာမရှိဖြစ်နေတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်အခန်းကကျယ်ပေမယ့် ပါတီပွဲကြီးလုပ်ဖို့ကလည်း အောက်ထပ်မှာ လူကြီးတွေရှိတယ်လေ။ သိပ်မကြာပါဘူး တင်မောင်က သူသွားအိပ်နေကြ ပါတနာရဲ့ အိမ်နေရာကို စဉ်းစားမိသွားတယ်။ အိမ်ကြီးက ကြီးလွန်းတော့ လူမနေတဲ့အခန်းကျယ်တွေအများကြီးမို့ အသံထွက်လည်းကိစ္စမရှိဘူးဆိုပဲ။ လတ်တလော အိမ်မှာရှိနေတဲ့ သူတွေ ဆက်သောက်ရင်း အိပ်ချင်လည်းအိပ် အဆင်ပြေတယ် နောက်ထပ် လူကိုးယောက်ထပ်လာဖို့အတွက်ကတော့ မဖြစ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျော်ကြီးက ကျွန်တော်မရင်နီးတဲ့ အခြားစုံတွဲများနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့ဘာလုပ်လို့ရမလဲ ပုံဖော်စီစဉ်နေတာကို လစ်လျူရှုပြီး ကိုယ့် ဘာသာကိုယ် ခဏတော့ အသာငြိမ်နေရတယ်။ နိုင်ထူးကတော့ သူ့အသိကို သည်ခေါ်လာမိလို့ ခပ်တိုးတိုး ကျွန်တော့်ကိုတောင်းပန် စကားဆိုပါတယ်။ ည ၁၂ နာရီ ၃၀ မိနစ်လောက်လည်းကျရော ကျွန်တော့်အခန်းမှာပဲ သူတို့ chill ကြမယ်လို့ဆုံးဖြတ်ကြတယ်လေ။ အဲအချိန်မှာ မနက်အလုပ်ဆင်းရမှာမို့ဆိုပြီး တင်မောင်ပြန်သွားတယ်။

ကျော်ကြီးနဲ့ နိုင်ထူးတို့နှစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်အတတ်ပြောနိုင်ပေမယ့် ချစ်ဝေကိုတော့ ခန့်မှန်း လို့မရပါဘူး။ ပါတီပွဲတစ်ခုအဖြစ်မြိုင်ဆိုင်အောင် host လုပ်ပေးဖို့ ကောင်မလေးတွေကို ဆက်သွယ်ခေါ်ယူပေမယ့် အဆင်မပြေတာ ကြောင့် ချစ်ဝေတယောက် အလကား ငလိမ်မတွေလို့ ပါးစပ်က တဖွဖွရေရွတ်ပြောဆိုရင်း တညလုံးမှာ ပထမဆုံးအဖြစ် အသံတိတ် ငြိမ်သွားတယ်။ သူတို့သုံးယောက်သားသာ ကောင်မလေးရဖို့အရေး အားကြိုးမာန်တက်လုပ်နေကြပေမယ့် ကျွန်တော်တယောက်ပဲ ဘာမှမလုပ် သောက်စားရင်း သေးထပေါက်ဖို့ အိမ်သာကိုလှမ်းသွားတဲ့အခါ ချစ်ဝေက ခပ်တိုးတိုးပြောသလား အချင်းချင်းအော်ပြော သလားမသိ “ေ-ာက်ခြောက်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားဖြစ်အောင် ကြားခဲ့ရသေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သန့်စင်ခန်းထဲ အေးအေး ဆေးဆေး ထိုင်ပြု ဆေးကြောပြီးမှ အပြင်ပြန်ထွက်ခဲ့ကာ ဆေးပြင်းလိပ်အချို့ခဲချင်ခဲကြဖို့ လှမ်းအကြံပေးလိုက်တယ်။ ကျော်ကြီးနဲ့ နိုင်ထူးက ခပ်အေးအေး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး သရုပ်ပီပြင်နေကြသလို ချစ်ဝေကတော့ သူဘာစကားမှမပြောခဲ့တဲ့ သူလိုလို စကားတလုံးမှ မပြောဘဲ ငြိမ်ပြီးထိုင်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ချစ်ဝေကို လှမ်းကြည့်မိတိုင်း သူက အကြည့်ပြန်မလွှဲဘဲ ကျွန်တော့်ကိုပြန်စိုက်ကြည့် နေတတ်တာကိုတော့ စသတိထားမိပါတယ်။ သည်လိုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ “Yahtzee Games” အချို့အနည်းငယ်ကစားကြရင်းထိုင်နေစဉ် ချစ်ဝေတယောက် စိုက်ကြည့်တာကို သိသိသာသာ ခပ်ကြာကြာလုပ်လာတယ်။ ဒါကို ကျော်ကြီးနဲ့ နိုင်ထူးက သတိမထားမိသလိုလို ဟန်ဆောင် ပြီးလစ်လျူရှုနေကြတာမို့ ကျွန်တော်ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရမလဲ မသိ နည်းနည်းတော့ ပျာယာခတ်သွားမိပါတယ်။ ဂိမ်းကစားတာ ၁နာရီ၃၀မိနစ်မှာပြီးသွားတော့ ကျွန်တော် တကယ် ရေချိန်ကိုက်နေပြီဖြစ်သလို ချစ်ဝေကို ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရမယ်မှန်း မသိတော့ပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ကျွန်တော် အိပ်တော့မယ့်အကြောင်း အခန်းထောင့်မှ ဘီရိုမှာ အိပ်ရာခင်း၊ ခေါင်းအုံးနဲ့ စောင်တွေရှိတာမို့ ယူပြီး ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ အနား ယူကြဖို့ပြောလိုက်တယ်။

ကျွန်တော် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ချိန်မှာ အတော်မဟန်နိုင်အောင် မူးနေကြောင်းသိရတာမို့ သန့်စင်ခန်းထဲသွားပြီး သောက်စားထားသမျှ ကြွေကမုတ်ထဲ အန်ချပစ်ပါတယ်။ ဆယ်ကြိမ်လောက် နားလိုက် အန်လိုက်လုပ်ပြီးမှ အခြေအနေဟန်နိုင်သွားတာပါ။ ဒါပေမယ့် အမူးသမားဟန်ပျောက်ဖို့က နည်းနည်းတော့ လိုသေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သွားပွတ်တံလှမ်းယူပြီး ခံတွင်းသန့်ရှင်းအောင် တိုက်ချွတ် ဆေးကြောလိုက်ပြီး သောက်ရေသန့်တစ်ပုလင်းလက်ကကိုင်လျက် အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားတယ်။ ဝတ်ထားသမျှ အဝတ်အစားအကုန်ချွတ်၊ အမှိုက်ပုံးအသေးလေးကို ခုတင်နံဘေးမလှမ်းမကမ်းမှချလျက် အိပ်ရာပေါ် တွားတက်ရင်း စောင်ပါးတထည်ကို ဆွဲခြုံကာ အိပ်စက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ဟိုကောင်တွေ တီဗီကြည့်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေသံကို ကြားနေရပေမယ့် ခဏအကြာမှာ ချစ်ဝေရဲ့ “ငါ သေးသွားပေါက်လိုက်ဦးမယ်” လို့ ခပ်ကျယ်ကျယ်ပြောသံကို အသေအချာကြားရပြန်တယ်။

ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးဘေးကနေဖြတ်ဝင်ပြီး သန့်စင်ခန်းရှိရာသူသွားတဲ့အသံကို ကြားနိုင်တဲ့အပြင် တံခါးမပိတ်ဘဲ ကြွေကမုတ်ထဲ ဆီးသွားသံက တမင်လုပ်သလားထင်ရအောင် ခပ်ကျယ်ကျယ်ထွက်လာပါတယ်။ များမကြာခင်မှာ ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးလက်ကိုင်ကို အားပြုရင်း အခန်းမီးပိတ်လိုက်သံကိုကြားရတယ်။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ လုံးလုံးလျားလျားအိပ်ပျော်နေတာမဟုတ်ဘဲ သတိအနည်းငယ် ရှိနေတာကြောင့် လူတယောက်ယောက် အနားကပ်လာတာကိုတော့ အလိုလိုသတိပြုမိတာပေါ့။

“မင်း နိုးနေသလား ငသူ”

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော် သူရိန်လို့မိတ်ဆက်ပြောဆိုလေ့ရှိပေမယ့် ကျော်ကြီးကတော့ ငသူလို့ခေါ်လေ့ရှိပါတယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းအချို့လည်း ရံဖန်ရံခါလိုက်ခေါ်သော်လည်း ကိုသူရိန်လို့သာ လူအတော်များများက ခေါ်ကြတာပါ။ ဒါကြောင့် ချစ်ေ၀ ပါးစပ်မှ ငသူလို့ သုံးနှုန်းခေါ်လိုက်သံကိုကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်တော်နည်းနည်းကြောင်သွားတယ်။

 “အိပ်ပျော်တော့မလို့ ငါ့ကောင်…ဘာများလဲ” ကျွန်တော်လည်း စကားခွန်းတုံ့ပြန်ရင်း ခုတင်ဘေး စားပွဲပုပေါ်က မီးအိမ်ခလုပ်ကို လှမ်းကိုင် ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။ အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ် ခြေချရင်း ထထိုင်တော့ ချစ်ဝေက ခုတင်ညာဘက်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတယ်။ သူဝတ်ထားတဲ့ cargo ဘောင်းဘီတိုမှာ မမာတဲ့ငပဲ အပြင်ထုတ်ထားလျက် တန်းလန်းကြီးရယ်။ မမာသေးတဲ့ သူ့ငပဲအလျားက ၅လက်မ ဝန်းကျင်ရှိနိုင်တဲ့အပြင် တဖြည်းဖြည်းပိုရှည်ပြီး မတ်လာနေတယ်။ ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တညလုံး စကားမပြော စိုက်ကြည့်သလိုမျိုး ပြန်ကြည့်နေပြန်တယ်။

“အရသာမြည်းကြည့်စမ်း ငသူ” ရှိသမျှလူတွေအကုန်ကြားလောက်တဲ့လေသံနဲ့ သူပြောလာပါတယ်။

“ဘာ…ရူးနေလား ချစ်ဝေ” ကျွန်တော်လန့်လည်းလန့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ခုတင်တဘက်ခြမ်းကို ဆင်းပြေးဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ချစ်ဝေက နောက်ကနေ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို အားနဲ့လှမ်းဆွဲကိုင်ပြီး အိပ်ရာပေါ် ပက်လက်ဖြစ်အောင် ပစ်ချလိုက်တယ်။ အိပ်ရာပေါ်ကို သူအမြန်တက်လာပြီး ကျွန်တော်လက်မောင်းနှစ်ဖက်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ကာ လှုပ်မရအောင်ထိန်း လျက် မမာ့တမာငပဲနဲ့ ကပ္ပာယ်အိတ်ကို ပါးစပ်ထဲသွပ်သွင်းမတတ် ပွတ်တိုက်တွန်းဖိတာမျိုးလုပ်တယ်လေ။ သူ့ငပဲထိပ်ကာ အရည် စက်လက်အချို့ ဘယ်အချိန်ပြုတ်ကျမလဲလို့ အမှတ်မရှိတဲ့ ကျွန်တော် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ငေးမိလိုက်တဲ့အပြစ်ပါပဲ။

“ငါ့ကိုကြည့်စမ်းကွာ…ေ-ာက်ခြောက်ရာ” ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေတာကိုလျော့လျက် သူ့မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော်ပြန်ကြည့်ရပါတယ်။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်နေသလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးမတော့ ကျွန်တော်မြင်ရပြီ။ အဲ…စိတ်အလိုမကျတာ ဖြစ်ချင်လည်းဖြစ်မှာပါ။

“စော်ခေါ်ဖို့ကြိုးစားတိုင်း မင်းကပျက်ယပျက်လုပ်တာက ဒါကြီးကိုမောင်ပိုင်စီးချင်လို့မဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ….ငါ သောက်ရမ်းထန် နေတာနဲ့အတော်ပဲ။ ကိစ္စပြီးတဲ့အထိ မင်းတာဝန်ယူ”

ကျော်ကြီးတို့ကို လှမ်းအော်ခေါ်ဖို့ပြင်တဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို သူ့လက်နဲ့ဖိပိတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ခွစီးထိုင်ထားတဲ့ အနေအထားမှ ကျွန်တော့်ပေါင်ခွဆုံရှိရာကို ခပ်ပြင်းပြင်းတချက်လှမ်းရိုက်တယ်။ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းတဲ့ ကျွန်တော့်အသံဟာ သူ့လက်ဖဝါးအစုံ အောက်မှာ ပျောက်သွားတယ်။

“ငါ့ကို လာမကစားနဲ့ ေ-ာက်ခြောက်….မင်း ဘယ်လောက်ထန်တယ် ကျော်ကြီးကို အထာပေးတယ်ဆိုတာ အကုန်ပြောပြပြီးသား။ တညလုံးလည်း လာသမျှ ယောက်ျားတွေကို အကုန်လိုက်ငမ်းနေတာ ငါမြင်တယ်။ သည်လိုလုပ်ချင်နေတာ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား” ကျွန်တော့် မျက်နှာအနားကို ငုံ့ကိုင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်သလို ရှူးရှူးရှဲရှဲပြောပါတယ်။

ဦးခေါင်းအထက် မြောက်ထားတဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို သူဖိထားခြင်းအား ရုန်းကန်တော့ ကျွန်တော့်ပေါင်ခြံ တနည်း ရွှေဥတွေကို အသံမြည် အောင် ရိုက်ခတ်ပြန်တယ်။ နာကျင်မှုကြောင့် ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်က အော့အံမိမတတ် ကျွန်တော်ဖြစ်သွားပါတယ်။

“ေ-ာက်ခြောက်လို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေစမ်းပါ….တကယ့်ယောက်ျားစစ်ရဲ့ -ီးကိုစုပ်ကြည့်…ရော့” လိင်စွဲဆောင်မှုရှိအောင် ချော့မြူတဲ့ လေသံမျိုး သူပြောင်းလဲပြောသလို ကျွန်တော့်ပေါင်ခြံကို အသာအယာပွတ်သပ်တို့ထိရင်း ပါးစပ်ကိုဖိပိတ်ထားတဲ့လက်ကိုလည်း အသာ ဖယ်ရှားပေးပါတယ်။ သူ့ငပဲက ရာနှုန်းပြည့်မတ်ထောင် ဖောင်းကားနေတာမို့ မကြည့်ပေမယ့် မြင်ရပုံမှာလည်း ကျွန်တော့်ဟာထက် အနည်းငယ် ထွားသယောင်ထင်ရပြီး သိသိသာသာ ပိုတုတ်တာကိုတော့ လက်ခံရတယ်။

“လျှာနဲ့လျက်ကြည့်…ဒါကို”

ရေချိန်လွန်အောင်သောက်ထားပြီး အော့အံထားတာမကြာသေးတော့ အမူးမပြေသေးတဲ့ ကျွန်တော် သူ့ငပဲနဲ့ရွှေဥကိုကြည့်ပြီး ချာလည် လည်မူးဝေချင်လာသလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်လျှာကိုထုတ်လျက် ပါးစပ်ဝတေ့ထားတဲ့ သူ့ငပဲထိပ်ကို အသာတို့ထိကြည့်မိတယ်။ သုက်ရည်ကြည်သာမက အရည်ပျစ်အနည်းငယ်ရောစပ်ထားတဲ့ အနေအထား အရည်တွေဟာ ကျွန်တော့်လျှာဖျားမယ် တွဲလျောင်းခို နေရော။

“Good boy” လို့ ချစ်ဝေက ပြောရင်း ပါးစပ်ဟလျက် လျာထုတ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ခံတွင်းထဲကို တံတွေးထွေးထည့်ပါတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်း နောက်စေ့မှ ဆံပင်တွေကို လက်နဲ့ဆွဲကိုင်ထိန်းလျက် သူ့ငပဲကို ပါးစပ်ထဲတဆုံးဖိသွင်းတာများ အသက်ရှူ ကြပ်မတတ်ပါပဲ။ အသာအယာ အထုတ်အသွင်းလုပ်တာက ခဏပဲကြာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာ သူ့ငပဲကို ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ အထုတ် အသွင်း ခပ်ပြင်းပြင်းလုပ်ပါတော့တယ်။ တုတ်ခိုင်သလို ရှည်လျားလှတဲ့ သူ့ငပဲကြီးကို ပါးစပ်ထဲ အာခေါင်ထဲထိ မရပ်မနား ထိုးသွင်းခံရသည်မို့ ချွေးလည်းပြန် လန့်လည်းလန့်သလို တကယ့်ကို လိင်စိတ်ထန်တာလည်းဖြစ်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ကို သူ့ငပဲကြီးနဲ့ -ိုးနေစဉ်မှာ သူ့ပါးစပ်ကလည်း ညစ်ညမ်းတဲ့စကားများအား အပြာရုပ်ရှင်တွေထဲကထက်ဆိုးတဲ့ လေသံနဲ့ ခပ်ကျယ်ကျယ် ညည်းညူပြောနေသေးတာပါ။ “အား…စုပ်စမ်းကွာ….-ီးစုပ်တာ…မင်းသောက်ပါးစပ်ကိုဖွင့်ထားမှ လည်မျိုထဲထိရောက်မှာပေါ့။ ငါ့-ီးကြီးက မင်းတို့ေ-ာက်ခြောက် တွေကြိုက်မယ့်အရွယ်အစားပါ…ဘယ်စော်မှ ငါ့-ီးကို ကောင်းကောင်းမစုပ်ပေးဖူးသေးဘူး…ကျွတ်” စသဖြင့် မကြားဝံ့မနာသာတွေပါ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အစပိုင်းထိတ်လန့်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်လိင်စိတ်တွေလည်းထန်လာတာ မညာပါဘူး။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သာယာမှု ပေးတတ်သူတွေနဲ့သာကြုံဖူးပြီး သည်လို တကိုယ်ကောင်းဆန်စွာ သာယာမှုယူတတ်သူနဲ့မကြုံဖူးတော့ အား… ဘယ်လိုပြောရမလဲ။

အပြီးသတ်တော့ သူ့ငပဲကြီးကို တချက်ခြင်း တဆုံးဖိသွင်းထားလိုက် ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်လုပ်နေတာ အာရည် နှာရည်တွေစိုရွှဲကုန်လို့ ခုတင်ဘေး အမှိုက်ပုံးလေးထဲ ကျွန်တော်ထွေးထုတ်ရပါတယ်။

“မ..အားတွေ အလကားဖြစ်ကုန်ပြီ” သူ သဘောတကျရယ်မောတယ်လေ။

ကျွန်တော့်ငပဲမှ အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်တာလည်းရွှဲနေပြီ။ အစိုးဆုံးက ပါးစပ်ထဲမှာရနေတဲ့အရသာက တမျိုးကြီးဖြစ်နေတာပါ။ အရက် အရသာအဆင်မပြေရင် ဆိုဒါရည်က အကူအညီဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေမယ့် အခုဟာကြီးက ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမယ်မသိဘူး။ မလှမ်းမကမ်းက ရေဘူးကို ကျွန်တော်ယူပြီး မော့နေချိန်မှာ ချစ်ဝေက ခရေဝကို လက်နဲ့ရန်လှမ်းရှာလာတယ်။ ခပ်ပါးပါးအတွင်းခံဘောင်းဘီကြပ်ကြပ် အောက် ခုန်းထနေတဲ့ တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းများစီ အာရုံကျပြီထင်ပါတယ်။ ဘောင်းဘီထဲ လက်လျှိုထည့်ပြီး ခရေဝကို သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ တွင်းနှိုက်ချိန်မှာတော့ မော့သောက်လက်စ ရေတွေကို အလန့်တကြားထွေးထုတ်မိတယ်။ ချစ်ဝေရဲ့ သုက်ရည်ကြည်အရသာ ဘယ်လို ရှိတယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေဘယ်လိုဆိုတာ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက်ဖြစ်သွားရတယ်။ တင်သားဆိုင်များကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဖြန်းကနဲ ရိုက်ခတ်တဲ့ သူ့အပြုအမူကြောင့်လဲပါမယ်။

ကြွားဝါပြောတာတော့မဟုတ်ဘူး….ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝန်းပြည့်တင်းတဲ့ တင်သားဆိုင်တွေပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ လျော့ရဲနေတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကတဆင့် မြင်ရမယ့် တင်သားဆိုင်တွေကို ချစ်ဝေစိုက်ကြည့်နေတာကိုမြင်ရချိန်မှာ သိလိုက်တာက သူအမှန်တကယ် ကျွန်တော့်ကို စိတ်အလိုမကျ ဒေါသပုန်ထတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ သားရဲတိရစ္ဆာန်တကောင် အစာကိုမြင်သလိုမျိုး လိုက်နေခဲ့မှန်း ကျွန်တော်သိခဲ့ရတယ်။ မသိမသာ သူဘာလုပ်နေလဲ ငဲ့စောင်းကြည့်လိုက်တာ ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီနဲ့အတွင်းခံတွေကို လက်တဖက်ထဲသုံးပြီးဆွဲချွတ်ပုံမြင်ရတယ်လေ။ မာတောင့်နေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးဘွားကနဲပေါ်လာသလို ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်ဝမှ အရည်ကြည် အချို့စို့ထွက်တာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးရှေ့ပေါ်လာရော။ ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်က နီရဲတာရဲ့အလွန် ခရမ်းရောင်သန်းစပြုနေပြီး အရည်ကြည် များစိုလူးလျက် ရေစက်တွေစိမ့်ကျသလို ကျနေတယ်ထင်ရတယ်။ သူ့ပစ္စည်းကိုကြည့်နေမှန်းမြင်သွားချိန်မယ် ဘက်ဘက်လက်နဲ့ တင်သား ဆိုင်များအားလှမ်းညှစ်ရင်း ညာဘက်လက်နဲ့ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းထက်ကဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ဆွဲယူလျက် ငပဲရှိရာ ပါးစပ်ပြန်တေ့ခိုင်းတယ်။

“ဒါတွေက အရည်ကြည်သက်သက်မဟုတ်ဘူး….မင်းအနာသက်သာဖို့ချောဆီတွေပဲ…များများထွက်အောင်သာလုပ်ပေး”

ချစ်ဝေရဲ့ ငပဲက မြင်ဖူးသမျှထဲ အတော်တုတ်ခိုင်တာဗျ။ ကျွန်တော့်ခရေကို သူလျှာဖျားလေးနဲ့ ကောင်းကောင်းလေပွေမွှေ့ပေးရင်း ကြက်သီးအတော်ထမယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်မိတဲ့ခဏမှာ အတွင်းခံကြားထဲမှ သူ့လက်ကိုလျှိုသွင်းကာ လက်ချောင်းများသုံးလျက် စပြီး တွင်းနှိုက်ခံလိုက်ရပါတယ်။ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဆံပင်တွေကို သူလွှတ်ပေးကာ “ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သေချာလုပ်ကွာ…ငါမကြမ်းချင်ဘူး” ပြော သေးတယ်။

တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားပြီး ကျွန်တော် သူ့ငပဲကိုအသာကိုင်ကာ ပုလွေစမှုတ်ပါတယ်။ အစကတော့မရဲတရဲပေါ့ဗျာ….ကွမ်းသီးခေါင်း လောက်ပဲငုံပြီး တပြွတ်ပြွတ်မြည်အောင် စုပ်တာမျိုး၊ ငပဲတဝက်လောက်ထိ ပါးစပ်ထဲအထုတ်အသွင်းလုပ်ပြီးငုံခဲတာမျိုးပေါ့လေ။ နောက်တော့ အာခေါင်ထဲထိအထုတ်အသွင်းလုပ်တာ မသီးရုံတမည် တံတွေးတွေ ချွဲတွေစိုရွှဲတဲ့အထိပါပဲ။ အသက်ရှူရတာမော သယောင်ခံစားရတော့ ပါးစပ်ထဲကပြန်ထုတ်ပြီး ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်တဝိုက်ကိုလျှာနဲ့လျက်ပြီး တပြွတ်ပြွတ်မည်အောင်ပြန်စုပ်ရတယ်။ ချစ်ဝေက ကျွန်တော်ပြုလုပ်သမျှ ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ့လက်ချောင်းတွေ ခရေထဲတွင်းနှိုက်တာကို ခဏရပ်ကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ချပစ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းထက်မှ ဆံပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ဆွဲလျက် လုပ်လက်စအလုပ်ကို ရပ်တန့်စေပါတယ်။ သူခုတင်ပေါ်ကဆင်း မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို ဆွဲယူကာ ခုတင်စောင်းမှာ ပက်လက်ကလေး ခပ်မှေးမှေးလဲလျောင်းစေ ရင်း “ငါ့ကိုကြည့်စမ်း…ေ-ာက်ခြောက်”ဆိုကာ မျက်နှာအနှံ့စိုလူးတဲ့အထိ တံတွေးတွေထွေးချတယ်။ နောက်တော့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချထား သော ညစ်ပတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အတွင်းခံဘောင်းဘီကို သူကောက်ယူပြီးပါးစပ်ထဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်းထိုးထည့်လာပါရော။ ပက်လက်ကလေး ဘာမှမတုန့်ပြန်နိုင်ဘဲ လဲလျောင်းနေတဲ့အခိုက် သူဟာ ကျွန်တော့်ခြေရင်းဘက်လျှောက်သွားလိုက်ကာ ခြေတံနှစ်ခုကို မြောက်ကိုင်တာ ခံစားရတယ်။ (တကယ်တမ်း သူ့အပြုအမူတွေကို မမျှော်လင့်မိသလို ကျွန်တော့်အပေါ် ခပ်ရိုင်းရိုင်းလုပ်တဲ့ ကိုယ်အမူအယာတွေအား မနှစ်မြို့တာအမှန်ပါ။)

“ငါ့တကိုယ်လုံး ဘယ်ေ-ာက်ခြောက်မှ မငြင်းတဲ့အရာတွေချည်းပဲရှိတာ” သည်စကားကို ကျွန်တော့်ခရေဝတဝိုက် တံတွေးထွေးချ မပွတ်သပ်ခင် ချစ်ဝေပြောလိုက်တာပါ။ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ စမူဆာကို ပွတ်သပ်ကလိ တွင်းနှိုက်သလိုမျိုး ကျွန်တော့်ခရေဝကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး ကလိချော့မြူနေတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကတော့ ဆရာကျတယ်ဗျ။

ခပ်ထွားထွား သူ့ကိုယ်လုံးအလေးချိန်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ခရေ၀ ကားကျယ်သွားအောင် ငပဲခပ်တုတ်တုတ်ကို ဖိသွင်းချလိုက်ပါတယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်းကို လမ်းကြောင်းတည့်အောင် ချိန်ဆပြီး မဆိုင်းမတွ သွင်းပစ်တာ ကျွန်တော့်ခရေတခုလုံး ပူထူသွားတယ်လေ။ အလန့်တကြား အော်ဟစ်ညည်းညူလိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ထဲအတွင်းခံကို မေးရိုးဟတဲ့အထိ ထိုးသွင်းခံထားရတာမို့ တအုအု အသံ လောက်သာထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်လုံးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတင်းကျပ်အောင် ဖက်တွယ်ပြီး နားရွက်ပေါက်တွေ လည်တိုင်တွေကို လျှာအပြားလိုက်ကြီးနဲ့ လျက်ပါတော့တယ်။ ကွမ်းသီးခေါင်း ကျွန်တော့်ခရေဝထိ ထွက်ပြူလာတိုင်း သူ ငုံ့ကိုင်းပြီး တံတွေးထွေးထည့်တာ မကြာခဏလုပ်တယ်။ အထုတ်အသွင်း အဆင်ချောလာချိန်မှာတော့ အတင်းအကြပ်ပြူမူပုံမှသည် သက်သောင့်သက်သာ ချစ်တင်းနှော သယောင်ဖြေလျှော့ အရှိန်ထိန်းလျက် ကျွန်တော့်ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို ငြင်ငြင်သာသာနမ်းရှိုက်လာတယ်။ အရုပ်တရုပ်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ညှပ် ကိုင်သလိုမျိုး သူ့လက်ဖဝါးထဲထည့်ပြီး ရုံးမရအောင်ထိန်းကိုင်ပြီးနမ်းတာပါ။ ထွားကျိုင်းတုတ်ခိုင်တဲ့ သူ့ငပဲထိပ်ပိုင်းလောက်ကိုသာ အထုတ် အသွင်းပြုလုပ်နေရာက တလက်မချင်း ဖိသွင်းလာပြန်တော့ ကျွန်တော့်မှာ နာကျင်မှုနဲ့အတူ အသံမထွက်ဘဲ အော်ဟစ်ညည်း ညူရပြန်တယ်။ တဖန် ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်ထိ ငပဲကိုပြန်ဆွဲထုတ်ရင်း ထိပ်ဝမှာတေ့တားကာ လည်တိုင်အနှံ့တမက်တမောနမ်းလာတယ်။ အားရမှ ငပဲကို တဆုံးသွင်းချလိုက်တာများ ကျွန်တော့်မှာ ကြယ်တွေ လတွေမြင်သွားပြီး အော်ညည်းသံလည်းပျောက်သွားရတဲ့အဖြစ်။ သူ့ငပဲကြီး အောက်က ကပ္ပာယ်အိတ် တဘတ်ဘတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ခွဆုံကို လာရိုက်ခတ်သံကြားမှ သတိပြန်ကပ်နိုင်တာပါပဲ။ မျက်ရည်များ လည်း စီးကျတဲ့အထိ ခံစားရပါတယ်။ ချောဆီမပါဘဲ သည်အတိုင်းကြီး အစိမ်းသက်သက်ချခံရတာ ပူထူနာကျင်မှုဘယ်လောက်ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်လို့ရတယ်။ စသွင်းချိန်က သူ့ငပဲထိပ်မှာ အရည်ကြည်တွေရွှဲစိုနေတာမှန်တယ် သို့သော်လည်း ယောက်ျားတယောက်ရဲ့ ခရေက သဘာဝချောဆီမှမထွက်တာ ဘယ်လောက်နူးနူး အဆင်ဘယ်ပြေမလဲ။ ဒါကို ချစ်ေ၀ စဉ်းစား စာနာမိဟန်မတူပါဘူး။ တဆုံး သွင်းပြီးနောက် အသာအယာမှိန်း-ိုးနေတာ ကြာလာတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ မရိုးမယွဖြစ်လာတာတော့ထူးဆန်းတယ်။ မကြာဘူး စကားဆုံးအောင် မပြောခင်မှာ စက်သေနတ်စွဲသလို တဒိုင်းဒိုင်း ပစ်တာများ ကျွန်တော့် တင်ပါးတွေနဲ့ သူ့ဆီးခုံ တဘတ်ဘတ်ရိုက် သလားတောင်ထင်ရမယ့် အဖြစ်ကြုံပါပြီ။ တချက်ချင်း ဆောင့်သွင်းသလို၊ အတွင်းမှာစိမ်ပြီးမွှေတာမျိုးကော၊ ထိပ်ပိုင်းတဝက်လောက် သွင်းပြီး အသွင်းအထုတ်အသာအယာလုပ်နေတာကော တကယ်ပညာစုံပါတယ်။

ချစ်ေ၀ ပညာစုံသုံးပြီး ထိုးသွင်းဆက်ဆံတာမျိုးမလုပ်ခင်ကတည်းက၊ အစပျိုးလမ်းကြောင်းစဖောက်ကတည်းက ကျွန်တော် အသားကုန် အော်ဟစ်ညည်းညူတာမျိုးလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ပါးစပ်ထဲပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကြောင့်သာ တအိမ်လုံးမကြားရတာထင်တာပဲ။ အချိန်နည်းနည်းလောက်ကြာသွားချိန်မှာတော့ သူ့ငပဲကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ခရေအတွင်းသားများက အထာကျသွားပုံရတယ် နာကျင်မှု နည်းလာသလို အံ့သြစရာ သာယာမှုတွေတိုးလာတယ်။ သူ့ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့်လားမသိ ကျွန်တော့် G-Spot တနည်း ဆီးကြိတ်ကို တည့်တည့်တိုးထိအောင် ရေချိန်ကိုက် ငပဲနဲ့ထိုးသွင်းကလိနိုင်တော့ အခုပဲ ဆီးသွားချင်လာသလိုလို ဝမ်းသွားချင်သလိုလိုခံစားရကာ ညီဘွားအား မထိကိုင်ပါဘဲ အရည်ကြည်အချို့စိမ့်ထွက်ပါရော။ ဘယ်လိုပြောမလဲ ချစ်ဝေက အစပိုင်းကလို ခပ်ကြမ်းကြမ်း အထုတ် အသွင်း မလုပ်ဘဲ နင့်နင့်နဲနဲ ငပဲကိုတဆုံး ထိုးသွင်းလိုက် ပြန်ထုတ်လိုက် ငရုတ်ဆုံထောင်းတာ များမကြာခင်ပြီးသွားမှာတောင် မလို လားသလို ခံစားလာရတယ်။ လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လက်အစုံကို ထိန်းကိုင်ထားသလို အခြားလက်တဖက်က ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပွတ်သပ် ဖျစ်ညှစ်တာမျိုးတွေလုပ်တာမို့ နာကျင်လို့အော်ဟစ်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ သာယာမိန့်မူးလို့ ညည်းညူတဲ့အသံမျိုး မရည်ရွယ်ဘဲ ညည်းဖြစ်ရော။ အမူအယာတွေကို သူရိပ်မိသိရှိသွားချိန်မှာ ကျွန်တော့်လက်တွေကိုထိန်းချုပ်ကိုင်တွယ်တာမျိုးမလုပ်တော့ဘဲ လက် နှစ်ဖက်စလုံးသုံးလျက် ကျွန်တောင့်တင်သားဆိုင်တွေကို ထိန်းကိုင်ဖြဲကာ ငရုတ်ဆုံကောင်းကောင်းဆက်ထောင်းပါတော့တယ်။ အပေးအယူမျှသွားပုံတော့ရတယ် သူ့ပါးစပ်က ခြင်္သေ့ဟိန်းသလိုဟိန်းကာ သုက်ရည်တွေကို ကျွန်တော့်ခရေအထဲမှာပဲ အသားကုန် ပန်းထည့်တယ်လေ။ အရင်က မခံစားဖူးတဲ့ခံစားချက်ကို ခံစားရပုံလည်းရတယ် ကျွန်တော့်နောက်ဘက် အိပ်ရာပေါ် ပြိုလဲကျပြီး သတိလစ်သွားသလို ခဏတာငြိမ်သက်သွားတာပါ။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူလူးလဲထရပ်ပြီး ပက်လက်ကလေးလှဲနေဆဲဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ပါးစပ်နား ငပဲကိုတေ့ပေးပြန်တယ်။

"ငါ့ငပဲကို သန့်ရှင်းအောင်လုပ်ပေးဦး, bitch"

ဘာမှတွေးမနေတော့ဘဲ ကျွန်တော်လည်း ကုန်းထကာ သူ့အနားတွားသွားရင်း ငပဲကြီးကိုကိုင် ရွှေဥတွေကို လျှာနဲ့လျက်ပြီး ကွမ်းသီး ခေါင်းတဝိုက်အား လျှာဖျားနဲ့မွှေ့နေလိုက်ပါတယ်။ ခရေထဲထည့်ထားတဲ့ ငပဲကို ပါးစပ်ထဲ တခါမှတန်းမထည့်ဘူးပေမယ့် အခုတော့ ဘယ်လောက်ဆိုးရွားပါစေ စိတ်လိုလက်ရပြုလုပ်ပေးရတဲ့အဖြစ်ပါ။ သည်ညမှာ အောက်ထပ်နေရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားသလို ခရေတွင်းကိုလည်း ကြိုတင်ရှင်းလင်းထားတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေမယ့် မစင်အညစ်အကြေးတွေ ရှိမနေတာကဘဲ ကြံဖန်ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ငပဲတခုလုံး အရည်ကြည်ကော သုက်ရည်ပျစ်တွေကော စိုလူးနေတာမို့ မြည်းစမ်းရတဲ့အရသာက ထင်သလောက်မဆိုးဘူး ဖြစ်သွားတယ်။

စိတ်လိုလက်ရ ပုလွေမှုတ်ပေးတဲ့ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းကို ချစ်ဝေက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ထိန်းကိုင်လျက် မပျော့တပျော့ သူ့ငပဲကို ပါးစပ်ထဲ အထုတ်အသွင်းပြန်လုပ်ပါရော။

“မင်းတို့ကောင်တွေ ကြည့်ပဲကြည့်နေတော့မှာလား..ရှီး…”

ကျွန်တော် အလန့်ထန်းလျက် ဟိုသည်ကြည့်လိုက်တာ အခန်းတံခါးက အကုန်ပွင့်နေပြီး ကျော်ကြီးနဲ့ နိုင်ထူးနှစ်ယောက်သား မတ်တပ်ရပ် ရှုစားနေကြပုံမှာ မျက်လုံးကြီးတွေပြူးလို့။ ဟူး….မဆိုးပါဘူး။ နိုင်ထူးတကိုယ်လုံး အဝတ်မကပ်သလို တုတ်ခိုင်ရှည်လျားတဲ့ ငပဲကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကော်ဖီဖျော်ရင်း ငေးနေတာဗျ။ ကျော်ကြီးကတော့ အခန်းတံခါးကိုမှီပြီးရပ်လျက် ကျွန်တော်တို့လုပ်သမျှ မျက်စိအစာ ကျွေးနေပါတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီထဲ လက်လျှိုထားရင်း ငပဲကြီးကိုဆုပ်ကိုင်ကစားနေတာကို မြင်သာထင်သာပါပဲ။

"’ဒါကိုလည်း ကြည့်ကြကွာ"

ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ပူနွေးတဲ့ အရည်တွေ ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲ ပန်းဝင်လာပါတယ်။ ရုန်းဖယ်ကာ ရှောင်တိမ်းဖို့ဟန်ပြင်တော့ ချစ်ဝေက ကျွန်တော့် ဂုတ်ကိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ထိန်းကိုင်ပြီး ချုပ်ထားရော။

“ညစ်ပတ်တာတွေ ရှုပ်ပွတာတွေမဖြစ်ချင်ရင် မျိုချလိုက်တာအကောင်းဆုံးပဲ…ေ-ာက်ခြောက်”

 သူ့ငပဲခေါင်းကို နှုတ်ခမ်းအစုံနဲ့တင်းကြပ်စွာ ငုံခဲထားချိန်မို့ ပန်းထည့်လိုက်တဲ့ အရည်တွေကို လျှံမကျစေရေး မျိုချဖို့သာ ကျွန်တော် အာရုံစိုက်ရပါတယ်။ မျိုချပစ်တယ်ဗျာ။ ခပ်နွေးနွေးလဖက်ရည်ကြမ်းလို အရသာမျိုးမို့ ဘာဆိုတာ နားလည်သဘောပေါက်သား။ အကုန် ပန်းထည့်ပြီးမှ ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းက ဆံပင်ကိုဆွဲကိုင်ထိန်းလျက် မျက်နှာနဲ့ ဆံပင်အချို့ပေါ် ငပဲအား တဘတ်ဘတ်ရိုက်ခတ်ကာ လက်ကျန်ကို ခါထုတ်တယ်။ အဝါရောင် အရည်နွေးနွေးတွေ သောက်မျိုစဉ် ကျွန်တော် အဝေးကိုအကြည့်လွှဲနေပေမယ့် တချိန်လုံး မျက်နှာကို သူစိုက်ကြည့်နေမယ်ဆိုတာသိတယ်။ စိုစွတ်နေတဲ့ သူ့ငပဲကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းသားတွေကို ပွတ်သပ်ချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် သူပြုံးသလို မျက်စိတဖက်ကိုမှိတ်ပြပြန်တယ်။

“Good Night ငါ့ကောင်တွေ” ချစ်ဝေက ဘာကိစ္စမှ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုလေသံနဲ့နှုတ်ဆက်ကာ ခုတင်ကျယ်ကြီးပေါ် တဖက်စောင်းလှည့် အိပ်စက်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အခုထိရှိနေတဲ့နေရာမှာ တလက်မမှမရွေ့နိုင်သေးဘူးရယ်။

"ဘယ်လိုလဲ ငါ့ကောင် သူရိန်…အဆင်ပြေရဲ့လား?" သူတပါးကို အရှက်ရအောင် အရှက်ခွဲသူ ကျော်ကြီးအား ကျွန်တော် ငဲ့စောင်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်နှာမှာ လှောင်ပြုံးလေး တစ်ပွင့်..။

Alex Aung (January 15, 2026)

To be continued….

Yangon T လား?

LGBTIQ Community အတွင်းမှာ လိင်တူကြိုက်တဲ့ အမျိုးသားတွေကို သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်၊ အရပ်၊ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားပေါ်မူတည်ပြီး “Top” “Bottom” လို့ အမျိုးအစားခွဲခြားလာတာဟာ community အတွင်းမှာ ထင်ထင်ရှားရှားဖြစ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ အိမ်နီးချင်း ထိုင်းနိုင်ငံနဲ့ အရှေ့အာရှနိုင်ငံတွေဖြစ်တဲ့ တရုတ်၊ ကိုရီးယား နဲ့ ဂျပန်တို့ရဲ့ BL series တွေရဲ့ လှိုင်းလုံးတွေကြားမှာ အပြင်ပန်းပုံစံကိုကြည့်ပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ sexual preference ကို ခန့်မှန်းတာဟာ ပုံသေကားချပ်တစ်ခုလိုဖြစ်လာပါတယ်။

သို့ပေသိ ဒီလို အပြုအမူ၊ အယူအဆတွေဟာ သေသေချာချာ ဆန်းစစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ LGBTIQ Community ကို ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ဖိုဝါဒရဲ့ လက်တံတွေပဲဖြစ်ပါတယ်။ 

ဦးစွာပထမ Top, Bottom ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ဖိုဝါဒရဲ့ လက်တံတွေအဖြစ် ဘယ်လိုဖြစ်လာသလဲဆိုတာ ကို မသွားခင် ဒီ အထက်အောက်စနစ်ဟာ သဘာဝအရ ဖြစ်ပေါ်လာတာမဟုတ်ဘဲနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ LGBTIQ Community အတွင်းကို ဖိုဝါဒကနေ စနစ်တကျ မသိမသာ ရိုက်သွင်းထားတဲ့ အယူအဆတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဖိုဝါဒစနစ်မှာ Top ( active ဖြစ်တဲ့လူ၊ များသောအားဖြင့် ယောင်္ကျားလေး) ဟာ ထိုးသွင်းတာ (လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ) ကိုလုပ်ရတဲ့လူဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ role ကို ယောင်္ကျားဆန်တယ်၊ ဦးစီးဦး ဆောင်လုပ်ရမယ် ဆိုပြီး လက်ခံထားကြပြီး Bottom (Passive ဖြစ်တဲ့လူ၊ အမျိုးသမီး) ကတော့ နာခံရိုကျိုးတတ်ရမယ်၊ မိန်းမဆန်တတ်ရမယ် ဆိုပြီး လက်ခံထားကြပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး အမျိုးသမီး- အမျိုးသား ဆက်ဆံရေးတွေမှာ ထင်ထင်ရှားရှားတွေ့ရတဲ့ ဖိုဝါဒရဲ့ လက်တံဟာ လိင်တူချစ်သူတွေကြားထဲမှာလည်း တဖန်ပုံစံတစ်မျိုးနဲ့ ပေါ်ပေါက်လာပါတော့တယ်။ 

၂၀၁၂ခုနှစ်၊ Archives of Sexual Behavior ကနေ ကောက်ယူတဲ့ စစ်တမ်းတွေအရ ဂေးအားလုံးလိုလိုဟာ သူတို့ကိုယ်သူတို့  Top, bottom အဖြစ်သာ role ခွဲကြတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ ဒီ role တွေဟာ LGBTIQ Community အတွင်းမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုလို့ ယူဆထားကြပြီး ဒီ role တွေက sexual preference တစ်ခုဆိုတာထက် ပိုလာယုံသာမက ဂေးတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို ဘယ်လို ရှုမြင်တယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂေးအသိုင်းအဝိုင်းက ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုရှူမြင်တယ်၊ LGBTIQ နဲ့ ပြင်က community မှာ ကိုယ့်အပေါ် အမြင်သက်ရောက်မှုဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာအထိကို ဖြစ်လာပါတယ်။ Bottom အနေနဲ့ identify လုပ်တဲ့လူတွေကို များသောအားဖြင့် လေးလေးစားစား ဆက်ဆံလေ့မရှိဘဲနဲ့ ဂေးအချင်း ချင်းတောင် ဒီ role ဟာ လိင်စိတ်ပြင်းပြတယ်၊ ရိုကျိုးရမယ်၊ စရိုက်ဆန်တယ်ဆိုပြီး သတ်မှတ်ခံရလေ့ ရှိပါတယ်။ ဒါတွေဟာ မတော်တဆဖြစ်လာတာလည်းမဟုတ်သလို သက်သက်မဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုလည်းမ ဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို ဖိနှိပ်နေတဲ့ ဖိုဝါဒရဲ့ လက်တံတွေ၊ သက်ရောက်မှုတွေပဲဖြစပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ လိင်တူဆက်ဆံရေးတစ်ခုအပေါ်မှာ Top/ Bottom သတ်မှတ်လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ ဒီ ဆက်ဆံ ရေးကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆက်ဆံရေးအဆင့်ကနေ အထက်အောက်စနစ်နဲ့ ရှင်သန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တာပါပဲ။ ဒီစနစ်အရ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ Top ဖြစ်ရမယ်၊ Top မလို့ ဦးစီးဦးဆောင်ရှိရမယ်၊ လိင်ကိစ္စမှာ လုပ်တဲ့လူဖြစ်ရမယ်၊ Active ဖြစ်ရမယ်၊ တစ်ဖက်လူကတော့ bottom ဖြစ်ရမယ်၊ Bottom မလို့ ပျော့ညံ့ရမယ်၊ မိန်းမဆန်ရမယ်၊ လိင်ကိစ္စမှာ ခံရမဲ့လူဖြစ်ရမယ်၊ Top ဖြစ်ချင်တာကို လက်ခံရမယ်ဆိုတဲ့ မထူးမခြားမနား title အမည်ခံ အထက်အောက်စနစ်သာ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ လိင်တူချစ်တဲ့လူနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်က အရပ်ရှည်နေမယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ထွားမယ်ဆိုရင် သူ့ကို Top လို့ သတ်မှတ်လေ့ရှိပြီး အရပ်ပုမယ်၊ နည်းနည်းအမျိုးသမီးဆန်မယ်ဆိုရင် bottom လို့သတ်မှတ်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြင်ပန်းကိုကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်စွမ်းနဲ့ role ကို ခွဲခြားဆက်ဆံနေတာဖြစ်ပါတယ်။

LGBTIQ အတွင်းမှာရှိနေတဲ့ "ဂေးမုန်းတီးရေးဝါဒ" ဟာလည်း ဒီ role တွေနဲ့ ပတ်သတ်နေပါတယ်။ Identity and Learning: The Experience of 'Bottoming စာတမ်းရဲ့ လေ့လာချက်တွေအရ bottom အဖြစ် ကိုယ့်ကိုကိုယ် identify လုပ်ထားတဲ့ အမျိုးသားတွေဟာ တစ်ခါတစ်လေမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရှက်စိတ်၊ ကြောက်စိတ်၊ ရွံစိတ်ဖြစ်မိတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ ဒါဟာ အမျိုးသမီးဆန်ခြင်း (femininity) ဟာ ပျော့ညံ့မှုလို့ယူဆတဲ့ ဖိုဝါဒစနစ်ကြောင့်ဖြစ်ပါတယ်။ အမျိုးသမီးဆန်ခြင်းကို bottom ဆိုတဲ့ အယူဝါဒနဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်တဲ့အခါမှာ bottom တွေဟာ ပျော့ညံ့တဲ့လူတွေအဖြစ် ရှုမြင်ခြင်းခံရပါတော့တယ်။ 

BL series တွေမြင့်တက်လာခြင်းနဲ့အတူ series တွေထဲမှာ ဗလတောင့်တောင့်၊ ပိုက်ဆံချမ်းသာတဲ့လူ၊ လွယ်လွယ်ကူကူ ဒေါသထွက်တတ်တဲ့လူ အရပ်ရှည်ရှည်လူဟာ Top/ seme အဖြစ် ပုံဖော်ခံရလေ့ရှိပြီး အရပ်ပုပု၊ လွယ်လွယ်နဲ့ ခံစားတတ်တဲ့လူ၊ အမျိုးသမီးဆန်တဲ့ ဇာတ်ကောင်ကတော့ bottom/uke အဖြစ် ပုံဖော်ခံရလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ BL series တွေ၊ yaoi တွေ ကိုယ်၌က ဘယ်တုန်းကမှ LGBTIQ Community အတွက် ရိုက်ကူးပေးထားတာမဟုတ်ဘဲနဲ့ ကြည့်ရှူသူတွေဖြစ်တဲ့ fujoshi အမည်ခံ အမျိုးသ မီးတွေ လိင်အရသာခံဖို့ ထုတ်လွှင့်ထားတာဖြစ်လို့ပါပဲ။

အပေါ်မှာ ထပ်သလဲလဲပြောသလိုပါပဲ၊ အရပ်ရှည်ခြင်း၊ ဗလတောင့်ခြင်း အစရှိတဲ့ genetic လက္ခဏာတွေ ဟာ community အတွင်းမှာ အာဏာပါဝါ၊ Top ဖြစ်ခြင်းရဲ့ ပြယုဂ်အဖြစ် ရပ်တည်နေပါတယ်။ အရပ်ရှည် တဲ့လူဟာ bottom လုပ်မယ်ဆိုရင် သူဟာ သူ့အရပ်ကို wasting လုပ်တယ်အပြောခံရမှာဖြစ်ပြီး ပုတဲ့လူက လည်း bottom လုပ်ရင် လှောင်ပြောင်ခံရမှာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အသားအရောင်ပေါ်မှာလည်း လွှမ်းမိုးမှု ရှိပါတယ်။ အသားဖြူတဲ့ဘက်ကို သွားတဲ့လူဟာ ယေဘုယျအားဖြင့် Bottom အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရလေ့ရှိ ပြီး အသားညိုညိုဆိုရင်တော့ top အဖြစ် လက်ခံလေ့ရှိပါတယ်။ ဒီအသားအရောင်အယူအဆတွေဟာ ကို လိုနီစနစ်ရဲ့ beauty standard တွေဖြစ်ပြီး LGBTIQ Community မှာ ထင်ထင်ရှားရှားကြီးကို ထင်ရှားစေ နေပါတယ်။ ဂေးတစ်ယောက်ဟာ bottom ဖြစ်ချင်ရင် သေးသေးသွယ်သွယ်ရှိရမယ်၊ အသားဖြူရမယ်၊ အားနည်းတဲ့ ပုံပေါက်ရမယ်ဆိုတဲ့ standard ကြီးကို ထိုးသွင်းပေးလိုက်တာပဲဖြစ်ပါတယ်။ 

အနောက်နိုင်ငံမှာ ရေပန်းစားနေတဲ့ “Twink Culture” ဆိုတာကလည်း ဒီဖြစ်စဉ်တွေကို မီးမှောင်းထိုးပြနေ ပါတယ်။ Twink ဆိုတဲ့ အသားဖြူဖြူ၊ အမွှေးမရှိ၊ သေးသေးသွယ်သွယ် bottom ဆိုတဲ့ ပုံစံတွေဟာ bottom တွေရဲ့ ပြယုဂ်ဖြစ်လာပါတယ်။ LGBTIQ Community အတွင်းမှာ ဒီလို အသားဖြူဖို့ ဆေးဝါးတွေ သုံးစွဲတာ၊ သေးသေးသွယ်သွယ်ဖြစ်ဖို့ အစာဖြတ်တာတွေဟာ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း၊ ကျန်းမာရေးကို ဆိုးဆိုး ရွားရွားထိခိုက်စေခြင်း စတဲ့ အကျိုးရလဒ်တွေဖြစ်စေပါတယ်။ 

Top/ bottom culture နဲ့ပတ်သတ်ပြီးတော့လည်း အတွဲတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ထိပါးတာတွေဟာ ပေါပေါထင်ထင်ရှိလာပါတယ်။ ပြောင်သလိုသလို နောက်သလိုလိုနဲ့ စတဲ့ မေးတဲ့ မေးခွန်းတွေဟာ တစ်ဖက်လူကို ကသိကအောက်ဖြစ်စေပါတယ်။ အကယ်လို့ ကိုယ်က သေးသေးသွယ်သွယ်နဲ့ top ပါလို့ ပြောရင် လှောင်ပြောင်ခံ၊ ဟားတိုက်ခံရနိုင်ပြီး ဗလတောင့်တောင့်နဲ့ bottom ပါလို့ပြောရင်လည်း အလှောင် ခံရနိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေ၊ အယူအဆတွေများလာလေလေ role ဟာ အကျဉ်းထောင်နဲ့ တူလာလေ လေပါ။ 

ကျွန်တော်တို့ LGBTIQ Community ဟာ  လူတိုင်းရဲ့ ဖြစ်တည်မှု၊ မတူညီကွဲပြားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို လက်ခံဖို့အတွက် တည်ရှိတိုက်ခိုက်လာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ community ကိုယ်၌က ဖိနှိပ်မှုရဲ့ ခေါင်းကိုင်ကြီး ဖြစ်တဲ့ ဖိုဝါဒရဲ့ စီးဆင်းလွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရပါတယ်။ နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့က လောကရဲ့ စံချိန်စံနှုန်းတွေကို ချိုးဖောက်ပြီး ရှင်သန်လာကြတဲ့လူတွေပါ။ အဲ့တာကို တစ်ဖက်လူကို ကိုယ်ရဲ့ စံချိန်စံနှုန်းကြီးနဲ့ အတင်းလိုက်ညှိ၊ ဖိအားပေးလို့မရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို ဖိနှိပ်တဲ့ စနစ်ကိုလည်း ဆက်လက်ဆွဲကိုင်ထားလို့မရပါဘူး။ 

ဖိုဝါဒဟာ ဖြတ်တောက်ပစ်ရမဲ့ ပုတ်သိုးနေတဲ့ အမြစ်တစ်ခုပါ။ ဒီအမြစ်ကို ဆက်လက်ရှင်သန်ခိုင်းလို့မရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ခြိမ်းခြောက်နေဆဲ ဒီဝါဒကြီးကို "အခြောက်တွေ" ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်မှ ရပါမယ်။ ယောင်္ကျား၊ မိန်းမဖြစ်တည်မှုအပေါ်မူတည်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူ့ကို ယူမယ်၊ ဘယ်လိုနေရ မလဲဆိုတာကို လူ့အဖွဲ့အစည်းက ခိုင်းလို့မရပါဘူး။ ထိုနည်းတူပါပဲ၊ အခြောက်တွေဟာလည်း တစ်ခြားသော အခြောက်တွေကို အရပ်၊ ပုံပန်းကိုကြည့်ပြီး ဘယ်သူ့ကို ယူရမယ်၊ ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုပြီး ပြောပိုင်ခွင့်မရှိပါဘူး။ 

Pic: What Does It Mean to Be a Top, Bottom, or Vers? By Evelyn Bauer

-ဖွံ့ဖြိုးပြီး လွတ်လပ်သော လူသားဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်လျက်-

***Aloysius ၏ စာမျက်နှာမှကူးယူဖော်ပြသည်။

It Takes Two to be Happy (Ending)

နှစ်ဦးသားပျော်ရွှင်ဖို့သာ…လိုရင်း

It Takes Two to be Happy (Ending)

“ဘယ်လိုနေလဲ…ကောင်းလား ကိုကြီး” သူ့ပါးစပ်ကမေးသော်လည်း လက်ကတော့ စည်းချက်ကျ ထုထောင်းနေတုန်းပါ။

“အင်း……” ညည်းညူသံ ထိန်းသိမ်းလိုက်ရင်း ကိုယ့်အသံကို ဘယ်လိုစကားလုံးနဲ့အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြန်ဖြေရမလဲ ကျွန်တော်စဉ်းစားရ ပါတယ်။

“အဲတာ ဘယ်လိုဖီလင်မျိုးလဲ ကိုကြီး” သူ့အသံက ခပ်တိုးတိုးဆိုတာထက် သိချင်စိတ်နဲ့ နှစ်ကိုယ်ကြားမေးတဲ့လေသံပေါက်ပါတယ်။

ကျွန်တော် အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်လိုက်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ထိန်းဖို့ကြိုးစားလျက် “ဘယ်လို ဖီလင်လဲဆိုတော့ Awesome.” 

မင်းမင်းရဲ့အပြုံးတွေ ပိုမိုအသက်ဝင်လာသလို အနားတိုးကပ်ပြီး ကျွန်တော့်ပခုံးအပေါ် မှီချလိုက်သော်လည်း သူ့အကြည့်က တီဗီဖန်သား ပြင်ပေါ်ရှိနေဆဲမို့ စိတ်ဝင်စားမှုအစစ်အမှန်က ဘယ်နေရာမှာလည်း မပြောတတ်ဘူး။ “အဲတာကြီးက နွေးနေတာပဲ ပြီးတော့ မဆိုင်းမတွ တုံ့ပြန်တာက မြန်ချက်” သူပြောတဲ့လေသံက အံ့သြဖွယ်ရာအပြည့်ရယ်။

သူ့ရိုးသားအပြစ်ကင်းပုံကြောင့် ကျွန်တော်မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ်ရယ်သွမ်းသွေးမိပါတယ်။ “အေးလေ…မင်းမင်းက ကောင်းအောင် ဂရုတစိုက် ကိုင်ကစားတာကိုး” အသံငြိမ်အောင် ကြိုးစားလျက် သူ့ကိုစကားထိန်းပြောလိုက်တယ်။

မင်းမင်းက စပ်စပ်စုစုနိုင်သော မျက်လုံးပြူးကျယ်ကျယ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပါတယ်။ “အမ်…ကိုကြီးကိုယ်တိုင်ဆိုရင် ဘယ်လိုဂရုစိုက် ပြီး ကစားတာလဲ”

“သိပ်ပြီး ခက်ခဲရှုပ်ထွေးနေတာမျိုးမဟုတ်ပါဘူးကွာ….ဒါကြီးကို ဆပ်ပြာနဲ့သေချာဆေးကြော ဂရုစိုက်ပေးရတာပဲ။ သူ့ကို အာရုံစိုက်ဖို့ အချက်ပြလာမှ လက်ကလေးနဲ့ပွတ်သပ်ပြီး ချော့ရတာ မင်းလုပ်ပေးသလိုပေါ့” သူ့ကို ပြုံးစေ့စေ့နဲ့ ကျွန်တော်ပြန်ဖြေမိတယ်။

မင်းမင်းမျက်ဝန်းတွေက စူးစမ်း စပ်စုချင်စိတ်ပိုများလာဟန်နဲ့တောက်ပလာတယ်။ “ကိုကြီး ပစ္စည်းကြီးက တချိန်လုံးလိုလို အာရုံစိုက် ဂရုစိုက်ပေးဖို့လိုလား ဟင်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သားကူညီပေးနိုင်တယ်လေ” ရှက်ရွံ့မှုနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုပေါင်းစပ်ထားတဲ့ သူ့လေသံ အတိုင်း ကျွန်တော့်ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့ပါတယ်။

သူ့ရဲ့စိတ်အားထန်သန်မှုကြောင့် ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ “ဟာ…ဟုတ်ပါဘူးကွာ။ တချိန်လုံးတော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ စိတ်ထန်တဲ့ အချိန် ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လုပ်တာထက် သူတပါးလုပ်ပေးတာက ကောင်းတာအမှန်ပဲ။ တခါတလေမှ လုပ်ပေး ဟုတ်ပြီလား”

“ပါးစပ်နဲ့ စုပ်ကြည့်လို့ရမလား ကိုကြီး။ ဘာလို့မှန်းမသိဘူး ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး သားစုပ်ကြည့်ချင်တယ်” ဆန္ဒရှိပေမယ့် အနည်းငယ်လန့် တဲ့ လေသံနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကိုစိုက်ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုးပြောပါတယ်။

ကျွန်တော့်ရင်ခုန်သံတွေ မြန်ပါပြီ။ အသက်အရွယ် ဆယ့်သုံးနှစ်လောက်ပဲရှိမယ့် ကလေးက ကျွန်တော့်ငပဲကို ပါးစပ်နဲ့ပြုစုမလိုဆိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ရမယ်မှန်းမသေချာတော့ဘူး။ ခပ်ဖြေးဖြေးလေး ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရင်း သူ့ကိုဆက်လုပ်ခိုင်းပါ တယ်။

မင်းမင်းမျက်နှာ ဝင်းကနဲဖြစ်သွားသလို ကျွန်တော့်ငပဲရှိရာ ငုံ့ကိုင်းရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက အနုလုံပဋိလုံ စူးစမ်းကြည့်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် ငပဲကို ငုံခဲတာမျိုးမလုပ်ခင် သူ့နှုတ်ခမ်းသူ လျှာနဲ့သရပ်လိုက်ရင်း တံတွေးမျိုချတယ်။ ရေခဲမုန့်အရသာသစ်ကို လျှာနဲ့တို့ထိအရသာခံဖို့ ကြည့်နေတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူ့သွားအစုံကို မသိမ်းတတ်သေးတာမို့ အနည်းငယ်ခြစ်မိသလို ဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်တော် ရှူးရှူးရှဲရှဲအသံပြု မိရော။ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသလို ပါးစပ်ထဲထည့်လက်စငပဲကို ပြန်ဆွဲထုတ်လျက် ကျွန်တော့်ကို သူကြောက်ရွံ့စွာကြည့်ပါတယ်။

“သား အမှားလုပ်မိသွားတာလားဟင်” သူ့အသံတုန်တုန်နဲ့ ခပ်တိုးတိုးမေးလာတယ်။

“မဟုတ်ဘူး….မဟုတ်ပါဘူးကွာ…သည်လိုအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းက အထိအခိုက်မခံတတ်လို့ပါ” ကျွန်တော့်မှာ အသံမမာအောင် ထိန်းပြီး ခပ်ဖြေးဖြေး သူ့ကိုပြန်ပြောရတယ်။

မင်းမင်းက အသာခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်နေတဲ့အကြည့်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုပါသလို ခိုင်မာတဲ့စိတ်အခြေအနေတခု လည်း ပါပါတယ်။ ငပဲရှိရာကို ပြန်လည်ငုံ့ကိုင်းလိုက်ရင်း ပါးစပ်ထဲမထည့်မျိုခင် ကျွန်တော့်ငပဲထိပ်ကို လျှာနဲ့တို့ထိ ပုတ်ခပ်တယ်လေ။ သည်တကြိမ်မှာတော့ သူ့သွားတွေက ကျွန်တော့်ငပဲကို မခြစ်တော့သလို ခံစားရတဲ့သာယာမှုကလည်း လှိုင်းလုံးတလုံးလို ရင်ထဲ ရိုက် ခတ်စေတယ်။ သူ့အာခံတွင်းက နွေးထွေးစိုစွတ်နေပြီး စမ်းသပ်လုပ်ဆောင်လှုပ်ရှားမှုတွေက စက္ကန့်နဲ့အမျှ ယုံကြည့်မှုရှိရှိ လုပ်ရဲကိုင်ရဲ ဖြစ်လာတယ်။

သူ့မျက်ဝန်းအကြည့်က တီဗီမျက်နှာမြင်ကို အာရုံထားဂရုပြုသော်လည်း ပါးစပ်မှာရှိတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများက ကျွန်တော့်ငပဲအား ကောင်းကောင်း ချော့မြူအလုပ်လုပ်တာမို့ဘာမှမပြောဘဲ စောင့်ကြည့်လိုက်တာ စိတ်အားထက်သန်မှုရှိရှိ အစွမ်းပြလာပါတယ်။ ကျွန်တော့်ငပဲ အရင်းနားကိုကိုင်ပြီး အထုအထောင်းလုပ်သလို ထိပ်ပိုင်းကနေ လိင်တံတဝက်လောက်ထိ သူ့ပါးအစုံဖောင်းကားလာတဲ့ အထိ ပုလွေမှုတ်အလုပ်ရှုပ်တယ်လေ။ မာယာမပါတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုနဲ့သူလုပ်နေပုံက ကျွန်တော့်ခံစားချက်ကို တမျိုးတမည် အပြစ်ရှိ နာကျင်မှုဖြစ်စေတာအမှန်။ သို့သော်လည်း အထိအတွေ့၊ အပြုအစု အာရုံတွေက ပိုတိုးလာတာကြောင်း အခုချက်ချင်း ရပ်တန့်ဖို့ ခက်သွားတယ်။

“ကိုကြီးရဲ့ ငပဲထိပ်တဝိုက်ကို လျှာနဲ့လျက်တဲ့အခါ သတိထား။ မေးသိုင်းကြိုးနားကို လျှာထိပ်လေးနဲ့ကစားပေး” တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးတဲ့ လေသံပေါက်အောင် ကြိုးစားလျက် သူ့ကို ကျွန်တော်နည်းပေးလမ်းပြဖို့လုပ်ပါတယ်။ မင်းမင်းက သူ့ဦးခေါင်းကို ငြိမ့်ပြခဲ့ ပေမယ့် အကြည့်က တီဗီကနေမခွာသလို သူ့လျှာနဲ့နှုတ်ခမ်းသားများရဲ့ ပွတ်ဆွဲစုတ်မှုတ်မှုက မရပ်တာကြောင့် ကျွန်တော့် စိတ်ခံစားမှုကို ဒီရေလှိုင်းလို ရိုက်ခတ်မှုတိုးစေတယ်။

သူ့လက်အစုံက အနည်းငယ်တုန်ခါနေတော့ ထိတ်လန့်စိတ်မကင်းသေးကြောင်း ကျွန်တော်သိရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်အား ထက်သန်မှုကလည်း မနည်းပြန်ဘူး။ ကျွန်တော့် စိတ်ဆန္ဒ ကျေနပ်ပြည့်ဝစေချင်တယ်၊ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး အလွန် နည်းလမ်းတစ်မျိုးနဲ့ ပိုမိုနီးကပ်ချင်ခဲ့တယ် ထင်တယ်။ တကယ်တမ်း သူ့လက်အစုံကို သိပ်မသုံးဘူးမို့ ဘာလို့မလုပ်တာလဲလို့ စက္ကန့် အနည်းငယ်လောက် ကျွန်တော်တွေးမိသေးတယ်။

“မင်းလက်ကို သုံးပြီး ထိကိုင်လို့မှီသမျှနေရာတွေကို ထိပေါ့။ ကိုကြီးရဲ့ ဗိုက်သားပြင်၊ ပေါင်တွေ ၊ ရင်အုပ်တွေကွာ….မင်းပါးစပ်က ပုလွေမှုတ်နေတုန်း တပြိုင်နက်လုပ်လို့ရတယ်” ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ သူခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စတင်စမ်းသပ်ကိုင်တွယ်ပါတော့တယ်။ ပါးစပ်ကလည်း ကျွန်တော့်ငပဲကို အလွတ်မပေးဘဲ ငုံစုပ်ထားတယ်လေ။

သိပ်မကြီးတဲ့ သူ့လက်အစုံရဲ့ ကျွန်တော့်အရေပြားအနှံ့ထိကိုင်တို့ထိမှုက လျှပ်စစ်နဲ့တို့ထိသလိုမျိုးခံစားရပါတယ်။ သူ့ပါးစပ်က ငပဲကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်မျိုနေလည်း လက်တွေက ကျွန်တော့်ရင်အုပ်အစုံနဲ့ ဗိုက်သားပြင်များအား ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်ရတာကို သဘောတကျ ဆက်လုပ်တယ်။ သူ့တို့ထိကိုင်တွယ်ပုံမကြမ်းတမ်းသလို အာရုံလွင့်ပျံ့မှုမရှိ ဂရုတစိုက်မို့ ကျွန်တော့်မှာ ထိတွေ့မှု ဖောဋ္ဌဗ္ဗာရုံထဲ လုံးဝလွင့်မျောသွားတယ်။

ညာဘက်နို့သီးခေါင်းအား သူ့လက်ချောင်းထိပ်လေးနဲ့ထိကိုင်ရင်း ဖျစ်ညှစ်လိုက်တာကို မျက်စိမှိတ်လျက် ကျွန်တော်အာရုံခံစားမိကာ ကျေနပ်သာယာစွာ ညည်းညူမိပါတယ်။ သူ့ဦးခေါင်းကိုထိန်းကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ငပဲကို ထိုးသွင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြန်တော့ အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားပုံအမူအယာက တကယ်အဖိုးတန်တယ်။ငပဲကြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ တဆုံးနီးပါးတိုးဝင်သွား ကာ ဆီးခုံမွှေးနဲ့မျက်နှာအပ်လုလုဖြစ်သွားတာလေ။ ငပဲကို အသာလေးပြန်ဆွဲထုတ်ပေးရင်း အသာအယာ အထုတ်အသွင်း ကျွန်တော် လုပ်လိုက်တော့ သူသဘောကျတာတွေ့သွားဟန်ပြလာတယ်။ သည်တခါ အထာပေး သင်ပြစရာမလို သူသဘောပေါက်သွားပြီပေါ့လေ။

“ကဲ….သင်လွယ်တတ်လွယ်သူ တစ်ယောက်ပါလား” ကျွန်တော်ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း မင်းမင်းမျက်ဝန်းတွေကို အကဲခတ်ပါတယ်။ တဖြည်းဖြည်းမတ်ပြီး ကြီးထွားမာတောင့်လာတဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကို သူ့ပါးစပ်ထဲအထုတ်အသွင်းလုပ်ရတာကို သဘောကျနေတယ်ဗျ။ မလုပ်ဖူးသေးတာကို စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်ဖို့ကြိုက်နှစ်သက်ပုံနဲ့အတူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်ချက်တိုးတက်လာပုံက သူ့လုပ်ကိုင် လှုပ်ရှားမှုများအရ ပိုပိုသိသာလာတယ်။ ကျွန်တော့်ငပဲခေါင်းထိပ်တဝိုက်လျှာနဲ့ကလိပြီး ရစ်မျိုခါရမ်းလိုက်ပုံက သက်သေပဲ။

နောက်တကြိမ် ကျွန်တော့်နို့သီးခေါင်းများကို ဖျစ်ညှစ်ချိန်မှာ အော်ညည်းသံကို မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး။ သူလုပ်ဆောင်ပေးသမျှ ကျွန်တော် သာယာနေတယ်ဆိုတာ ရှင်းရော။ ကျွန်တော့်တုန့်ပြန်မှု အမူအယာများကြောင့် သူ့မျက်ဝန်းများဟာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ တဖျပ်ဖျပ်တောက်ပလာပါတယ်။ ကျွန်တော့် စိတ်ကျေနပ်သာယာဖို့၊ ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေဖြစ်လာဖို့အတွက် အပတ်တကုတ် လေ့လာ သင်ယူလိုစိတ်ပြင်းထန်သူမျိုး အရင်က တခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။

မင်းမင်းရဲ့ ထုထောင်းချက်များဟာ စေးစေးပိုင်ပိုင်ပိုဖြစ်လာသလို လက်လှုပ်ရှားမှုကလည်း အတော်သွက်လာပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ ကျွန်တော့် ငပဲ ထည့်ငုံထားတာက ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် သိသိသာသာတင်းတောင့်လာနေတဲ့အပြင် လိင်စိတ်အထွဋ် အထိပ် ရောက်ဖို့ နီးကပ်လာပြီမှန်းသိလာတယ်။ “ကိုကြီး ပြီးတော့မယ် ထွက်တော့မယ်” ကျွန်တော် သူ့ကိုခပ်တိုးတိုးပြောကာ သတိပေးလိုက် တယ်။ ဦးခေါင်းက တဆတ်ဆတ်ငြိမ့်ပြသော်လည်း သူ့မျက်လုံးအကြည့်ကတော့ တီဗီဖန်သာပြင်ပေါ်မှ လုံးဝမရွေ့ပါ။

ရုတ်ခြည်း ကျွန်တော့်လိင်တံတလျောက် သွားနဲ့ခြစ်ဆွဲခြင်းကို ခံစားရတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွန့်ကနဲဖြစ်သွားရသော်လည်း တပြိုင်နက် ညည်းညူသံကျယ်ကျယ်ပြုလိုက်ပါတယ်။ သူ့မျက်နှာကို ကျွန်တော်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ တမင်လုပ်မှန်း တွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာ ကိုယ် တွန့်လိန် ခါရမ်းသလိုဖြစ်သွားတာကို မြင်ရတာ သူသဘောကျပုံပဲ။ ကျွန်တော့်နို့သီးခေါင်းကို ကလိနေတဲ့လက်တဖက်ကို လှမ်းကိုင်ကာ ဖယ်ရှားလျက် လိင်တံကို စုံကိုင်ပြီး ထုထောင်းရအောင် နေရာချပေးပစ်တယ်။ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆော့ကစားနေခဲ့ပုံ အရ သူ့စိတ် မတင်းတိမ်နိုင်သေးပုံရတယ်ဗျ။

“နောက်တခါထပ်လုပ်ဦး” ကျေနပ်သာယာသံနဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကိုခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အပြောကြောင့် မင်းမင်းမျက်လုံး များဟာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ ပြူးကျယ်လာပြီး သူ့သွားများဟာ လိင်တံကိုယ်ထည်ကို အသာအယာဆွဲခြစ်ပါတော့တယ်။ တမျိုးတမည် သော ကျေနပ်သာယာမှုနဲ့အတူ ရင်တဖိုဖို အံ့အားတသင့်သင့်ဖြစ်ရတဲ့ သည်နာကျင်မှုဟာ အထူးကောင်းမွန်ပါတယ်။

“တကိုယ်လုံးခါအောင် လုပ်ဦး ကလေး။ ထိတ်လန့်တာတွေ မလုပ်ရဲတာတွေ ထားခဲ့တော့။ ကစားစရာတွေနဲ့ဆော့ကစားသလိုမျိုး စိတ်ကြိုက်ကစား” သူ့မျက်နှာအမူအယာတွေပြောင်းလဲပုံကို စောင့်ကြည့်ရင်း အကြည့်လုံးဝမလွှဲဘဲ ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးပြော လိုက်တယ်။

ကြားရသော စကားလုံးများအား စိန်ခေါ်မှုတရပ်အသွင် သူယူဆပြီး လက်မှာကိုင်ထားတဲ့ငပဲကို သေချာဆုပ်ကိုင်သလို ကျွန်တော့် နို့သီးခေါင်းများကိုလည်း ခပ်ပြင်းပြင်းဖျစ်ညှစ်ပြန်တယ်။ သက်ပြင်းမောတွေချမိရပြီး ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကျေနပ်သာယာမှုနဲ့ ဆတ်ကနဲ တုန့်ကနဲဖြစ်နေပါတယ်။ ယစ်မူးနေတဲ့ အတွေးအခေါ်အပြင် သူ့စွမ်းအားတခုက ကျွန်တော့်ပေါ်သက်ရောက်မှုရှိတာကို ပျော်နေပုံရတယ်။ “ဒါပဲ…အဲဒါပဲ” ကျွန်တော့်ငပဲကို အားရပါးရသေချာကြည့်လျက် မလွတ်တမ်းကိုင်ကာ ကစားရင်း ပါးစပ်က ခပ်တိုးတိုး သူရေရွတ်တယ်လေ။ သူ့မျက်နှာအမူအယာကို အခဲခတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ကျေနပ်စိတ်ဝင်စေတာအမှန်ပဲ။

အခြားလက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်ကပ္ပာယ်အိတ်ကိုစမ်းသပ်မိချိန်မှာတော့ ရုတ်တရက်ရွှေဥတွေကို သူဖျစ်ညှစ်လိုက်တာ ခံစားခဲ့ရတယ်။ 

ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “မလုပ်နဲ့….မလုပ်နဲ့ကောင်လေး” နာကျင်ရကြောင်း သူ့ကိုသတိပေးသော်လည်း မင်းမင်းက ဆော့ကစားတာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူ့မျက်ဝန်းအကြည့်များနဲ့ အရိပ်အယောင်က ကစားစရာပစ္စည်းအသစ်တစ်ခုတွေ့သလိုမျိုး တလဲ့လဲ့ ဖြစ်နေပါတယ်။

ကျွန်တော့်ကို လစ်လျူရှုလျက် ရွှေဥတွေကို အသာအယာဖျစ်ညှစ်တယ်။ သူမပြောနဲ့ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သစ္စာဖောက်နေတာ များ သာယာပြီး ညည်းညူသံကို ကျယ်ကျယ်ထွက်လို့ပါ။ သူလုပ်ဆောင်သမျှ ကျွန်တော်ဖြစ်ပျက်ခံစားနေမှုအပေါ် ပျော်ရွှင်ပုံရပြီး စည်း ဘောင်တွေကို ကျော်လွှားလို့ရသမျှကျော်ဖို့ ကြိုးစားလာပါတယ်။ မတ်ထောင် တုတ်ခိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်လိင်တံကို သူ့သွားနဲ့ နောက် တခါ အသာခြစ်ချိန်မယ် ကွမ်းသီးခေါင်းထိပ်မှ အရည်ကြည်အချို့စိမ့်ထွက်လာတာ ခံစားရပါရဲ့။ ဒါကိုမြင်တော့ သူ့မျက်ဝန်းတွေဟာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ တားမရစီးမရဆော့ကစားဖို့ဆိုတဲ့အကြည့်မျိုးဖြစ်ကာ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မော့ကြည့်လာတယ်။

"Good boy," တားမြစ်လို့မရမယ့်အတူတူ အားပေးအားမြောက်သဘော ကျွန်တော် ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်မိတာ တကယ်ပါပဲ။ သူ့ပါးပြင် အစုံဟာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားသလို လုပ်ကိုင်နေတာတွေကိုလည်း တွန့်ဆုပ်မှုမရှိ ဆက်လုပ်ပါတော့တယ်။ ကျွန်တော့် နို့သီးခေါင်းတွေကို ဖျစ်ညှစ်တာ ဗိုက်သားပြင်တွေကို သွားနဲ့ခြစ်တာ ဆီးခုံမွှေးတွေကို အသာဆွဲကြည့်တာတွေ သူလုပ်တယ်။ နာကျင်မှုနဲ့အတူ သာယာမှုက တိုးသထက်တိုးလာတဲ့အပြင် များမကြာခင် သုက်ထွက်တော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိလာတယ်။

သည်တခါတော့ ကျွန်တော့်ရွှေဥတွေကို ခပ်ပြင်းပြင်းဖျစ်ညှစ်သလို လိင်တံကိုလည်း ဖုန်စုပ်စက်လို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာစုပ်မှုတ်တာကြောင့် အထွဋ်အထိပ် ရောက်သထက်ရောက်လာပါတယ်။ “အင်း…ဟုတ်တယ်….မင်းမင်းလုပ်တာကောင်းတယ်…လုပ်…ဆက်လုပ်” အသက်ခပ် ပြင်းပြင်းရှူရင်း မျက်ဖြူဆိုက်သလိုဖြစ်ရတဲ့ ကျွန်တော့်အဖြစ်အပျက်ပေါ့။

မင်းမင်းမျက်လုံးတွေဟာ ဆန္ဒများနဲ့ ပိုမိုတောက်လောင်လာပြီး ကျွန်တော့်ငပဲကို သူ့ပါးစပ်ထဲဝင်နိုင်သမျှ အသွင်းအထုတ်လုပ်ပါတယ်။ တခါတခါ အထိအခတ်မခံနဲ့ ကျွန်တော့်လိင်တံအရေပြားကို သူ့သွားနဲ့ခြစ်သွားပုံက ကျောရိုးထိတိုင် စိမ့်ကနဲနေအောင် ခံစားရ့တယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး ဒီရေလှိုင်းရိုက်ခတ်သလို အတက်အကျဖြစ် တောင့်တင်းလာသယောင်မို့ စိတ်ထဲမယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုလိုလို တွေ ဖြစ်တည်လာသေးတယ်။ “ကိုကြီး ပြီးတော့မယ်…” နောက်တစ်ကြိမ် သူ့ကို ကျွန်တော်သတိပေးလိုက်သံက မပြီးချင်သေးသလိုလို မတည်မငြိမ်ပါ။

သူ ဦးခေါင်းအသာငြိမ့်ပြတယ်။ လက်ထဲဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ငပဲကို သူ့ပါးစပ်ထဲမျိုချပုံကို ကျွန်တော်အသာစောင့်ကြည့်ပါတယ်။ ပါးစုံနှစ် ဘက် ဖောင်းလိုက်ပိန်လိုက် ခပ်ပြင်းပြင်း ပုလွေမှုတ်လိုက်နဲ့ပါ။နောက်ဆုံး ကျွန်တော့်ရွှေဥတွေကို တချက်ညှစ်လိုက်ချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်ဘဲ အားရပါးရ သုက်တွေပန်းထုတ်ပါရော။ ရုတ်ခြည်း လေဆင်နှာမောင်း တချက်မွှေ့သလိုမျိုး အထွဋ်အထိပ် ရောက်လျက် ပစ်ထုလိုက်တာ မင်းမင်းတယောက် ခပ်သေးသေး သူ့လည်မျိုထဲ မနိုင်မနင်း အကုန်မျိုချတယ်လေ။

ကျွန်တော်လည်း အဆုံးသတ်ရော ငပဲကို သူ့ပါးစပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လျက် မျက်နှာအား မော့ကြည့်လာပါတယ်။ များမကြာမှီ ကျွန်တော့် သုက်ရည်အနည်းငယ် စိုလူးနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းသားအစုံနဲ့ အနမ်းပေးတာကြောင့် မရှောင်လိုက်မိဘဲ အငိုက်မိသွားတယ်။ “သားကို ဝအောင် ကျွေးလို့ ကျေးဇူးပဲ ကိုကြီး” လူဝါးဝတဲ့အပြုံးတချက်နဲ့ သူပြောတယ်။ စိတ်တင်းကြပ်မှု စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်တွေလွှမ်းနေတဲ့ အခန်းထဲ ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောမိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဟာ ကလေးတယောက်လေ။ ဒါပေမယ့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ သူလိုချင်တာ လုပ်ချင်တာကို ရယူသွားနိုင်တာမို့ အံ့သြဖို့လည်းကောင်းတယ်။

သူ့ပါးစပ်နဲ့ လက်အစုံကို တစ်ရှူးသုံးကာ သန့်ရှင်းနေသော မင်းမင်းအပြုအမူအား ထပ်ဆင့်ထားတဲ့ ခေါင်းအုံးပေါ် ကျွန်တော်မှီချရင်း အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှူလျက် စောင့်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲကျေနပ်မိပါတယ်။ သူ့ပါးပြင်အစုံမှာတော့ ကျွန်တော့်သုက်ရည်ရနံ့အချို့ကို ရနိုင်တုန်း ပါပဲ။

“You’re welcome,” စိတ်သက်သာရာရပြီး အနည်းငယ်တုန်ခါနေသော လေသံနဲ့ ကျွန်တော်ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။

“အဲတာတွေကို လျက်ဗျာ” ဆော့ကစားချင်တဲ့ အရိပ်အမြွက်အပြည့်နဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေက တလဲ့လဲ့တောက်ကာ ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေး လာတယ်။ သုက်ရည်အချို့ပေလူးနေဆဲ သူ့ပါးပြင်နဲ့အတူ ကျွန်တော့်လက်မကို ငုံကိုင်းလျက်ပြုပြီးနောက် လက်မအား ပြောင်သလင်းခါ အောင် တပြွတ်ပြွတ်စုတ်ပစ်ပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင်သုက်ရည်နဲ့ သူ့အရေပြားပေါ်က ငံကျိကျိအရသာ အရောအနှောကို ကျွန်တော်မြည်းစမ်းရ ရော။ ကျွန်တော် ပြုလုပ်သမျှကို တမက်တမောလိုက်ကြည့်ကာ သဘောကျ သာယာပုံပြရင်း သူ့အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်ပြင်းထန်လာ ပါတယ်။

“ကောင်လေး…မင်းသည်လိုလုပ်ရတာ ကြိုက်တတ်မှန်း ကိုကြီးတကယ်မသိဘူးရယ်” နှစ်ဦးသား ပလူးခဲ့တဲ့ ခံစားချက် အရှိန်မပြေစွာ ညစ်ကျယ်ကျယ်လေသံနဲ့ ကျွန်တော်ပြောမိပါတယ်။ 

မင်းမင်း ပါးပြင်အစုံ ရဲတွက်သွားလျက် လက်အစုံကို သူ့ပေါင်ပေါ်မှေးတင်လိုက်တယ်။ “ကိုကြီး သဘောကျကျေနပ်တာမျိုးကို သားလိုချင် ခဲ့ရုံပါ….အဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လားဗျ” ခပ်တိုးတိုးထက် အနည်းငယ်ကျယ်တဲ့ လေသံနဲ့ သူမေးပါတယ်။

“အိုကေမှ စိုပြေပါ…ကောင်လေးရာ။ နည်းနည်း အံ့သြမိရုံပါ။ မင်းနဲ့ရွယ်တူ ကောင်လေးတွေထက်စာရင် အံအားသင့်စရာကောင်းအောင် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် လုပ်တတ်နေတာမို့” သူ့ပါးပြင်ကို လက်နဲ့အသာပွတ်သပ်ရင်း ကျွန်တော်ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

“သားက သည်လိုသုက်မထွက်သေးပေမယ့်လို့ ကလေးတယောက်မှမဟုတ်တာ။” ကျွန်တော့်ငပဲကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် မျက်ဝန်းခြင်း စုံအောင်ကြည့်ကာ ခိုင်ခိုင်မာမာ သူပြောပါတယ်။

ကျွန်တော့်မှာ သုက်ပန်းထုတ်ပြီးတဲ့အဆင့်ရောက်ချိန်နောက်ပိုင်း စိတ်တင်းထားတာကိုလျော့လျက် နှစ်ယောက်သား အချိန်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အထိ ထိုင်နေကြပါတယ်။ သူကတော့ ဘဝမှာ ရဖူးတဲ့ဆုတံဆိပ်တွေထဲ အကြီးမားဆုံးဆုတစ်ခုထပ်မံရလိုက်တဲ့အပြုံးမျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေတာပါပဲ။

“အခု ဘာလဲ” မသေမချာ ကလေးလေသံမပျောက်တပျောက်နဲ့ ခပ်တိုးတိုး ကျွန်တော့်ကို သူပြောလာတယ်။

“အခု…အဲ…အခု ကိုကြီးတို့ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေကြတာလေ” မိန်းမော ညည်းညူသံထက် နည်းနည်းမြင်းဟီသံပေါက်တဲ့ အသံမျိုး ကျွန်တော့် ပါးစပ်က တန်ပြန်ထွက်သွားပါတယ်။

မင်းမင်းက မရေရာတဲ့ မျှော်လင့်ချက်မျိုးအကြည့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်တယ်။ “တကယ်ကြီးလား”

ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့ပြီး နည်းနည်းပြုံးပြလိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပါတယ်။ နှစ်ယောက်သား ပြုမူခဲ့တာတွေအပေါ် ရွံရှာနေမလား၊ နောင်တရ နေသလားဆိုတဲ့ အရိပ်လက္ခဏာတွေရှိမရှိ သူ့မျက်ဝန်းတွေက ရှာဖွေနေတာပါ။ ဘယ်လိုအကြောင်းအရာမျိုးမှ သူမတွေ့တော့ ခေါင်းအုံးပေါ် နောက်မှီချလိုက်ရင်း တီဗီမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ပါရော။ သူ့လက်အစုံကို ကျွန်တော့်ရင်အုပ်ပေါ်မှာ မှေးတင်ထားတာ မဖယ်ရှားဘူးရယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရုပ်ရှင်ကိုသာ အသံတိတ်ကြည့်ကြလျက် အနားယူကြတယ်ပေါ့။

ရုပ်ရှင်ပြီးဆုံးကြောင်း စာတန်းထိုးချိန်မှ မင်းမင်းထရပ်ပါတယ်။ မာတောင့်ခြင်းကင်းသွားတဲ့ ငပဲကိုဖုံးကွယ်ဖို့ boxers ဘောင်းဘီတထည် ကောက်ဝတ်တဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကို လုံးဝမကြည့်ပါဘူး။ “သား ပြန်တော့မယ်” မသေချာတဲ့ အသံလေးနဲ့သူပြောလာတယ်။

“ပြန်တော့မလို့လား ကောင်လေး” သည်အချိန်အခိုက်အတန့်လေးကို အဆုံးမသတ်ချင်သေးတဲ့စိတ်နဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော်မေးမိတယ်။

မျှော်လင့်ချက်ရယ် ကြောက်ရွံ့မှုရောနှောနေတဲ့ အမူအယာနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပါတယ်။ “သား အမေ အိမ်ပြန်လာတော့မှာ”

“အိုကေ….သားမပြန်ခင် စကားနည်းနည်းလောက်ပြောကြမလား” ကျွန်တော် သက်ပြင်းတချက်ချလျက် ထထိုင်လိုက်တယ်။

မင်းမင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလျက် ကျွန်တော်ဘာပြောလာမလဲ ဘာဖြေရမလဲလို့ မျက်ဝန်းများက ဖွေရှာပါတယ်။ သူ့စူးစိုက်ကြည့်မှုတွေက ကသောင်းကနင်းနိုင်မှန်း ကျွန်တော်မြင်နိုင်သလို နှစ်ဦးသား ဝေမျှခဲ့တဲ့ခံစားချက်တွေနဲ့ပတ်သက်လို့ အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်မိတယ်။ “သား ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေတွေး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ကျွန်တော် နုညံ့ငြင်သာစွာမေးလိုက်တယ်။

“သားမသိဘူး…သား…သားသဘောကျတယ်။ ပြီးတော့ သားလုပ်သင့်လားတော့ မသိဘူးလေ” ခုတင်ခြေရင်းမှ စောင်တထည်ရဲ့ အစွန်းကို ဆွဲကိုင်ကစားရင်း သူ ခပ်တိုးတိုးပြောပါတယ်။

“ကိုကြီးတို့ လုပ်ခဲ့တာတွေက မှားယွင်းတာတခုမှမပါပါဘူး ကလေးရဲ့။ ကိုကြီးတို့နှစ်ယောက်သား ပြုလုပ်ဖို့လိုအပ်တာကိုလုပ်ခဲ့ကြရုံ ပဲလေ။ ကိုကြီးတို့ တယောက်လိုအင်ကို တယောက်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ကြတာပဲဟာ”

သူ့အသက်အရွယ်နဲ့စာရင် မငယ်သော နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းခံစားရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုအသွင် မျက်ဝန်းများမှာပြည့်နှက်လျက် ကျွန်တော့် မျက်နှာကို မော့ကြည့်လာပါတယ်။ “ဒါပေမယ့် သားက အခုမှ ကလေးသာသာအရွယ်ပဲရှိသေးတာလေ။ သည်လို လိုအင်တွေ ကိုသိဖို့ ဒါမှမဟုတ် လိုချင်တာမျိုး ခံစားဖို့မသင့်သေးဘူးမဟုတ်လား” ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်သလို သူပြောတယ်။

“မင်းမင်း…သားက လူပျိုဖော်ဝင်တဲ့အရွယ်ရောက်လာပြီ။ ပြီးတော့ သည်လိုခံစားချက်တွေရှိတာကလည်း ပုံမှန်သဘာဝပါပဲ။ ကိုကြီးတို့ အနေနဲ့ ကောင်းမွန်တာတွေကိုပဲ စဉ်းစဉ်းစားစား ဂရုတစိုက်လုပ်ဖို့လိုတာပါ” နုညံ့ကြင်နာတဲ့ လေသံနဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော်ပြောပြခဲ့ ပါတယ်။

“ဂရုတစိုက် စဉ်းစဉ်းစားစား သတိထားလုပ်ဖို့?” အပြစ်ကင်းသလို သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ ကျွန်တော့်စကားသံကို သံယောင်လိုက် ပြောတယ်။

“ကိုကြီးဆိုလိုတာ တို့တွေပြုလုပ်ခဲ့တာတွေက တကယ့်ခြေလှမ်းကြီးတစ်ခုပဲ။ ဒါဟာ ကစားပွဲတစ်ခု ဂိမ်းတစ်ခုမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကိုကြီးတို့နားလည်တယ်နော်။ သည်ကိစ္စကို ကိုကြီးတို့ နှစ်ကိုယ်ကြားမှာပဲ ထားသင့်တယ်”

မင်းမင်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဂုဏ်သရေသိက္ခာအပြည့်နဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြပါတယ်။ “သား နားလည်ပါတယ်။ သား ကတိပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သားတို့ နောက်တကြိမ် လုပ်လို့ရပါဦးမလား” မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ သူပြောတယ်။ သူပြောလာတဲ့စကားကြောင့် အတွေးဝင်မိတဲ့ ကျွန်တော် နှလုံးခုန်သံ လစ်လျူမရှုနိုင်အောင် တဒိတ်ဒိတ်မြန်လာတယ်။

“ကိုကြီးတို့ တွေ့ကြတာပေါ့” မပြင်းမပျော့လေသံထိန်းလျက် သူ့ကို ကျွန်တော်စကားပြန်လိုက်တယ်။

မင်းမင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းများမှာတော့ ကျွန်တော့်ကို မခွဲခွာချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ မြင်ရပါတယ်။ သူ မတ်တပ်ထရပ် လျက် အခန်းတဝိုက် သူ့ကြောင့် တခုခုပျက်စီးယိုယွင်းတာ ဘာရှိလဲ ရှာဖွေသည့်သဘော ဝေ့၀ဲကြည့်တယ်။ “သား ဆန္ဒကို အလိုက်သင့် ဖြည့်ဆည်းပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အာ….မနက်ဖြန် ကိုကြီး သားကို ရေခဲမုန့်လိုက်မကျွေးလဲရတယ်။ မစားရတာကြာတဲ့ အချိုပွဲကို သား ကောင်းကောင်းစားခဲ့ပြီးပြီ” လို့ နောက်ဆုံးပိတ်စကားပြောလာတယ်။ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဝန်းကျင်မယ် သူ့အသံက အနည်းငယ် ကျယ်လောင်ပါရဲ့။

“အဲဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ….မင်းအလုပ်ကြိုးစားလို့ရတဲ့ ရလာဘ်ပဲဟာ” ကျွန်တော် အသာအယာပြုံးရင်း အခိုင်အမာပြောလိုက် ပါတယ်။

အခန်းထဲမှထွက်သွားဖို့ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာ ကျွန်တော် သူ့ကိုနောက်ဖက်ကနေ အသာထွေးဖက်လိုက်တယ်။ “သတိရနော်….သား တယောက်တည်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ။ သားစိတ်ဓာတ်ကျတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်းနည်းတဲ့အခါ ကိုကြီးအခန်းဘက်ပြန်လာပြီး အချိန်မရွေး တံခါးခေါက်လိုက်လို့ရတယ်။ အိုကေ?” သူ့နားရွက်အနားကို ခပ်တိုးတိုးကပ်ပြောတာမို့ ကျွန်တော့်အသက်ရှူငွေ့နွေးနွေးဟာ လည်တိုင်တဝိုက် တို့ထိသွားဟန်တူတယ်။

“ကိုကြီးမှာ သားကို ထွေးဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ အားအင်တွေအများကြီးရှိတယ် ဟုတ်ပြီလား” ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ သက်သောင့်သက် သာ မှေးမှီတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွေ့ကိုခံစားရင်း ထပ်လောင်းပြောလိုက်ပါတယ်။

ထွေးဖက်တဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ကြား မင်းမင်းတယောက် ပြန်လည်မှီတွယ်ခဲ့တာမို့ သေးသွယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး နစ်မြုတ်သယောင် ဖြစ်သွားတယ်။ “သား သိတယ်” ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောတဲ့ သူ့လေသံက ကျွန်တော့်ပခုံးအစွန်းမှ ထွက်လာပါတယ်။ “ဒါပေမယ့်…. သားက ထွေးဖက်တာထက်ပိုပြီး လိုချင်ရင်ရော”

“မပူနဲ့ ကိုကြီးမှာ အဲဒါအတွက်လည်း အားအင်အများကြီးရှိတယ်။ သား ဘာပဲလိုချင် လိုချင်ကွာ” သူ့ကို အသာအယာခပ်ကျစ်ကျစ် ထွေးဖက်လျက် ခပ်တိုးတိုး ကျွန်တော်ပြန်ပြောခဲ့ပါတယ်။ မင်းမင်းရဲ့တုန့်ပြန်မှုက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြတာမို့ သူနားလည်ကြောင်း ကျွန်တော်သိရတာပေါ့။

ဖက်ထားရာမှ ပြန်မလွှတ်ခင် ဝိုင်းစက်ပြည့်တင်းနေတဲ့ သူ့တင်ပါးအစုံကို ကျွန်တော် အသာတချက်ဖျစ်ညှစ်မိသေးတယ်။ “သား သွားချင် သွားတော့လေ၊ မနက်ဖြန် သည်မှာပဲတွေ့ကြတာပေါ့…အိုကေ”

မင်းမင်း ခေါင်းပြန်ငြိမ့်ပြလျက် ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းများကို အသေအချာစိုက်ကြည့်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်တာရယ် တစုံတရာရေသမထားတဲ့ အကြည့်မျိုးတွေနဲ့ ကြည့်တာဗျ။ တစ်စုံတရာနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အကြည့်မျိုးမို့ ကျွန်တော်တော့ နားမလည်ဘူး။ ကျွန်တော့် တိုက်ခန်းထဲမှ သူ အသာထွက်သွားပြီးခဏ အခန်းတံခါးချပ်ကနဲပိတ်သွားစဉ်မှာ အတွေးများစွာနဲ့ကျန်ခဲ့ရတယ်။

ချွေးတွေ သုက်ရည်တွေနဲ့ စေးကပ်နေသော အခင်းရှိရာ အိပ်ရာပေါ် အခန်းမျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ပြန်လဲလျောင်း လိုက်ပါတယ် ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မသိစိတ်အမှောင်ခြမ်းဘက်က လေသံခပ်တိုးတိုးနဲ့ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနေနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ကြောင့် စိတ်မသန့် လိပ်ပြာမလုံသလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သွေးသားလိုအင်ရဲ့ အထိအခတ်ခံစားချက်များကြောင့် ထားရှိအပ်သောစည်းဆိုတာ ကျရှုံးသွားတယ်လေ။ ကျွန်တော့်ကို လိုလားလို့ တစုံတစ်ယောက်ရဲ့တောင်းဆိုမှုမှာ လိုက်ပါသွားမိခဲ့ပုံမျိုးကလည်း ဖြစ်ခဲ့တာ ကာလ အတော်ကြာပြီ။ မသိတော့ဘူးဗျာ…. ခံစားချက်တွေက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာပဲ ဟုတ်တယ်ဟုတ်။

ရုတ်ခြည်းထမြည်လာတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကိုင်ဖုန်းမြည်သံက အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားပါတယ်။ မင်းမင်းဆီက စာတိုတစ်စောင် ရောက်လာတာပါ။ “သည်နေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ။ သားအတွက် အဓိပ္ပာယ်အများကြီးရှိပါတယ်။ မနက်ဖြန်ကြမှတွေ့ကြမယ်” ခပ်ရိုးရိုး သူ့စာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရဲမရဲစီးနေသူတယောက်လို ကျွန်တော်ခံစားရအောင် လုပ်သား။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် ရင်အစုံကို ဖျပ်ကနဲနွေးထွေးသွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းပါတယ်။

“ဟူး…..”

Alex Aung (20 December 2025)

*** စာကြွင်း။ ။ အဖြစ်အပျက်ကလေးတစ်ခုကို ရေးထားတာမို့ ဖတ်မကောင်းခဲ့သည်ရှိသော် စာရေးသူ ကျွန်တော်မှ တောင်းပန်ပါကြောင်း။

မြန်မာ့သမိုင်းထဲမှ လိင်ဝိသေသစုံလင်ကွဲပြားသူများ၏ တည်ရှိမှု

 မြန်မာ့သမိုင်းထဲမှ လိင်ဝိသေသစုံလင်ကွဲပြားသူများ၏ တည်ရှိမှု

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

မြန်မာနိုင်ငံဟာ ကြာမြင့်သော မင်းဆက်များစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ကုန်းဘောင်ခေတ် (၁၈၈၅ မတိုင်မီ) အထိ တည်ရှိခဲ့သည့် ကာလတွေ အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးအခန်းကဏ္ဍတွေကို အခိုင်အမာ သတ်မှတ်ထားသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းပုံစံကို မြင်ယောင်မိကြမိကြမှာပါ။ "လိင်ဝိသေစုံလင်ကွဲပြားသူတွေ တနည်းအားဖြင့် LGBT ဆိုသည့် အယူအဆဟာ အသစ်အဆန်းပဲလို့ ထင်မိကြဦးမှာပါ။

ဒါပေမယ့်  ကိုလိုနီမတိုင်မီက သမိုင်းကြောင်းနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို နက်ရှိုင်းစွာ ဆန်းစစ်လေ့လာကြည့်ပါက လိင်ဝိသေသစုံလင်ကွဲပြားသူများ ရှိနေရုံသာမက သူတ်ို့ဟာ ထူးခြားပြီး စံထားသည့်အတိုင်း ဖွဲ့စည်းထားသော  ဩဇာအာဏာရှိသည့် နေရာများတွင် ရပ်တည်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရသည်။ သူတို့ရဲ့တည်ရှိမှုသည် မင်းစိုးရာဇာ၏ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်နှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်း ဘာသာရေး အလေ့အထများ၏ အခြေခံအချက်အလက်တွင် ရောနှောနေခဲ့ပါတယ်။

အထူးအရေးကြီးသည်မှာ ခေတ်သစ်မြန်မာနိုင်ငံတွင် လိင်ဝိသေသစုံလင်ကွဲပြားသူများ၏ ဘဝကို ဥပဒေအရ ခွဲခြားနှိပ်စက်ဖို့လုပ်ခြင်းဟာ မြန်မာ့ရိုးရာ ဓလေ့တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ကိုလိုနီခေတ်မှ တင်သွင်းခဲ့သော အယူအဆတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှာတော့ မြန်မာ့ဘုရင့်လက်ထပ်မှာ LGBT တွေဟာ ဘယ်လိုအခန်းကဏ္ဍက ရှိခဲ့ကြလဲဆိုတာ ကို The voice of Pride မှ မျှဝေပေးသွားမှာပါ။

၁။ မိန်းမစိုး အရာရှိများ၏ အခန်းကဏ္ဍ

မန္တလေးစသော မြို့တော်များတွင် အခြေစိုက်ခဲ့သော ကုန်းဘောင်မင်းဆက် သမိုင်းမှာ  မိန်းမစိုး များကို ခန့်အပ်တာဝန်ပေးခဲ့ပြီး  နန်းတွင်းတွင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော သီးသန့်တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြပါတယ်။

နန်းတွင်း အာဏာ 

မိန်းမစိုးများသည် ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ကိုယ်ရံတော်များ၊ ယုံကြည်အပ်နှင်းခြင်းခံရသူများ၊ ဘဏ္ဍာတော်စိုးများနှင့် တော်ဝင်သံတမန်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အဓိကအရေးပါမှုမှာ တော်ဝင်အိမ်ထောင်စုကို၊ အထူးသဖြင့် အခြားသော အမျိုးသားများ ကန့်သတ်ချက်ဖြင့် တားမြစ်ထားသော အမျိုးသမီးများ ရဲ့နေထိုင်ရာ အဆောင်တော်တွေကို စောင့်ကြပ်ကြီးကြပ်ရန်နှင့် အုပ်ချုပ်ရန် ဖြစ်ပါတယ်။

ထူးခြားသော ဂုဏ်ထူးဆောင်အဆင့်အတန်း 

မိန်းမစိုးတွေဟာ မျိုးမပွါးနိုင်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းခံထားရသူတွေဖြစ်တာကြောင့်  သူတို့ကို သမားရိုးကျ မိသားစုနှင့် မျိုးရိုးဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်များမှ လူမှုရေးအရ ခွဲထုတ်ထားသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဒီလိုဖြစ်ခြင်းကြောင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များက သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအရ ဘက်မလိုက်မှုအတွက် အာမခံချက်တစ်ခုအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြပြီး သူတို့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်စိတ်ချရသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

နိုင်ငံရေး ဩဇာ 

 မိန်းမစိုးတို့ဟာ  နန်းတွင်းတရားဝင်သဘောအရ  အဆင့်နိမ့်သော နေရာတွင်ရှိနေသော်လည်း မိန်းမစိုးကြီး ဦးခကြီး (ဘုရင်မင်းတုန်းမင်းနှင့် သီပေါမင်းလက်ထက်) ကဲ့သို့သော မိန်းမစိုးများသည် ဘုရင်နှင့် အမြဲနီးကပ်စွာရှိခြင်းနှင့် နန်းတွင်းလျှို့ဝှက်ကိစ္စရပ်များ၊ ထီးနန်းဆက်ခံမှုများနှင့် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်ကြံမှုများ အပါအဝင် အာဏာလုမှုများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းတို့ကြောင့် သွယ်ဝိုက်သော်လည်း သိသာထင်ရှားသော နိုင်ငံရေးဩဇာကို ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည်။ အဲ့လိုမျိုးနဲ့ပဲ သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ နိုင်ငံတော်၏ အာဏာအထွတ်အထိပ်ရှိ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

၂။ နတ်ကတော်များ၏ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍ

မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့်အတူ တည်ရှိခဲ့သော ရိုးရာနတ်ကိုးကွယ်ခြင်းယဉ်ကျေးမှုသည် ဘုရင့်နိုင်ငံတော်ခေတ်က လိင်ဝိသေသစုံလင်ကွဲပြားသူများအတွက် အမြင်သာဆုံးနှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းက အလွယ်တကူ လက်ခံထားသည့် အခန်းကဏ္ဍဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

တော်ဝင်ဆက်သွယ်မှု 

နတ် ၃၇ ပါးကို ပုဂံခေတ် အနော်ရထာမင်း (၁၁ ရာစု) က တရားဝင် နတ်ပူဇော်ခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး ကိုးကွယ်ပူဇော်မှုများ၊ အထူးသဖြင့် တောင်ပြုံးနတ်ပွဲကဲ့သို့သော နှစ်စဉ်ကျင်းပသည့် ပွဲတော်ကြီးများသည် ကုန်းဘောင်မင်းဆက်၏ တော်ဝင်နှင့် အမျိုးသားရေး ယဉ်ကျေးမှု၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ပါ ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။

ဖြစ်တည်မှု 

နတ်ကတော် ဆိုသည်မှာ တန်ခိုးကြီးမားသော နတ်များ၏ စကားသံကို လက်ခံပြောဆိုပေးသည့် နတ်မှူးများ ဖြစ်သည်။ ဒီလို အခန်းကဏ္ဍကို ရိုးရာဓလေ့အရ အမေမှ သမီးသို့ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့သော်လည်း လိင်အရ အမျိုးသားများ ဖြစ်သူများသည် အမျိုးသမီးအဝတ်အစားများနှင့် အပြုအမူများကို ကျင့်သုံးပြီး နတ်ကတော်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့် စတင် ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့ကြပါတယ်။

လေးစားကြည်ညိုမှုနှင့် ပူဇော်ခြင်း 

နတ်များကို ဆက်သွယ်ပေးခြင်းအားဖြင့် အခုခေတ်လို ကြမ်းတမ်းစွာ ခွဲခြားနှိမ်ချ ပြောတာတွေကို ခံရတာမဟုတ်ဘဲ  သာမန်လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အကဲဖြတ်ဝေဖန်မှုကို ကျော်လွန်သွားသည့် ပူဇော်ခြင်းခံရသော၊ လေးစားကြည်ညိုခြင်းခံရသော အဆင့်အတန်းကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ 

နတ်ကတော်များကို လူ့လောကနှင့် နတ်လောကကြားကို ဆက်သွယ်ပေးသူများအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြပြီး၊ ဒီလုပ်ဆောင်ချက်သည် သူတို့အား လေးစားမှု၊ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများနှင့်အခြားနည်းဖြင့် ငြင်းပယ်ခြင်းခံခဲ့ရသော လူမှုရေးဆိုင်ရာ ဖော်ပြခွင့်ပြုချက်တစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီလို သမိုင်းဝင် အခန်းကဏ္ဍ နှစ်ခုသည် မြန်မာ့ဘုရင့်နိုင်ငံတော်ခေတ်က လိင်ဝိသေသစုံလင်ကွဲပြားသူများ၏ တည်ရှိမှုသည် မမြင်ရသော အရာမဟုတ်ဘဲ၊ နန်းတွင်းအုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်း ဘာသာရေး၊ လူမှုရေးဘဝ၏ အခြေခံ အခန်းကဏ္ဍ များတွင် ကျွမ်းကျင်သော၊ အသိအမှတ်ပြုနိုင်သော နေရာများသို့ ပို့ဆောင်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ကိုးကား 📌📌

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/29497915/ 

https://doi.org/10.1017/S0022463423000735 

https://www.burmalibrary.org/en/nat-and-nat-kadaw-the-existence-of-the-local-cult-in-myanmar-tradition

နှစ်ဦးသားပျော်ရွှင်ဖို့သာ…လိုရင်း

It Takes Two to be Happy (Chapter One)

ကျောင်းကပြန်လာရင်း နေထိုင်ရာ အိမ်ရာဝန်းထဲမှ ကျွန်တော်တို့တိုက်ခန်းရှိရာဘက်ကို ချိုးကွေ့လိုက်ပါတယ်။ 

ကျွန်တော့်နာမည်က ဟန်ဝင်းအောင်၊ အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ ကျောင်းမှ အပြေးအလွှားလာခဲ့တာဆိုတော့ ပထမထပ် ကော်ရစ်တာ (the corridor) ကို စတက်တဲ့အထိ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်ခုန်ပေါက်ဆဲပါ။

ပထမအလွှာမယ် ကျွန်တော်တို့အခန်းညာဘက်မှာ အခန်းနီးချင်း ကလေးတစ်ယောက် ရီမုကွန်ထရိုးကားလေးနဲ့ဆော့ကစားနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ကော်ရစ်တာလက်ရန်းကို သွားသွားတိုက်နေတဲ့ အနီရောင် ခပ်သေးသေးကားလေးတစ်စင်းပေါ့။

အခန်းပေါက်ဝရှိ Welcome စာသားပါ ပလတ်စတစ်ခြေသုတ်ဖုံပေါ် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် သူ့မျက်ဝန်းများကတော့ အရုပ်ကားလေးမှ အကြည့်မခွာဘဲ အပြင်လောကကြီးကို မေ့လျော့နေတယ်။ “ဟေ့….ကလေး” ကျွန်တော့်ကို အာရုံစိုက်မိအောင် အသံခပ်ကျယ်ကျယ်နဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။ ခပ်စောစော သွားရေစာအဖြစ် စားထားဟန်တူတဲ့ ချောကလက်အရည်တစ်ချို့နှုတ်ခမ်းမှာ ပေလူးလျက် ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ကာ ရှက်ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးပြတယ်။

သည်ကောင်လေး အသက်အရွယ်က ဆယ့်နှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ဆယ့်သုံးနှစ်ရှိလောက်မယ်။ ခပ်ကွေးကွေးဆံပင်ဘုတ်သိုက်နဲ့ မျက်ဝန်း များက ကြည်လင်အပြစ်ကင်းစင်နေတာမို့ ကိုယ့်ငယ်ဘဝကိုတောင် ကျွန်တော်ပြန်လွမ်းမိရော။ “မင်းကားလေး မောင်းတာ ဘယ်လိုနေ လဲ” လှေကားလက်ရန်းကိုမှီရင်း သူ့ကို ကျွန်တော်လှမ်းမေးလိုက်တယ်။

“အဆင်ပြေပါတယ်” ပလုံးပထွေးသံနဲ့ ခပ်တိုးတိုးပြန်ဖြေတယ်ဗျ။ စင်္ကြံထောင့်ချိုးရောက်နေတဲ့ကား စတီယာရင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ကြိုးစား အာရုံစိုက်နေပုံမို့ အသံတစ်မျိုးဖြစ်သွားဟန်ပါ။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ လှေကားတထစ်ကို လှမ်းတက်လိုက်စဉ် ခြေချော်ပြီး လွယ်ထားတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ပြုတ်ကျလျက် အကုန်ပျံထွက် ကုန်ပါတယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မယ် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းအကုန်ပျံ့ကျဲနေပါရော။

ကောင်လေးရှေ့က ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ် မှောက်လျက်လဲတာမို့ ကျွန်တော့်တံတောင်ဆစ်တွေ နာလိုက်တဲ့ဖြစ်ခြင်း။ ကျွန်တော့် နှုတ်ဖျားမှ အသံခပ်ကျယ်ကျယ်အော်မိသွားတော့တာပေါ့။

“အကိုကြီး အဆင်ပြေရဲ့လား” သူလုပ်နေသမျှ ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုလှမ်းမေးပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သိပ်မကြာပါဘူး သူ့အကြည့်က ကျွန်တော့် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်ထားတဲ့ တုတ်ထိုးချိုချဉ်အချို့ဆီ အာရုံရောက်သွား တယ်။ သူက ကျွန်တော့်နာကျဉ်မှုကို လစ်လျူရှုလျက် ချိုချဉ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ကိုကြီးစီမှာ မုန့်တွေရှိတယ်လား”

အနည်းငယ်ပွန်းသွားတဲ့ တံတောင်ဆစ်များကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း ထရပ်လျက် နာကျင်နေသော်လည်း ကျွန်တော်အသံထွက် ရယ်မောမိတယ်။ “ရှိတာပေါ့ကွ” ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှပစ္စည်းတွေကိုလိုက်စုရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ “ရော့….” ကျွန်တော် ချောကလက်တစ်ထောင့် (the twix bars) ကိုကမ်းပေးရင်း “ကိုကြီးပစ္စည်းတွေ ကောက်ကူရင် ပါတဲ့မုန့်တွေ ညီလေးကို အကုန်ပေး မယ်”လို့ပြောလိုက်တယ်။

မြင်ရတဲ့အရာကြောင့် သူအံ့အားတသင့်ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်များပင်ဟလို့။ ပြီးမှ ကျွန်တော်ကမ်းပေးတဲ့အရာကို လှမ်းယူရင်း “Twix? အဲ့တံဆိပ်ဖြစ်မယ်ထင်သားပဲ”တဲ့။ လိုချင်တဲ့မုန့်ရသွားတော့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် ကူပြီးဆွဲထူပါတယ်။

ကျွန်တော်မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တော့ သတိထားမိတာက သူ့ထက်အရပ်အမြင့်နည်းနည်းလေးပဲ ပိုရှည်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့အရပ်အမြင့်နဲ့ကိုက်အောင် ဒူးအနည်းငယ်ညွှတ်ထိုင်ချရင်း ကျောပိုးအိတ်ကိုဆွဲဖွင့်လျက် “မင်းလိုချင်သေးတယ်ဆိုရင် ကိုကြီးစီမှာ အများကြီးရှိသေးတယ်”လို့ပြောလိုက်တယ်။

သူ့လက်အစုံက ကျွန်တော့်ပခုံးကိုမြဲမြံအောင်ထိန်းကိုင်လျက် ခပ်ဟဟဖြစ်နေတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲကို လက်နဲ့ထိုးမွှေပါတယ်။ သကြားလုံးအခွံတွေရဲ့ ချွတ်ချွတ်မြည်သံက စင်္ကြံလမ်းတလျောက် ပဲ့တင်သံထပ်ကြားရရော။

“အာ…သား ဘယ်နှစ်ခုယူလို့ရမလဲ” သူက စိတ်လှုပ်ရှားသံနဲ့မေးပါတယ်။

“မင်း ဘယ်နှစ်ခုယူချင်လဲ” သူ့စိတ်အားထက်သန်မှုရဲ့အကြည့်ကို သဘောကျစွာပြုံးမိရင်း ကျွန်တော်ပြန်မေးလိုက်တယ်။

သူ့လက်ချောင်းတွေက ပခုံးမှသည် ကျွန်တော့်ဦးခေါင်းထက်ရှိ ဆံပင်များကို ဆော့ကစားသလို အသာအယာကိုင်ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းချင်း ဆုံအောင်ကြည့်ကာ “အကုန်လုံးလိုချင်တယ်” လို့ဖြေတယ်ဗျ။ ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောတိုင်း သူ့မျက်ဝန်းတွေ တဖျတ်ဖျတ်လက်ပုံက တောက်ပနေတာပဲ။

“မင်းက လောဘကြီးတာကွာ” ကျွန်တော် သူ့ကို စနောက်တဲ့လေသံနဲ့တုန့်ပြန်လိုက်ရင်း လက်ထဲကို Twix bars တွေ နည်းနည်းထပ် ထည့်ပေးမိတယ်။

ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို ကိုင်တွယ်ကြည့်နေတဲ့ သူ့လက်တဖက်ဟာ ခပ်နွေးနွေးလေးဖြစ်နေတယ်။ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး သိလိုစိတ်ပြင်းပြတဲ့ သူ့အကြည့်တွေကလည်း နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းပါရဲ့။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ” ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး သူပြန်ပြောတယ်။

ကျွန်တော့် ဆံပင်လေးတွေကို အမှတ်မထင် သူ့လက်ကလေးနဲ့ ထိုးဖွကစားရုံဆိုပေမယ့် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့ခံစားချက် မျိုး ခံစားမိပါတယ်။ သူ့တို့ထိကိုင်တွယ်မှုဟာ အစမ်းသဘောထက်ပိုမလား မပြောနိုင်သော်ငြား ကျွန်တော်စိတ်ရှုပ်သွားမှာ ကြောက်လန့် နေပုံလည်းရတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရင်း သူ့လှုပ်ရှားမှုအတိုင်းအတာကို စူးစမ်းကြည့်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေ က တစ်ခုခုကို အတည်ပြုဖို့ရှာနေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်ဆင့်ဘာလုပ်သင့်လဲဆိုပြီး သဲလွန်စတစ်ခု ကြံစည်နေပုံနဲ့ပါ။

“မင်း နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ ကောင်လေး” အာရုံစိုက်မှုကို အလွယ်တကူရယူသွားတဲ့ သည်ကောင်လေးအကြောင်း ပိုသိချင်တာကြောင့် သူ့နာမည်ကို ကျွန်တော်မေးလိုက်ပါတယ်။

"မင်းမင်း” ကမ္ဘာ့အလေးဆုံးအရာကို သယ်ဆောင်ထားရသလိုမျိုးလေသံနဲ့ သူခပ်တိုးတိုးပြန်ဖြေတယ်။

နာမည်ကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ စိတ်ထိခိုက်ခံစားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒါက ခပ်ရိုးရိုး၊ ချိုမြိန်ပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ အရိပ်အယောင် သူ့နောက်မှာပါလာသလိုပဲ။ “တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် မင်းမင်း” ကျွန်တော် အပြုံးတစ်ချက်နဲ့ပြောခဲ့တယ်။

“တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်ဗျ” ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းအကြည့်တွေကို တည့်မကြည့်သေးဘဲ ကလေးကလားဆန်တဲ့ လေသံတမျိုးနဲ့ပြန် ပြောတယ်။ “သား ပြန်ရတော့မယ်” ဆံနွယ်တွေကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ သူ့လက်အထိအတွေ့ရဲ့ဖယ်ခွာမှုဟာ ကျွန်တော့်လည်တိုင်နဲ့ ကျောရိုးတလျောက် လျှပ်စစ်ဓာတ်စီးဆင်းသွားသလို ခံစားကျန်ရစ်စေပါတယ်။

“ဟေ့…နေဦး။ ကိုကြီးက သည်တိုက်မှာ လူသစ်တစ်ယောက်မို့ မိတ်ဖြစ်ဆွေဖြစ် တခါတလေ အပြင်အတူသွားကြမလား” သူလုံးလုံးလျား လျား မပျောက်ကွယ်ခင် ကျွန်တော်လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေဝင့်ကနဲဖြစ်ကာ ကျွန်တော့်ကို သေချာစိုက်ကြည့်ပြီး “တကယ်လားဗျ” တဲ့။

“တကယ်ပေါ့…ဘာလို့မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲကွ” ကျွန်တော် အခိုင်အမာပြောခဲ့ပါတယ်။

မင်းမင်းရဲ့အပြုံးတွေ တောက်ပလာချိန် ကျွန်တော်မြင်ခဲ့တာက ရယ်ပြုံးမှုကြောင့် သူ့မျက်နှာမှာထင်းလာသော အရေးအကြောင်းအချို့မှာ ချောကလက်အစေးအချို့ ပေလူးမှုကိုပါ။ “မိုက်တယ်….ကိုကြီး ဘာလုပ်ချင်လဲ” သူ့လေသံက ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မြူးထူးသံပေါက်နေ တယ်။

ခဏတော့ ကျွန်တော်ကြောင်သွားတယ်။ “ကိုကြီးမသိဘူးလေ။ မင်းဘာလုပ်ချင်တာတုန်း”

မင်းမင်းက ပခုံးတချက်တွန့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်တောင်တွေကို တဖျပ်ဖျပ်ခပ်ကာ ဘာလုပ်မရလဲတွေးဟန်ပြပါတယ်။ “သားမသိဘူးဗျ။ သားလုပ်စရာလည်း များများစားစားမရှိပါဘူး” သူ့အသံက ဝမ်းနည်းရိပ်နဲ့အနည်းငယ်တုန်ခါသွားရင်း ဝန်ခံစကားဆိုတယ်။ “သားရဲ့ RC ကားတွေနဲ့ ဆော့ချင်ဆော့မယ် ဒါမှမဟုတ်ရင် တယောက်တည်း ဟိုသည်သွားရင်သွားမယ် ဒါပဲ”

“ဟုတ်ပါပြီ….ကိုကြီးတို့ အတူတူ တခုခုလုပ်ကြတာပေါ့။ နှစ်ယောက်အတူသွားလို့ရတာ နှစ်ယောက်အတူကစားလို့ရတာမျိုးကွာ။” ကျွန်တော့် အကြံပေးစကားကြောင့် မင်းမင်းရဲ့မျက်ဝန်းအကြည့်တွေ ပိုမိုတောက်ပလာပါတယ်။

မင်းမင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး “အိုကေ…တကယ်။ ကိုကြီးစိတ်ထဲဘာတွေ တွေးမိလဲ”

ကျွန်တော်လည်း ယေဘုယျသဘော အကြံထုတ်ပြောရတော့တာပေါ့။ “ကိုကြီးတို့ သည်အနားက ပန်းခြံကိုသွားမယ်ကွာ။ ပြီးတော့ ရေခဲမုန့်လည်းဝယ်စားကြမယ်” တကယ်တမ်းက အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတယောက်နဲ့အပြင်အတူသွားရင် ဘယ်သွားရမယ် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တကယ်မသိဘူး။ အသက်အရွယ်မတိမ်းမယိမ်း သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့သာ ကျွန်တော် အသွားအလာများတာကိုးဗျ။ 

သူ့မျက်လုံးအစုံ ဝိုင်းစက်လာပြီး “ရေခဲမုန့်…လား” စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အသာထိမ်းရင်း ပြောသံကာ အနည်းငယ်တုန်ခါနေတယ်။ လကမ္ဘာ ကိုသွားလို့ရမယ့် ယာဉ်လက်မှတ်ကို ကျွန်တော်ဝယ်ပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း ထင်မြင်ရပါတယ်။

“အေး….မင်းမင်း အကြိုက် ရေခဲမုန့်အရသာကဘာလဲ” ကျွန်တော် ရယ်မောသံအနည်းငယ်စွက်ရင်း မေးမိတယ်။

ဘဝအဓိပ္ပာယ်ကဘာလဲလို့ မေးခွန်းအထုတ်ခံရသူတယောက်လို မင်းမင်းက ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး “ချောကလက်….Chocolate mint ဗျ’ ရယ်ပြုံးရင်းဖြေလာတယ်။

“Chocolate mint နော်….ဟုတ်ပြီ မနက်ဖြန် နေ့လယ်ပိုင်းလောက်အချိန်ဆို အဆင်ပြေလား” စိတ်လှုပ်ရှားထက်သန်သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ဆုံရတဲ့ခံစားချက်မှ စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ ခံစားချက်ကြီးပါ။

မင်းမင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပေမယ့် သူ့မျက်နှာမှအပြုံးကတော့ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။ ရှုပ်ပွနေတဲ့ သူ့ဆံပင်တွေကို ကျွန်တော်သတိထား မိတယ်။

“ဟုတ်…ကောင်းတယ်။ သား အဲဒီနေရာက စောင့်နေမယ်” ကျွန်တော်တို့ စတွေ့စဉ်က မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သောနေရာကို သူလက်ညှိုးညွှန် ပြပါတယ်။

သူ့အပြုံးတွေရဲ့ အနားသတ်အဖြစ် ဝမ်းနည်းရိပ်တွေစွပ်ဖက်နေတာကို ကျွန်တော် သတိပြုမိပေမယ့် မကူညီနိုင်သေးတာအမှန်ပါပဲ။ သူနဲ့ အတူ လူတယောက်က အချိန်အတူတူဖြုန်းမယ့်ကိစ္စကို အခုထိ မယုံနိုင်တဲ့ပုံစံပေါက်နေတယ်။ အဲသည့်အချက်ကပဲ ကျွန်တော့် အသည်း နှလုံးအစုံကို လှုပ်ခတ်သွားစေတာလို့ ကြိုတင်မမျှော်ထားမိခဲ့ပါ။

“ဟုတ်ပြီ….ကိုကြီး မင်းကို မနက်ဖြန် မွန်းလွဲသုံးနာရီဝန်းကျင်လောက် လာခေါ်မယ် အိုကေနော်”

အရင်ကထက်စာရင်တော့ အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်မှုပိုလာပုံနဲ့ မင်းမင်းခေါင်းငြိမ့်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နည်းနည်းလေးပြုံးရယ်ပြဖို့ ကိုတော့ ထိန်းထားဆဲပဲ။ “ဟုတ်….ပျော်စရာကောင်းမှာဗျ”

နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းရှေ့ တံခါး၀ စင်္ကြံလမ်းမှာ မိဘတွေမရှိလဲ တစ်ယောက်တည်း ကစားနေရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အထီးကျန်မှု ကို ကျွန်တော် သတိပြုမိပါတယ်။ နည်းနည်းတော့ ဆန်းကြယ်သား။ အခုလည်း ကျွန်တော် စတွေ့ချိန်ကထက် ပိုပြီးဝမ်းနည်းရိပ်သန်း နေသလို ခံစားရတယ်။

သူ့အခန်းဘက်ပြန်ဖို့ လှည့်ထွက်စဉ်မှာ ကျွန်တော်က “ဟေး…မင်းမင်း” လို့လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ သူခဏရပ်ပြီးလည်ပြန်လှည့်ကြည့် လာပါတယ်။ “ကိုကြီး ဟန်ဝင်းအောင်တို့ အခန်းကို အခုလိုက်လည်မလား။ ရုပ်ရှင် အတူကြည့် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကစားရတာပေါ့”

မင်းမင်းရဲ့မျက်ဝန်းတွေ တဖန်ပြူးကျယ်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြည့်နေသလားလို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ပါတယ်။ “အခုလား” သူမေးလာတယ်။

ကျွန်တော် အဲသည့်ကလေးရဲ့လက်တဖက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခပ်တိုးတိုးလေသံနဲ့ “လာ…”

နှစ်ယောက်သား ကျွန်တော်နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းဘက်ကို လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုမှာ ရောက်နေသည့်အလား တိတ်တဆိတ် သွားကြ ပါတယ်။ သည်တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးကို ပြောင်းလာကတည်းက သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေ မရသေးတာမို့ ကျွန်တော့်တိုက်ခန်းသည်လည်း အသံတိတ်နေတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်အိပ်ခန်းထဲလည်းရောက်ရော မင်းမင်းမျက်လုံးတွေ ပိုမိုပြူးကျယ်ကုန်တယ်လေ။ လူပျိုလေးအခန်း ဆိုတဲ့အတိုင်း အဝတ်တွေ တို့လို့တွဲလောင်း၊ Pizza boxes တွေတောင် အခန်းကြမ်းပြင်မှာ မပစ်ရသေးဘူး။ ကျောင်းပြောင်း အခန်းပြောင်းလာတဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း နေချင်သလိုနေခဲ့တာ မိဘတွေအဖော်အဖြစ်ထည့်ပေးမယ့် အကိုဝမ်းကွဲကလည်း နယ်မှာ အလုပ်များလို့ မလာနိုင်သေးတော့ သိတဲ့အတိုင်းပါ။ မှုခင်းဒရမ်မာကားတွေထဲမှ ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းအတိုင်း ထပ်တူထပ်မျှလို့ပြောရမယ်။

သနားမှု ၊ စူးစမ်းမှုရောပြွမ်းနေတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူကြည့်ပါတယ်။ “ကိုကြီး အလုပ်ရှုပ်နေလို့ မရှင်းဖြစ်တာ” ကျွန်တော်လည်း ရှက်ရယ် ရယ်ပြရင်း ဆင်ခြေပေးလိုက်တယ်။

မင်းမင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း အခန်းပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစေ့ငုလေ့လာနေပါတယ်။ “အခန်းက မိုက်ပါတယ်”လို့ မဝံ့မရဲလေသံနဲ့ ပြောတယ်ဗျ။

စာကြည့်စားပွဲနံဘေးရှိ အခန်းနံရံထက် ချိတ်ဆွဲထားသော၊ ကပ်ထားသော တေးဂီတဝိုင်းအချို့ရဲ့ပိုစတာတွေကို သူစိုက်ကြည့်ပါတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သလို ထူးဆန်းတဲ့ ပုံတွေလည်းရှိတာမို့ သည်လူက ဘာအထာလည်းဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မသိမသာ ကြည့်သေးတာပါ။

နောက်တော့ ဘာမှမရှိတဲ့ အခန်းနံရံဘက်လှည့်သွားပြီး ငေးစိုက်ကြည့်ကာ ဘာသံမှမပေးဘဲ ငြိမ်နေပါတယ်။

“ကိုယ့်အိမ်လိုသဘောထား လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေ” အိပ်ရာပေါ်လှဲချင်လှဲလို့ရအောင် လက်ဟန်ခြေဟန်ပြပြီး ကျွန်တော်ပြောလိုက် တယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ သူမတ်တပ်ရပ်လျက် ကျွန်တော့်အခန်းတဝိုက်ကို ငေးကြည့်ပါတယ်။

ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူက “ကိုကြီးလည်းပဲ တယောက်တည်း အထီးကျန်နေတယ်ပေါ့” လို့ပြောလာတယ်။

သူမေးတဲ့မေးခွန်းက အရိပ်အမြွက်မဟုတ် တိုက်ရိုက်ကြီးဆိုသလို အပြစ်ကင်းလွန်းပါတယ်။ အခြေအနေကလည်း သိသာလွန်းတာမို့ ကျွန်တော်လည်း အနည်းငယ်ရယ်သွမ်းသွေးရုံပဲတတ်နိုင်တယ်လေ။ “အေး….ကိုကြီးလည်း အဲသလိုပဲထင်တာပဲ”

ရောင်တောင်တောင် ဟာသတစ်ခုအတွက် သူ မရယ်မောသလို အချို့သောအကြောင်းအရာအချို့အတွက် ပထမတော့ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝမကြည့်ပါဘူး။ ရှိုက်ငိုသံအချို့ကြားရချိန် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲမှာလည်း ဝမ်းနည်းမှုတွေဘာကြောင့်ခံစားရမှန်း မပြောတတ်တာ အမှန်ပဲ။ ကျွန်တော် သူ့အနားကိုတိုးကပ်သွားလိုက်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ထွေးဖက်လိုက်ပါတယ်။ နုညံ့ငြင်သာစွာ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲဖက်ထားမိတာ ကိုယ်လုံးလေးက သေးသေးသွယ်သွယ်မို့ ကျိုးပဲ့သွားမလားထင်ရတယ်။ ဖက်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမယ် သူ့ ပခုံးအစုံ တုန်ခါနေသလို သူ့မျက်ရည်တွေဟာ ကျွန်တော့်လက်အစုံပေါ် ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျနေရော။

နှစ်သိမ့်စကားဆိုရမလား ဘယ်လိုစကားပြောရမလဲ ကျွန်တော်မသိတာကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကိုထွေးဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။ သူ့ဘာသာငိုရင်း ကျွန်တော့်ရင်အုပ်အစုံရှိရာလှည့်လာပြီး မှေးမှီတယ်။ ကျွန်တော့်ထက် အသက်အရွယ်အတော်ငယ်တဲ့ တစ်စုံတယောက် ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေရင်း ထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်တည်လာတယ်။ အဲ့ခံစားချက်က ဘာလဲလို့သိနိုင်ဖို့ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့ အထိပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ခံစားချက်က ခံစားချက်ပဲပေါ့ ကျွန်တော်ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲနော်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှိုက်ငိုနေတဲ့ မင်းမင်းရဲ့အသံတိတ်ဆိတ်သွားသလို ရင်ခွင်ထဲမှ ဖယ်ခွာရင်း သူ့မျက်ရည်ကိုသူ လက်ခုံ နဲ့ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားပါတယ်။ “Sorry ဗျာ ကိုကြီး။ သား အဲ့သလိုလုပ်ဖို့မရည်ရွယ်ပါဘူး” သူနှာတရှုံ့ရှုံ့နဲ့ပြောလာတယ်။

“ဘာမှမဖြစ်ဘူး….လူတိုင်း တခါတလေ သည်လိုငိုကြွေးဖို့လိုတတ်တာပဲ” ကျွန်တော် သူ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကိုထိန်းကိုင်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ငိုကြွေးထားမှုကြောင့်နီရဲနေတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းအကြည့်ဟာ တခုသော အသစ်အဆန်းနဲ့တောက်ပလာတာတွေ့ရပါတယ်။ ယခင်အချိန် တွေမှာ မတွေ့ဖူးတဲ့အကြည့်မျိုးပါ။ “ကျေးဇူး ကိုကြီး” လို့ သူခပ်တိုးတိုးပြောတယ်။

နောက်ထပ်ဘာပြောရမှန်း မသေချာလို့ ခေါင်းပဲ ကျွန်တော်ငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ နှစ်ဦးသားကြား တိတ်ဆိတ်မှုဟာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲချည်ထားသလိုပဲ အသံတိတ်လျက် ခုတင်ပေါ် ကျွန်တော်တို့ထိုင်နေခဲ့တယ်။ နံဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ သူ့ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးကို ခံစားရသလို မရတာကြာလှပြီဖြစ်သော ချမ်းမြေ့မှုတစ်ခုကို ကျွန်တော်ခံစားရပါတယ်။

“ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကိုကြီးကို ပြောပြချင်လားဟင်” သူ့ပခုံးတဖက်ပေါ် လက်တင်ပြီး ငြင်သာစွာ ကျွန်တော်မေးလိုက်တယ်။

မင်းမင်း စကားမပြောခင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ရင်း “အဲဒါက အခက်အခဲတစ်ခုသက်သက်ပါ။ ကိုကြီး သိလား…..သား ဒယ်ဒီက အမြဲလိုလို အိမ်မှာမရှိဘူး။ ပြီးတော့ မာမီက တချိန်လုံး အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့ အမြဲလိုလို သားတစ်ယောက်တည်းပဲ” သူ့လက် အစုံကို သူငုံ့ကြည့်ရင်း ဝတ်ထားတဲ့  ရှပ်အင်္ကျီဟာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတယ်။ 

“ကြားရတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်း အခုအချိန်ကစပြီး တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ဘူး။ အိုကေ” သူ့ပခုံးအစုံကို ငြင်သာစွာ ညှစ်ပြုရင်း ကျွန်တော်ပြောခဲ့တယ်။

မင်းမင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသော်လည်း အကြည့်တွေကတော့ သူ့လက်အစုံမှာပါ။ “ဟုတ်….ဒါပေမယ့် ကိုယ်သဘောကျတဲ့လူနဲ့အတူတူ ရှိနေရင်တော့ မတူဘူးပေါ့” သူခပ်တိုးတိုးပြောသလို ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုမော့ကြည့်ပါတယ်။ အကြည့်မမှားဘူးဆိုရင် သူ့ပါးပြင် တလျောက် ရှက်သွေးကြောင့် နီရဲသွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။

ကျွန်တော် နှလုံးခုန်သံမမှန်မှုကို ခံစားမိပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်က သည်လိုအကြည့် သည်လိုအပြောနဲ့ဆက်ဆံတာ ကျွန်တော့် အတွက် ပထမဦးဆုံးပါ။ တဖက်က နှစ်ထောင်းအားရမှု၊ လေးစားမှု၊ သဘောကျမှုတွေပါသလို တဖက်က ပြင်းပြသည့်စိတ်ဆန္ဒတွေပါတဲ့ အကြည့်တစ်ခုပါပဲ။ အဲတာတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ရင်းနီးပြီးသားလေ။ ကျောင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အားကစားကလပ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် crush မိတဲ့ ကောင်လေးတွေကို ကြည့်တဲ့အကြည့်နဲ့အတူတူပဲ။ အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ အသည်းကွဲခြင်းစီ ခေါ်ဆောင်သွားမယ့် အကြည့်နဲ့ ရော အတူတူပဲမဟုတ်လား။

လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်လောက်ကတည်းက အိမ်နီးချင်းရဲ့ အိမ်ဝန်းကျင် ဒါမှမဟုတ် တိုက်တန်းလျားကြား လူသွားလမ်းအချို့မှာ ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း မြင်ဖူးတွေ့ဖူးခဲ့ပေမယ့် စကားတစ်ခွန်းမှမပြော နှုတ်မဆက်ဖြစ်ခဲ့တာ သည်နေ့မတိုင်ခင်အထိပေါ့။ ကျွန်တော့် အတွေးသက်သက်ပဲဖြစ်ချင်လည်းဖြစ်မယ် ဒါမှမဟုတ် သူ ကျွန်တော့်ကို crush နေတယ်ဆိုတာ သတိမထားမိတာပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ် မရိပ်မိခဲ့တာတော့တကယ်။ 

“ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ လင်းပါဦးကွ” အသံငြိမ်အောင်ကြိုးစားပြီး သူ့ကို ဂရုတစိုက်လေး မေးလိုက်ပါတယ်။

မင်းမင်းရဲ့ပါးပြင်ဟာ နှင်းဆီခင်းတစ်ခင်းဖြစ်သွားတာ သိသိသာသာကြီးပါ။ သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းသားကို အနည်းငယ်ကိုက်ဝါးပြီး “အမ်း…သား မပြောတတ်ဘူးရယ်” စိတ်မဝင်စားသလိုလို ရှက်သလိုလိုနဲ့ သူ့အကြည့်တွေကို အဝေးကိုရွှေ့တယ်။ “အဲဒီခံစားချက်က ရှင်းပြရခက်တယ်ဗျ”

အခန်းထဲမှာ အားပြိုင်မှုတွေ ကြီးထွားလာပါတယ်။ မပြောပြသော စကားလုံးတွေက လေထုထဲမှာ ရနံ့ပေါင်းစုံပျံ့လွင့်နေသလိုပဲ။ သူ့ စိတ်ခံစားချက်ဘယ်အထိ ခရီးရောက်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုသော်မှ သူ့အသက်အရွယ်အရ ခေါ်ဆောင်သွားသင့်မသင် မသေချာဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထီးကျန်စိတ်အပြင် အရွယ်ရောက်လူငယ်တစ် ယောက်ရဲ့ သွေးသားဆန္ဒခရီးအတိုင်း အခြားလူတစ်ယောက်ကို အတူခေါ်ဆောင်သွားချင်ပေမယ့် နှစ်ယောက်သားကြား အသက်အရွယ် ကွာဟမှုအရ ကြုံဆုံရမယ့်ကိစ္စအတွက် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးတာ အမှန်။ သူ့အသက်အရွယ်က အလွန်ဆုံးရှိ တဆယ့်သုံးနှစ်ဖြစ်ပြီး  ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်က ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပြည့်ထားသည်မို့ ကလေးသူငယ်ဘဝတခုကို ညစ်ထေးတဲ့ ဘဝအတွေ့ကြုံသစ်စီ မပို့ချင်တာမျိုးရယ်ပါ။

သို့သော်လည်း မင်းမင်းရဲ့မျက်ဝန်းများက အလွန်စိတ်ထက်သန်နေသလို ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းထဲမှာ တစ်စုံတခုကို အပြင်းအထန်ရှာဖွေ နေသလို ထင်ရပါတယ်။ သူ့လိုအင်တွေကို ကျွန်တော် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဖို့ မသေချာပေမယ့် အလွန်အမင်း ငံ့လင့်နေတယ်။ ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး စကားသေချာပြောဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ “မင်းမင်း….မင်းက ချစ်စရာ ခင်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကိုကြီး မင်းနဲ့အတူ အပြင်ထွက်သွားလာတာကို သဘောကျပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ဂရုစိုက်….အင်း ငါတို့ စိတ်ထဲက ခံစားချက်တွေကို သတိထားရမယ်” ကျွန်တော် လေသံမမာအောင် ကြိုးစားထိန်းပြီး သူ့ကိုပြောရတယ်။

သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း အကြည့်တွေက မြေပြင်စီ ငိုက်စိုက်ကျသွားပါတယ်။ “သား သိတယ်…။ အဲသလို စိတ်ခံစားချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူ ဘယ်တယောက်ကိုမှ သားမပြောပြခဲ့ဘူး။ သားကို ဂရုတစိုက်နဲ့ လိုက်လိုက်လျောလျော ပြောဆိုဆက်ဆံပေးတာ ကိုကြီးက ပထမဆုံးပဲ”

ကျွန်တော် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲမျိုချရသလို နှလုံးသားဟာလည်း သူ့အတွက် တစစ်စစ်နာကျင်သွားရပါတယ်။ ကိုယ့်ကို နားလည် လက်ခံပေးသူ တစ်စုံတယောက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ ခံစားချက်တွေ စုပြုံပေးမိတဲ့ စိတ်အနေအထားကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်တယ်။ “ကိုကြီးကို မင်းအားလုံးပြောပြလို့ရတယ်” ကျွန်တော်သူ့ကို အာမခံလိုက်တယ်။

မင်းမင်းရဲ့အကြည့်တွေဟာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံကြပြန်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေဟာ မျှော်လင့်ချက်နဲ့အတူ တလဲ့လဲ့တောက်ပနေပါတယ်။ “တကယ်နော်”

“အေး” သူ့ပခုံးတဖက်ကို နှစ်သိမ့်တဲ့သဘော အသာအယာဖျစ်ညှစ်ရင်း ကျွန်တော်ပြောခဲ့တယ်။ “မင်းပြောတာကို နားထောင်ဖို့နဲ့ မင်းလိုချင်တာကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ကိုကြီးရှိတယ် ဟုတ်ပြီလား”

အဲသည့်အခိုက်အတန့်မယ် ဝမ်းနည်းတဲ့အရိပ်အယောင်တွေ ပြေလျော့သွားတဲ့ အပြုံးတစ်ချက်နဲ့ မင်းမင်း ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပါတယ်။ “ကျေးဇူးပါဗျ” စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ လေးလေးနက်နက်သူပြောတယ်။

နှစ်ယောက်သား စိတ်တင်းကြပ်မှုတွေ ခပ်ဖြည်းဖြည်းလေထဲလွင့်ပါးသွားတဲ့အထိ အတန်ကြာအောင် ထိုင်နေမိကြပါတယ်။ စိတ်အခြေ အနေပြောင်းအောင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားလောက်ကြည့်ကြဖို့ ကျွန်တော်အကြံပေးလိုက်တယ်။ သူစိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြတာမို့ ကျွန်တော်စုထားတဲ့ ရုပ်ရှင် DVD ခွေတွေထားရာ စဉ်အနားသွားလျက် မကြည့်တာကြာပြီဖြစ်သော Classic Horror Film တစ်ကားကို ရွေးမိကြတယ်။ ဘာကြောင့် Horror အမျိုးအစားကိုရွေးသလဲ မမေးနဲ့နော် ရှိသမျှ DVD ခွေမှန်သမျှ သည်အမျိုးအစားပဲရှိတာမို့ပါ။

ရုပ်ရှင်အတူထိုင်ကြည့်ချိန် သူ့ပခုံးပေါ် ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို မှေးတင်ထားဖြစ်တော့ ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးအား အပြန်အလှန်ဝေမျှ နိုင်ကြတယ် ပြောရမယ်။

ရုပ်ရှင်စလို့ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ မင်းမင်းတယောက် ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတင်မှေးမှီလာပါတယ်။ သူ့အသက်ရှူသံ ပုံမှန်လေး ဖြစ်လာတာက သူသက်သောင့်သက်သာခံစားလာရပြီမှန်း ကျွန်တော်သိပြီ။ စကားလုံးများရဲ့နောက်ကွယ် အစောပိုင်း စိတ်ဖိစီးမှုများ၊ ခံစားချက် ခံဝန်ချက်များနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် သူ့ကိုမကူညီနိုင်သေးတာ ဝန်ခံတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ရင်းနီး အတွေ့အကြုံရှိသော ခင်တွယ်မှု အာရုံစိုက်မှု တစ်မျိုးတမည်ကို သူ မက်မောတောင့်တနေမှန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေတယ်။

ပူးပူးကပ်ကပ် ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်သော သူ့ကြောင့် ကျွန်တော့်ဘောင်းဘီထဲမှ ငပဲဟာ မာတောင့်မတ်ထောင်လာပါတယ်။ ထင်သာမြင်သာ မဖြစ်ရအောင် ကျွန်တော့်အတွေးတွေကို အခြားသောအကြောင်းအရာများစီ အာရုံလွှဲတယ်။ အတင်းဖိနှိပ်ဖို့ မလုပ်သော်မှ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းအပေါ် အာရုံစိုက်နိုင်အောင် လုပ်ရတယ်လေ။

ကျွန်တော့် ပေါင်ခွဆုံကို မင်းမင်းလက်က ဖျစ်ညှစ်လိုက်တာမို့ ဗြုန်းကနဲလန့်သွားကာ ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိတယ်။ ထိတ်လန့်သည်းဖို့ ရုပ်ရှင်ဖြစ်တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ အနားရှိပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ဆွဲကိုင်ဖျစ်ညှစ်တာမျိုးပဲဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ဆုပ်ကိုင်မှုဟာ တရစ်ဝဲ၀ဲ ဖြစ်နေသလို ရိပ်မိသိရှိမှုတခုခုကြောင့် ထိတ်လန့်တကြားအမူအရာဖြစ်နေဆဲ ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ကာ အရိပ်အမြွက်ဖမ်း အကဲခတ်နေပါတယ်။ မာတောင့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကို သူကိုင်မိတာသိမှန်း သိသလို မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်တော့လည်း ပါးပြင်တခုလုံး ရှက်သွေးဖြန်းနေပါရောလား။

“Sorry,” ခပ်တိုးတိုးပြောကာ ကိုင်ထားတဲ့လက်ကိုလွှတ်လျက် သူ့လက်သူပြန်ကိုင်ထားပါတယ်။

“ဟေး….ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ It’s okay,” ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကိုမှီ၊ ကျွန်တော့်ပေါင်ခြံကို ဆုပ်ကိုင်မိမှုကြောင့် ရွံ့တွန့်တွန့်ဖြစ်သွားတဲ့ သူ့ အမူအယာကို ဖြေသိမ့်တဲ့သဘော လေသံငြိမ်အောင်ထိန်းလျက် ပုံမှန်လေသံအတိုင်း တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ ပုံမှန်လေသံဖမ်းသော် လည်း အနည်းငယ်တုန်ခါနေမှန်းတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သိပါရဲ့။

မေးခွန်းထုတ်တဲ့ မျက်လုံးအကြည့်ပြူးကျယ်ကျယ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်သလို သူ့လက်အစုံဟာ အနည်းငယ်တုန်ခါနေပါတယ်။ နားလည်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အပြုံးလေးတစ်ချက်ပြုံးပြရင်း ကျွန်တော် ခေါင်းတချက်ဆတ်ပြလိုက်တယ်။ သိပ်မထွားသေးတဲ့ သူ့လက်ကလေး နဲ့ ကျွန်တော့်ပေါင်ခွဆုံရှိရာကို အသာအယာပြန်လည်ထိကိုင်လာတယ်။ ကိုင်တွယ်ပုံလေးက ပညာသားမပါသော်လည်း အထိအတွေ့ သာယာမှုလှိုင်းအချို့တော့ ကျွန်တော့်စီ ရိုက်ခတ်နိုင်တာပါပဲ။

တကယ်ကြီး ခွင့်ပြုသလား၊ နောက်မှ ပြဿနာရှာမလားဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးတွေနဲ့ မင်းမင်းမျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ တရစ်ဝဲ၀ဲပါ။ သူ့လက်အစုံကို ဆွဲဖယ်တာမျိုး မလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေတော့ ကျွန်တော့်ငပဲကို ဘောင်းဘီအပေါ်ကနေ တိုက်ရိုက်ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်ပါတော့တယ်။ သူ့လှုပ်ရှား သိလိုစူးစမ်းပုံက မာယာမပါသေးဘူးရယ်။ အံ့သြ ရင်ဖိုရသော အထိအတွေ့ကြောင့် ကျွန်တော် ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းကိုယ်အသာပြန်ကိုက်ထားမိတယ်။

“သားတို့ရုပ်ရှင်ကြည့်နေတုန်း ကိုကြီးဟာကို ကိုင်ထားလို့ရမလားဟင်” မျှော်လင့်တဲ့အကြည့်နဲ့ မော့ကြည့်လျက် အနည်းငယ်တုန်ခါတဲ့ အသံနဲ့သူမေးပါတယ်။

ကိုယ့်အသံကိုယ် မယုံတာမို့ သူ့ကိုခေါင်းပဲငြိမ့်ပြလိုက်ပါတယ်။ မာတောင့်နေတဲ့ ငပဲကို ဘောင်းဘီပေါ်ကနေ သူကိုင်ထားပြီးပေမယ့် သည်ထက်ပိုပြီး ထိတွေ့ချင် ကိုင်တွယ်ချင်ဟန်တူတယ်။ သူ့တောင်းဆိုမှုကို ခွင့်ပြုသင့်မသင့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ မသိုးမသန့်ခံစားရတာ အမှန်ပဲ။ လပေါင်းများစွာ တယောက်တည်း အထီးကျန်သလို နေဖြစ်ခဲ့တာရယ် ပူနွေးနုညံ့တဲ့ သူ့အကိုင်အတွယ်အထိအတွေ့ကြောင့် ကျွန်တော် ငြင်းဆန်ဖို့အားမရှိဘူး။

ကျွန်တော့် ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဆွဲဖွင့်လျက် မာတောင့်နေတဲ့ငပဲကို သူဆွဲထုတ်ပါတယ်။ တဖြေးဖြေး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ သိချင်စိတ် ပြင်းပြင်မှုရောပြွမ်းလျက် သူ့မျက်လုံးတွေဟာ ဝိုင်းစက်လာတယ်။ အသက်အရွယ်အရ သူ့လက်အစုံဟာ သေးငယ်တယ်လို့ အရင်က ခံစားရသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်တဲ့အပြင် ပူနွေးနုညံ့မှုအထိအကိုင်က ကျွန်တော့်အတွက် ငြင်းဆန်ရခက်တယ်ဗျ။ ဘယ်လိုလုပ်ရ တယ်ဆိုတာ မပြောပြတာကြောင့် ခဏတော့ စူးစမ်းသလို ဟိုသည်လုပ်ကြည့်ပြီးမှ ခဏအကြာမှာ ကော်ဖီဖျော်သလို အသာအယာ ဒါပေမယ့် အလွန်စိတ် ထက်သန်စွာ သူလုပ်တယ်။ ငပဲကြီးကို သူ့လက်ချောင်းများနဲ့အထက်အောက် ပွတ်သပ်လျက် ငရုတ်ဆုံထောင်း တာမို့ အရှိန်ရလာချိန် ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်ဘဲခပ်တိုးတိုးညည်းညူမိတယ်။ ကွဲပြားခြားနားသော အသစ်အဆန်းဖြစ်သော အတွေ့အထိ တခုမှာ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လမ်းပျောက်သွားရတယ်။

TV ဖန်သားပြင်မှာတော့ ရုပ်ရှင်က ဖွင့်လျက်သား ပြလျက်သားဆိုပေမယ့် ကျွန်တော့်ငပဲကို မင်းမင်းလက်အစုံက အလုပ်များနေတာ ကြောင့် နှစ်ဦးသား သည်အနေအထားအတိုင်းထိုင်နေမိကြတာ ခဏကြာတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက တီဗီဖန်သားပြင်မှ တစ်လက်မမှ မရွေ့သော်လည်း အာရုံစိုက်မှုကတော့ ဘယ်မှာဆိုတာလုံးဝရှင်းလင်းနေတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဖျက်ကနဲကြည့်ပြီး တုန့်ပြန်မှုအတိုင်းအတာဘယ်လောက်ရှိလဲ စူးစမ်းသလို ဆက်လုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုမပြုသိချင်ဟန်ပြပါတယ်။

“လရည်ထွက်တဲ့အထိ သားလုပ်ပေးလို့ရမလား” တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဝန်းကျင်ကို ခပ်နွေးနွေးစောင်ပါးတထည်လွှမ်းလိုက်သလိုပဲ အနည်းငယ် တုန်ခါနေတဲ့ သူ့လေသံနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုမေးတယ်ဗျ။

‘အင်း….’ ခွင့်ပြုသံနဲ့ ညည်းညူသံရောပြီး ကျွန်တော်အသံပြုတော့ မင်းမင်း သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုပိုတိုးသွားကာ ငရုတ်သီးထောင်းချက် စေးစေးပိုင်ပိုင်ဖြစ်လာပါတယ်။ သေးငယ်သလို မကျွမ်းကျင်သေးတဲ့ သူ့လက်အစုံရဲ့ ကိုင်တွယ်မှု ပွတ်သပ်မှု အထိအတွေ့က ကျွန်တော့် ငပဲကို အံ့အားသင့်စရာကောင်းအောင် ကာမဆန္ဒထကြွစေတာအမှန်ပါ။အပြစ်ကင်းပြီး ပြင်းပြတဲ့စိတ်ဆန္ဒရောမွှေထားချက်တစ်ခုဟာ မခံစားရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်မျိုးကို ပေးလာတယ်။

ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မော့ကြည့်လာတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေဟာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ စိုးရိမ်ကြောင့်ကျမှုရောမွှေလျက် တလဲ့လဲ့တောက်ပနေပါ တယ်။ တကယ်တန်းပြောရရင် သူကြောက်လန့်နေသော်မှ ကျွန်တော်စိတ်ကျေနပ်မှုရအောင် ပြုလုပ်ပေးရမယ်လို့ဆုံးဖြတ်ထားပုံပဲ။ စိတ်မသိုးမသန့်အနည်းငယ်ရောပြွမ်းလျက် မလျော်သြဇာသုံးမိသလား ခံစားမိသော်လည်း ကျွန်တော်သည်လည်း မတားမြစ်မိဘူးရယ်။ အလွန်ဆုံးရှိမှ ဆယ်သုံးနှစ်သာရှိဦးမယ့် ကလေးကို လိင်အာသာဖြေပေးခွင့် ကျွန်တော်ပြုမိတာလေ။ ဒါပေမယ့် ပေးလာတဲ့ ခံစားချက်က မတားမြစ်နိုင်အောင် ကောင်းလွန်းတယ်။

“အေး….လုပ်ပေးကွာ” ပုံမှန်လေသံပေါက်အောင် ပြောရင်း ကျွန်တော်သက်ပြင်းငွေ့ငွေ့ရှူထုတ်လိုက်ပါတယ်။

မင်းမင်း ဖြတ်လတ်စွာ ဦးခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းအကြည့်တွေက တီဗီဖန်သားပြင်ဘက်လှည့် အကြည့်မပျက်သလို သူ့လက် အစုံကတော့ လှုပ်ရှားမပျက်ပါဘူး။ မတ်ထောင်ဖူးကြွနေတဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့သူ့လက်ချောင်းတွေ ပိုမြဲလာတဲ့အပြင် ထုထောင်းချက်က ပိုပြီးစည်းချက်ကျလာတယ်။ သည်လိုဖြစ်သွားဖို့ကို ကျွန်တော် မယုံကြည်နိုင်နေလည်း ရပ်တန့်လိုက်ဖို့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မတားမြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကိုင်တွယ်ထားတဲ့လက်ချောင်းများရဲ့ နွေးထွေးမှုဟာ မရတာကြာပြီပြောရမယ့် ထွေးဖက်မှုအလား ရင်ထဲနှစ်လိုမှုကို ကျွန်တော်ခံစားရပါတယ်။ ဆင့်ထပ်ထားတဲ့ ခေါင်းအုံးတွေပေါ် ကျောမှီချလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများကိုပိတ်ကာ ရလာတဲ့ ကျေနပ်သာယာမှုခံစားချက်များကို ကျွန်တော်လွှတ်ချမိတယ်။

သူ့ထိကိုင်မှုက အစတော့ အစမ်းသဘောပေမယ် လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ယုံကြည်မှုတိုးကာ လုပ်ရဲကိုင်ရာဖြစ်လာပါတယ်။ ထုထောင်း ကော်ဖီဖျော်ချက်တွေကလည်း သွက်လက်လာသလို တီဗီပေါ်က ရုပ်ရှင်အကြည့်မပျက်ဘဲ ကျွန်တော့်ငပဲကိုထိကိုင်ကစားမှုအား အရသာခံလျက် သူ့အသက်ရှူသံတွေလည်း မြန်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံး တောင့်တင်းလျက် အနည်းငယ်တုန်ခါကာ သုက်ထွက်ဖို့အဆင်သင့်ထိပ်ဝရောက်လာပြီမှန်း ခံစားရပါပြီ။ အသံပေါင်းစုံထွက် မညည်းမိဖို့ ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ကျွန်တော် ထိန်းတယ်။

“ကိုကြီး အော်ချင်အော် ညည်းချင်ညည်းပါ….သားလုပ်တာကောင်းမကောင်းသိရတာပေါ့” ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကိုစိုက်ကြည့် အသံခပ်တိုးတိုးနဲ့ပြောလျက် တီဗီဖန်သားပြင်ရှိရာကို အကြည့်ပြန်ရွေ့သွားပါတယ်။

ကျွန်တော်လိုအပ်တဲ့ ခွင့်ပြုမှုလည်းရပြီမို့ ထိန်းမထားဘဲ အသံပြုပါပြီ။ တင်းကြပ်တဲ့ဆုပ်ကိုင်လှုပ်ရှားမှုများကြား ဖင်လေးတကြွကြွနဲ့ ကျွန်တော့်ငပဲကို သူ့လက်ချောင်းတွေထဲ ပင့်မြောက်ကာအထုတ်အသွင်းလုပ်မိတယ်။ ရှက်ရိပ်စွန်းတဲ့နှုတ်ခမ်း၊ ပန်းသွေးထနေတဲ့ ပါးပြင်အစုံနဲ့ မင်းမင်းတယောက် ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုစိုက်ကြည့်လာတယ်။ အပျိုစင်လေးတယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်အတိုင်းပြုမူနေတဲ့ မင်းမင်းအထာကြောင့် ကျွန်တော့်စိတ်အခြေအနေကို ပိုမိုထကြွလှုပ်ရှားစေတာပါ။

ကျွန်တော့်အတွက် အထွဋ်အထိပ်ရောက်ဖို့နီးလာသလို သူ့စိတ်လှုပ်ရှားရင်ခုန်မှုဟာလည်း ထပ်တူဖြစ်နေမှန်း ခံစားလို့ရတယ်။ သူ့လက်ချောင်းတွေရဲ့လှုပ်ရှားမှုမြန်ဆန်ပုံက ေ၀ဝါးနေတဲ့အထိမြန်ဆန်လာတာအပြင် ကျွန်တော့် လိင်စိတ်အခြေအနေ အပြီးသတ် မကြာတော့မှန်းသိရပါပြီ။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းတဝိုက် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့အသက်ရှူသံ မတိုးမကျယ်ရယ်၊ အရေပြားချင်း ထိခတ်သံအချို့ရယ်ပြည့်နှက်နေတယ်။ လှုမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှောင်ကြဉ်အပ်သောနဲ့ မှားယွင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် ရင်းနှီးပြီးသားအကြောင်း အရာတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သားရဲ့ လျှို့ဝှက်အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

မျက်ဝန်းများပြူးကျယ်လျက် သိချင်စိတ်၊ စူးစမ်းမှုရောပြွမ်းသောအသံဖြင့် မင်းမင်း ခပ်တိုးတိုးပြောလာသံက “အကြီးကြီးပဲ….သည် လောက်ကြီးတာကို အနီးကပ်တခါမှ သားမမြင်ဖူးဘူးရယ်”တဲ့။ ကြားရသော သူ့စကားလုံးများကြောင့် နောင်တနဲ့အတူ ကျွန်တော့် ကျောရိုးတလျောက်စိမ့်သွားသလို ပီတသောမနဿဖြစ်သွားတဲ့ ခံစားချက် တခုလှုပ်ရှားခံစားမိသွားတာကို ဝန်ခံပါတယ်။ ငယ်ရွယ် အပြစ်ကင်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အပေါ် စိတ်ဝင်တစားမှတ်ချက်ပြုတာမျိုး မခံစားရတာကြာပြီ မဟုတ်လား။

To be continued……

Alex Aung (December 5, 2025)

ဗုဒ္ဓနဲ့ လိင်တူ စုံမက်ခြင်း homosexuality အ​ပေါ် အမြင်

 ဗုဒ္ဓနဲ့ လိင်တူ စုံမက်ခြင်း homosexuality အ​ပေါ် အမြင်

......................................

IGCSE (International General Certificate of Secondary Education) ​မေးခွန်းထဲမှာ

ဘာသာ​တရားလေ့လာမှုပညာရပ် 

(Religious Studies) အတွက် ထုတ်ထားတဲ့ ​နမူနာ sample မေးခွန်း​တွေ ရှိပါတယ်။ 

အဲဒီ​မေးခွန်း​တွေထဲက စိတ်ဝင်စားစရာ​မေးခွန်းတစ်ခုက လိင်တူအချင်းချင်း ချစ်ခင်စုံမက်မှု homosexuality နဲ့ပတ်သက်တဲ့​မေးခွန်းတစ်ခုပါလာပါတယ်။ 

လိင်တူအချင်းချင်း ချစ်ခင်စုံမက်မှု homosexuality ကို ဘာသာတရား​တွေက ဘယ်လို သ​ဘောထားသလဲဆိုတဲ့​မေးခွန်းပါပဲ။ 

ဒါ​ကြောင့် IGCSE ​မေးခွန်း​တွေကို ​လေ့လာရင် ​လူမှုအဖွဲ့အစည်းရဲ့ အရှိတရားနဲ့ ကိုးကွယ်မှုဘာသာတရား​တွေရဲ့ 

ထိပ်တိုက်ကြုံ​တွေ့​နေရတဲ့ ပြဿနာကို မီး​​မောင်းထိုးပြ​နေတာပါ။ 

၂၁ ရာစု လူ့အဖွဲ့အစည်းက ကိုးကွယ်မှု ဘာသာတရားဆို​တဲ့ စည်း​ဘောင်တစ်ခုက​နေ နှိပ်ကွပ်ပစ်ပယ်လိုက်ခြင်းဟာ လူသားတစ်ဦးရဲ့ဖြစ်တည်ခွင့်​တွေကိုပါ လျစ်လျူရှု​ရာ​ရောက်​စေသလား ဆိုတဲ့ 

စဥ်းစားမှုကို ဦးတည်ပါတယ်။ 

လူမှုအဖွဲ့အစည်းရဲ့ တည်ရှိမှု​တွေနဲ့ ချိန်ကိုက်​စဥ်းစားရမယ့်  Critical question အဖြစ်​တွေ့ရပါတယ်။ 

​မေးခွန်းက

Explain why religious people have differing attitudes towards homosexuality. 

(ဘာသာ​ရေးသမား​တွေက လိင်တူဆက်ဆံ​ရေးအ​ပေါ် မှာ မတူကွဲပြားတဲ့သ​ဘောထား​တွေ ဘာ​ကြောင့်ရှိတယ်ဆိုတာ ရှင်းပြပါ)ပဲဖြစ်ပါတယ်။ 

ဒီ​​မေးခွန်း က ရပ်တည်ချက်​တွေကို ဘယ်လို အ​ကြောင်းသင့်အကျိုးသင့် မျှတချင့်ချိန် justify  လုပ်​ဖြေရမယ့်

​မေးခွန်းမျိုးမှာပါတယ်။ 

​မေးခွန်းရဲ့ အသွားအလာကို ကြည့်ရင်

ဘာသာ​ရေးသမား​တွေရဲ့ ရှု​ထောင့်ကို ​တွေကို ဆန်းစစ်ခိုင်းတာ​ပေါ်လွင်ပါတယ်။ 

​မေးခွန်းကလည်း ကွဲပြားတဲ့သ​ဘောထား ဘာ​ကြောင့်ရှိရတယ်ဆိုတာ ရှင်းပြပါဆိုပြီး ယဥ်ယဥ်​လေးနဲ့ ​မေးပါတယ်။ 

ဤ​နေရာမှာ ဘာသာတရား နဲ့ လူအဖွဲ့အစည်းကို ဘာ​တွေက ကန့်သတ်ခြားနားလိုက်သလဲဆိုတာကို ခွဲခြား​စဥ်းစား​သုံးသပ်​စေခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ 

​မေးခွန်းကို အပိုင်းသုံးပိုင်းဆွဲထုတ်ကြည့်ရင်

၁။ ဘာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ်များ

 (Religious people)

၂။ လိင်တူဆက်ဆံ​ရေး

(Homosexuality)

၃။ ကွဲပြားတဲ့ သ​ဘောထားများ

( differing attitudes)

ဆိုပြီး​​တွေ့ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ 

ပထမဆုံး​ဆွေး​​နွေးရမှာက  ဘာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ်များ (religious people) ကို ​ဆွေး​နွေးရမယ်ထင်ပါတယ်။ ညာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ် ဆိုတာ ဘာသာ​ရေး အဆုံးအမ တစ်ခုခု​အောက်​တွင် လိုက်နာကျင့်ကြံသူများ လို့ ပဲဖွင့်ဆိုရပါလိမ့်မယ်။ 

ဘာသာတရားအဆုံးအမ ​တွေက လိင်တူဆက်ဆံ​ရေး အပေါ် ဘယ်လိုရှုမြင်သလဲ ဆိုတာနဲ့

ဘာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ်​တွေက လိင်တူ ဆက်ဆံ​ရေးအ​ပေါ် ဘယ်လို မြင်သလဲဆိုတာပါကွဲခြားမြင်ရမယ်တူပါတယ်။ 

ဆိုလိုတာက ဓမ္မနဲ့လူပုဂ္ဂိုလ်ကို အရင်ခွဲခြားဖို့လိုပါတယ်။ 

ဓမ္မက လူ​တွေကို တ​ပြေးညီဆက်ဆံတယ်ဆို​ပေမဲ့

ဘာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ်​တွေက တ​ပြေးညီဆက်ဆံနိုင်စွမ်းရှိပါသလား ဆိုတာကိုပါ ဆင်ခြင်မိဖို့ပါပဲ။

 ဒုတိယတစ်ချက်ဖြစ်တဲ့

လိင်တူဆက်ဆံ​မှု homosexuality 

အ​ပေါ် 

ဘာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ်​တွေအ​နေနဲ့ လက်မခံနိုင်တဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခု အဖြစ် ဒီ​မေးခွန်းကို စတည်​ဆောက်ထားပါတယ်။ 

ဒီ​မေးခွန်းဟာ ဘာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ်​တွေရဲ့ အမြင်​နဲ့သ​ဘောထားတွေ ဘယ်လိုရှိတယ်ဆိုတာ  ဆန်းစစ်​စေတဲ့ ​မေးခွန်းတည်​ဆောက်မှုပုံစံလို့ သုံးသပ်ပါတယ်။ 

ဘာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ်​တွေရဲ့ 

ဖြစ်နိုင်​ခြေ သ​ဘောထား​တွေကို ဆွဲထုတ်ကြည့်ရင်

၁။ သဘာဝတရားနဲ့ မ​လျော်ညီ​ဆန့်ကျင်ဖောက်ပြန်လို့

၂။ ရွံ့မုန်း ထိတ်လန့်စရာ​ကောင်းလို့

၃။ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့အများစုက လက်မခံလို့ 

၄။ ဘာသာတရားနဲ့ ​ဆန့်ကျင်​သွေဖည်​နေလို့ 

၅။ အစဥ်အလာလက်ခံမှုက​နေဖောက်ပြန်​ သွေဖည်​နေလို့  ဆိုတဲ့ 

အစသဖြင့် အချက်​တွေကို ရပါတယ်။ 

အဲဒီအချက်​တွေက​နေ လူဖြစ်ခြင်းကို

လူ​တွေကပဲ  ငြင်းပယ်​မိ​နေသလို ဖြစ်​နေသလားဆိုတာ အစဆွဲထုတ်စဥ်းစားခိုင်း တယ်လို့မြင်မိပါတယ်။ 

လိင်တူခြင်းချစ်ခင်စုံမက်မှု Homosexuality ဆိုတာ အကျင့်လား၊ လူလား ဆိုတာ ခွဲခြားဖို့ လိုလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်။ 

လိင်တူခြင်းချစ်ခင်စုံမက်မှုဆိုတာ လူ မဟုတ်ဘူး လူရဲ့ စိတ်နဲ့ဗီဇ​ပေါ် ခို​​အောင်း​နေတဲ့ သဘာဝတစ်ခုပါ။ 

IGCSE က ဘာသာ​တရား​တွေအ​ပေါ်

ခြုံငုံ​မေးတာဖြစ်လို့ 

ဗုဒ္ဓဘာသာအ​နေနဲ့  လိင်တူခြင်းစုံမက်မှု homosexuality ကို ဘယ်လိုသ​ဘောထားသလဲဆိုတာပါ။ 

ဗုဒ္ဓက လူ့အဖွဲ့အစည်းကို စဥ်းစာတဲ့အခါ 

ကာယကံ ၃ ပါး

ဝစီကံ ၄ ပါး

မ​​နောကံ ၃ ပါး​ပေါ်မှာပဲ ဆုံးဖြတ်ပါတယ်။ 

ဘာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လိင်တူစက်မက်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆင်းရဲသားပဲဖြစ်ဖြစ်

ချမ်းသာသူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်ရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အလုပ်သမားပဲဖြစ်ဖြစ် 

မ​ကောင်းတာကို ကျူးလွန်ရင် မ​ကောင်းတဲ့လူပါပဲ။ 

လိင်တူစုံမက်မှု homosexuality ကို

ဗုဒ္ဓက ​ပေတံ  ၁၀ ခုနဲ့တိုင်းပါတယ်။ 

အဲဒီ​  လူမှုကျင့်ဝတ် ပေတံ​ (Social Morality Criteria) တွေကို ဘယ်မှာ ​တွေ့ရသလဲဆိုရင်  မူလပဏ္ဏာသပါဠိ​တော်နဲ့ နိဒါနဝဂ္ဂသံယုတ် ပါဠိ​တော်မှာ  ဒုစရိုက်တရား ၁၀-ပါး ဆိုပြီး ​တွေ့ရပါတယ်။ 

လိင်တူစုံမက်မှု homosexuality ဆိုတာ 

(၁) သူ့အသတ်ကိုသတ်သလား

(၂) သူ့ဥစ္စာကို ခိုးယူတာလား၊ 

(၃) သူ့မယားကို သွားလာလွန်ကျူးတာလား ဆိုပြီး

အဲဒီသုံးပါးနဲ့ မကောင်းမှုကို ကိုယ်နဲ့ ပြုတဲ့  ကာယဒုစရိုက် ၃-ပါးနဲ့ ကျူးလွန်​နေတာလားဆိုတာ ဆန်းစစ်ရပါမယ်။ 

​​​နောက်ပြီး

(၄) မဟုတ် မမှန်တဲ့ စကားကို အမှန်အဟုတ် လို ​ပြော​နေတာလား 

(၅) သူနှစ်ယောက်တို့ရဲ့ အချစ်ကိုပျက်အောင် ကုန်းတိုက်​နေတာလား

(၆) အကြမ်းအတမ်း ငေါက်ငမ်းဆဲရေး​နေတာလား၊ 

(၇) အပေါ့အဖျင်း အနှစ်ကင်းတဲ့ စကားကို ပြော​နေတာလား ဆိုပြီး 

မကောင်းမှုကို နှုတ်ဖြင့်တဲ့  ဝစီဒုစရိုက် လေးပါးနဲ့ ဆန်းစစ်ရပါမယ်။ 

​နောက်ပြီး 

(၈) သူရဲ့ဥစ္စာကို ငါ့ဥစ္စာဖြစ်ရင် ကောင်းမှာပဲလို့  စိတ်ထဲမှာ အောက်မေ့​နေသလား

(၉) သူတစ်ပါးကို ငြိုးထား ရန်မက် နှိပ်စက်ရအောင် စိတ်ကကြံဆောင်​နေတာလား၊ 

(၁၀) ဝိပ္ပလ္လာသ အမြင်​တွေနဲ့ စိတ်ထား အယူမှား​နေတာလားဆိုပြီးလည်း 

မကောင်းမှုကို စိတ်နဲ့ ကြံစည်တဲ့ မနောဒုစရိုက် ၃-ပါးကို ကျူးလွန်​နေတာ လားဆိုတာ သုံးသပ်ဆုံးဖြတ်ဖို့လိုပါတယ်။ 

ဗုဒ္ဓဘာသာက ဓမ္မအ​ပေါ် ပဲရပ်တည်ပညတယ်။ လူပုဂ္ဂိုလ်​တွေအ​ပေါ်မှာမျက်နှာမလိုက်ထားပါဘူး။ 

အ​ပေါ်က ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ ဟန်ချကိကို ပျက်ယွင်း​စေပါတယ်။ 

လိင်တူစုံမက်ခြင်း homosexuality က

လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တည်ငြိမ်မှုဟန်ချက်ကို ပျက်ယွင်း​စေတယ်ဆိုရင် ဗုဒ္ဓဘာသာက

ဒုစရိုက်လို့သတ်မှတ်ပါတယ်။ 

ဗုဒ္ဓဘာသာက လူတစ်​ယောက်ရဲ့လွတ်လပ်စွာ ဖြစ်တည်ခွင့်ကို ကန့်သတ်​နေတာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရား​ဖောက်ဖျက်မှုကိုသာ ဒုစရိုက်လို့ သတ်မှတ်တာဖြစ်ပါတယ်။ 

​IGCSE ​မေးခွန်းကို ပြန်​ကောက်ရရင် 

ဘာသာ​ရေးပုဂ္ဂိုလ်​တွေက လိင်စုံမက်မှုကို ဘယ်လိုသ​ဘောထားသလဲဆိုရင် 

ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးနဲ့ ညီမညီ ဆုံးဖြတ်သ​ဘောထားသင့်တယ်လို့ သာ​ဖြေရပါမယ်။ 

ဒုစရိုက် ၁၀ ပါးရှု​ထောင့်အရကြည့်ရင် 

လိင်တူစုံမက်ခြင်း homosexuality ကို သီးသန့်ကန့်သတ်ထားတဲ့ ဥပ​ဒေမျိုး 

ဗုဒ္ဓ ဘာသာက​နေ ထုတ်မထားဘူးဆိုတာပါပဲ။ 

ဗုဒ္ဓဝါဒအရ အကုသိုလ်ကံအရ ဖြစ်လာတဲ့ ဝဋ်ခန္ဓာကိုယ်ကို နည်းလမ်းမှန်တဲ့ညလမ်းညွန်မှုမ​ပေးပဲ ပစ်ပယ် ကန့်သတ်လိုက်မှာလားဆိုတာပါပဲ။ 

ခန္ဓာကိုယ်တည်​ဆောက်ပုံကိုပဲကြည့်ပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းက​နေ ပစ်ပယ်လိုက်တဲ့အရာ​ရော လူ့အဖွဲ့အစည်းတရားမျှတမှု(social justice )ကို ဘယ်​လောက်​တောင်ချိုး​​ဖောက်လိုက်တာလဲ ဆိုတာပါ 

ထည့်သွင်းစဥ်းစားဖို့ပါ။ 

ဗုဒ္ဓက လူရဲ့ဖြစ်တည်ခွင့်​တွေကို ပယ်မြစ်ကန့်သတ်ဖို့ဆိုတဲ့ အချက်က​နေ မသွားဘဲ အကျင့်သီလတည်​ဆောက်မှု အပိုင်း ကသာ လူရဲ့ဖြစ်တည်ခွင့်ကို ချဥ်းကပ်တာ​တွေ့ရပါတယ်။ 

ဒါ​ကြောင့် လူပုဂ္ဂိုလ် နဲ့ အကျင့်သီလကို ကွဲဖို့လိုပါလိမ့်မယ်။

ဘယ်လူပုဂ္ဂိုလ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အကျင့်သီလ​ဖောက်ပြန်ရင် ဒုစရိုက်သမားပါပဲ။

လိင်တူစုံမက်ခြင်း homosexuality က

အထက်က ​ဖော်ပြထားတဲ့ ဒုစရိုက်တစ်ခုခုကိုသာ​ဖောက်ဖျက်ရင် 

ဓုစရိုက်သမားပါပဲ။ 

ဘာမှ မ​ဖောက်ဖျက်​သေးရင်​တော့ သူ့ကို ဒုစရိုက် သမားလို့​တော့ စွပ်စွဲခွင့် မရှိပါဘူး။ 

လိင်တူစုံမက်စိတ်ရှိ​ပေမဲ့ အဲဒီဒုစရိုက် ၁၀ ပါး​တွေကိုသာ မကျူးလွန်ပဲ 

ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်ဆိုရင် အပြစ်တင်စွပ်စွဲခွင့်မရှိပါဘူး။ 

ဓမ္မ​ပေတံအရ  homoseuality ဆိူတဲ့ အဲဒီ​မေးခွန်း ကို ​ဖြေကြည့် ရင် အကျင့်သီလအထိုင်​ပေါ်မှာသာ ဗုဒ္ဓကရပ်တည်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး လူပုဂ္ဂိုလ် အသွင်သဏ္ဌာန်များ​ပေါ်မှာ  မရပ်တည်ထား​ကြောင်း အ​ဖြေထွက်ပါတယ်။ 

အကျင့်သီလနဲ့လူကို ခွဲခြားမြင်ပြီး 

လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ ဟန်ချက်ကို အကျိုးသင့်အ​ကြောင်းသင့် ညီညွှတ်မျှတစွာ ဆုံးဖြတ်ခြင်း သာ

ဗုဒ္ဓဝါဒဖြစ်​ကြောင်း ​​ဆွေး​နွေးပါတယ်။ 

လူကို လူလိုသာမြင်၍ 

ကိုယ်ကျင့်တရားကို ကိုယ်ကျင့်တရားဟု သာ ခွဲခြားမြင်နိုင်ပါ​စေ ​မေတ္တာရည်လျက်။ 

အာကာမိုးသူ

၁၀း၃၇ ည

၁၇.၉.၂၀၂၀ အိမ်